I UZP 1/06

Uchwała z dnia 11 kwietnia 2006 r.

I UZP 1/06

Przewodniczący Prezes SN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Teresa

Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Katarzyna Gonera.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2006 r.

sprawy z odwołania Henryka C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Od-

działowi w O.W. o umorzenie należności likwidowanego funduszu, na skutek zagad-

nienia prawnego przekazanego postanowieniem Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Sieradzu z dnia 26 stycznia 2006 r. [...]

„Czy Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych jest właściwy

rzeczowo do rozpoznania odwołania od decyzji likwidatora określonych w art. 68 ust.

1 ustawy z dnia 28. 11. 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228 poz. 2255

ze zm.), jeśli decyzje te zostały wydane przed 1 czerwca 2005 r., tj. przed wejściem

w życie art. 27 p. 34 ustawy z dnia 22. 04. 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników

alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz.U. Nr 86 poz. 732) ?”

p o d j ą ł uchwałę:

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych jest właściwy do

rozpoznania odwołania od decyzji likwidatora funduszu alimentacyjnego w

przedmiocie umorzenia należności tego funduszu zapadłej przed wejściem w

życie art. 27 pkt 34 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec

dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz.U. Nr 86, poz. 732

ze zm.).

U z a s a d n i e n i e

Przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne

powstało w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia 31 maja 2005 r.

organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w O.W. odmówił wniosko-

2

dawcy Henrykowi C. umorzenia należności likwidowanego funduszu alimentacyjnego

za okres od marca 2000 r. do kwietnia 2004 r. Wnioskodawca wniósł odwołanie od

tej decyzji. Powołując się na zły stan zdrowia domagał się jej zmiany.

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Sieradzu wyrokiem z

dnia 17 października 2005 r. zmienił zaskarżoną decyzję i umorzył wnioskodawcy

należności „likwidowanego funduszu alimentacyjnego” za okres od marca 2000 r. do

kwietnia 2004 r. W sprawie było bezsporne że wnioskodawca jest zadłużony wobec

likwidowanego funduszu alimentacyjnego na kwotę 22.751,18 zł za wskazany okres.

Zdaniem Sądu Rejonowego, sytuacja życiowa i zdrowotna wnioskodawcy spełnia

kryterium szczególnie uzasadnionego przypadku wskazanego w art. 68 ustawy z

dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze

zm.) jako uzasadnienie umorzenia należności funduszu z tytułu wypłaconych przez

fundusz świadczeń. Konieczność ponoszenia bieżących kosztów utrzymania, lecze-

nia i rehabilitacji przy niskim poziomie comiesięcznych dochodów powodują, że

wnioskodawca nie jest w stanie spłacić ciążącego na nim zadłużenia.

Rozpoznający apelację organu rentowego od tego wyroku Sąd Okręgowy w

Sieradzu postanowieniem z dnia 26 stycznia 2006 r. przedstawił Sądowi Najwyższe-

mu zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości następującej treści: „Czy Sąd

Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych jest właściwy rzeczowo do rozpo-

znania odwołania od decyzji likwidatora określonych w art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 28

listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), jeśli

decyzje te zostały wydane przed 1 czerwca 2005 r. tj. przed wejściem w życie art. 27

p. 4 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyj-

nych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz.U. Nr 86, poz. 732)”.

Sąd Okręgowy podniósł, że po wejściu w życie z dniem 1 czerwca 2005 r. no-

welizacji ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr

228, poz. 2255) sądem właściwym rzeczowo do rozpoznawania odwołania od decyzji

likwidatora Funduszu Alimentacyjnego, jest sąd okręgowy - sąd pracy i ubezpieczeń

społecznych. Rozpoznanie odwołania od decyzji likwidatora wydanych od 1 czerwca

2005 r. przez sąd rejonowy, skutkuje nieważnością postępowania braną przez sąd

odwoławczy pod rozwagę z urzędu (art. 378 § 1 k.p.c.). Wątpliwości Sądu odnosiły

się do decyzji wydanych przez likwidatora przed 1 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy

stwierdził, iż jakkolwiek w uchwale z dnia 12 lipca 2005 r., II UZP 6/05 (OSNP 2006

nr 1-2, poz. 20), Sąd Najwyższy uznał, że do rozpoznania tej kategorii spraw właści-

3

we rzeczowo są sądy okręgowe, to zagadnienie prawne będące przyczyną podjęcia

tej uchwały powstało przed wejściem w życie nowelizacji ustawy z 22 kwietnia 2005

r. obowiązującej od 1 czerwca 2005 r. a Sąd Najwyższy bliżej nie analizując w

uchwale kwestii tej nowelizacji ograniczył się do stwierdzenia, że potwierdza ona wy-

kładnię w niej przyjętą. Zdaniem Sądu Okręgowego, nowelizacja przesądza jedynie,

że od decyzji wydanych od dnia 1 czerwca 2005 r. przysługuje odwołanie do sądu

okręgowego, stąd kwestia właściwości rzeczowej dotyczącej odwołań od decyzji li-

kwidatora sprzed 1 czerwca 2005 r jest sprawą otwartą. Wątpliwości Sądu Okręgo-

wego dotyczyły tego, czy pojęcie „sprawy o świadczenie z tytułu funduszu alimenta-

cyjnego” użyte w art. 4778

§ 2 pkt 6 k.p.c. jest tożsame z pojęciem „sprawy w przed-

miocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego”. Ustawodawca w art. 4778

§ 2 pkt 6

k.p.c. nie określa przedmiotu „sprawy o świadczenie z tytułu funduszu alimentacyjne-

go”, co potwierdza przypuszczenie, że chodzi o każdy przedmiot obejmujący sprawy

z funduszu alimentacyjnego, w tym sprawy związane z obowiązkiem zwrotu świad-

czeń wypłaconych z tego funduszu. Sąd Okręgowy opowiadając się za właściwością

rzeczową sądów rejonowych wskazał na wprowadzenie nowelizacją z 22 kwietnia

2005 r ustępu 3 do art. 68 i podniósł, że skoro od decyzji wydanych od 1 czerwca

2005 r. odwołanie przysługuje do sądu okręgowego, to brak takiego uregulowania

przed 1 czerwca 2005 r. może wskazywać na wolę ustawodawcy pozostawienia tych

spraw we właściwości rzeczowej sądów rejonowych w oparciu o art. 4778

§ 2 pkt 6

k.p.c.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Fundusz Alimentacyjny przeszedł w stan likwidacji z dniem 1 maja 2004 r., to

jest z dniem wejścia w życie ( w tym zakresie) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o

świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.). Zgodnie z art. 63 ust. 2

i art. 64 ust. 2 tej ustawy likwidatorem funduszu został Prezes Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, także w zakresie ściągania wierzytelności. Likwidator został upoważ-

niony, między innymi, do umorzenia, rozłożenia na raty lub odroczenia terminu płat-

ności należności likwidowanego funduszu z tytułu wypłaconych lub bezpodstawnie

pobranych świadczeń z funduszu (art. 68 ust. 1). Pierwszy problem, jaki wyłonił się

na tle tej regulacji prawnej dotyczył prawa odwołania do sądu od decyzji likwidatora

funduszu przewidzianych w tym przepisie. Chodziło przede wszystkim o przesądze-

4

nie, czy do rozpoznania odwołania właściwy jest sąd administracyjny czy sąd po-

wszechny w postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecz-

nych. Sąd Najwyższy opowiedział się za tą drugą możliwością w uchwale z dnia 12

lipca 2005 r., II UZP 6/05 (OSNP 2006 nr 1-2, poz. 20). Drugą kwestią rozważaną i

rozstrzygniętą w tej uchwale była właściwość rzeczowa sądu powszechnego w spra-

wach odwołań od decyzji likwidatora w przedmiocie umorzenia, rozłożenia na raty i

odroczenia terminu płatności należności likwidowanego funduszu z tytułu wypłaco-

nych lub bezpodstawnie pobranych świadczeń z funduszu. Sąd Najwyższy wyraził

pogląd, iż właściwy do rozpoznania spraw z odwołań w tych sprawach jest sąd okrę-

gowy a nie sąd rejonowy. Rozważane wówczas zagadnienie prawne podobnie jak

sprawa, w której wyłoniło się zagadnienie obecnie rozpatrywane, dotyczyło okresu

sprzed nowelizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych dokonanej ustawą z dnia 22

kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce ali-

mentacyjnej (Dz.U. Nr 86, poz. 732 ze zm.). W art. 27 tej ustawy dokonano obszernej

nowelizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych. W punkcie 34 tego artykułu nadano

nowe brzmienie art. 68 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dodano mianowicie dwa

ustępy do dwóch dotychczas istniejących, w których w ust. 3 uregulowany został

problem odwołań od decyzji likwidatora funduszu określonych w ust. 1. Obecnie nie

budzi już żadnych wątpliwości, że od tych decyzji przysługuje odwołanie do sądu

okręgowego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie i według zasad

określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego dotyczących spraw z

zakresu ubezpieczeń społecznych. Przepis ten wszedł w życie 1 czerwca 2005 r.

Wątpliwość przedstawiona przez Sąd Okręgowy w Sieradzu dotyczy kwestii, czy

również w sprawach, w których decyzje zapadły przed wejściem w życie ustawy no-

welizującej, należy przyjąć właściwość sądu okręgowego czy też - na podstawie art.

4778

§ 2 pkt 6 k. p. c.- właściwy byłby sąd rejonowy.

Istotne znaczenie przy rozważaniu tego zagadnienia mają zasady rządzące

postępowaniem w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Są to sprawy cy-

wilne jedynie w znaczeniu formalnym (art. 1 k.p.c.) rozpoznawane w postępowaniu

odrębnym. W postępowaniu tym, odmiennie niż w zwykłym postępowaniu określona

została właściwość rzeczowa sądów. Jako regułę przewidziano w art. 4778

k.p.c.

właściwość sądu okręgowego. Wynika to wprost z § 1 tego przepisu. Właściwość

sądu rejonowego została określona jako wyjątek od reguły w sprawach enumeratyw-

nie wymienionych w § 2. Wśród tych spraw znalazły się sprawy o świadczenia z ty-

5

tułu funduszu alimentacyjnego. Jak wiadomo, nie są to sprawy dotyczące ubezpie-

czenia społecznego, jednakże ustawodawca zdecydował, że odwołania od decyzji

dotyczących świadczeń z funduszu alimentacyjnego winny być rozpatrywane jako

sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych w znaczeniu formalnym, podobnie jak

wiele innych spraw przekazanych do tego postępowania z uwagi na ich charakter,

bliski sprawom o świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Skoro tak się stało (a są

po temu istotne powody), rozpoznawaniem spraw dotyczących funduszu alimenta-

cyjnego winny rządzić te same zasady, które dotyczą spraw z zakresu ubezpieczeń

społecznych z uwzględnieniem generalnej właściwości sądów okręgowych. Wyjątki

od tej zasady muszą być rozumiane i stosowane ściśle. W art. 4778

§ 2 pkt 6 k. p. c.

ustalona została właściwość sądu rejonowego jedynie do rozpoznawania spraw „o

świadczenia z funduszu alimentacyjnego”. Sprawą o świadczenie jest sprawa, w któ-

rej chodzi o przyznanie prawa do spornej należności. Nie może być uznana za

sprawę o świadczenie sprawa, w której stroną wnoszącą odwołanie jest osoba, która

tego świadczenia nie dochodzi lecz przeciwko której egzekwowane jest roszczenie o

charakterze regresowym podmiotu, który spełnił świadczenie. Uznanie takiej sprawy

za sprawę o świadczenie z funduszu alimentacyjnego mogłoby nastąpić jedynie w

drodze niedopuszczalnej rozszerzającej interpretacji przepisu ustanawiającego wy-

jątek od zasady.

Sąd Najwyższy rozpoznający zagadnienie prawne przedstawione obecnie

przez Sąd Okręgowy w Sieradzu w pełni podziela poglądy przedstawione w uchwale

Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., II UZP 6/05.

Z tych względów Sąd Najwyższy podjął uchwałę o treści przedstawionej w

sentencji.

========================================