III CZP 111/05

Uchwała z dnia 9 grudnia 2005 r., III CZP 111/05

Sędzia SN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)

Sędzia SN Józef Frąckowiak

Sędzia SN Iwona Koper (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Władysława W. przeciwko wspólnocie

mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. Ż. nr 86 w W. o uchylenie uchwał,

po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 9 grudnia 2005 r.

zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu

postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2005 r.:

"Czy uchwały właścicieli lokali podjęte w trybie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 24

czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. Nr 80 poz. 903 tekst jednolity ze zm.),

których przedmiotem są:

a) zmiana sposobu sprawowania zarządu nieruchomością wspólną;

b) zatwierdzenie sprawozdania ze sprawowania zarządu nieruchomością

wspólną;

c) udzielenie absolutorium zarządcy;

w razie ich zaskarżenia do sądu powinny być kwalifikowane jako dotyczące

praw niemajątkowych w rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.c., czy też są sprawami o

prawa majątkowe?"

podjął uchwałę:

Sprawy o uchylenie uchwał wspólnoty mieszkaniowej podjętych w trybie

art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst:

Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), których przedmiotem jest zmiana

sposobu sprawowania zarządu nieruchomością wspólną, zatwierdzenie

sprawozdania ze sprawowania zarządu nieruchomością wspólną oraz

udzielenie absolutorium zarządcy, są sprawami o prawa majątkowe.

Uzasadnienie

Przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne

powstało przy rozpoznawaniu przez Sąd Okręgowy apelacji od wyroku Sądu

pierwszej instancji oddalającego powództwo skierowane przeciwko wspólnocie

mieszkaniowej, zaskarżające uchwały właścicieli lokali. Sąd Okręgowy powziął

wątpliwość co do majątkowego albo niemajątkowego charakteru praw, których

dotyczą zaskarżone uchwały, a w konsekwencji tego, czy sprawa, której

przedmiotem jest zaskarżenie tych uchwał, jest sprawą o prawa niemajątkowe w

rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.c. Zaskarżone w sprawie uchwały miały za przedmiot

zmianę ustalonego w trybie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o

własności lokali (jedn. tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm. – dalej: „u.w.l.”)

sposobu sprawowania zarządu nieruchomością, zatwierdzenie sprawozdania ze

sprawowania zarządu nieruchomością wspólną oraz udzielenie absolutorium

zarządcy.

Sąd Okręgowy wskazał, że nie został dotychczas dostatecznie wyjaśniony

charakter uchwał właścicieli lokali z punktu widzenia podziału spraw na spory o

prawa majątkowe i niemajątkowe. Systematyka ustawy o własności lokali świadczy

o tym, że uchwały właścicieli dotyczyć mogą praw i obowiązków właścicieli

wymienionych w art. 15-17 u.w.l. oraz zarządu nieruchomością wspólną. Dokonując

analizy regulacji przedmiotu uchwał właścicieli dotyczących kwestii zarządu

nieruchomością wspólną, Sąd Okręgowy podniósł, że w zdecydowanej większości

spraw uchwały te powinny być kwalifikowane jako odnoszące się do praw

majątkowych. Wskazał na rozbieżności w wypowiedziach doktryny dotyczących

charakteru roszczenia o uchylenie uchwał właścicieli i charakteru sprawy, w której

takie roszczenie jest rozpatrywane, krytycznie odnosząc się do poglądu

postulującego traktowanie spraw związanych z wyborem i odwołaniem zarządu na

podobieństwo tzw. spraw korporacyjnych, przysługujących wspólnikom w spółkach

prawa handlowego.

W ocenie Sądu Okręgowego, stanowisko takie nie jest trafne ze względu na

oczywistą różnicę między celami wspólnoty mieszkaniowej i zadaniami zarządu we

wspólnocie, a zasadami funkcjonowania spółek prawa handlowego, niezależnie

bowiem od tego czy zarząd wspólnoty jest organem ułomnej osoby prawnej, czy też

przedstawicielem organizacyjnym (statutowym) właścicieli lokali, spełnia on funkcje

związane z zarządem nieruchomością, a nie z zarządzaniem spółką. Tymczasem

sprawy dotyczące zarządu związanego ze współwłasnością i użytkowaniem mają,

w świetle właściwych przepisów, charakter spraw o prawa majątkowe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Problem oceny charakteru sprawy mającej za przedmiot żądanie uchylenia

uchwały właścicieli lokali (wspólnoty mieszkaniowej) był już rozpatrywany zarówno

w orzecznictwie, jak i w literaturze. W postanowieniu z dnia 27 lutego 2001 r., V CZ

4/01 (OSNC 2001, nr 7-8, poz. 124) Sąd Najwyższy – na tle zagadnienia

dopuszczalności kasacji w związku z treścią dawnego art. 3921

§ 1 k.p.c. –

stwierdził, że w sprawie o uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej (art. 25 ust.

1 i 1a u.w.l.), dotyczącej praw majątkowych, kasacja nie przysługuje, gdy wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa od kwot wymienionych w art. 3921

§ 1 zdanie

pierwsze k.p.c. Podkreślił, że dla dopuszczalności kasacji w sprawie o uchylenie

uchwały wspólnoty mieszkaniowej znaczenie ma kwestia, czy wytoczone

powództwo dotyczy praw majątkowych, a jeżeli tak, jaka jest wartość przedmiotu

zaskarżenia. Następnie, wskazując na przedmiot kwestionowanych dwóch uchwał,

które dotyczyły opłat na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną i

wydatków związanych z utrzymaniem lokali współwłaścicieli oraz planu

gospodarczego zarządu nieruchomością wspólną w zakresie propozycji jej remontu,

stwierdził, że sprawa z powództwa o uchylenie tych uchwał jest wobec tego sprawą

o prawa majątkowe w rozumieniu art. 3921

§ 1 zdanie pierwsze k.p.c.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 11 lutego 2003 r., V CZ 208/02 (nie

publ.) Sąd Najwyższy stwierdził, że sprawy o uchylenie uchwał wspólnoty miesz-

kaniowej nie mają jednolitego charakteru i nie mogą być generalnie zaliczane do

spraw o prawa majątkowe; o charakterze sprawy decyduje przedmiot uchwały

podlegającej zaskarżeniu. Z kolei w uchwale z dnia 7 stycznia 2004 r., III CZP

100/03 (OSNC 2005, nr 2, poz. 29) Sąd Najwyższy przyjął, że sprawa o uchylenie

uchwały wspólnoty mieszkaniowej, której przedmiotem jest przeznaczenie środków

finansowych wynikających z rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania za

określony okres na pokrycie takich kosztów w przyszłości jest sprawą o prawa

majątkowe (art. 17 pkt 4 k.p.c.). Uznał, że nie ma podstaw, aby odstąpić od poglądu

wyrażonego w orzecznictwie, iż sprawy o uchylenie uchwały wspólnoty

mieszkaniowej nie można generalnie zakwalifikować do spraw majątkowych lub

niemajątkowych. Sprawa taka jest sprawą o prawa majątkowe lub sprawą o prawa

niemajątkowe, w zależności od przedmiotu zaskarżonej uchwały.

Przytoczone orzeczenia wskazują, że rozważając problem, czy sprawa o

uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej jest sprawą o prawa majątkowe, czy

też sprawą o prawa niemajątkowe, Sąd Najwyższy oceniał jej charakter in casu,

przyjmując jako kryterium różnicujące charakter przedmiotu zaskarżonych uchwał.

Takie ujęcie rozważanej kwestii w odniesieniu do uchwał wspólnoty stanowi

konsekwencję przeniesienia przez Sąd Najwyższy rozumowania prezentowanego

na tle sprawy o uchylenie (unieważnienie) uchwał walnego zgromadzenia

spółdzielni. W tym zakresie za utrwalone w orzecznictwie uznać można stanowisko,

że sprawy tego rodzaju nie mają jednolitego charakteru i nie mogą być generalnie

zaliczone do spraw o prawa majątkowe lub spraw o prawa niemajątkowe, a o

charakterze sprawy decyduje w każdym indywidualnym wypadku przedmiot

uchwały podlegającej zaskarżeniu (orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca

1955 r., II CR 2072/54, OSN 1956, nr 1, poz. 22, z dnia 5 czerwca 1959 r., 4 CO

5/59, OSN 1960, nr 3, poz. 76, z dnia 25 stycznia 1961 r., 2 CR 909/59, OSPiKA

1962, nr 1, poz. 8, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 1984 r., II

CZ 122/74, nie publ., z dnia 26 listopada 1975 r., I CZ 185/75, nie publ., z dnia 11

grudnia 1984 r., I CZ 139/84, nie publ.). Podobny kierunek wypowiedzi odnotować

można w stosunku do spraw o uchylenie (unieważnienie) uchwał zgromadzeń

wspólników w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 9 stycznia 2003 r., I CK 339/02, "Izba Cywilna" 2003, nr 10, s.

39).

W piśmiennictwie prezentowane są zarówno poglądy kwalifikujące sprawy o

uchylenie uchwał wspólnoty mieszkaniowej do spraw o prawa majątkowe, jak i

zaliczające je do spraw o prawa niemajątkowe, a także pogląd różnicujący je w

zależności od tego, czy zaskarżona uchwała dotyczy praw majątkowych czy

niemajątkowych. Kwestia ta podejmowana jest w doktrynie także w odniesieniu do

sprawy o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia spółdzielni, uchwały

zgromadzenia wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz uchwały

walnego zgromadzenia spółki akcyjnej. Dominuje zapatrywanie, że o tym, czy

sprawa o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia spółdzielni jest sprawą o prawa

niemajątkowe (art. 17 pkt 1 k.p.c.) czy też sprawą o prawa majątkowe (art. 16 i art.

17 pkt 4 k.p.c.) decyduje przedmiot uchwały. Jeżeli uchwała dotyczy praw

majątkowych spółdzielni i jej członków, to sprawa o uchylenie takiej uchwały jest

sprawą o prawa majątkowe, jeśli zaś uchwała dotyczy praw niemajątkowych, to

sprawa o jej uchylenie jest sprawą o prawa niemajątkowe. Podobnie, na tle spraw o

uchylenie (stwierdzenie nieważności) uchwał walnych zgromadzeń wspólników

spółki z ograniczoną odpowiedzialnością albo uchwał walnych zgromadzeń spółki

akcyjnej reprezentowane jest stanowisko, że uchwały mogą mieć charakter

niemajątkowy (np. odwołanie członka rady nadzorczej) lub majątkowy (np.

podwyższenie kapitału zakładowego).

Przepisy art. 17 pkt 1 i pkt 4 k.p.c. posługują się pojęciem „spraw o prawa

niemajątkowe” oraz „spraw o prawa majątkowe” dla celów rozgraniczenia

właściwości rzeczowej sądów rejonowych i sądów okręgowych. (...) Według

wypowiedzi doktryny, podstawą wyróżnienia kategorii praw majątkowych i

niemajątkowych jest typowy interes, jaki realizują. Na podstawie tego kryterium do

praw majątkowych zalicza się w szczególności prawa rzeczowe, wierzytelności

opiewające na świadczenia majątkowe, prawa majątkowe małżeńskie, a także

istotną część praw kwalifikowanych jako tzw. własność intelektualna, przy czym dla

uznania konkretnego prawa podmiotowego za prawo typu majątkowego nie ma

znaczenia, czy ma ono jakąś wartość rynkową. Do praw niemajątkowych zalicza się

prawa osobiste i prawa rodzinne niemajątkowe, stanowiące element stosunków

miedzy małżonkami, krewnymi, przysposobionymi i powinowatymi. Podkreśla się

jednocześnie, że we współczesnym prawie cywilnym wzrasta rola praw

niemajątkowych, co umotywowane jest dążeniem do wzmocnienia ochrony wartości

osobistych człowieka za pomocą instrumentów cywilnoprawnych jako bardziej

elastycznych i skutecznych. Pojawia się także tendencja do uwzględnienia wartości

osobistych w obrębie praw majątkowych, co utrudnia rozróżnienie obu rodzajów

praw. Widoczne jest to na obszarze własności intelektualnej, a także w dziedzinie

tzw. praw korporacyjnych.

W świetle doktrynalnego rozróżnienia praw majątkowych i niemajątkowych

oraz przy uwzględnieniu dorobku orzecznictwa i literatury dotyczące charakteru

spraw o uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej (uchwały zgromadzenia

wspólników w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, uchwały walnego

zgromadzenia w spółce akcyjnej, uchwały walnego zgromadzenia w spółdzielni)

rozpatrywać można dwa kierunki rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia

prawnego. Można więc przyjąć – w opozycji do dotychczasowego orzecznictwa –

że kwestia charakteru sprawy o uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej, tj.

sprawy wywołanej zaskarżeniem takiej uchwały, powinna być rozstrzygana

wyłącznie w kontekście oceny charakteru samego uprawnienia do zaskarżenia

uchwały przewidzianego w art. 25 u.w.l., bez odwoływania się do przedmiotu

uchwały w konkretnym przypadku. Możliwe jest także – zgodne z dominującym

stanowiskiem – przyjęcie, że dla oceny kwestii, czy sprawa o uchylenie uchwały

wspólnoty mieszkaniowej jest sprawą o prawa niemajątkowe, czy też sprawą o

prawa majątkowe, rozstrzygające znaczenie ma przedmiot konkretnej uchwały, a

ściśle rzecz biorąc to, czy uchwała dotyczy praw niemajątkowych, czy praw

majątkowych powoda lub wspólnoty.

Przyjęcie pierwszego zapatrywania prowadziłoby do stworzenia generalnej

oceny charakteru uprawnienia do zaskarżenia uchwały wspólnoty mieszkaniowej

jako uprawnienia majątkowego albo niemajątkowego i w zależności od jej wyniku,

każdą sprawę o uchylenie uchwały wspólnoty można byłoby zakwalifikować jako

sprawę o prawa niemajątkowe albo sprawę o prawa majątkowe. Ocena charakteru

przedmiotowych spraw odbywałaby się więc według jednolitej reguły, niezależnie od

tego jakich kwestii dotyczyłaby zaskarżona uchwała.

Poglądu tego jednak nie można zaakceptować. Uprawnienie do zaskarżenia

uchwały wspólnoty mieszkaniowej jest jedynie instrumentem prawnym mającym

służyć ochronie praw właściciela lokalu należącego do wspólnoty. Korzystanie z

tego uprawnienia nie jest celem samym w sobie, lecz zmierza jedynie do ochrony

określonych interesów – sytuacji prawnej lub konkretnych praw danego właściciela

lokalu. Abstrakcyjna ocena charakteru tego rodzaju uprawnienia jako uprawnienia

majątkowego albo niemajątkowego w istocie rzeczy nie pozwalałaby na ocenę

charakteru sprawy wywołanej skorzystaniem z tego uprawnienia, nie

następowałaby bowiem w ten sposób ocena charakteru rzeczywistego przedmiotu

ochrony prawnej żądanej przez właściciela lokalu, lecz jedynie ocena charakteru

uprawnienia służącego realizacji tej ochrony. Ponadto, przyjęcie, że dla oceny

charakteru prawnego sprawy o uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej

decydujące znaczenie ma charakter samego uprawnienia do zaskarżenia uchwały,

a nie przedmiot zaskarżonej uchwały, prowadziłoby do sytuacji, w której w sposób

jednolity oceniane byłyby sprawy, w ramach których powód korzystając z

uprawnienia do zaskarżenia uchwały w rzeczywistości zmierzałby do ochrony

różnych praw, czy też różnego rodzaju interesów warunkowanych – lub nie –

względami natury ekonomicznej.

Jako bardziej przekonujące i uzasadnione przedstawia się, wolne od

wskazanych mankamentów, zapatrywanie zakładające, że w wypadku spraw o

uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej kwestia charakteru tych spraw,

podlega ocenie nie na płaszczyźnie oceny charakteru samego uprawnienia do

zaskarżenia uchwały, lecz na płaszczyźnie oceny charakteru praw, których uchwała

dotyczy. Za stanowiskiem tym, przeważającym w orzecznictwie Sądu Najwyższego,

przemawia okoliczność, że skoro uprawnienie do zaskarżenia uchwały wspólnoty

stanowi w istocie rzeczy określonego rodzaju uprawnienie w stosunku do wspólnoty

mieszkaniowej, to może być ono wykorzystywane do ochrony różnych interesów lub

praw właściciela. Może więc służyć ochronie jego interesów (praw) majątkowych, co

będzie regułą ze względu na charakter przedmiotu uchwał właścicieli (art. 22 ust. 2 i

3 u.w.l.), albo interesów (praw) niemajątkowych, co będzie wyjątkiem, a może mieć

miejsce np. gdy podjęta zostanie uchwała naruszająca dobra osobiste jednego z

właścicieli. W tym ujęciu ocena charakteru przedmiotu uchwały, a więc kwestii, czy

dotyczy ona praw majątkowych, czy też praw niemajątkowych właściciela lub

wspólnoty, może dopiero prowadzić do oceny charakteru sprawy, gdyż podstawą

takiej oceny jest wówczas rzeczywisty przedmiot ochrony prawnej żądanej przez

występującego z powództwem właściciela.

Przedstawione zagadnienie prawne powstało w sprawie, w której zaskarżono

kilka uchwał wspólnoty mieszkaniowej. Kwestia, czy sprawa o uchylenie uchwały

jest sprawą o prawa niemajątkowe czy majątkowe musi być więc w niniejszej

sprawie oceniana odrębnie w odniesieniu do przedmiotu poszczególnych

uchwał (...).

Pierwsza ma za przedmiot zmianę zarządu nieruchomością wspólną,

ustalonego zgodnie z art. 18 ust. 1 u.w.l., chodzi więc o uchwałę zmieniającą tzw.

umowny zarząd nieruchomością wspólną, do którego stosuje się odpowiednio

przepisy art. 19 i nast. u.w.l. (art. 33, art. 18 ust. 3 u.w.l.). Ograniczając się do

aktualnego w sprawie wypadku, tzw. wspólnot dużych, stwierdzić należy, że pojęcie

zarządu nieruchomością wspólną w ogólności definiuje się w doktrynie jako

działanie polegające na podejmowaniu wszelkich decyzji i dokonywaniu wszelkich

czynności faktycznych, prawnych i procesowych (urzędowych) dotyczących

przedmiotu wspólnego prawa. Z racji odesłania zawartego w art. 33 u.w.l. w

związku z art. 21 i nast. u.w.l. stwierdzić można, że zarząd nieruchomością wspólną

obejmuje kierowanie przez zarządcę działalnością wspólnoty, jej reprezentowanie

na zewnątrz i w stosunkach z poszczególnymi właścicielami. Zasadnicze znaczenie

ma jednak to, że przedmiot zarządu stanowi nieruchomość wspólna właścicieli

lokali, a więc rzecz, do której przysługują właścicielom prawa majątkowe (art. 3 ust.

1 u.w.l.). Przedmiot uchwały o zmianie sposobu sprawowania zarządu

nieruchomością wspólną jest ściśle związany z prawami majątkowymi właścicieli

lokali, dotyczy bowiem zmiany zarządu rzeczą będącą przedmiotem

współwłasności wszystkich właścicieli lokali. Czynności zarządu nieruchomością

wspólną w przeważającej mierze obejmują czynności o charakterze majątkowym

(por. w szczególności art. 21 ust. 1 oraz art. 22 związku z art. 33 u.w.l.), zatem w

sytuacji, w której uchwała obejmuje zmianę sposobu zarządu nieruchomością

wspólną, chodzi o uchwalę dotyczącą w pierwszej kolejności spraw majątkowych

właścicieli lokali tworzących wspólnotę. Sprawa o uchylenie uchwały właścicieli

lokali, której przedmiotem jest zmiana sposobu zarządu nieruchomością wspólną

ustalonego według art. 18 ust. 1 u.w.l., jest więc sprawą o prawa majątkowe w

rozumieniu art. 17 pkt 4 k.p.c.

Dwie pozostałe uchwały mają za przedmiot zatwierdzenie sprawozdania ze

sprawowania zarządu oraz udzielenie absolutorium zarządcy. Należy zwrócić

uwagę na art. 30 ust. 1 pkt 2 u.w.l., stanowiący, że zarządca, któremu powierzono

zarząd nieruchomością wspólną obowiązany jest składać właścicielom lokali roczne

sprawozdanie ze swojej działalności. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 oraz art. 30 ust.

2 pkt 2 i 3 u.w.l., zarządcą ma obowiązek zwoływać zebranie ogółu właścicieli co

najmniej raz w roku, nie później niż w pierwszym kwartale każdego roku, a

przedmiotem tego zebrania powinna być ocena pracy zarządcy oraz sprawozdanie

zarządu i podjęcie uchwały w przedmiocie udzielenia mu absolutorium. Ustawa nie

daje żadnych wskazówek co do formy i treści sprawozdania. Uznaje się, że

powinno się ono składać z co najmniej dwóch części; pierwsza opisowa powinna

zawierać opis działań podejmowanych przez zarząd, a druga finansowa analizę

wykonania planu gospodarczego. Obowiązek przedstawienia przez zarząd

sprawozdania spełnia bardzo ważna rolę, gdyż umożliwia właścicielom kontrolę nad

działalnością zarządu i stanowi podstawę udzielenia mu absolutorium (art. 29 ust. 2

i 3 u.w.l.). Udzielenie absolutorium zarządcy na dorocznym zebraniu właścicieli (art.

30 ust. 1 pkt 3 oraz art. 30 ust. 2 pkt 2 i 3 u.w.l.) nie zwalnia go od

odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną właścicielom lokali w związku z

kierowaniem działalnością wspólnoty i sprawowaniem zarządu nieruchomością

wspólną, jeżeli już po odbyciu zebrania rocznego okazałoby się, że do wyrządzenia

takiej szkody doszło z winy zarządu. Podstawą odpowiedzialności mogą być

przepisy o odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 k.c.) lub odpowiedzialności

deliktowej (art. 415 k.c.).

Wobec powyższego podnieść trzeba, że przedmiotem zarządu według ustawy

o własności lokali jest nieruchomość wspólna właścicieli lokali. Skoro uchwały mają

za przedmiot zatwierdzenie sprawozdania z zarządu tą nieruchomością i udzielenie

absolutorium zarządcy, to obie uchwały wspólnoty mieszkaniowej mają charakter

majątkowy, tj. ich przedmiot odnosi się do praw majątkowych właścicieli lokali. Nie

sprzeciwia się temu fakt, że udzielenie absolutorium zarządcy nie musi zwolnić go z

odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przy sprawowaniu zarządu

nieruchomością wspólną, przyjąć bowiem należy, iż fakt ten nie może jednak

pozostawać bez jakiegokolwiek znaczenia z punktu widzenia tej odpowiedzialności.

Decydujące znaczenie ma kwestia, że przedmiotem zarządu jest nieruchomość

wspólna, do której każdemu z właścicieli lokali przysługuje prawo majątkowe

(współwłasność) i zatwierdzenie sprawozdania ze sprawowania zarządu oraz

udzielenie absolutorium dotyczą tej właśnie nieruchomości, a więc odnoszą się do

sfery majątkowej właścicieli lokali.

Na marginesie pozostaje odnieść się do, wykraczającej poza ramy

zagadnienia prawnego przedstawionego do rozstrzygnięcia – podnoszonej przez

Sąd Okręgowy – kwestii trudności związanych z ustaleniem wartości przedmiotu

sporu w sprawie o uchylenie uchwał właścicieli lokali, takich jak zaskarżone w

niniejszej sprawie. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że ewentualne trudności w

ustaleniu wartości przedmiotu sporu nie mogą mieć wpływu na ocenę charakteru

sprawy. Jako rozwiązanie tego problemu wskazać można przyjęcie – w wypadku

uchwał mających za przedmiot zmianę sposobu zarządu nieruchomością wspólną

ustalonego według art. 18 ust. 1 u.w.l., zatwierdzenie sprawozdania ze

sprawowania zarządu oraz udzielnie absolutorium zarządcy – że wartość

przedmiotu sporu odpowiada wartości udziału w nieruchomości wspólnej

przysługującego temu z właścicieli lokali, który wniósł powództwo.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy rozstrzygnął zagadnienie prawne

jak w uchwale.