SNO 3/06

UCHWAŁA Z DNIA 23 LUTEGO 2006 R.

SNO 3/06

Przewodniczący: sędzia SN Jacek Sobczak.

Sędziowie SN: Andrzej Wróbel, Roman Kuczyński (sprawozdawca).

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych sędziego Sądu

Apelacyjnego oraz protokolanta w sprawie sędziego Sądu Okręgowego po

rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 23 lutego 2006 r. zażaleń wniesionych przez

sędziego Sądu Okręgowego i adwokata – jej obrońcę na uchwałę Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. akt (...) zezwalającą na

pociągnięcie sędziego Sądu Okręgowego do odpowiedzialności karnej, zawieszającą

ją w czynnościach służbowych na czas trwania postępowania i obniżającą o 30 %

wysokość jej wynagrodzenia na czas zawieszenia w czynnościach służbowych

zaskarżoną u c h w a ł ę u t r z y m a ł w m o c y .

U z a s a d n i e n i e

Prokurator Apelacyjny na podstawie art. 80 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. –

Prawo o ustroju sadów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) wniósł o

wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu

Okręgowego za czyny zabronione, polegające na tym, że:

I. w bliżej nieustalonym dniu, w lutym 2002 r. w A. w związku z pełnieniem

funkcji sędziego Sądu Okręgowego w A. przyjęła od Mirosława B.

korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 2 000 zł, którą przekazał

mu Jan W. w zamian za podjęcie się działań umożliwiających odroczenie

wykonania kary 4 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu

Rejonowego z dnia 16 lipca 1999 r. w sprawie sygn. akt II K 1522/98, tj. o

czyn z art. 228 § 1 k.k.;

II. w bliżej nieustalonym dniu po 25 września 2001 r. w A. w związku z

pełnieniem funkcji sędziego Sądu Okręgowego przyjęła od Mirosława B.

korzyść majątkową w kwocie 2 000 zł w zamian za uchylenie

tymczasowego aresztowania zastosowanego postanowieniem Sądu

Rejonowego – sygn. akt II Kol 398/01 wobec Wiesława P. w sprawie Ds.

713/01 Prokuratury Rejonowej w B., tj. o czyn z art. 228 § 1 k.k.;

III. w dniu 16 października 2001 r. w A. w związku z pełnieniem funkcji

sędziego Sądu Okręgowego przyjęła od Mirosława B. korzyść majątkową

2

w kwocie 4 000 zł w zamian za wydanie postanowień o utrzymaniu w

mocy postanowień Sądu Rejonowego o nieuwzględnieniu wniosków o

zastosowanie tymczasowego aresztowania wobec Tomasza i Roberta G. w

sprawie Ds. 713/01 Prokuratury Rejonowej w B., tj. o czyn z art. 228 § 1

k.k.;

IV. w bliżej nieustalonym dniu w marcu 2004 r. w A. w związku z pełnieniem

funkcji sędziego Sądu Okręgowego i jednocześnie wiceprezesa tego Sądu

przyjęła od Mirosława B. korzyść majątkową w kwocie 2 000 zł, którą

przekazał mu w tym celu Artur C. w zamian za podjęcie się działań

umożliwiających odroczenie wykonania kary 1 roku pozbawienia

wolności, której wykonanie wobec Artura C. zarządzono postanowieniem

Sądu Rejonowego z dnia 18 lutego 2004 r. – sygn. II Ko 53/04, II K

804/02, tj. o czyn z art. 228 § 1 k.k.;

V. w bliżej nieustalonym dniu w październiku 2004 r. w A. w związku z

pełnieniem funkcji sędziego Sądu Okręgowego przyjęła od Mirosława B.

korzyść majątkową w kwocie 2 000 zł, którą przekazał mu w tym celu

Artur C. w zamian za podjęcie się działań umożliwiających odroczenie

wykonania kary pozbawienia wolności, której wykonanie wobec Artura C.

zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 18 lutego 2004 r. –

sygn. akt II Ko 53/04, II K 804/02, tj. o czyn z art. 228 § 1 k.k.;

VI. w dniu 28 kwietnia 2005 r. w A. w związku z pełnieniem funkcji sędziego

Sądu Okręgowego przyjęła od Mirosława B. korzyść majątkową w kwocie

2 000 zł, którą przekazał mu w tym celu Artur C. w zamian za podjęcie się

działań umożliwiających zawieszenie wykonania kary 1 roku pozbawienia

wolności, której wykonanie wobec Artura C. zarządzono postanowieniem

Sądu Rejonowego z dnia 18 lutego 2004 r. – sygn. akt II Ko 53/04, II K

804/02, tj. o czyn z art. 228 § 1 k.k.;

VII. w dniu 28 kwietnia 2005 r. w A. w związku z pełnieniem funkcji sędziego

Sądu Okręgowego przyjęła od Mirosława B. korzyść majątkową w postaci

1 000 zł w zamian za podjęcie się działań zmierzających do wydania w

Sądzie Rejonowym w C. łagodniejszego wyroku wobec Mirosława B.,

oskarżonego w sprawie Ds. 306/05 Prokuratury Rejonowej w C., tj. o czyn

z art. 228 § 3 k.k.;

VIII. w okresie od dnia 14 czerwca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2005 r. w A. i

D. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego

zamiaru jako sędzia Sądu Okręgowego ujawniła informację stanowiącą

tajemnicę służbową, którą uzyskała w związku z wykonywaniem

czynności członka Komisji Egzaminacyjnej przy Sądzie Okręgowym w

3

A., powołanej przez Prezesa Sądu Apelacyjnego, a której ujawnienie

mogło narazić na szkodę prawnie chroniony interes wymiaru

sprawiedliwości, w ten sposób, że w dniu 14 czerwca 2005 r. weszła w

porozumienie z Elżbietą K. – matką kandydatki na aplikantkę sądową,

ustalając z nią sposób przekazania jej córce Karolinie K. odpowiedzi na

pytania części testowej egzaminu pisemnego dla kandydatów na

aplikantów, a następnie w dniu 29 czerwca 2005 r. wbrew zakazowi

wynikającemu z pisma Departamentu Centrum Szkolenia Kadr Wymiaru

Sprawiedliwości Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 2005 r.

– sygn. D-CSK – 3/05, przed zakończeniem egzaminu pisemnego

zapoznała się z treścią odpowiedzi na pytania testowe i przekazała je o

godzinie 10:48 Tomaszowi K. – zięciowi Elżbiety K. celem przekazania

Karolinie K., która w tym celu opuściła salę egzaminacyjną, następnie w

dniu 30 czerwca 2005 r. za pośrednictwem innej osoby przekazała w D.

Karolinie K., opracowane przez Prezesa Sądu Apelacyjnego zestawy

pytań na egzamin ustny, który odbył się w dniu 4 lipca 2005 r., tj. czyn z

art. 266 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.;

IX. w dniu 9 lipca 2005 r. w E., powiat (...), województwo (...) w związku z

pełnieniem stanowiska sędziego Sądu Okręgowego przyjęła od Elżbiety

K. korzyść osobistą w postaci imprezy towarzyskiej za zachowanie

stanowiące naruszenie przepisów prawa, a mianowicie ujawnienie

informacji stanowiącej tajemnicę służbową, z którą zapoznała się w

związku z wykonywaniem czynności służbowych członka Komisji

Egzaminacyjnej Sądu Okręgowego, polegającej na przekazaniu

kandydatce na aplikantkę sądową Karolinie K. treści odpowiedzi na

testowe pytania części pisemnej egzaminu na aplikację sądową oraz

zestawów pytań na część ustną egzaminu, której ujawnienie mogło narazić

na szkodę prawnie chroniony interes wymiaru sprawiedliwości, tj. o czyn

z art. 228 § 3 k.k.

W uzasadnieniu wniosku prokurator wskazał, że w toku prowadzonego śledztwa

Ap II Ds. 7/05/Sw w sprawie podejmowania się pośrednictwa w załatwianiu spraw i

powoływania się przy tym na wpływy w prokuraturach i policji w zamian za korzyści

majątkowe i osobiste – tj. o czyny z art. 230 § 1 k.k. zgromadzono materiał

dowodowy, który pozwolił na przedstawienie zarzutów Mirosławowi B., Arturowi C.,

Robertowi G. i Tomaszowi G. Zgromadzone dowody, jak również materiały

operacyjne zebrane przez Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej Policji

wskazują na osobisty kontakt Mirosława B. z sędzią Sądu Okręgowego, pełniącą

jednocześnie funkcję wiceprezesa tego Sądu Okręgowego. W czasie osobistych

kontaktów Mirosława B. z sędzią Sądu Okręgowego dochodziło do pozaprocesowych

4

uzgodnień oczekiwanych, przez niego i inne osoby, orzeczeń. W zamian Mirosław B.

przekazywał sędziemu korzyści majątkowe w kwotach po kilka tysięcy złotych, a

ponadto kawę, alkohol i słodycze. Ponadto zgromadzono materiał dowodowy

wskazujący na uzasadnione podejrzenie, iż sędzia Sądu Okręgowego dopuściła się

przestępstw w związku z uczestnictwem w Komisji Egzaminacyjnej Sądu

Okręgowego w A. powołanej dla przeprowadzenia konkursu dla kandydatów na

aplikantów sądowych. Już w dniu 14 czerwca 2005 r. nastąpiło porozumienie

pomiędzy sędzią Sądu Okręgowego i Elżbietą K., które miało na celu umożliwienie

zdania egzaminu i przyjęcia na aplikację sądową Karoliny K. – córki Elżbiety K.

Zgodnie z tym porozumieniem sędzia Sądu Okręgowego wyniosła z sali

egzaminacyjnej w kodeksie odpowiedzi na pytania testowe, które przekazała

Tomaszowie K. – mężowi Karoliny K., a ten przekazał je Karolinie K., która wyszła w

tym celu z sali egzaminacyjnej. W dniach 29 i 30 czerwca 2005 r. sędzia Sądu

Okręgowego i Elżbieta K. kontaktowały się wzajemnie w celu ustalenia sposobu

przekazania Karolinie K. zestawów pytań na egzamin ustny, co też przed tym

egzaminem nastąpiło. Karolina K. zdała egzamin z pierwszą lokatą. W dniu 14

czerwca 2005 r. Elżbieta K. obiecała sędziemu Sądu Okręgowego, że po zakończeniu

egzaminów wraz z córką zorganizują dla niej imprezę towarzyską. Impreza ta odbyła

się na działce Elżbiety K. w miejscowości E. w dniu 9 lipca 2005 r. Impreza ta

stanowiła formę podziękowania dla sędziego za pomoc, jakiej ta udzieliła Karolinie

K., była zatem korzyścią którą sędzia Sądu Okręgowego przyjęła za czynność, która

stanowiła naruszenie prawa. W związku z powyższym Prokurator Apelacyjny wniósł o

wydanie uchwały zezwalającej na pociągnięcie sędziego Sądu Okręgowego do

odpowiedzialności karnej.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 24 listopada 2005 r.

zezwolił na pociągnięcie sędziego Sądu Okręgowego do odpowiedzialności karnej

sądowej za wyżej opisane czyny i zawiesił ją w czynnościach służbowych na czas

trwania postępowania oraz obniżył o 30 % jej wynagrodzenie na czas trwania

zawieszenia w czynnościach służbowych.

Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że obowiązkiem sądu dyscyplinarnego jest co do

zasady jedynie ocena materiału dowodowego, przedstawionego przez prokuratora

wnoszącego o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej a nie

jej weryfikacja, bądź to przez ponowne przeprowadzenie tych dowodów, czy też w

świetle innych możliwych do przeprowadzenia dowodów przeciwnych, mających

znaczenie dla oceny wiarygodności dowodów zgromadzonych dotychczas przez

prokuratora.

Immunitet sędziowski chroniący sędziego przed możliwością prowadzenia

przeciwko niemu postępowania karnego bez zgody sądu dyscyplinarnego jest prawem

konstytucyjnym (art. 181 Konstytucji RP) i jedną z gwarancji niezawisłości

5

sędziowskiej, o której mowa w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. Immunitet sędziowski

nie jest jednak przywilejem sędziowskiej korporacji zawodowej, lecz instytucją

służącą ochronie niezawisłości sędziowskiej, tj. wartości niezbędnej dla prawidłowego

funkcjonowania demokratycznego państwa prawnego. Jednakże zakres orzekania w

przedmiocie udzielenia zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej nie obejmuje kontroli postępowania przygotowawczego z punktu widzenia

stosowania zasady legalizmu oraz nie obejmuje bezpośredniego przeprowadzenia tych

dowodów, które stanowią podstawę wniosku (por. uzasadnienie uchwały Sądu

Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 marca 2005 r., SNO 11/05, OSNSD z

2005 r., poz. 6). Zdaniem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w

przedstawionych przez Prokuratora Apelacyjnego wraz z wnioskiem o wyrażenie

zgody na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności aktach sprawy Ap i Ds. 7/6/S

znajdują się dowody wskazane w uzasadnieniu wniosku, a ich treść w sposób

dostateczny uzasadnia podejrzenie popełnienia przez sędziego Sądu Okręgowego

zarzucanych jej czynów. W szczególności podejrzenie to uprawdopodobniają

wyjaśnienia złożone w postępowaniu w sprawie Ap IOI Ds. 7/05/S przez Mirosława

B. Kwestionując wiarygodność zeznań tego świadka i zarzucając im tendencyjność

sędzia nie przedstawiła dowodów mogących wykazać nieprawdopodobieństwo

zdarzeń, stanowiących podstawę przedstawionych jej zarzutów.

Powyższą uchwałę zaskarżyła sędzia Sądu Okręgowego oraz jej obrońca.

Obrońca zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 6 k.p.k. w związku z art.

128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz art. 6

ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 156 § 1

k.p.k. w związku z art. 128 Prawa o ustroju sądów powszechnych, art. 49 Konstytucji

RP i art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez

wykorzystanie materiału operacyjnego uzyskanego na podstawie art. 19 ustawy z dnia

6 kwietnia 1990 r. o Policji (jednolity tekst: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w

postępowaniu nie będącym postępowaniem karnym (art. 438 pkt 2 k.p.k. w związku z

art. 128 Prawa o ustroju sądów powszechnych) oraz błąd w ustaleniach faktycznych

przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że materiały

przedstawione przez Prokuratora Apelacyjnego w dostatecznym stopniu uzasadniają

podejrzenie popełnienia przestępstwa przez sędziego. Obrońca wniósł o zmianę

zaskarżonej uchwały i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy poprzez odmowę

wydania zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, ewentualnie o

uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu. Zażalenie sędziego

Sądu Okręgowego zarzuca naruszenie art. 6 k.p.k. w związku z art. 128 ustawy z dnia

27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, art. 6 ust. 1 Konwencji o

Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, obrazę art. 156 § 1 k.p.k. w

6

związku z art. 128 Prawa o ustroju sądów powszechnych, art. 49 Konstytucji RP i art.

8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, polegającą na

wykorzystaniu materiału operacyjnego, uzyskanego na podstawie art. 19 ustawy z dnia

6 kwietnia 1990 r. o Policji i błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu,

iż materiały przedłożone przez Prokuratora Apelacyjnego w dostatecznym stopniu

uzasadniają podejrzenie popełnienia przestępstwa przez tego sędziego. Wnioski

zażalenia sędziego Sądu Okręgowego są zbieżne z wnioskami zażalenia jej obrońcy.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny rozważył, co następuje:

Obydwa zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Przepis art. 80 § 2c Prawa o

ustroju sądów powszechnych stanowi, że można wydać uchwałę zezwalającą na

pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, jeżeli zachodzi dostatecznie

uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa. Kryterium to zawsze

było uwzględniane w orzecznictwie Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego (por.

uchwały: z dnia 18 marca 1998 r., SD 5/97; z dnia 17 listopada 1996 r., SD 40/96; z

dnia 12 czerwca 2003 r., SNO 28/03; z dnia 11 października 2005 r., SNO 43/05; z

dnia 11 marca 2003 r., SNO 9/03). W tej ostatniej uchwale Sąd Najwyższy wyraził

pogląd, że jeżeli zgromadzone w sprawie dowody w dostatecznym stopniu uzasadniają

wniosek o popełnieniu przez sędziego czynu wyczerpującego wszystkie znamiona

czynu zabronionego pod groźbą kary, przewidziane w ustawie (art. 1 § 1 k.k.), a w

dodatku należącego do kategorii czynów wywołujących zdecydowanie negatywny

odbiór społeczny, ocenę winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu (art. 1 § 2 i 2

k.k.) należy pozostawić organowi, do którego będzie należało merytoryczne

postępowanie karne. W uregulowanym w art. 80 § 2c kryterium zezwolenia na

pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej dopatrzyć się można nawiązania

do treści art. 313 k.p.k., w którym również jest mowa o dostatecznie uzasadnionych

podejrzeniach, że czyn popełniła określona osoba. Owo „dostatecznie uzasadnione

podejrzenie” stanowi warunek materialny wyrażający się w istnieniu dostatecznej

podstawy faktycznej do postawienia określonej osoby w „stan podejrzenia”.

Porównanie treści art. 303 k.p.k. z treścią art. 313 k.p.k. prowadzi do jednoznacznego

wniosku, że dostatecznie uzasadnione podejrzenie w odniesieniu do konkretnej osoby

oznacza wyższy stopień podejrzenia tak co do faktu popełnienia przestępstwa, jak i co

do osoby sprawcy. Nie chodzi zatem o ustalenie, że określona osoba popełniła

przestępstwo, lecz o to, że zebrane dowody wskazują na wysokie

prawdopodobieństwo zaistnienia tego faktu (por. uzasadnienie uchwały Sądu

Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 11 października 2005 r., SNO 43/05).

Takie wysokie prawdopodobieństwo dopuszczenia się przez sędziego Sądu

Okręgowego przestępstwa występuje w przedmiotowej sprawie i nie wynika ono li

tylko z materiałów operacyjnych uzyskanych na podstawie art. 19 ustawy z dnia 6

7

kwietnia 1990 r. o Policji. W tym miejscu zauważyć należy pewną istotną

niekonsekwencję skarżących: z jednej strony podważają oni stosowanie tzw. kontroli

operacyjnej (art. 19 ust. 6 ustawy o Policji), jako niedopuszczalnej w postępowaniu nie

będącym postępowaniem karnym, z drugiej strony zarzucają naruszenie przepisów art.

6 i 156 § 1 k.p.k., mających – tak należy to odczytywać – zastosowanie wprost do

postępowania dyscyplinarnego, gdy tymczasem, jak stanowi art. 128 Prawa o ustroju

sadów powszechnych, w sprawach nie uregulowanych w Rozdziale 3 tego Prawa

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Ponadto z przepisu

art. 19 ust. 1 ustawy o Policji w brzmieniu zamieszczonym w tekście jednolitym:

„Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, w zakresie nieobjętym

przepisami Kodeksu postępowania karnego podejmowanych przez Policję w celu

zapobieżenia lub wykrycia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia

publicznego”, nowelą z dnia 27 lipca 2001 r., obowiązującą od 19 marca 2002 r.,

wykreślono słowa „w zakresie nieobjętym przepisami Kodeksu postępowania

karnego” (Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1084).

Także w postępowaniu karnym w wypadkach niecierpiących zwłoki kontrolę i

utrwalenie rozmów telefonicznych może zarządzić prokurator, gdy toczące się

postępowanie dotyczy m.in. łapownictwa i płatnej protekcji (art. 237 § 2 i § 3 pkt 17

k.p.k.), przy czym w postępowaniu sądowym formą procesową może być tylko

protokół, co wymaga weryfikacji osób prowadzących rozmowę, autentyczności zapisu

i odtworzenia nagrania w obecności stron; jednak przy odpowiednim stosowaniu

przepisów postępowania karnego do postępowania dyscyplinarnego, materiały

operacyjne nie mają na celu ustalenia (udowodnienia), że dana osoba popełniła

przestępstwo, lecz wykazanie, że zachodzi dostateczne prawdopodobieństwo

zaistnienia takiego faktu. Jednakże w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom

skarżących, Sąd Apelacyjny-Sąd Dyscyplinarny nie oparł się głównie na materiałach

operacyjnych, a na dowodach osobowych, w szczególności zeznaniach Mirosława B.,

a także wyjaśnieniach sędziego Sądu Okręgowego, w których przyznała ona, że

udzielała mu rad w związku z popełnieniem przez niego przestępstwa przemytu.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny zgodnie z zasadami doświadczenia

życiowego i logicznego rozumowania wyciągnął prawidłowe wnioski z wieloletniej

znajomości i zażyłości Mirosława B. i sędziego Sądu Okręgowego, a zeznania tego

świadka odnośnie udziału i roli sędziego w sprawach Wiesława P., braci G., Artura C.,

Jana W. znajdują potwierdzenie w czynnościach procesowych podejmowanych przez

sędziego, układają się w logiczny ciąg i nie pozwalają ocenić w tym zakresie zeznań

świadka Mirosława B. jako gołosłownych, mających charakter pomówień bądź

konfabulacji. Do zeznań tego świadka sędzia Sądu Okręgowego odniosła się zresztą

obszernie, co dowodzi, że treść wniosku Prokuratora Apelacyjnego i jego uzasadnienie

było zrozumiałe i wprowadzało w wystarczającym stopniu w meritum sprawy, a zatem

8

nie jest uprawnione twierdzenie skarżących o naruszeniu w postępowaniu przed

Sądem pierwszej instancji prawa do obrony. W świetle art. 80 § 2c Prawa o u.s.p. dla

podjęcia uchwały uchylającej immunitet sędziowski nie jest konieczne

przeprowadzenie postępowania dowodowego i merytoryczna, ostateczna ocena

materiału stanowiącego podstawę wniosku prokuratora, ponieważ uchwała taka nie

przesądza ani samego faktu popełnienia przestępstwa ani winy sędziego.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny nie znalazł

podstaw do uwzględnienia zażaleń sędziego oraz jej obrońcy i na podstawie art. 110 §

1 pkt 2 i art. 119 ustawy – Prawo o ustroju sadów powszechnych zaskarżoną uchwałę

utrzymał w mocy.