III CK 160/05

Wyrok z dnia 12 października 2005 r., III CK 160/05

1. Ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, polegające w szczególności

na skojarzeniu znaków towarowych – w rozumieniu art. 296 ust. 2 pkt 2

ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (jedn. tekst:

Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – stanowi przesłankę ochrony znaku

w granicach jego specjalizacji.

2. Używanie w obrocie gospodarczym zarejestrowanego znaku

towarowego podobnego do wcześniej zarejestrowanego i używanego znaku

renomowanego dla oznaczenia towarów identycznych lub podobnych do

oznaczanych tym znakiem, lecz o niskiej jakości, jest czynem nieuczciwej

konkurencji (art. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji, Dz.U. Nr 47, poz. 211 ze zm.).

Sędzia SN Zbigniew Strus (przewodniczący)

Sędzia SN Iwona Koper

Sędzia SN Tadeusz Żyznowski (sprawozdawca)

Najwyższy w sprawie z powództwa "Braun" GmbH K.i.T. w Niemczech

przeciwko "B.-P."– Iwona L. i Andrzej M., sp.j. w T.L. i "P." Co LTD z siedzibą w

Nikozji (Cypr) o ochronę znaków towarowych i zaniechanie czynów nieuczciwej

konkurencji, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 12 października

2005 r. kasacji pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 1

grudnia 2004 r.

oddalił obie kasacje i zasądził od każdej z pozwanych na rzecz strony

powodowej kwotę 630 zł kosztów procesu za instancję kasacyjną.

Uzasadnienie

W uwzględnieniu żądania strony powodowej „Braun” GmbH K.i.T. (Niemcy)

Sąd Okręgowy nakazał pozwanym: „B.-P.” Iwona K., Andrzej M., spółce jawnej w

T.L. i „P.” Co Ltd z siedzibą w Nikozji (Cypr) zaniechania wprowadzania do obrotu

sprzętu AGD, suszarek do włosów i maszynek do strzyżenia włosów oznaczonych

słownym oznaczeniem „BROWN”, stosowanym samodzielnie, jak i w zestawieniu z

wyrazem „KING”oraz słowno-graficznymi oznaczeniami „BROWN” i „BROWN

KING”, pisanymi drukowanymi literami, a także nakazał pozwanym usunięcie na ich

koszt solidarnie skutków opisanych działań przez usunięcie opisanych oznaczeń z

towarów zatrzymanych przez Urząd Celny w Z., Oddział Celny w T.L. w dniu 19

lutego 2003 r. lub też zniszczenie towarów w przypadku, gdyby usunięcie tych

oznaczeń okazało się niemożliwe. Ponadto nakazał pozwanym solidarnie na ich

koszt opublikowanie w dwu dziennikach trzykrotnych oświadczeń o treści: „ »B.-P.«

Iwona K., Andrzej M., spółka jawna z siedzibą w T.L. i »P.« Co Ltd z siedzibą w

Nikozji (Cypr) przyznają, że wprowadzając do obrotu gospodarczego na terytorium

Polski sprzęt AGD opatrzony słownymi i słowno-graficznymi oznaczeniami

»BROWN« i »BROWN KING« – podobnymi do zarejestrowanych na rzecz »Braun«

GmbH w Niemczech znaków towarowych – słownego i słowno-graficznego

»BRAUN«, naruszyli prawa tej spółki i dopuścili się czynów nieuczciwej

konkurencji", przy czym oświadczenia te powinny być zamieszczone na jednej z

pierwszych trzech stron wymienionych gazet i mieć określoną wielkość, z tym że w

przypadku niewykonania powyższego obowiązku w terminie 14 dni od daty

uprawomocnienia się wyroku powód będzie upoważniony do zamieszczenia

powyższych tych oświadczeń na koszt obu pozwanych. W pozostałej części

powództwo oddalił.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu pierwszej

instancji przez uzupełnienie tekstu oświadczenia; w pozostałej części obie apelacje

oddalił.

Z ustaleń wynika, że powód – znany na świecie producent sprzętu AGD –

umieszcza na swoich towarach znaki towarowe słowny „BRAUN” i słowno-graficzny

z charakterystyczną stylizowaną pisownią „BRAUN”. Oba znaki są zarejestrowane

w Urzędzie Patentowym od 1967 r., a od 1995 r. strona powodowa jest uprawniona

z rejestracji międzynarodowej obejmującej m.in. elektryczny sprzęt kuchenny jak

roboty kuchenne, miksery, urządzenia do mielenia, wyrabiania ciasta, sokowirówki,

golarki elektryczne i urządzenia do strzyżenia i pielęgnacji włosów oraz żelazka

elektryczne. Dnia 19 lutego 2003 r. Urząd Celny w Z., Oddział Celny w T.L.

zatrzymał towar zgłoszony do odprawy przez pozwaną spółkę „B.-P.” Iwona K.,

Andrzej M. wobec uzasadnionego podejrzenia, że towary o niskiej jakości

wykonania w postaci sprzętu AGD naruszają prawa własności intelektualnej.

Zamieszczone oznaczenia na tych towarach są łudząco podobne do znaków

towarowych „Braun” GmbH, a na opakowaniach jednostkowych i zbiorczych nie ma

oznaczenia kraju produkcji i importera. Na towarach umieszczone zostało

oznaczenie pisane drukowanymi literami „Brown”, bądź też napis z elementami

graficznymi i słownymi w postaci dwóch poziomych kresek umieszczonych nad i

pod tym napisem oraz dwóch półokręgów (w postaci odwróconych do siebie

wielkich liter „D”) umieszczonych nad górną kreską oraz wizerunek korony,

umieszczony nad dolną poziomą kreską. Miksery ręczne, ekspresy do kawy i

czajniki elektryczne oraz opakowania tych produktów zawierają oznaczenia w

postaci dwóch odwróconych i zachodzących na siebie półokręgów (drukowanych

liter „D”), nad którymi znajduje się wizerunek korony, umieszczony po napisie

„Brown”, a przed napisem „King”. Towar ten stanowi własność pozwanej „P.” Co Ltd

z siedzibą w Nikozji (Cypr), która dnia 14 października 2002 r. zawarła ze

współpozwaną spółką „B.-P.” umowę – kontrakt konsygnacyjny, na podstawie której

spółka „B.-P.” jako komisant miał przyjmować do składania i sprzedaży komisowej

towary w imieniu własnym, ale na rzecz firmy „P.” jako komitenta.

Sądy obu instancji nie podzieliły spóźnionego w rozumieniu art. 47914

§ 2

k.p.c. zarzutu zmierzającego do wykazania nieważności tej umowy, wskazując na

rozbieżne w tym względzie twierdzenia pozwanej spółki „P.”. Na skutek zgłoszenia

nieuczestniczącej w sporze "I.-S.", sp. z o.o., dokonanego w toku procesu,

wymieniona spółka uzyskała prawo ochronne na znaki towarowe słowno-graficzne

"DD Brown" i "Brown DD King", przeznaczone do oznaczania m.in. sokowirówek,

mikserów, maszynek do golenia, elektrycznych czajników i ekspresow do kawy.

Złożony wobec tych decyzji sprzeciw strony powodowej nie został dotychczas

rozstrzygnięty.

Na przysługujące prawo do korzystania z obu znaków towarowych spółka "I.-

S." jako licencjodawca umowami licencyjnymi z dnia 24 lipca 2003 r. udzieliła

licencjobiorcy „B.-P.” Iwona K., Andrzej M. niewyłącznego, ograniczonego

upoważnienia do korzystania z obu znaków towarowych dla celów związanych z

działalnością gospodarczą licencjobiorcy w zakresie importu, eksportu i konsygnacji

towarów opatrzonych tymi znakami towarowymi. Analiza podobieństwa

porównywanych znaków towarowych i ocena ryzyka konfuzji przy uwzględnieniu

rodzaju towarów oraz ich przeznaczenia dokonana przez Sąd Okręgowy, i w całości

aprobowana przez Sąd Apelacyjny doprowadziła do wniosku, że wybór przez

pozwanych znaku towarowego z wyrazem „Brown” był ich celowym działaniem.

Chodziło o nawiązanie do znaku towarowego „Braun” o ustalonej na polskim rynku

renomie i wykorzystanie pozycji tego znaku oraz renomy towaru. Działanie

pozwanych, mających rozeznanie na rynku, było bezprawne, a oceny tej nie

zmienia fakt, że naruszający prawo uzyskał formalną decyzję Urzędu Patentowego

o udzieleniu prawa ochronnego na stosowany znak. Powyższy wniosek potwierdza

prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 października 2003

r., I ACa 355/03, z powództwa „Braun” GmbH przeciwko "I.-S." sp. z o.o. –

licencjodawcy, nakazujący tejże pozwanej m.in. zaniechanie wprowadzania do

obrotu i używania w reklamie towarów identycznych z zakwestionowanymi w

przedmiotowej sprawie. Odpierając zarzuty pozwanych o naruszeniu przez Sąd

Okręgowy art. 296 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. –

Prawo własności przemysłowej (jedn. tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze

zm. – dalej: "Pr.w.p."), a także art. 3 ust. 1 i art. 10 ust. 1 oraz 2 ustawy z dnia 16

kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. Nr 41, poz. 211 –

dalej: "u.z.n.k."), Sąd Apelacyjny wskazał w odniesieniu do przewidzianych w art. 1

ust. 2 praw własności przemysłowej kumulatywne stosowanie przepisów obu ustaw.

Kasacje złożyły obie pozwane. (...) Pozwana spółka „B.-P.” wnosiła o zmianę

zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości (...), a pozwana „P.” o

zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości lub jego uchylenie i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (...).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: (...)

Zgodnie z definicją pojęcia znaku towarowego, zawartą w art. 120 ust. 1

Pr.w.p., znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić

w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżniania towarów

jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Powołany przepis

wskazuje na istotę znaku towarowego jako służącego do odróżniania towarów i

usług pochodzących z jednego źródła od towarów i usług pochodzących z innego

źródła. Ochronę znaków zarejestrowanych przed ich rejestracją na rzecz osób

nieuprawnionych reguluje art. 132 ust. 2 Pr.w.p., stanowiąc pkt 3, że nie udziela się

prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do renomowanego

znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego z wcześniejszym

pierwszeństwem do rejestracji na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów,

jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe

dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Pojęcie

renomowanego znaku towarowego w prawie własności przemysłowej zostało

przyjęte z pierwszej dyrektywy nr 89/104 Rady Wspólnot Europejskich z dnia 21

grudnia 1988 r. w sprawie harmonizacji prawodawstwa państw członkowskich w

dziedzinie znaków towarowych (Dz.Urz. WE z dnia 11 lutego 1989 r. nr L 40).

Powołana dyrektywa i przepisy rozporządzenia nr 40/94 Rady Wspólnot

Europejskich z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku

towarowego (Dz.Urz. WE z 1994 r. Nr L 11) rozszerzają ochronę zarejestrowanego

znaku towarowego przez szersze ujęcie ryzyka pomyłki, jak również przyznanie

renomowanym znakom towarowym ochrony, pomimo braku ryzyka pomyłki.

Szczególna wartość renomowanego znaku towarowego znalazła wyraz we

wzmożonej ochronie przewidzianej w art. 5 ust. 1 lit. b powołanej dyrektywy.

Zgodnie z postanowieniem tego artykułu, uprawniony z rejestracji znaku

towarowego może zakazać osobom trzecim używania bez jego zgody w obrocie

gospodarczym oznaczeń identycznych lub podobnych do zarejestrowanego znaku

towarowego dla towarów identycznych lub podobnych do objętych rejestracją, jeżeli

istnieje ryzyko pomyłki, które obejmuje ryzyko skojarzenia oznaczenia ze znakiem.

Treść tego przepisu, z niewielkimi zmianami, przejął art. 296 ust. 2 pkt 2 Pr.w.p.,

natomiast o możliwości udzielenia ochrony poza granicami specjalizacji rozstrzyga

art. 5 ust. 2 dyrektywy, którego odpowiednikiem jest art. 296 ust. 2 pkt 3 Pr.w.p.,

dotyczący znaków renomowanych.

Przełamanie zasady specjalizacji w przepisach regulujących problematykę i

ochronę tych znaków towarowych podyktowane zostało znaczeniem i rolą jaką

renomowane znaki towarowe pełnią w systemie gospodarki rynkowej. Renomowany

znak towarowy jest nośnikiem zespołu informacji i wyobrażeń o wysokiej jakości i

dużym prestiżu. Znak ten uosabia renomę, skupia i utrwala w świadomości

kupujących przekonanie o walorach towaru, jego oczekiwanych i niezawodnych

cechach. Stanowi on nie tylko cenny, lecz – jak wskazuje praktyka – niekiedy

dominujący składnik majątkowy przedsiębiorstwa. Pozytywne informacje i

wyobrażenia, które omawiany znak samodzielnie przekazuje potencjalnym

klientom, ułatwia zbyt towarów i ma wymierną wartość rynkową. W myśl ustalonej i

respektowanej w orzecznictwie zasady, im większą zdolnością odróżniającą

odznacza się wcześniejszy znak towarowy, tym większe jest niebezpieczeństwo

wprowadzenia w błąd. Renomowany znak towarowy – w porównaniu z innymi

znakami towarowymi – zawsze charakteryzuje się silniejszą zdolnością

odróżniającą. W wypadku istniejącej kolizji renomowanego znaku towarowego z

innym oznaczeniem, niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd, kwestionowane w

obu kasacjach, jest większe, aniżeli w wypadku kolizji nierenomowanego znaku

towarowego z innym oznaczeniem.

W myśl art. 296 ust. 2 Pr.w.p., naruszenie prawa ochronnego na znak

towarowy polega na bezprawnym używaniu w obrocie gospodarczym znaku

identycznego do zarejestrowanego znaku towarowego w odniesieniu do towarów

identycznych (pkt 1), znaku identycznego lub podobnego do zarejestrowanego

znaku towarowego w odniesieniu do towarów identycznych lub podobnych, jeżeli

zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, który obejmuje w szczególności

ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem towarowym zarejestrowanym (pkt 2), znaku

identycznego lub podobnego do renomowanego znaku towarowego

zarejestrowanego w odniesieniu do jakichkolwiek towarów, jeżeli takie używanie

może przynieść używającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla

odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego (pkt 3).

Kwestionując istnienie przesłanek określonych w art. 296 ust. 2 pkt 2 Pr.w.p. i

wykazując jego błędne zastosowanie, pozwani pominęli asortyment sprowadzonych

do Polski i zatrzymanych towarów. Z tych towarów suszarki i maszynki do włosów

oraz ich opakowania oznaczone zostały znakiem „Brown”, a ekspresy do kawy,

miksery i czajniki elektryczne znakiem „Brown King”. Według ustaleń organów

celnych, były to towary o niskiej jakości wykonania i wzornictwa odbiegającego od

zastosowanego w produktach oryginalnych.

W orzeczeniu Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 15 października 2002 r.

oznaczenia słowne „Brown” i słowno-graficzne „Brown” zostały określone jako

łudząco podobne do zarejestrowanego znaku towarowego słowno-graficznego

„Braun”. Zbliżoną oceną stopnia podobieństwa znaku towarowego „DD Brown” ze

znakiem „Braun” wyraził Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku

uwzględniającego powództwo, poprzedzając wyrażoną ocenę ustaleniami

wskazującymi na intensyfikację elementów w treści znaku „Brown” upodabniających

go do znaku „Braun”. Moc wiążąca – w świetle art. 365 k.p.c. – przytoczonego

prawomocnego orzeczenia polega na obowiązku przyjęcia stanu rzeczy, jaki z

niego wynika i wyłączeniu dopuszczalności badania oraz ustalenia kwestii już

rozstrzygniętych.

W rozpoznawanej sprawie Sądy obu instancji potwierdziły, że

zakwestionowane znaki towarowe „Brown” o zróżnicowanej stylizacji graficznej i

modyfikowanej czcionce – w obu wersjach – są podobne do znaku słowno-

graficznego „Braun”. W prowadzonej w obu instancjach polemice, zawierającej

jednorodną argumentację zwalczającą podobieństwo znaków, pozwani pominęli

zależność między podobieństwem znaków a identycznością – w przeważającym

zakresie – towarów, z których tylko niewielka część należy do podobnych i to

wysokim stopniu. Ponadto dokonana przez Sądy obu instancji ocena podobieństwa

uwzględnia zarówno elementy odróżniające, jak i dominujące oznaczenia. Nie

można pominąć także warunków sprzedaży towarów, ich przeznaczenia oraz

stosowania. Istota konfuzji u odbiorców polega na zakłóceniu ich procesu

decyzyjnego, co potwierdził także świadek Andrzej N. (...)

W myśl art. 296 ust. 2 pkt 2 in fine Pr.w.p., warunkiem przyznania ochrony jest

ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, obejmujące w szczególności ryzyko

skojarzenia znaku ze znakiem towarowym zarejestrowanym. Możliwość skojarzenia

znaków stanowi zatem w świetle tego przepisu jedno z kryteriów oceny

podobieństwa, samo zatem stwierdzenie ryzyka skojarzenia znaków nie jest

wystarczające, a konieczne jest ustalenie niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd

co do pochodzenia towarów lub usług. Można zatem stwierdzić, że art. 296 ust. 2

pkt 2 stanowi postawę ochrony znaku towarowego przed ryzykiem pomyłki, lecz w

granicach specjalizacji znaku. Zastosowanie tego przepisu wymaga ustalenia

istnienia podobieństwa między towarami.

Wzajemna relacja przepisów zawierających regulacje ochronne

renomowanych znaków towarowych i przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji, w tym możliwości kumulatywnego stosowania przepisów obu ustaw,

stanowiła przedmiot obszernego omówienia w literaturze, na którą powołali się

skarżący. Przepisy regulujące zwalczanie nieuczciwej konkurencji zmierzają do

zapewnienia poprawności zachowania się przedsiębiorców i kwalifikują to

zachowanie się w świetle zgodności z prawem i regułami uczciwego postępowania.

Uregulowanie dotyczące zwalczania nieuczciwej konkurencji jest częścią prawa

własności przemysłowej. Artykuł 1 ust. 2 Konwencji paryskiej o ochronie własności

przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. (Dz.U. z 1975 r. Nr 9, poz. 51) określa

własność przemysłową w najszerszym znaczeniu przez wskazanie, że przedmiotem

jej ochrony są patenty na wynalazki, wzory użytkowe i przemysłowe znaki towarowe

oraz usługowe, nazwy handlowe i oznaczenia pochodzenia lub nazwy pochodzenia

jak również zwalczanie nieuczciwej konkurencji. W ustalonym i niepodważonym

stanie faktycznym kumulacja niepożądanych zjawisk może godzić w instrumenty

regulujące działalność wolnego rynku oraz zapewniające jego przejrzystość,

ochronę pozycji konsumenta, a także w zasługujące na ochronę interesy

przedsiębiorców.

Pozwani używają w obrocie gospodarczym znaku towarowego podobnego do

znaku renomowanego dla towarów identycznych i podobnych, co umożliwia im

zdobywanie klienteli bez poniesienia własnych nakładów i kosztów na promocję i

reklamę oraz wysiłków na rzecz dobrej jakości towaru. Korzystają zatem z ustalonej

renomy towaru, przychylnego nastawienia klienteli do znaku, stosowanego

wcześniej dla innych towarów. Następuje zatem przeniesienie zarówno

pozytywnych wyobrażeń, jak i popytu uprawnionego przedsiębiorcy na towar

oznakowany znakiem łudząco podobnym do wcześniej zarejestrowanego znaku

towarowego mającego status renomowanego. Negatywne następstwa działalności

pozwanych pogłębia fakt, że wprowadzane przez nich towary na rynek wykazują

niski poziom jakościowy, co oczywiście grozi zniszczeniem renomy wyrobów strony

powodowej. Narusza zatem nie tylko standardy uczciwości w obrocie, lecz wprost

godzi w pozycję i stabilizację gospodarczą uprawnionego do używania

renomowanego znaku towarowego. Istnieją zatem podstawy do przyjęcia, że

używanie w obrocie gospodarczym zarejestrowanego znaku towarowego

podobnego do wcześniej zarejestrowanego i używanego znaku renomowanego dla

oznaczenia towarów identycznych lub podobnych do oznaczanych tym znakiem

renomowanym, lecz o niższej jakości jest czynem nieuczciwej konkurencji (art. 3

ust. 1 u.z.n.k.). Rejestracja znaku towarowego „Brown” i uzyskane prawo ochronne

nie pozbawiało ani też nie mogło naruszać uprawnień przysługujących stronie

powodowej.

Stosownie do art. 1 ust. 2 Pr.w.p., przepisy tej ustawy nie uchybiają ochronie

znaków towarowych przewidzianych w innych ustawach. Dyrektywa Rady Wspólnot

Europejskich nr 89/104 z dnia 21 grudnia 1988 r., zmierzająca do zbliżenia

ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do znaków towarowych, nie

wykluczyła zastosowania do ochrony znaków towarowych innych przepisów prawa

wewnętrznego państw członkowskich niż przepisy o znakach towarowych, np.

przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W wyroku z dnia 8 kwietnia 2003

r., IV CKN 22/01 (OSP 2004, nr 5, poz. 61) Sąd Najwyższy wyraził zapatrywanie, że

posługiwanie się wprowadzającym w błąd co do pochodzenia towarów znakiem

towarowym i korzystanie z renomy cudzego znaku może stanowić czyn nieuczciwej

konkurencji, określony w art. 10 u.z.n.k. Przyjęcie odmiennego zapatrywania,

wyłączającego możliwość kumulatywnego stosowania przepisów obu regulacji, jest

następstwem niedostrzeżenia, że każda z omawianych regulacji ma inny przedmiot

ochrony. Brak taki leży u podstaw wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada

1998 r., I CKN 904/97 (OSNC 1999, nr 5, poz. 97), stwierdzającym, że przepisy

prawa wynalazczego wyłączają stosowanie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji w odniesieniu do działań polegających na wytwarzaniu produktu

zgodnie z chronionym wzorem użytkowym. Prawo wynalazcze stymuluje twórczość

o charakterze technicznym i wynikająca z niego ochrona służy rozwiązaniom

technicznym oraz technologicznym i – najogólniej mówiąc – w czasie trwania tej

ochrony niedozwolone jest reprodukowanie rozwiązań wynikających z konstrukcji

określonego przedmiotu (urządzenia), natomiast ustawa o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji nakierowana jest – jak to już powyżej wskazywano – na eliminację

czynów nieuczciwej konkurencji w rozumieniu tej ustawy oraz zapewnienie ochrony

przed nieuczciwym działaniem konkurenta wyczerpującym przesłanki deliktów

przewidzianych w art. 5-17 lub art. 3 tej ustawy. Późniejszy producent,

wprowadzając na rynek produkt z zastosowanymi środkami technicznymi

nadającymi mu walor wynalazku lub wzoru użytkowego, jednocześnie może

naśladować wygląd wyrobu w sposób sugerujący klientom, że jest on

renomowanym produktem konkurenta. Przepisy prawa wynalazczego nie

wymagają, aby nowość odnosiła się do zewnętrznego kształtu przedmiotu lub

poszczególnych elementów rozstrzygających o tym kształcie. W konsekwencji

wykluczenie, aby działanie pozwanego w rozpoznawanej sprawie nie mogło być

zakwalifikowane jako czyn nieuczciwej konkurencji, było co najmniej przedwczesne.

Nie można zatem wykluczyć zasadności krytyki tego stanowiska w literaturze,

stwierdzającej, że określona kategoria interesów powodowego przedsiębiorstwa nie

uzyskała przewidzianej w ustawie ochrony.

Dalsze zarzuty obu kasacji czynią niezbędnym odwołanie się do ustaleń

poczynionych przez Sąd pierwszej instancji w całości aprobowanych przez Sąd

Apelacyjny. Stosownie do umowy na składowanie towarów w składzie celnym

prowadzonym przez pozwaną spółkę „B.-P.”, zawartej dnia 14 października 2002 r.,

komitent, tj. pozwana spółka „P.”, upoważnił komisanta do podejmowania wszelkich

decyzji i dyspozycji związanych ze składaniem, wydawaniem i sprzedażą towarów

stanowiących jego własność przyjętych do składu celnego. Strony ustaliły, że towar

sprzedawany będzie przez komisanta według ceny ustalonej przez komitenta oraz

że cena ta przekazana zostanie na jego rachunek.

Używanie znaku towarowego polega na umieszczeniu tego znaku na

towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach. W świetle

przytoczonego postanowienia umowy komitent nie tylko nie zastrzegł kontroli

cyrkulacji towarów, ale upoważnił komisanta do swobodnego rozporządzania tymi

przedmiotami. Istniała prawna i faktyczna możliwość dalszego rozporządzania

oznakowanymi przedmiotami. Trafnie Sądy obu instancji odwołały się do

stanowiska pozwanej spółki „B.-P.”, stwierdzającego, że towary oznaczone

zakwestionowanymi znakami towarowymi są legalnie importowane i wprowadzane

na polski obszar celny a następnie do obrotu na rynku krajowym przez "I.", spółkę z

o.o. w W. Podważanie ważności i skuteczności umowy z dnia 14 października 2002

r. na składowanie towarów jest chybione z przyczyn przytoczonych w uzasadnieniu

wyroku Sądu Apelacyjnego, który wskazał na uchybienie art. 47914

§ 2 k.p.c.

Przepis ten ma istotne znaczenie dla praktyki orzeczniczej sadów gospodarczych.

W myśl uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2004 r., III CZP 115/03 (OSNC

2005, nr 5, poz. 77), w postępowaniu w sprawach gospodarczych pozwany traci

prawo powołania twierdzeń, zarzutów oraz dowodów na ich poparcie

niepowołanych w odpowiedzi na pozew bez względu na ich znaczenie dla

rozstrzygnięcia sprawy, chyba że wykaże, iż ich powołanie w odpowiedzi na pozew

nie było możliwe, albo że potrzeba powołania wynikła później. (...)

W świetle powyższego istnieją podstawy do stwierdzenia, że obie kasacje nie

zawierają usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegają oddaleniu (art. 39312

k.p.c.).