II PZP 11/05

Uchwała z dnia 15 lutego 2006 r.

II PZP 11/05

Przewodniczący SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Herbert Szurgacz, Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Iwony Kaszczy-

szyn, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy z powództwa

Zenona S. przeciwko ZUW „U”. Spółce z o. o., Oddziałowi ZUW w L. o zapłatę, na

skutek zagadnienia prawnego przekazanego postanowieniem Sądu Okręgowego-

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy z dnia 3 listopada 2005 r. [...]

„Czy praca świadczona przez pracownika w niedzielę i święta, (z tytułu której

pracodawca nie udzielił w okresie rozliczeniowym dni wolnych od pracy), z przekro-

czeniem przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy, uprawnia pracownika wyłącznie

do dodatku przewidzianego w art. 15111 § 2 i § 3 kp, czy też również do dodatku

określonego w art. 1511 § 2 kp. ?”

p o d j ą ł uchwałę:

W razie nieudzielenia przez pracodawcę w okresie rozliczeniowym inne-

go dnia wolnego od pracy w zamian za dozwoloną pracę świadczoną w nie-

dzielę lub święto, pracownikowi przysługuje za każdą godzinę takiej pracy tylko

jeden dodatek przewidziany w art. 15111

§ 2 in fine lub § 3 k.p.

U z a s a d n i e n i e

Przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne

ujawniło się w następującym stanie sprawy. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Lubinie za-

sądził na rzecz powoda Zenona S. od strony pozwanej ZUW „U.” Spółki z o.o. Od-

działu ZUW w L. kwotę 2.016,72 zł tytułem wynagrodzenia w związku z nieudziela-

niem powodowi dni wolnych w zamian za pracę świadczoną w niedziele i święta w

2

okresie od 15 lutego 2004 r. do 26 maja 2005 r. W sprawie niesporne było to, że po-

wód jest pracownikiem świadczącym pracę w godzinach nadliczbowych także w nie-

dziele i święta. Za taką pracę świadczoną w godzinach nadliczbowych powód otrzy-

mał dodatek w wysokości 100% wynagrodzenia. Niesporna była również wysokość

dochodzonej kwoty w razie przyjęcia, że powodowi przysługuje także odrębny doda-

tek z art. 15111

k.p. W ocenie Sądu Rejonowego, przewidziany w art. 15111

§ 2 k.p.

dodatek przysługuje zawsze, gdy pracownikowi za pracę świadczoną w niedziele i

święta nie udzielono innego dnia wolnego od pracy i to niezależnie od tego, czy do-

szło do przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy. Ponadto regulacje

zawarte w art. 1511

§ 2 k.p. oraz w art. 15111

§ 2 k.p. stanowią dwa odrębne i nieza-

leżne od siebie tytuły do otrzymania dodatków do wynagrodzenia. W razie ich zbiegu

pracownik powinien otrzymać dwa dodatki w łącznej wysokości 200% wynagrodze-

nia.

Pogląd taki zakwestionowała w apelacji strona pozwana, zarzucając, że został

on sformułowany z naruszeniem przepisów art. 15111

§ 2 i 3 k.p. w związku z art.

1511

§ 1 i 2 k.p. W uzasadnieniu apelująca odwołała się do stanowiska wyrażonego

w doktrynie przez M. Gersdorf w artykule „Wynagrodzenie za pracę w dniu wolnym

od pracy (Praca i Zabezpieczenie Społeczne 2004 nr 10, s. 26), utrzymując, że w

stanie faktycznym sprawy powodowi przysługuje wyłącznie prawo do jednego 100%

dodatku.

Formułując zagadnienie prawne Sąd Okręgowy uznał, że jego rozstrzygnięcie

zależy od sposobu interpretacji przepisów regulujących pracownicze uprawnienia do

dodatkowego wynagrodzenia za pracę świadczoną w godzinach nadliczbowych (art.

1511

k.p.) oraz niedziele i święta w razie nieudzielania z tego tytułu dni wolnych od

pracy (art. 15111

k.p.). Przepisy te zostały wprowadzone do Kodeksu pracy przez art.

1 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 213, poz. 2081, powoływanej dalej jako ustawa

zmieniająca) i obowiązują od 1 stycznia 2004 r. Ich zastosowanie rodzi pytanie o ich

wzajemną relację, która w szczególności wymaga wyjaśnienia, czy unormowanie

zawarte w art. 15111

k.p. przyznaje pracownikowi - w sytuacjach określonych w jego

§ 2 - prawo do kolejnego dodatku do wynagrodzenia, niezależnego od dodatku okre-

ślonego w art. 1511

§ 2 k.p. Uzasadnienie projektu ustawy zmieniającej nie zawiera w

tym zakresie istotnych wskazówek interpretacyjnych co do zamiarów ustawodawcy.

Brakuje także orzecznictwa sądowego wyjaśniającego wskazany problem. Natomiast

3

w literaturze przedmiotu pojawiły się dwa diametralnie różne stanowiska interpreta-

cyjne. Większa liczba autorów utrzymuje, że za pracę w niedziele i święta, za którą

nie udzielono dnia wolnego i która stanowi jednocześnie pracę w godzinach nadlicz-

bowych, pracownikowi przysługują dwa odrębne dodatki w wysokości po 100%

wynagrodzenia, pierwszy z art. 15111

§ 2 i 3 k.p. i drugi wynikający z art. 1511

§ 2 k.p.

Pogląd taki podzielony został również w wyjaśnieniach Państwowej Inspekcji Pracy.

Stanowisko takie opiera się na uznaniu, że przepisy art. 15111

§ 2 i 3 k.p. określają

inny tytuł dodatku do wynagrodzenia za pracę aniżeli wynikający z art. 1511

§ 2 k.p.,

który przewiduje dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych w związku z przekro-

czeniem przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozlicze-

niowym. Natomiast przepisy art. 15111

§ 2 i 3 k.p. przyznają dodatek za pracę w nie-

dziele i święta w razie braku możliwości udzielenia w zamian za te dni - dni wolnych

od pracy. W rezultacie art. 1511

§ 2 k.p., z jednej strony, a art. 15111

§ 2 i 3 k.p., z

drugiej strony, przewidują dwa niezależne od siebie tytuły otrzymania dodatkowego

wynagrodzenia za pracę. Oznacza to, że dodatek za pracę w niedziele i święta, za

które nie udzielono pracownikowi innego dnia wolnego od pracy, stanowi odrębny

dodatek do wynagrodzenia za pracę, a odwołanie się do przepisu o dodatku za pracę

w godzinach nadliczbowych ma jedynie na celu ustalenie jego wysokości. Równo-

cześnie art. 15111

§ 2 k.p. nie jest przepisem szczególnym wobec art. 1511

§ 2 k.p.,

który wyklucza podwójne opłacanie tych samych godzin nadliczbowych, ale nie wy-

klucza powstania prawa do dodatku z tytułu przekroczenia przeciętnej tygodniowej

normy czasu pracy z tego względu, że pracownikowi przysługuje prawo do dodatku z

tytułu pracy w niedziele i święta, za którą nie udzielono mu dnia wolnego od pracy.

Otrzymanie dwóch dodatków z jednego faktycznego tytułu - pracy świadczonej w

niedziele lub święta, bez udzielenia w zamian dnia wolnego do pracy w innym dniu

tygodnia; nie byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Skoro bowiem

ustawa przyznała pracownikowi prawo do świadczeń określonych w związku ze

spełnieniem pewnych warunków, to nie można stawiać mu zarzutu nadużycia prawa

w razie podjęcia kroków zmierzających do realizacji jego ustawowych uprawnień. W

razie nieudzielania dnia wolnego od pracy za pracę w niedziele lub święta, praca ta

jest równocześnie pracą w godzinach nadliczbowych, do której wynagradzania znaj-

dują zastosowanie dwa przepisy, zarówno art. 15111

§ 2 i 3 k.p., jak i art. 1511

§ 2

k.p. Kumulacja dwóch dodatków do wynagrodzenia następuje zatem ze względu na

to, że prawo do odrębnych dodatków powstaje z dwóch niezależnych tytułów praw-

4

nych, co wynika również z systematyki Kodeksu pracy, która oba analizowane prze-

pisy umieściła w odrębnych rozdziałach tego Kodeksu.

Natomiast stanowisko, według którego za pracę w godzinach nadliczbowych w

niedziele i święta, w razie nieudzielenia w zamian dni wolnych przy przekroczeniu

przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy, przysługuje jeden dodatek - zakłada, że

art. 15111

§ 2 k.p. jest przepisem szczególnym regulującym wynagradzanie pracow-

ników, których praca jest tego rodzaju, iż dopuszczalne jest jej kontynuowanie w nie-

dzielę i święto. Przyznanie takim pracownikom dwóch dodatków jest sprzeczne z

zasadami współżycia społecznego oraz powszechnie uznanymi zasadami kształto-

wania wynagrodzenia za pracę, w tym z zasadą ekwiwalentności. Na przeszkodzie

wypłaty dwóch dodatków stoi literalna wykładnia przepisów o czasie pracy, ponieważ

odesłanie zamieszczone w art. 15111

§ 2 k.p. dotyczy art. 1511

§ 1 k.p. Oznacza to,

że przepis o czasie pracy w niedziele i święta odsyła do obliczania wynagrodzenia za

pracę według zasad określonych w art. 1511

§ 1 k.p., a nie do art. 1511

§ 2 k.p., który

in fine wyłącza możliwość jego zastosowania w przypadku, gdy pracownik otrzymał

już wynagrodzenie dodatkowe z jego § 1. Jeżeli zatem pracownik otrzymał dodatko-

we wynagrodzenie z art. 1511

§ 1 k.p. na podstawie art. 15111

§ 2 k.p, to nie może

otrzymać drugiego wynagrodzenia z art. 1511

§ 2 k.p.

Sąd Okręgowy skłaniał się do uznania zasadności stanowiska, że dodatek za

pracę w niedziele lub święta - w razie nieudzielenia innych dni wolnych w zamian za

taką pracę - stanowi odrębny dodatek od dodatku za pracę w godzinach nadliczbo-

wych. Jest to „samodzielna instytucja dodatku i w sytuacji kiedy praca w niedziele lub

święta (za którą nie udzielono dni wolnych) jest równocześnie pracą w godzinach

nadliczbowych pracownikowi przysługuje prawo do dwóch dodatków”. Za takim roz-

wiązaniem przemawia dodatkowo okoliczność, że świadczenie przewidziane w art.

15111

§ 2 i 3 k.p. określono jako „dodatek w wysokości”, a nie dodatek za godziny

nadliczbowe. Przesądzać to może o jego odrębności i niezależności od ewentualne-

go późniejszego przekroczenia normy średniotygodniowej i dodatku z tego tytułu. W

rezultacie, przy nieudzieleniu dnia wolnego i przekroczeniu średniotygodniowej

normy czasu pracy powstaje prawo do dodatków z obu tytułów. Z regulacji czasu

pracy zawartych w Kodeksie pracy wynika, iż zasadą jest praca w dni powszednie.

Niedziele i święta określone w odrębnych przepisach są dniami wolnymi od pracy.

Praca w niedziele i święta co do zasady jest dopuszczalna jedynie w okolicznościach

przewidzianych w art. 15110

k.p., a świadczenie jej w tych dniach stanowi dla pra-

5

cownika większą uciążliwość, która powinna być odpowiednio zrekompensowana

zgodnie z zasadą ekwiwalentności, co przewiduje art. 15111

k.p. Co do zasady po-

winno to nastąpić przez udzielenie dnia wolnego, a dopiero w sytuacji, kiedy to nie

nastąpiło do końca okresu rozliczeniowego, przez wypłacenie dodatku w wysokości

100% wynagrodzenia. Zaniechanie takiej wypłaty stanowi brak pełnej rekompensaty.

Może to skłaniać pracodawców „do bezkarnego (w sensie finansowym) zaniechania

udzielania dni wolnych w zamian za pracę świadczoną w niedzielę i święta”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z art. 1511

§1 pkt 1lit. b k.p. wynika, że za pracę w godzinach nadliczbowych,

oprócz normalnego wynagrodzenia, przysługuje dodatek w wysokości 100% wyna-

grodzenia - za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w niedziele i

święta niebędące dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkła-

dem czasu pracy. Jest to zatem regulacja wyraźnie skierowana do pracowników

świadczących pracę w godzinach nadliczbowych w niedziele i święta, które nie są dla

nich dniami pracy, zgodnie z obowiązującymi ich rozkładami czasu pracy. Z unor-

mowania tego wynika a contrario, że dodatek w wysokości 100 % wynagrodzenia,

ustalany w myśl zasad określonych § 3 tego przepisu, nie przysługuje pracownikowi

za pracę w godzinach nadliczbowych wykonywaną w niedziele i święta będące dla

niego dniami pracy ustalonymi zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy.

Takie „nadgodziny” pracy mogą być zrównoważone (zbilansowane) w przyjętym

okresie rozliczeniowym. Oznacza to, że świadczenie pracy zgodnie z obowiązującym

rozkładem czasu pracy przez pracowników, w stosunku do których dozwolona jest

praca w niedziele i święta (art. 151 k.p.), nie rodzi uprawnienia z art. 1511

§ 1 pkt 1 lit.

b k.p. do uzyskania dodatku do wynagrodzenia za dozwoloną pracę w niedziele lub

święta, która jest świadczona zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy.

W razie wykonywania dozwolonej pracy w niedziele i święta (art. 15110

k.p.) pracow-

nik zachowuje bowiem prawo do pięciodniowego tygodnia pracy (art. 129 § 1 k.p.), a

także do dni wolnych od pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, w ilości odpo-

wiadającej co najmniej liczbie niedziel, świąt oraz dni wolnych od pracy w przeciętnie

pięciodniowym tygodniu przypadającym w tym okresie (art. 147 k.p.), z uwzględnie-

niem tego, że pracownik pracujący w niedzielę powinien korzystać co najmniej raz na

4 tygodnie z niedzieli wolnej od pracy (art. 15112

zdanie pierwsze k.p.), z wyjątkiem

6

dotyczącym pracownika zatrudnionego w szczególnym systemie czasu pracy, o któ-

rym mowa w art. 144 k.p. Jeżeli zatem pracodawca stosuje się do ustawowych reguł

dozwolonego zatrudniania w niedzielę i święta, to pracownikom nie przysługują do-

datkowe uprawnienia z tytułu takiego zatrudnienia, gdyż zostaje zachowana kodek-

sowa zasada pięciodniowego tygodnia pracy, a za taką pracę (świadczoną w nie-

dziele lub święta, zgodnie z obowiązującym rozkładem czasu pracy), pracodawca

jest obowiązany zapewnić pracownikowi inny dzień wolny od pracy: 1) w zamian za

pracę w niedzielę - w okresie 6 dni kalendarzowych poprzedzających lub następują-

cych po takiej niedzieli (art. 15111

§ 1 pkt 1 k.p), natomiast 2) w zamian za pracę w

święta - w ciągu okresu rozliczeniowego (art. 15111

§ 1 pkt 2 k.p.).

Jeżeli nie jest możliwe wykorzystanie w terminie wskazanym w art. 15111

§ 1

pkt 1 k.p. dnia wolnego od pracy w zamian za pracę w niedzielę, pracownikowi przy-

sługuje dzień wolny od pracy do końca okresu rozliczeniowego, a dopiero w razie

braku możliwości udzielenia dnia wolnego w tym terminie - dodatek do wynagrodze-

nia w wysokości określonej w art. 1511

§ 1 pkt 1 k.p. i to za każdą godzinę pracy (od

pierwszej do ostatniej) w niedzielę. Podobnie, jeżeli nie jest możliwe wykorzystanie w

terminie wskazanym w art. 15111

§ 1 pkt 2 k.p., tj. w ciągu okresu rozliczeniowego,

dnia wolnego od pracy w zamian za pracę w święta, pracownikowi przysługuje do-

datek do wynagrodzenia w wysokości określonej w art. 1511

§ 1 pkt 1 k.p., także za

każdą godzinę pracy w święto.

Z regulacji zawartej w art. 1511

§ 1 pkt 1 lit. b k.p. wynika, że świadczenie

pracy w niedziele i święta nie rodzi uprawnienia do uzyskania dodatku do wynagro-

dzenia za pracę dozwoloną w niedziele lub święta, (art. 15110

k.p.), która jest świad-

czona zgodnie z obowiązującym pracownika rozkładem czasu pracy. Dodatek do

wynagrodzenia za każdą godzinę pracy w niedziele lub święta, w wysokości określo-

nej w art. 1511

§ 1 pkt 1 k.p. (100% wynagrodzenia ustalonego w myśl art. 1511

§ 3

k.p.), przysługuje pracownikowi wykonującemu taką dozwoloną pracę w przypad-

kach, o których mowa w art. 15110

pkt 1-9 k.p., na wypadek braku możliwości wyko-

rzystania dni wolnych od pracy w ustawowo określonych terminach, w tym w razie

nieudzielenia takich dni wolnych przez pracodawcę, na podstawie art. 15111

§ 2 i 3

k.p. Oznacza to, że unormowania zawarte w art. 15111

§ 2 i 3 k.p. w zakresie kreują-

cym prawo do dodatku za każdą godzinę pracy w niedziele lub święta, przy braku

możliwości wykorzystania dni wolnych od pracy w zamian za przepracowane nie-

dziele lub święta w okresie rozliczeniowym, są regulacjami (przepisami) odrębnymi i

7

szczególnymi do art. 1511

§ 1 pkt 1lit. b k.p., który a contrario nie uprawnia do uzy-

skania dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w niedziele i

święta, które są dla pracownika dniami pracy dozwolonej (art. 15110

k.p.) i zgodnej z

obowiązującym go rozkładem czasu pracy, jeżeli te nadgodziny mogą być zrówno-

ważone w przyjętym okresie rozliczeniowym. Wszystko to sprawia, że bez norm

szczególnych zawartych w art. 15111

§ 2 in fine i § 3 k.p. pracownicy wykonujący do-

zwolone i zgodne z rozkładem czasu pracy (harmonogramem) prace w niedziele lub

święta (art. 151 k.p.), którym pracodawca nie udzielił w zamian dni wolnych od pracy,

nie uzyskaliby dodatku za taką pracę, ponieważ w myśl zasady wyrażonej w art. 1511

§ 1 pkt 1lit. b k.p. nie przysługuje im takie dodatkowe wynagrodzenie za pracę w go-

dzinach nadliczbowych przypadających w niedziele i święta, będących dla nich

dniami pracy, ustalonymi zgodnie z obowiązującymi rozkładami czasu pracy. Takie

dodatkowe wynagrodzenie mogą zatem uzyskać z mocy unormowań szczególnych

zawartych w art. 15111

§ 2 in fine i § 3 k.p., które kreują uprawnienie do uzyskania

jednego dodatku za każdą godzinę pracy świadczonej w niedziele lub święta, jeżeli w

zamian nie było możliwe wykorzystanie innych dni wolnych od pracy w ustawowo

określonych terminach (do końca okresu rozliczeniowego). Użycie przez ustawodaw-

cę w art. 15111

§ 2 in fine i § 3 k.p. zwrotu „dodatek do wynagrodzenia w wysokości

określonej w art. 1511

§ 1 pkt 1 k.p.”, który zresztą powiela sformułowania zawarte w

obu paragrafach art. 1511

k.p., należy rozumieć jako prawo do jednego dodatku za

każdą godzinę pracy przypadającą w niedziele lub święta, za które pracodawca w

okresie rozliczeniowym nie udzielił dni wolnych od pracy, a nie tylko prawo do dodat-

ku za godziny takiej pracy wykonywanej ponad obowiązujące pracownika normy

czasu pracy, tj. za „nadgodziny” przekraczające dobową maksymalną miarę czasu

pracy w niedzielę lub święta.

Analizowane uprawnienie nie obejmuje odrębnego dodatku określonego w

myśl art. 1511

§ 2 k.p., ponieważ szczególna regulacja zawarta w art. 15111

§ 2 i 3

k.p. nie odsyła do stosowania art. 1511

§ 2 k.p., a ten z kolei przepis nie przewiduje

uprawnienia do takiego dodatku w razie przekroczenia norm czasu pracy w wyniku

pracy w godzinach nadliczbowych, za które pracownikowi przysługuje prawo do do-

datku w wysokości określonej w § 1. Oznacza to, że art. 1511

§ 2 k.p. dopuszcza

przyznanie dodatku w wysokości określonej w § 1 za każdą godzinę pracy nadlicz-

bowej z tytułu przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym

okresie rozliczeniowym tylko wówczas, gdy jej przekroczenie (przeciętnej tygodnio-

8

wej normy czasu pracy) nastąpiło w wyniku pracy w godzinach nadliczbowych, za

które pracownikowi nie przysługuje prawo do dodatku w wysokości określonej w art.

1511

§ 1 k.p. Tymczasem na podstawie art. 15111

§ 2 in fine i § 3 k.p. pracownik uzy-

skuje dodatek w wysokości określonej w art. 1511

§ 1 pkt 1 k.p. za każdą godzinę

pracy w niedziele lub święta (a nie tylko za „typowe nadgodziny”) w razie nieudziele-

nia przez pracodawcę w okresie rozliczeniowym w zamian dni wolnych od pracy,

przeto już z tej przyczyny nie dotyczy go regulacja zawarta w art. 1511

§ 2 k.p., do

której nie odsyła także art. 15111

§ 2 i 3 k.p.

Nie ma wątpliwości, że przepisy art. 15111

§ 2 i 3 k.p. normatywnie oddziałują

wyłącznie na przypadki, w których pracodawca nie udzielił pracownikowi dnia wolne-

go w zamian za pracę w niedzielę lub święto. W konsekwencji oznacza to, że pra-

cownik, któremu w zamian za taką pracę (w niedziele lub święta) pracodawca udzielił

przysługujących dni wolnych od pracy w terminach wskazanych w art. 15111

§ 1 k.p.,

nie będzie uprawniony do dodatku za pracę w niedzielę lub święto na podstawie art.

15111

§ 2 in fine i § 3 k.p. w wysokości określonej w art. 1511

§ 1 pkt 1 k.p., ale może

uzyskać jedynie dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych z tytułu przekroczenia

przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym na

podstawie art. 1511

§ 2 k.p., z uwzględnieniem godzin nadliczbowych przepracowa-

nych w niedziele i święta ponad dobową maksymalną miarę czasu pracy. Dodatek

taki przysługuje za przepracowane w niedziele lub święta godziny pracy ponad do-

bową miarę czasu pracy, które nie zostały w pełni zrównoważone przez wykorzysta-

nie dni wolnych od pracy lub w inny sposób, np. skrócenie godzin pracy w inne dni

okresu rozliczeniowego, i wpłynęły na przekroczenie przeciętnej tygodniowej normy

czasu pracy w tym okresie. Dotyczy to przypadków, w których pracownik w niedzielę

lub święto pracował dłużej niż wynosi jego dobowa norma czasu pracy, a w zamian

uzyskał dzień wolny od pracy, który nie rekompensuje mu nadgodzin przepracowa-

nych ponad obowiązujący go maksymalny dobowy wymiar czasu pracy, co sprawia,

że te godziny nadliczbowe, które wpłynęły na przekroczenie przeciętnej tygodniowej

normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, powinny być dodatkowo wy-

nagradzane na podstawie art. 1511

§ 2 k.p., ponieważ wskutek udzielenia dnia wol-

nego od pracy nie podlegają dodatkowemu wynagrodzeniu zgodnie z art. 15111

§ 2 in

fine i § 3 k.p., w wysokości określonej w art. 1511

§ 1 pkt 1 k.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uznał, że nie ma podstaw praw-

nych do wypłaty dodatkowego 200-procentowego wynagrodzenia za pracę w nie-

9

dzielę lub święto, za którą pracownik nie uzyskał innego dnia wolnego od pracy.

Ewentualne ustanowienie uprawnień do uzyskania dwóch 100-procentowych dodat-

ków do wynagrodzenia za pracę byłoby na tyle wyjątkowe, że musiałoby mieć wyraź-

ną podstawę w przepisach Kodeksu pracy. Oznacza to, że w razie nieudzielenia

przez pracodawcę w okresie rozliczeniowym innego dnia wolnego od pracy w zamian

za pracę świadczoną w niedzielę lub święto, pracownikowi za każdą godzinę takiej

pracy przysługuje tylko jeden dodatek przewidziany w art. 15111

§ 2 in fine i § 3 k.p.,

w wysokości określonej w art. 1511

§ 1 pkt 1 k.p. Natomiast w razie udzielenia przez

pracodawcę dnia wolnego od pracy w zamian za pracę w niedzielę lub święto, pra-

cownikowi przysługuje jeden dodatek tylko za godziny nadliczbowe przepracowane

ponad obowiązujący go dobowy wymiar czasu pracy, które wpłynęły na przekrocze-

nie przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym i

są dodatkowo wynagradzane na podstawie art. 1511

§ 2 k.p. z tytułu przekroczenia

tygodniowej normy czasu pracy w obowiązującym okresie rozliczeniowym.

========================================