II KK 204/05

WYROK Z DNIA 8 MARCA 2006 R.

II KK 204/05

Jeżeli błąd w doręczeniu zawiadomienia o terminie rozprawy, co do

miejsca w którym przebywał oskarżony, uniemożliwił mu uczestniczenie w

rozprawie odwoławczej i kontakt przed tą rozprawą z obrońcą, uznać nale-

ży, że oskarżony nie został należycie zawiadomiony o terminie rozprawy

odwoławczej w rozumieniu art. 450 § 3 k.p.k., a rozpoznanie sprawy, z

udziałem jego obrońcy, nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa oskarżo-

nego do obrony określonego w art. 6 k.p.k., które mogło mieć wpływ na

treść orzeczenia.

Przewodniczący: sędzia SN J. Szewczyk.

Sędziowie SN: W. Maciak (sprawozdawca), J. Sobczak.

Prokurator Prokuratury Krajowej: B. Drozdowska.

Sąd Najwyższy w sprawie Wojciecha B., oskarżonego z art. 282 k.k.

w zw. z art. 64 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w

dniu 8 marca 2006 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu

Okręgowego w W. z dnia 7 października 2004 r., utrzymującego w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 stycznia 2004 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę Wojciecha B. p r z e k a z a ł do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.

2

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 stycznia 2004 r., Woj-

ciech B., Robert S. i Mariusz A. zostali uznani za winnych tego, że w dniu

11 września 2002 r. w W. działając wspólnie i w porozumieniu w celu wyłu-

dzenia wierzytelności, grożąc Wiesławowi P. i Michałowi F. zmusili Michała

F. do wydania samochodu marki Polonez pod zastaw wymienionej wierzy-

telności, przy czym wyrażona groźba wzbudziła u pokrzywdzonego uza-

sadnione podejrzenie, że zostanie spełniona, tj. popełnienia przestępstwa z

art. 191 § 2 k.k., przy czym Wojciech B. dopuścił się tego czynu w warun-

kach art. 64 § 1 k.k.

Ponadto Wojciech B. został uznany za winnego tego, że w dniach od

14 do 19 sierpnia 2002 r. w W., wspólnie i w porozumieniu z Robertem S.,

w celu osiągnięcia korzyści majątkowej grożąc Michałowi F. i Wiesławowi

P. pobiciem oraz połamaniem rąk i nóg, doprowadził wyżej wymienionych

do wydania pieniędzy w kwocie 4 000 zł, czym działał na ich szkodę, tj. po-

pełnienia przestępstwa z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Za pierwsze z

przestępstw z art.191 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd Rejonowy wymie-

rzył Wojciechowi B. karę roku pozbawienia wolności, natomiast za czyn z

art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. karę 2 lat pozbawienia wolności. Jako

karę łączną Sąd ten wymierzył Wojciechowi B. 2 lata i 6 miesięcy pozba-

wienia wolności.

Apelację od tego wyroku, pod zarzutem obrazy art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7

k.p.k., kwestionującą winę oskarżonego, wniósł obrońca Wojciecha B.

Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 7 października 2004 r., za-

skarżony wyrok w stosunku do Wojciecha B. utrzymał w mocy.

Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca Wojciecha B., który wy-

rokowi Sądu Okręgowego zarzucił „rażące naruszenie przepisów prawa

procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie tre-

3

ści art. 6 k.p.k., poprzez pozbawienie skazanego możliwości realizacji pra-

wa do obrony materialnej na skutek niepowiadomienia go w sposób prawi-

dłowy o terminie rozprawy sądu odwoławczego”.

W oparciu o przytoczony zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie za-

skarżonego wyroku Sądu Okręgowego w W. i przekazanie sprawy temu

Sądowi do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację

Prokurator Prokuratury Okręgowej w W. wniósł o jej oddalenie jako bezza-

sadnej. Po wysłuchaniu obrońcy popierającego kasację oraz Prokuratora

Prokuratury Krajowej, który zmieniając wcześniej zajęte przez Prokuraturę

stanowisko, również wniósł o uwzględnienie kasacji, Sąd Najwyższy zwa-

żył, co następuje.

Kasacja obrońcy jest zasadna.

W tej sprawie bezspornym bowiem jest, że oskarżony Wojciech B. o

terminie rozprawy odwoławczej przed Sądem Okręgowym w W. w dniu 7

października 2004 r., nie został w sposób prawidłowy powiadomiony i w

rozprawie tej nie brał udziału. Zawiadomienie o terminie rozprawy odwo-

ławczej zostało wysłane do oskarżonego dnia 31 sierpnia 2004 r. na jego

adres domowy, gdzie odebrał je ojciec oskarżonego, zaś Wojciech B. do

dnia 30 września 2004 r. przebywał w zakładzie karnym i o rozprawie od-

woławczej dowiedział się już po jej terminie. Nie ulega również wątpliwości,

że w toku rozprawy odwoławczej sąd dokonuje czynności procesowych, w

których strony mają prawo wziąć udział, a realizując swoje uprawnienia

mogą składać wyjaśnienia, oświadczenia i wnioski ustnie lub na piśmie (art.

453 § 2 k.p.k.). Korzystanie zaś z tych uprawnień przez oskarżonego jest

realizowaniem jego prawa do obrony (art. 6 k.p.k.) i zarazem wykonywa-

niem gwarantowanego mu konstytucyjnie prawa do obrony we wszystkich

stadiach postępowania – art. 42 ust. 2 Konstytucji RP (por. wyrok SN z

dnia 1 grudnia 2000 r., V KKN 373/98, Lex nr 50975).

4

W omawianej sytuacji należy stwierdzić, że jeżeli błąd w doręczeniu

zawiadomienia o terminie rozprawy co do miejsca w którym przebywał

oskarżony, uniemożliwił mu uczestniczenie w rozprawie odwoławczej i kon-

takt przed tą rozprawą z obrońcą, uznać należy, że oskarżony nie został

należycie zawiadomiony o terminie rozprawy odwoławczej w rozumieniu

art. 450 § 3 k.p.k., a rozpoznanie sprawy, z udziałem jego obrońcy, nastą-

piło z rażącym naruszeniem prawa oskarżonego do obrony, określonego w

art. 6 k.p.k., które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia.

Z tych też powodów Sąd Najwyższy uwzględniając kasację obrońcy,

zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w W. uchylił i sprawę Wojciecha B.

przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania.