II PK 161/05

Wyrok z dnia 3 lutego 2006 r.

II PK 161/05

Z art. 84 k.p. wynika zakaz nie tylko całkowitego, lecz także częściowego

zrzeczenia się prawa do wynagrodzenia. Zakaz ten ma charakter bezwzględny i

obejmuje zrzeczenie się prawa do wynagrodzenia za pracę w drodze wszelkich

oświadczeń woli pracownika, w tym również w drodze ugody sądowej.

Przewodniczący SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca), Sędziowie: SN Maria

Tyszel, SA Zbigniew Korzeniowski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego

2006 r. sprawy z powództwa Tadeusza P. przeciwko Lasom Państwowym - Nadle-

śnictwu G. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgo-

wego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu-Ośrodek Zamiejscowego

w K. z dnia 2 marca 2005 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu-Są-

dowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w

Koninie do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyj-

nego.

U z a s a d n i e n i e

Tadeusz P. wniósł przeciwko Lasom Państwowym - Nadleśnictwu G. pozew o

zapłatę odprawy emerytalnej w kwocie 26.400 zł, z ustawowymi odsetkami od 20

lipca 2004 r.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniósł o oddalenie powództwa, pod-

nosząc, że powód na mocy ugody sądowej zrzekł się roszczeń finansowych, a także

innych wynikających ze stosunku pracy, ponad sumę wynikającą z ugody. W opinii

strony pozwanej powództwo to jest nieuzasadnione również dlatego, że stosunek

pracy powoda ustał 31 maja 2004 r., a więc nie w związku z przejściem na emeryturę

18 czerwca 2004 r.

2

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koninie wyrokiem z 7

grudnia 2004 r. uwzględnił powództwo Tadeusza P. i zasądził od pozwanego na

rzecz powoda tytułem odprawy emerytalnej 26.510,84 zł wraz z ustawowymi odset-

kami od 20 lipca 2004 r. do dnia zapłaty. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu pierwszej

instancji były następujące ustalenia. Powód był zatrudniony u strony pozwanej na

stanowisku leśniczego w leśnictwie R. na podstawie powołania od 11 lipca 1968 r. do

30 czerwca 1984 r. i od 1 listopada 1990 r. do 31 maja 2004 r. W dniu 25 lutego 2004

r. strona pozwana odwołała powoda ze stanowiska za trzymiesięcznym okresem wy-

powiedzenia, który miał upłynąć 31 maja 2004 r. Powodem odwołania był fakt, że

Nadleśnictwo zarządzeniem [...] zostało zobligowane do zmniejszenia zatrudnienia w

grupie pracowników umysłowych, a w pierwszej kolejności zwolnieniami mieli zostać

objęci pracownicy, którzy nabyli uprawnienia emerytalne. Komisja Zakładowa

Związku Zawodowego NSZZ „Solidarność", jak i Rada Miejska w R., której powód

jest radnym nie wyraziły zgody na rozwiązanie z powodem umowy o pracę. Mimo to

strona pozwana odwołała powoda ze stanowiska.

Na rozprawie 20 kwietnia 2004 r. strony zawarły ugodę, na podstawie której

pozwany zobowiązał się do wypłacenia powodowi odszkodowania w kwocie 45.000

zł, obejmującej odszkodowanie w związku z nieprawidłowym rozwiązaniem umowy o

pracę, odprawę w związku z odwołaniem z przyczyn leżących po stronie pracodaw-

cy, ekwiwalent za urlop i wyrównanie nagrody jubileuszowej. Powód w pozostałym

zakresie cofnął pozew i zrzekł się roszczeń wynikających ze stosunku pracy. Na

podstawie materiału dowodowego Sąd pierwszej instancji przyjął, że ustalona w ugo-

dzie wartość odszkodowania obejmuje oprócz odszkodowania z tytułu wadliwego

odwołania, odprawę pieniężną wypłaconą w związku z odwołaniem powoda ze sta-

nowiska z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. W jej zakres nie weszła jednak

odprawa emerytalna. Powód zawierając ugodę zrzekł się wprawdzie roszczeń w po-

zostałym zakresie, zdaniem Sądu nie mógł jednak zrzec się roszczenia, które nie

istniało w chwili zawierania ugody. Ponadto odprawa emerytalna korzysta z takiej

samej ochrony jak wynagrodzenie za pracę, zatem zgodnie z art. 84 k.p. powód nie

mógł się zrzec prawa do niej, gdyż zakaz ten ma charakter bezwzględnie obowiązu-

jący. Uznając, że powód spełnił przesłanki do nabycia prawa do odprawy emerytal-

nej, Sąd Rejonowy orzekł jak w sentencji wyroku.

3

Od wyroku tego strona pozwana wniosła apelację, zaskarżając go w całości i

domagając się jego zmiany oraz oddalenia powództwa, ewentualnie uchylenia wy-

roku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo, a także zasądził

od powoda na rzecz pozwanego 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa proce-

sowego za obie instancje. W opinii Sądu apelacja jest w znacznej części uzasadnio-

na. Aby ocenić, jakie świadczenia obejmuje ugoda, nie można opierać się na jej tre-

ści. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że oświadczenie

stron, o tym, że 45.000 zł stanowi wyłącznie odszkodowanie za nieprawidłowe roz-

wiązanie umowy o pracę, zostało złożone dla pozoru, w celu obejścia przepisów o

podatku dochodowym, faktycznie natomiast w jej zakres weszły również inne świad-

czenia. Sąd drugiej instancji dokonał wyliczenia należnych powodowi roszczeń obję-

tych ugodą, gdyż strona pozwana, jako jednostka budżetowa, nie może dowolnie

kształtować świadczeń pracowników. Przyjmując, że wynagrodzenie powoda wyno-

siło 4.585,14 zł brutto, to odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania

umowy o pracę wyniosło 13.755,42 zł brutto (bez potrąceń), ekwiwalent za niewyko-

rzystany urlop wypoczynkowy 2.165,87 zł brutto, 1.754,35 zł netto; nagroda jubile-

uszowa - cząstkowa, przysługująca tylko w przypadku przejścia na emeryturę -

3.984,75 zł brutto, 3.227,65 zł netto; trzymiesięczna odprawa z tytułu zwolnień z

przyczyn niedotyczących powoda (ustawa z dnia 30 marca 2003 r. o szczególnych

zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczą-

cych pracownika, Dz.U. Nr 90, poz.844 ) - 13.755,42 zł brutto, 11.141,89 zł netto.

Niniejsza odprawa emerytalna bezspornie, zgodnie z uregulowaniem wynikającym z

Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy Państwowego Gospodarstwa Leśne-

go Lasy Państwowe wynosi 27.510,84 zł brutto, 22.283,76 zł netto.

Sąd Okręgowy uznał, że jeśli chodzi o odprawę z tytułu rozwiązania stosunku

pracy z przyczyn niedotyczących powoda, to przysługiwała mu jedynie odprawa

wskazana wyżej w kwocie 11.141,89 zł netto wynikająca z art. 10 w związku z art. 8 i

1 ustawy z 30 marca 2003 r. Nie nabył on natomiast prawa do dodatkowej odprawy

pieniężnej w wysokości 20 000 zł uregulowanej w protokole dodatkowym [...] z 22

stycznia 2003 r. wprowadzającym zmiany do PUZP Państwowego Gospodarstwa

Leśnego Lasy Państwowe, z powodu faktu spełniania przez niego przesłanek naby-

cia prawa do emerytury. Niezasadne było również uwzględnianie przy ugodzonej

kwocie cząstkowej nagrody jubileuszowej, gdyż zgodnie z § 33 ust. 5 PUZP nagrodę

4

taką wypłaca się tylko pracownikowi przechodzącemu na emeryturę, a Sąd pierwszej

instancji ustalił, że strony nie rozważały, że powód ma uprawnienie do przejścia na

emeryturę po rozwiązaniu stosunku pracy.

Zdaniem Sądu drugiej instancji, niesłusznie Sąd Rejonowy uznał, że intencją

stron w chwili zawarcia ugody było wyłącznie uregulowanie kwestii zapłaty odszko-

dowania z tytułu niezgodnego z prawem odwołania powoda i odprawy pieniężnej

oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Kwota ta bowiem powin-

na wówczas wynieść jedynie 26.651,66 zł netto (13.755,42 zł plus 11.141,89 zł plus

1.754,35 zł). Rażąco odbiega ona od kwoty ostatecznie ustalonej w ugodzie.

Przyjmując, że strony zamierzały całościowo rozwiązać wszystkie kwestie

związane z rozwiązaniem z powodem stosunku pracy i przewidywały fakt jego przej-

ścia na emeryturę po rozwiązaniu stosunku pracy, przysługiwałyby mu, zdaniem

Sądu Okręgowego, następujące roszczenia: - odszkodowanie z tytułu niezgodnego z

prawem rozwiązania stosunku pracy 13.755,42 zł; - ekwiwalent za niewykorzystany

urlop wypoczynkowy -1.754,35 zł (netto); - cząstkowa nagroda jubileuszowa -

3.227,65 zł netto; - ustawowa odprawa z tytułu zwolnienia z przyczyn nie dotyczą-

cych powoda 11.141,89 zł; - odprawa emerytalna 22.283,76 zł, czyli łącznie kwota

52.163,07 zł, nieodbiegająca w przekonaniu Sądu w sposób znaczący od ustalonej w

umowie sumy 45 000 zł.

Sąd Odwoławczy nie podzielił poglądu Sądu pierwszej instancji, że odprawa

emerytalna nie mogła być przedmiotem uzgodnień stron w ugodzie zawartej w dniu

20 kwietnia 2004 r., gdyż nie było to roszczenie wymagalne. Sąd pierwszej instancji

wykazał bowiem niekonsekwencję uznając dopuszczalność zawarcia ugody w zakre-

sie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, odprawy z tytułu odwoła-

nia z przyczyn niedotyczących powoda - czyli świadczeń także niewymagalnych w

chwili ugody, lecz wymagalnych w dacie rozwiązania stosunku pracy.

Reasumując, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że wypłata 45.000 zł

spełniała roszczenia powoda zapłaty odszkodowania za niezgodne z prawem odwo-

łanie, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, cząstkowej nagrody

jubileuszowej, odprawy pieniężnej i w zasadniczym rozmiarze roszczenia powoda w

zakresie odprawy emerytalnej. W ocenie Sądu powód nie zrzekł się odprawy emery-

talnej, lecz ograniczył jej wysokość w zamian za szybką realizację uzgodnionej kwoty

i korzyści w zakresie podatku. Ugoda ta - zdaniem Sądu - nie uchybia prawu i nie

sprzeciwiają się jej zasady współżycia społecznego.

5

W skardze kasacyjnej powód zaskarżył w całości wyrok Sądu Okręgowego,

zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, mianowicie § 34 Ponadza-

kładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Państwowego Gospodarstwa

Leśnego Lasy Państwowe i art. 84 k.p. oraz naruszenie przepisów postępowania, to

jest art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 3 i 366 k.p.c. Wskazując na po-

wyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa

w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Koninie, a także o zasą-

dzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania według norm prawem

przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocniczka powoda podniosła,

że powód ponad wszelką wątpliwość spełniał obowiązujące u strony pozwanej wa-

runki do uzyskania odprawy emerytalnej, co uzasadnia zarzut naruszenia § 34 Po-

nadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Państwowego Gospo-

darstwa Leśnego Lasy Państwowe. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 84 k.p. au-

torka kasacji wskazała, że powód nie mógł zrzec się w ugodzie prawa do odprawy

emerytalnej, ponieważ zakaz ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania (art. 199 §

1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 3 i 366 k.p.c.) nie zostały w ogóle przez peł-

nomocnika powoda uzasadnione. W tym zakresie rozpoznawana skarga nie spełnia

więc jednego z podstawowych warunków przyjęcia skargi do rozpoznania, którym,

zgodnie z art. 3984

§ 1 pkt 1 k.p.c., jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Z oczy-

wistych względów uniemożliwia to Sądowi Najwyższemu odniesienie się do tych za-

rzutów. Należy dodać, że gdyby niniejsza skarga opierała się wyłącznie na podstawie

naruszenia przepisów postępowania, to musiałaby ona ulec odrzuceniu (art. 3986

§ 3

k.p.c.).

Nietrafny jest także zarzut naruszenia § 34 Ponadzakładowego Układu Zbio-

rowego Pracy dla Pracowników Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Pań-

stwowe. Postanowienie to przyznaje pracownikowi spełniającemu warunki upraw-

niające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, jeżeli stosunek pracy

ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, prawo do jednorazowej odpra-

wy pieniężnej (ust. 1), której wysokości po przepracowaniu więcej niż 20 lat wynosi

6

600% podstawy wymiaru. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocniczka skar-

żącego wykazuje, że odprawa ta przysługuje powodowi nie zauważając, że Sąd

Okręgowy tego nie kwestionował. Przeciwnie, Sąd przyjął, że prawo do odprawy z §

34 układu zbiorowego przysługuje powodowi i na tej podstawie sformułował zasadni-

czą tezę zaskarżonego orzeczenia, zgodnie z którą odprawa ta została objęta ugodą

z 20 kwietnia 2004 r. W tej sytuacji rozważany zarzut jest zupełnie chybiony.

Zasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 84 k.p. poprzez uznanie

przez Sąd Okręgowy zgodności z prawem ugody zawartej przez powoda z pozwa-

nym, podczas gdy powód nie mógł zrzec się w ugodzie prawa do odprawy emerytal-

nej, ponieważ zakaz ten (tj. zakaz zrzeczenia się prawa do wynagrodzenia) ma cha-

rakter bezwzględnie obowiązujący. Należy wskazać, że w świetle ustalonych poglą-

dów doktryny i orzecznictwa, ugoda sądowa z punktu widzenia prawa materialnego

jest umową. Zawarcie ugody nie powoduje powstania powagi rzeczy osądzonej (rei

iudicatae). Zawarta ugoda sądowa jest jednak skuteczna i wiąże strony, z uwagi na

powstanie stanu „rzeczy ugodzonej" (rei transactae), dopóki nie zostanie prawnie

podważona. W szczególności może to dotyczyć ugody sądowej, która nie spełnia

wymagań sformułowanych w art. 203 § 4 w związku z art. 223 § 2 k.p.c. oraz (w po-

stępowaniu w sprawach z zakresu prawa pracy) w art. 469 k.p.c., które regulują ma-

terialnoprawne przesłanki ważności ugody sądowej i jednocześnie kryteria sądowej

oceny dopuszczalności zawarcia ugody jako czynności materialnoprawnej (zob. wy-

roki Sądu Najwyższego z: 17 lipca 1984 r., II CR 214/84, OSNCP 1985 nr 4, poz. 52;

z 1 lutego 2000 r., I PKN 503/99, OSNAPiUS 2001 nr 12, poz. 411). Ugoda naru-

szająca te przesłanki jest bezwzględnie nieważna, a nieważność ta może być wyka-

zywana również w osobnym procesie, wszczętym po uprawomocnieniu się postano-

wienia o umorzeniu postępowania w sprawie, w której ugodę zawarto (zob. np. wy-

roki Sądu Najwyższego z: 13 października 1972 r., III PRN 66/72, LEX nr 14193,

glosa: M. Filipowicz J. Lapierre J. NP 1974 nr 3, s. 375; z 11 września 1991 r., III

CZP 80/91, Biuletyn SN 1991 nr 9; z 1 lutego 2000 r., I PKN 503/99). Czynność

prawna bezwzględnie nieważna nie wymaga od którejkolwiek ze stron złożenia

oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego

przy jej podjęciu. Należy też podkreślić, że prawo uznaje za nieważne (bezwzględ-

nie) czynności prawne między innymi w razie sprzeczności oświadczenia woli z bez-

względnie wiążącymi normami prawnymi lub zasadami współżycia społecznego (art.

58 k.c. i odpowiednio art. 203 § 4 lub art. 469 k.p.c.). Czynność taka jest nieważna

7

od samego początku i z mocy prawa, wobec czego sąd uwzględnia ten stan rzeczy z

urzędu bez konieczności zgłaszania przez stronę zainteresowaną jakichkolwiek

wniosków lub zarzutów w tym względzie, w szczególności bez konieczności uchyla-

nia się przez stronę od skutków prawnych swojego oświadczenia woli. Nieważność

bezwzględna ma charakter definitywny - każdy i zawsze może się na nią powołać

(zob. wyrok Sądu Najwyższego z 1 lutego 2000 r., I PKN 503/99 i postanowienie

Sądu Najwyższego z 21 lipca 2000 r., I PKN 451/00, OSNAPiUS 2002 nr 5, poz.

116). Warto tez dodać, że zgodnie z art. 58 § 3 k.c., nieważnością może być do-

tknięta jedynie część ugody (wyrok SN z 1 lutego 2000 r., I PKN 503/99).

Sąd Okręgowy stwierdził, że w jego ocenie „powód nie zrzekł się odprawy

emerytalnej, lecz ograniczył jej wysokość w zamian za szybką realizację uzgodnionej

kwoty i korzyści w zakresie podatku.” Sąd nie wziął jednak pod uwagę, że z art. 84

k.p. wynika zakaz nie tylko całkowitego, lecz także częściowego zrzeczenia się

prawa do wynagrodzenia. Zakaz ten ma charakter bezwzględny i obejmuje zrzecze-

nie się prawa do wynagrodzenia za pracę w drodze wszelkich oświadczeń woli pra-

cownika, w tym również w drodze ugody sądowej. Należy również wskazać, że jak-

kolwiek odprawy nie zostały zakwalifikowane normatywnie jako wypłaty wynagrodze-

niowe, lecz jako „inne świadczenia", to zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie

Sądu Najwyższego akceptowany jest pogląd, że podlegają one ochronie na równi z

wynagrodzeniem za pracę (wyrok Sądu Najwyższego z 17 lutego 2005 r., II PK

235/04, OSNP 2005 nr 18, poz. 286). Z tych względów, wyrażone przez Sąd Okrę-

gowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przekonanie, że ugoda zawarta przez

powoda nie uchybia prawu, powinno zostać ponownie zweryfikowane.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39815

§ 1 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art. 108

§ 2 k.p.c. w związku z art. 39821

k.p.c.

========================================