WK 26/05

21

WYROK Z DNIA 5 STYCZNIA 2006 R.

WK 26/05

Łącząc orzeczone różnymi wyrokami jednostkowe kary ograniczenia

wolności z określonym w stosunku miesięcznym wymiarem czasu nieodpłatnej,

kontrolowanej pracy na cele społeczne, sąd w wyroku łącznym obowiązany jest

– ze względu na treść art. 86 § 3 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. – na nowo określić

wymiar godzin tej pracy w stosunku miesięcznym.

Przewodniczący: Sędzia SN J. Steckiewicz (sprawozdawca).

Sędziowie SN: M. Pietruszyński, J. Bogdan Rychlicki.

Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J.

Balcerak.

Sąd Najwyższy w sprawie szer. rez. Łukasza S., skazanego za popełnienie

przestępstwa określonego w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k., po

rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na rozprawie w dniu 5 stycznia 2006 r. kasacji,

wniesionej przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego na niekorzyść, od wyroku

łącznego Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. z dnia 8 czerwca 2005 r.

u c h yl i ł zaskarżony wyrok i sprawę p r z e k a z a ł Wojskowemu Sądowi

Garnizonowemu w L. do ponownego rozpoznania.

U z a s a d n i e n i e :

Wojskowy Sąd Garnizonowy w L., na dwóch rozprawach, wyrokami z dnia 30

grudnia 2004 r. skazał szer. rez. Łukasza S. za popełnienie przestępstwa

określonego w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. na kary 3 i 4 miesięcy

ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej

pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, po czym

wykonanie tych kar warunkowo zawiesił na okres roku.

W dniu 8 czerwca 2005 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy w L. wydał wyrok

łączny, w którym biorąc za podstawę kary wyżej przedstawione wymierzył karę

łączną 5 miesięcy ograniczenia wolności „w czasie której (skazany) – zgodnie z

treścią art. 35 § 1 k.k. – wykonywać będzie nieodpłatną kontrolowaną pracę w

placówce służby zdrowia”, po czym wykonanie tej kary warunkowo zawiesił na

okres próby wynoszący rok.

Kasację od wyroku łącznego, na niekorzyść skazanego, wniósł Naczelny

Prokurator Wojskowy i zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego, art. 35 §

1 w zw. z art. 86 § 3 k.k., mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegające na

zaniechaniu określenia ilości godzin wykonywania przez skazanego nieodpłatnej,

kontrolowanej pracy, postulował uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w L. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest uzasadniona.

Kara ograniczenia wolności polega na tym, że w czasie jej odbywania skazany na nią

nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu, jest obowiązany do

wykonywania pracy wskazanej przez sąd oraz ma obowiązek udzielania wyjaśnień

dotyczących przebiegu odbywania kary (art. 34 § 2 k.k.).

O ile przez sam fakt skazania obowiązki wymienione jako pierwszy i trzeci są

określone jednoznacznie, to drugi z nich – obowiązek wykonywania nieodpłatnej,

kontrolowanej pracy na cele społeczne – musi być dookreślony, ponieważ istnieje

możliwość jego miarkowania. Artykuł 35 § 1 k.k. stanowi bowiem, że skazany na

karę ograniczenia wolności musi wykonywać pracę na cele społeczne, w wymiarze

od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym. Tym samym, sąd orzekający karę

ograniczenia wolności, z którą związany jest obowiązek wykonywania nieodpłatnej,

kontrolowanej pracy na cele społeczne, obowiązany jest do określenia w wyroku

wymiaru godzin tej pracy w stosunku miesięcznym.

Wojskowy Sąd Garnizonowy w L., wydając wyroki jednostkowe obowiązek ten

spełnił, natomiast orzekł nieprawidłowo, określając karę łączną w wyroku łącznym.

Przepis art. 86 § 3 k.k. stanowi bowiem, że wymierzając karę łączną ograniczenia

wolności, sąd określa na nowo wymiar czasu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na

cele społeczne, a zatem również w wyroku zaskarżonym kasacją należało określić

wymiar godzin pracy jaką w stosunku miesięcznym ma wykonywać skazany.

Ponieważ zaskarżony kasacją wyrok wydany został z obrazą art. 86 § 3 k.k. w

zw. z art. 35 § 1 k.k. należało go uchylić i sprawę przekazać Wojskowemu Sądowi

Garnizonowemu w L. do ponownego rozpoznania, z dodatkową uwagą, że czas

pracy na cele społeczne w przypadku kary łącznej nie może przekraczać 40 godzin

w stosunku miesięcznym (odpowiednie stosowanie art. 35 § 1 k.k.).