I UK 121/05

Wyrok z dnia 10 stycznia 2006 r.

I UK 121/05

Udział w posiedzeniach zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialno-

ścią należy do pracowniczych obowiązków członka zarządu zatrudnionego na

stanowisku wiceprezesa zarządu.

Przewodniczący SSN Józef Iwulski, Sędziowie: SN Barbara Wagner (spra-

wozdawca), SA Zbigniew Korzeniowski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006 r.

sprawy z odwołania „E.” Polsko-Niemieckiej Spółki z o. o. w R. przeciwko Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o wysokość składek, na skutek kasacji

organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 17 listopada

2004 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu Okręgowe-

go-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach Ośrodka Zamiejscowego w

Rybniku z dnia 18 grudnia 2002 r. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania

temu ostatniemu Sądowi, pozostawiając mu rozstrzygnięcie o kosztach postępowa-

nia kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 17 listopada 2004 r. [...] zmie-

nił wyrok Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach z

dnia 18 grudnia 2002 r. [...], oddalający odwołanie „E.” Polsko - Niemieckiej Spółki z

o.o. w R. oraz poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Od-

działu w R. z dnia 27 grudnia 2001 r., wymierzającą Spółce składki na ubezpieczenie

społeczne za okres od września 1997 r. do 31 grudnia 1998 r., w ten sposób, że

ustalił, iż wypłaty za udział w posiedzeniach zarządu spółki na rzecz Engelberta J. i

Andrzeja L. w okresie od września 1997 r. do grudnia 1998 r. nie stanowią podstawy

wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne.

2

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i ich

prawna ocena. Engelbert J. i Andrzej L. byli zatrudnieni w „E.” Spółce z o.o. w R. En-

gelbert J. świadczył pracę na podstawie umowy o pracę na stanowisku wiceprezesa

zarządu Spółki od 27 grudnia 1997 r., zaś Andrzej L. był w niej zatrudniony od 1

marca 1992 r. do 31 stycznia 2001 r. początkowo jako kierownik „E.”, a od 6 lutego

1998 r. jako kierownik Zakładu „E.”. Spółka „E.” została wpisana do rejestru handlo-

wego w dniu 5 marca 1992 r. Jej prezesem był wówczas Herbert H., a członkiem

zarządu Engelbert J. W dniu 31 stycznia 1997 r. dokonano zmiany w rejestrze han-

dlowym poprzez wpisanie jako wiceprezesa Engelberta J. oraz Andrzeja L. jako

członka zarządu. Na podstawie uchwały zarządu Engelbert J. i Andrzej L. otrzymy-

wali wynagrodzenie za udział w posiedzeniach zarządu Spółki.

W ocenie Sądu Okręgowego, udział Engelberta J. i Andrzeja L. w posiedze-

niach zarządu wynikał z zawartych z nimi umów o pracę. Nie jest możliwe rozdziele-

nie obowiązków wchodzących w zakres stosunku pracy i obowiązków wynikających z

pełnionych funkcji członków zarządu. Obowiązki te są ze sobą ściśle powiązane i

mają na celu prowadzenie spraw Spółki. Nie ma znaczenia, że zakres czynności pra-

cowników nie wskazywał na obowiązek uczestniczenia w posiedzeniach zarządu

oraz że umowy o pracę nie przewidywały za te czynności wynagrodzenia. Engelbert

J. i Andrzej L. brali udział w posiedzeniach zarządu w związku z zawartą przez nich

umową o pracę - jako wiceprezes i jako członek zarządu. Nawet gdyby Andrzej L. nie

zawarł umowy o pracę ze Spółką jako członek zarządu, to pełnienie przez niego tej

funkcji i jednoczese wykonywanie pracy na podstawie umowy o pracę przesądzają,

że jego uczestnictwo w posiedzeniach zarządu wynika z zawartej umowy o pracę. W

konkluzji Sąd wskazał, że od wynagrodzeń za udział w posiedzeniach zarządu po-

winny być odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne.

Sąd Apelacyjny nie podzielił poglądu i argumentacji Sądu pierwszej instancji w

kwestii odprowadzania składek od wynagrodzenia za udział w posiedzeniach zarzą-

du. Zdaniem tego Sądu, z zawartych przez strony umów o pracę nie wynika koniecz-

ność udziału Engelberta J. i Andrzeja L. w posiedzeniach zarządu. Umowy te nie

przewidują z tego tytułu żadnego wynagrodzenia. Wypłaty za udział w posiedzeniach

wynikają z powołania Engelberta J. i Andrzeja L. przez zgromadzenie wspólników.

Podkreślił, że wykonywanie czynności związanych z powołaniem na członka zarządu

wynika bezpośrednio z ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlo-

wych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.). Sąd uznał, że w sprawie mają zastosowanie

3

przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wyso-

kości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubez-

pieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia spo-

łecznego oraz wydanej na jego podstawie instrukcji Nr 2 Prezesa Zakładu Ubezpie-

czeń Społecznych z dnia 4 lipca 1997 r. określającej szczegółowe zasady postępo-

wania w sprawie zgłoszeń do ubezpieczenia społecznego, rozliczania i opłacania

składek na ubezpieczenia społeczne, składek na Fundusz Pracy oraz składek na

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przez zakłady pracy zatrud-

niające ponad 20 pracowników i członków spółdzielni (Dz.Urz. ZUS Nr 5, poz. 7).

Wedle § 12 ust. 5 pkt 6 powołanej instrukcji, nie są dochodem z tytułu wykonywania

pracy w ramach stosunku pracy i nie wchodzą do podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie wypłaty za udział w radach nadzorczych i zarządach spółek, jeżeli

udział ten nie wynika z zawartej umowy o pracę. Z przepisów tych należy wnosić, że

istnieje możliwość zawarcia umowy o pracę oraz niezależnie od tego pełnienie do-

datkowych obowiązków poza zawartą umową. Wobec tego wypłaty za udział w po-

siedzeniach zarządu Spółki na rzecz Engelberta J. i Andrzeja L. w okresie od wrze-

śnia 1997 r. do grudnia 1998 r. nie stanowią podstawy wymiaru składek na ubezpie-

czenie społeczne.

Pełnomocnik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w R. zaskarżył ten

wyrok kasacją. Wskazując jako jej podstawy naruszenie prawa materialnego, a mia-

nowicie art. 208 § 1 i § 4 Kodeksu spółek handlowych w związku z art. 80 k.p. i § 7

rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania

składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego - poprzez wyrażenie błędnego

poglądu, że wynagrodzenie za udział w posiedzeniach zarządu spółki nie stanowi

wynagrodzenia za pracę pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę

na stanowisku członków zarządu tej spółki i nie podlega „oskładkowaniu” na ubez-

pieczenia społeczne, a także naruszenie przepisów postępowania, a to art. 233 k.p.c.

- poprzez „dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego a w szczególności do-

wolne uznanie, że wynagrodzenie za udział pracowników zarządu spółki z o.o. w po-

siedzeniach tego zarządu, wypłacane było na innej podstawie niż umowa o pracę”,

wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu

celem ponownego rozpoznania”. Jego zdaniem, okolicznościami uzasadniającymi rozpo-

znanie kasacji jest „oczywiste naruszenie przepisów prawa [...] na skutek uznania, że wy-

4

nagrodzenie pracownika zarządu spółki z o.o. za udział w posiedzeniach zarządu spółki nie

stanowi wynagrodzenia za pracę i nie podlega oskładkowaniu na ubezpieczenie społeczne”

oraz występowanie istotnych zagadnień prawnych, a mianowicie „czy w świetle art. 208 § 1

i 4 kodeksu spółek handlowych należało uznać, że do istotnych obowiązków członka zarzą-

du wieloosobowego, spółki z o.o. należy udział w posiedzeniach zarządu spółki w sprawach

bieżących oraz podejmowanie uchwał w sprawach przekraczających zakres zwykłych

czynności spółki, a także w sprawach zwykłych czynności spółki przy sprzeciwie co naj-

mniej jednego z członków zarządu” oraz „czy w świetle art. 29 kp i art. 208 kodeksu han-

dlowego w umowie o pracę na stanowisku członka zarządu spółki z o.o. oraz w zakresie

czynności na tym stanowisku, konieczne jest wyszczególnienie, że do obowiązków członka

zarządu spółki z o.o., należy udział w posiedzeniach tego zarządu.”

W uzasadnieniu kasacji organ rentowy podniósł, że pogląd Sądu, wedle którego wy-

płaty za udział w posiedzeniach zarządu wynikają z powołania Engelberta J. i Andrzeja L.

przez zgromadzenie wspólników, a nie z umów o pracę, jest sprzeczny z art. 208 Kodeksu

spółek handlowych. Zgodnie z powołanym przepisem, wieloosobowy zarząd spółki podej-

muje decyzje w formie uchwał obligatoryjnie, jeżeli sprawa dotyczy zakresu przekraczają-

cego zwykłe czynności spółki, a także w sprawach dotyczących zwykłych czynności spółki w

przypadku zgłoszenia sprzeciwu przez co najmniej jednego członka zarządu. Skoro do obo-

wiązków ustawowych członków zarządu należy podejmowanie uchwał, to również udział w

posiedzeniach zarządu powinien należeć do ich podstawowych obowiązków. Jeżeli więc

Engelbert J. i Andrzej L. byli zatrudnieni w Spółce na podstawie umów o pracę w charakterze

członków zarządu, to „pobierane z tego tytułu wynagrodzenie było wynagrodzeniem ze sto-

sunku pracy a nie z jakichkolwiek innych tytułów”. Przyznanie członkom zarządu dodatko-

wego wynagrodzenia na podstawie uchwały zgromadzenia wspólników nie należy traktować

jako wynagrodzenia poza stosunkiem pracy. Przeciwny pogląd pozostaje w sprzeczności z §

7 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego i świadczeń z ubezpie-

czenia społecznego. Powołany przepis nie wymienia wśród przychodów niepodlegających

oskładkowaniu na ubezpieczenie przychodów uzyskanych za udział w radach nadzorczych

lub zarządach spółek. Dokonana przez Sąd wykładnia § 12 ust. 5 pkt 6 instrukcji Nr 2 Preze-

sa ZUS z 4 lipca 1997 r. jest niezgodna z literalnym brzmieniem tego przepisu. Odnosi się on

bowiem wyłącznie do przypadków kiedy udział w radach nadzorczych i zarządach spółek nie

wynika z zawartej umowy o pracę. Ponieważ Sąd ustalił, że obaj członkowie zarządu byli

5

zatrudnieni na podstawie umów o pracę, to § 12 ust 5 pkt 6 instrukcji nie może mieć do nich

zastosowania.

W odpowiedzi na kasację Spółka „E.” wniosła o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Rozpoznając kasację, w pierwszej kolejności należy odnieść się do podstaw

prawnych rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym nią wyroku. W sprawie mają

zastosowanie przepisy prawa materialnego obowiązujące w okresie od września

1997 r. do 31 grudnia 1998 r. W zakresie wymiaru i opłacania składek na pracowni-

cze ubezpieczenie społeczne obowiązywały wówczas ustawa z dnia z dnia 25 listo-

pada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.) oraz - wydane, między innymi, na podstawie

jej art. 33 ust. 2 i 3 - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w

sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgła-

szania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubez-

pieczenia społecznego (jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 68, poz. 330 ze zm., po-

woływane dalej także jako „rozporządzenie”), zaś w odniesieniu do funkcjonowania

spółek prawa handlowego i ich organów - rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospo-

litej Polskiej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy (Dz.U. Nr 57, poz. 502 ze

zm.), a nie ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych. Trzeba też

podnieść, że instrukcja nr 2 Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 4 lipca

1997 r. nie stanowi źródła prawa obowiązującego powszechnie. Została wprawdzie

wydana z upoważnienia zawartego w § 53 rozporządzenia Rady Ministrów z 29

stycznia 1990 r., jest jednak aktem wewnętrznym skierowanym do organów rento-

wych, wiążącym je na zasadzie generalnego polecenia określonego w nim postępo-

wania (tu: ustalania podstawy wymiaru składek). Instrukcja ta może stanowić pewną

wskazówkę co do intencji centralnego organu administracji państwowej, a w rezulta-

cie może być przydatna przy wykładni przepisów rozporządzenia, ale nie może być

samoistną podstawą rozstrzygnięcia sprawy przez sądy.

Z kolei do postępowania kasacyjnego mają zastosowanie przepisy Kodeksu

postępowania cywilnego w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji tego aktu

ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego,

ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w

6

sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 48,

poz. 554), a przed ich zmianą ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy -

Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszech-

nych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98).

Rację ma przeto pełnomocnik Spółki „E.” twierdząc w odpowiedzi na kasację,

że organ rentowy wadliwie powołał jako podstawę wniesienia kasacji art. 393 § 1 i §

2 k.p.c. (zamiast art. 3931

k.p.c.) i błędnie podniósł w niej zarzut naruszenia art. 208

k.s.h. (zamiast art. 201 k.h.).

2. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie

wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do

ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia

społecznego, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne pracowników

stanowi dochód pracownika w gotówce i w naturze „z tytułu pracy w ramach stosun-

ku pracy, obejmujący wszelkiego rodzaju należności pieniężne oraz wartość pienięż-

ną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty bez względu na źródło finansowania

tych należności i świadczeń”. Jest to zasada, od której przepis ten przewiduje kilka-

dziesiąt wyjątków. Ich katalog jest zamknięty.

Obowiązek członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wyko-

nywania czynności związanych z prowadzeniem jej spraw może wynikać albo tylko z

art. 201 k.h. (obecnie: art. 208 k.s.h.), albo - także - z treści stosunku pracy lub in-

nych - mających podstawę w nazwanych i nienazwanych umowach prawa cywilnego

- stosunków prawnych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 maja

1993 r., III APr 30/93, OSA 1994 nr 6, poz. 46 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia

28 lipca 1999 r., I PKN 171/99, OSNAPiUS 2000 nr 21, poz. 785 oraz z dnia14 lutego

2001 r., I PKN 258/00, OSNAPiUS 2002 nr 23, poz. 565). Zatrudnienie członka za-

rządu w ramach stosunku pracy powoduje, że o treści jego praw i obowiązków pra-

cowniczych decyduje treść stosunku pracy (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

7 stycznia 2000 r., I PKN 404/99, OSNAiUSP 2001 nr 10, poz. 347). Gdy zatem

uczestnictwo członka zarządu spółki kapitałowej w posiedzeniach jej zarządu należy

do jego obowiązków pracowniczych, wynagrodzenie za udział w posiedzeniach tego

organu jest dochodem „z tytułu pracy w ramach stosunku pracy”. Wniosek taki wy-

nika bezpośrednio z analizy § 7 rozporządzenia, wobec czego zbędne jest sięganie

do § 12 ust. 5 pkt 6 instrukcji, wedle którego „nie stanowią podstawy wymiaru skła-

dek wypłaty nie będące dochodem z tytułu wykonywania pracy w ramach stosunku

7

pracy, w szczególności: […] wypłaty za udział w […] zarządach spółek, jeżeli udział

ten nie wynika z zawartej umowy o pracę”.

Engelbert J. był zatrudniony w Spółce „E.” na stanowisku wiceprezesa jej za-

rządu; będący członkiem zarządu Andrzej L., jako - początkowo kierownik „E.”, a na-

stępnie kierownik Zakładu. Ich sytuacja formalna była zatem odmienna. Z racji zaj-

mowanego przez Engelberta J. stanowiska (rodzaju pracy) udział w posiedzeniach

zarządu należał do jego pracowniczych obowiązków. Tej treści obowiązek Andrzeja

L. nie wynikał z zajmowanego stanowiska, ale z łączącego go ze Spółką stosunku

organizacyjnego (art. 201 k.h.). Udział w posiedzeniach zarządu spółki nie jest bo-

wiem obowiązkiem pracowniczym członka zarządu zatrudnionego w tej spółce na

innym niż prezes, wiceprezes lub członek zarządu stanowisku, jeżeli nie został wy-

raźnie przewidziany w umowie o pracę. Trafność takiego rozumowania zdają się

potwierdzać przepisy podatkowe. Korzyść uzyskana przez członka zarządu spółki

kapitałowej z tytułu udziału w posiedzeniach zarządu może być albo przychodem w

rozumieniu art. 12 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) albo przy-

chodem z działalności wykonywanej osobiście w rozumieniu art. 13 pkt 7, w zależno-

ści od tego czy udział ten jest czynnością członka zarządu wykonywaną w ramach

stosunku zatrudnienia, czy na podstawie samego tylko aktu ustanowienia.

Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 80 k.p. mógłby być odnoszony

tylko do wynagrodzenia za udział w posiedzeniach zarządu Spółki otrzymywanego

przez Engelberta J., bo tylko do jego obowiązków pracowniczych należało uczest-

nictwo w posiedzeniach zarządu. Zarzut ten jest jednak o tyle nietrafny, że dla prawi-

dłowego rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy obojętne było czy wynagrodzenie

wypłacane za udział w posiedzeniach zarządu stanowiło składnik wynagrodzenia za

pracę, czy nie. Istotna była natomiast kwalifikacja tego wynagrodzenia jako przycho-

du z pracy, a takim było ono - w świetle przytoczonych wyżej przepisów - niewątpli-

wie. Poza tym, bardziej usprawiedliwione byłoby powołanie art. 78 k.p., który to prze-

pis odnosi obowiązek zapłaty za pracę do jej rodzaju, ilości i jakości.

Częściowo tylko zasadny jest także zarzut naruszenia art. 233 k.p.c., a miano-

wicie w takiej części, w jakiej Sąd drugiej instancji ocenił, że z faktu zatrudnienia En-

gelberta J. w ramach stosunku pracy na stanowisku wiceprezesa zarządu Spółki „E.”

nie wynika pracowniczy obowiązek uczestniczenia w posiedzeniach tego zarządu,

8

bowiem ocena, że Andrzej L. jako pracownik nie był zobowiązany do udziału w po-

siedzeniach zarządu jest prawidłowa.

3. Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia kasacją oraz

jej podstaw; bierze jednak pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania (art.

39311

§ 1 k.p.c.).

Zgodnie z art. 47711

k.p.c., stronami postępowania w sprawach z zakresu

ubezpieczeń społecznych są: ubezpieczony, inna osoba, której praw i obowiązków

dotyczy zaskarżona decyzja, organ rentowy i zainteresowany, to jest ten, czyje

prawa i obowiązki zależą od rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem sporu w rozpo-

znawanej sprawie była kwestia obowiązku uiszczenia przez spółkę „E.” składek na

ubezpieczenie społeczne za dwóch jej pracowników - Engelberta J. i Andrzeja L.

Wprawdzie toczył się on bezpośrednio między organem rentowym i płatnikiem skła-

dek (adresatem decyzji), ale Engelbert J. i Andrzej L. byli w nim zainteresowanymi.

Od tego bowiem czy uiszczona zostanie za nich składka na ubezpieczenie zależeć

będzie w przyszłości wysokość podstawy wymiaru świadczeń z ubezpieczeń spo-

łecznych, a w rezultacie wysokość samych tych świadczeń.

Według art. 47711

§ 2 zdanie drugie k.p.c., sąd obowiązany jest z urzędu we-

zwać do udziału w postępowaniu zainteresowanego, który nie został wezwany do

udziału w sprawie przed organem rentowym. Skutkiem zaniechania dokonania tej

czynności jest pozbawienie strony możliwości obrony swych praw, a w konsekwencji

nieważność postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.). Orzecznictwo Sądu Najwyższego

jest w tym zakresie utrwalone (por. uchwała z dnia 29 lipca 1998 r., III ZP 20/98,

OSNAPiUS 1998 nr 23, poz. 690 oraz wyroki: z dnia 3 października 1996 r., II URN

36/96, OSNAPiUS 1997 nr 9, poz. 156; z dnia 15 lipca 1999 r., II UKN 52/99,

OSNAPiUS 2000 nr 22, poz. 826; z dnia 8 grudnia 2000 r., II UKN 128/00,

OSNAPiUS 2002 nr 15, poz. 368) i aprobowane przez doktrynę (por. M. Cholewa:

glosa do powołanego wyżej wyroku II UKN 128/00, OSP 2003 nr 3, poz. 30). Sądy -

ani pierwszej, ani drugiej instancji - nie wezwały Engelberta J. i Andrzeja L. do

udziału w postępowaniu, do czego zobowiązywał je art. 47711

§ 2 zdanie drugie k.p.c.

Tym samym pozbawiły ich możliwości obrony swych praw. Zatem zarówno postępo-

wanie przed Sądem Okręgowym-Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwi-

cach w sprawie [...] zakończonej wyrokiem z 18 grudnia 2002 r., jak też postępowa-

nie przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach w sprawie [...] zakończonej zaskarżo-

nym kasacją wyrokiem, są z mocy art. 379 pkt 5 k.p.c. nieważne.

9

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39311

k.p.c.

w związku z art. 39313

§ 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

========================================