I UK 291/05

Wyrok z dnia 16 maja 2006 r.

I UK 291/05

1. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem

wynagrodzenia uzyskanego przez pracownika u tego pracodawcy, z którym

łączył go stosunek pracy w okresie powstania niezdolności do pracy.

2. Nie można uznać, że przepisy o wynagradzaniu zawierają zasady

zmniejszania nagrody za okres choroby pracownika w rozumieniu art. 41 ust. 1

ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r.

Nr 31, poz. 267), jeżeli te zasady nie zostały w tych przepisach w jakikolwiek

sposób określone, na przykład w postaci zmniejszenia procentowego, czy kwo-

towego.

Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie: SN Roman

Kuczyński, SA Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2006 r. sprawy z

odwołania Moniki K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w

Z.W. z udziałem zainteresowanego „A.” Spółki z o.o. w S. o zasiłek chorobowy, na

skutek kasacji odwołującej się od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Sieradzu z dnia 20 grudnia 2004 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Sieradzu wyrokiem z

dnia 26 sierpnia 2004 r. oddalił odwołania Moniki K. i „A.” Spółki z o.o. w S. od decy-

zji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w Z.W. z dnia 31 marca 2004 r. od-

mawiającej uwzględnienia w podstawie wymiaru zasiłku chorobowego przysługują-

cego wnioskodawczyni premii specjalnej w wysokości 2.500 zł oraz zobowiązującej

jej pracodawcę do zwrotu nienależnie pobranego w części zasiłku chorobowego za

2

okres od dnia 11 grudnia 2003 r. do dnia 10 marca 2004 r. w łącznej kwocie 6.150,

79 zł wraz z odsetkami.

Sąd ten ustalił, że wnioskodawczyni jest zatrudniona w „A.” Spółce z o.o. w S.

od 22 września 2003 r., a jej stałe wynagrodzenie miesięczne wynosi 1.500 zł. Z

dniem 27 listopada 2003 r. ubezpieczona stała się niezdolna do pracy z powodu cho-

roby, w związku z czym do 11 grudnia 2003 r. pracodawca wypłacał jej wynagrodze-

nie chorobowe, a od 12 grudnia 2003 r. pobierała zasiłek chorobowy. Dla celów

ustalenia wysokości tego zasiłku spółka wskazała organowi rentowemu, że wynagro-

dzenie wnioskodawczyni jest stałe i wynosi 1.500 zł miesięcznie. Pracodawca podał

także, iż jego pracownicy otrzymują premię uznaniową przyznawaną za efekty pracy,

która nie przysługuje w okresie choroby. Taką premię w kwocie po 2500 zł wniosko-

dawczyni uzyskała za efekty pracy w październiku 2003 r. i w okresie od 3 do 26 li-

stopada 2003 r.

Sąd Rejonowy podniósł, że podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przysłu-

gującego ubezpieczonej powinna być wyliczona zgodnie z art. 36 ust. 5 ustawy z

dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. Nr 60, poz. 636 ze zm.), tj. z uwzględnieniem

wynagrodzenia uzyskanego w okresie ubezpieczenia chorobowego, z tytułu którego

przysługuje ten zasiłek. Z uwagi na to, że u aktualnego pracodawcy była zatrudniona

krócej niż sześć miesięcy, podstawę wymiaru tego świadczenia mogło stanowić je-

dynie przeciętne wynagrodzenie uzyskane za pełne miesiące ubezpieczenia (art. 36

ust. 3 ustawy z 25 czerwca 1999 r.), czyli w tej konkretnej sytuacji, tylko za miesiąc

październik 2003 r., jak prawidłowo przyjął organ rentowy. Sąd Rejonowy wskazał

nadto, że w regulaminie wynagradzania obowiązującym w Spółce brakuje przepisu

zmniejszającego, czy uniemożliwiającego uzyskanie premii uznaniowej przez pra-

cownika nieobecnego w pracy z powodu choroby, co oznacza, że tego rodzaju na-

leżności nie wlicza się do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego stosownie do

uregulowania zawartego w art. 41 ust. 1 tej samej ustawy, a zatem w tym zakresie

decyzja organu rentowego też jest prawidłowa. Okoliczność, że pracodawca wnio-

skodawczyni przekazał Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych błędne informacje w

tym przedmiocie poprzez wskazanie, iż w okresie choroby premia taka pracownikowi

nie przysługuje, spowodowała wypłatę zasiłku chorobowego w zawyżonej wysokości,

bo z uwzględnieniem w podstawie jego wymiaru premii w kwocie 2.500 zł. Zdaniem

sądu, zaistnieniu tej sytuacji zawinił pracodawca i dlatego na podstawie art. 84 ust. 6

3

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.

Nr 137, poz. 887 ze zm.) organ rentowy mógł zażądać od Spółki zwrotu nadpłacone-

go wnioskodawczyni świadczenia.

Sąd Okręgowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Sieradzu wyrokiem z

20 grudnia 2004 r. oddalił apelację Moniki K. i „A.” Spółki z o.o. w S. od wyroku Sądu

Rejonowego wskazując, iż nie ma podstaw do zakwestionowania stanowiska tego

Sądu, że podstawę wymiaru zasiłku chorobowego oblicza się z uwzględnieniem wy-

nagrodzenia uzyskiwanego przez ubezpieczonego jedynie u aktualnego pracodawcy.

Przepis art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa dotyczy bowiem za-

chowania prawa do zasiłku chorobowego, a nie podstawy wymiaru tego świadczenia.

Podstawa wymiaru powinna zaś być obliczana zgodnie z zasadami określonymi w

art. 36 ust. 5 ustawy, tj. w oparciu o wynagrodzenie uzyskiwane przez pracownika u

aktualnego pracodawcy. Zdaniem Sądu Okręgowego, przekonuje o tym ostatecznie

art. 37 ust. 1 i 2 tej samej ustawy przewidujący wypłatę zasiłku chorobowego pra-

cownikowi, który stał się niezdolny do pracy przed upływem pełnego miesiąca kalen-

darzowego ubezpieczenia chorobowego wyliczonego według wynagrodzenia, jakie

otrzymałby, gdyby przepracował cały miesiąc u aktualnego pracodawcy. Taka sytua-

cja może bowiem wystąpić tylko w wypadku zmiany pracodawcy, gdyż w przeciwnym

razie, w świetle uregulowań ustawy, pracownik w ogóle nie nabyłby prawa do zasiłku

chorobowego.

Za nietrafny Sąd drugiej instancji uznał także zarzut naruszenia art. 41 ust. 1

ustawy z 25 czerwca 1999 r., stwierdzając że dokonana przez Sąd Rejonowy wy-

kładnia tego przepisu jest prawidłowa. Skoro zaś obowiązujący w spółce regulamin

nie wyłącza jednoznacznie możliwości przyznania pracownikowi premii za efekty

pracy w okresie niezdolności do pracy, to nie ma podstaw, ażeby podstawę wymiaru

zasiłku chorobowego wyliczać z uwzględnieniem wypłaty z tego tytułu. Tym samym,

według Sądu Okręgowego, nie doszło do naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 84

ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ponieważ zaistniały przesłanki

do zobowiązania spółki do zwrotu nadpłaconego wnioskodawczyni zasiłku chorobo-

wego. Nadpłata została bowiem spowodowana przekazaniem przez płatnika składek

niezgodnych z rzeczywistością informacji o zasadach przyznawania pracownikom

premii za efekty pracy.

4

Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniosła ubezpieczona Monika K., za-

rzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe za-

stosowanie art. 4 ust. 2, art. 36 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o

świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macie-

rzyństwa oraz art. 84 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubez-

pieczeń społecznych, polegające na uznaniu, że organ rentowy zasadnie przyjął do

obliczenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego jedynie wynagrodzenie za mie-

siąc październik 2003 r., nie uwzględniając jednocześnie wypłaconej wnioskodaw-

czyni w tym miesiącu premii specjalnej za efekty pracy w kwocie 2.500 zł oraz na

orzeczeniu obowiązku zwrotu nienależnie pobranego w części zasiłku chorobowego

w kwocie 6.150,79 zł przez pracodawcę odwołującej się.

Wskazując na takie podstawy, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpo-

znania, ewentualnie o zmianę tego wyroku przez uwzględnienie w podstawie wymia-

ru zasiłku chorobowego przysługującego wnioskodawczyni wynagrodzenia za okres

sześciu miesięcy i premii specjalnej w wysokości 2.500 zł, z jednoczesnym uchyle-

niem obowiązku zwrotu przez jej pracodawcę kwoty 6.150,79 zł wraz z odsetkami i o

zasądzenie na rzecz odwołującej się kosztów zastępstwa procesowego we wszyst-

kich instancjach.

W uzasadnieniu kasacji podniesiono, że w związku z treścią art. 36 ust. 1

ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i

macierzyństwa, który stanowi, że za podstawę wymiaru zasiłku chorobowego należy

brać przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 6 miesięcy kalenda-

rzowych, zastosowanie znajduje art. 4 ust. 2 tej ustawy przewidujący, że do okresów

ubezpieczenia chorobowego wlicza się poprzednie okresy takiego ubezpieczenia,

jeżeli przerwa między nimi nie przekroczyła 30 dni. Tym samym podstawa wymiaru

zasiłku chorobowego wnioskodawczyni, która w okresie 6 miesięcy przed nabyciem

prawa do tego świadczenia była zatrudniona u różnych pracodawców, powinna być

wyliczona z uwzględnieniem wynagrodzenia osiąganego przez nią w całym tym

okresie. Przeciwne stanowisko Sądu drugiej instancji jest nieuzasadnione, bowiem

nie znajduje oparcia w ustawie, w tym w jej art. 36 ust. 5. Według skarżącej, zawarte

tam sformułowanie o ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego z uwzględ-

nieniem wynagrodzenia uzyskanego w okresie ubezpieczenia chorobowego, z tytułu

którego przysługuje zasiłek, oznacza, że chodzi o ubezpieczenie pracowników, nie-

5

zależnie od tego, czy w okresie sześciu miesięcy poprzedzających miesiąc powsta-

nia niezdolności do pracy dochodziło do zmiany pracodawców, o ile przerwa pomię-

dzy rozwiązaniem, a nawiązaniem kolejnego stosunku pracy nie przekraczała 30 dni.

Nieprawidłowo, w ocenie skarżącej, Sąd drugiej instancji wyłożył także art. 41

ust. 1 tej samej ustawy. Przepisami o wynagradzaniu, o których mowa w tej normie

prawnej, jest bowiem tak regulamin wynagradzania, jak i Kodeks pracy. Regulamin

obowiązujący w spółce wymienia w § 4 składniki wynagrodzenia, stanowiąc że są

nimi między innymi wynagrodzenie zasadnicze oraz premia specjalna za efekty

pracy, zaś w § 13 odsyła do Kodeksu pracy w zakresie nieuregulowanym zakłado-

wym źródłem prawa pracy. Z art. 80 k.p. wynika, że za czas niewykonywania pracy

pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa

tak stanowią. Tym samym uznać należy, że wszystkie składniki wynagrodzenia

przewidziane w § 4 regulaminu podlegają zmniejszeniu za okres pobierania zasiłku

chorobowego. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie Sądu drugiej instancji, że brak

wyraźnego wyłączenia w regulaminie wynagradzania możliwości przyznania pracow-

nikowi premii specjalnej w okresie niezdolności do pracy z powodu choroby powo-

duje konieczność uznania, iż przepisy o wynagradzaniu nie przewidują zmniejszenia

lub zawieszenia wypłaty tej należności w razie zajścia takiej sytuacji faktycznej.

W świetle powyższego, brak jest także przesłanek, ażeby zarzucać pracodaw-

cy ubezpieczonej przekazanie organowi rentowemu informacji niezgodnych z rze-

czywistością, co miałoby skutkować koniecznością zwrotu części wypłaconego wnio-

skodawczyni zasiłku chorobowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zaskarżony wyrok zapadł 20 grudnia 2004 r., a

zatem przysługiwała od niego kasacja, do rozpoznania której zastosowanie znajdują

przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu obowiązującym przed dniem

6 lutego 2005 r. (art. 3 i art. 6 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy -

Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszech-

nych, Dz.U. Nr 13, poz. 98).

Kasacja ubezpieczonej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem brak jest

podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd Okręgowy prawa materialnego w

postaci art. 4 ust. 2, art. 36 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świad-

6

czeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267), jak również art. 84 ust. 6 ustawy z

dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Z art. 36 ust. 1

ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i

macierzyństwa w brzmieniu obowiązującym do 7 lutego 2005 r. wynikało, że podsta-

wę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu

pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 6

miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność

do pracy. Przepis art. 36 ust. 3 tej ustawy regulował przypadki obliczania podstawy

wymiaru świadczenia w sytuacji, gdy niezdolność do pracy powstała przed upływem

6 miesięcy zatrudnienia tego ubezpieczonego, przewidując ustalanie podstawy wy-

miaru w oparciu o przeciętne wynagrodzenie uzyskane za pełne miesiące kalenda-

rzowe ubezpieczenia. Natomiast art. 36 ust. 5 ustawy stanowił, że podstawę wymiaru

zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego w

okresie ubezpieczenia chorobowego, z tytułu którego przysługuje zasiłek. Skarżąca

nietrafnie zarzuca, że Sąd Okręgowy nieprawidłowo wyłożył ten ostatni przepis,

uznając że zawarte tam sformułowanie: „wynagrodzenie uzyskane w okresie ubez-

pieczenia chorobowego, z tytułu którego przysługuje zasiłek” oznacza wynagrodze-

nie uzyskiwane u aktualnego pracodawcy ubezpieczonego, niezależnie od tego, jak

długo trwa ten stosunek pracy. O ile bowiem zastosowanie wykładni językowej do

tłumaczenia tej normy prawnej nie daje jednoznacznych efektów, o tyle uwzględnie-

nie tak wykładni historycznej, jak i celowościowej prowadzi do wnisków świadczą-

cych o prawidłowości interpretacji dokonanej przez Sąd drugiej instancji. Omawiany

przepis jest odpowiednikiem obowiązującego w poprzednim stanie prawnym § 1 roz-

porządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 lutego 1995 r. w sprawie

szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru i obliczania zasiłków z ubezpie-

czenia społecznego (Dz.U. Nr 19, poz. 95 ze zm.) wydanego z mocy delegacji za-

wartej w ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpie-

czenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r.

Nr 30, poz. 143 ze zm.). Z przepisu tego wynikało zaś wyraźnie, że podstawę wymia-

ru zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie wypłacone pracownikowi w zakła-

dzie pracy, w którym przysługuje zasiłek chorobowy, a zatem nie było żadnych wąt-

pliwości, iż chodzi o aktualnego pracodawcę ubezpieczonego. Biorąc pod uwagę cel,

jakiemu służy zasiłek chorobowy polegający bez wątpienia na rekompensacie wyna-

7

grodzenia, które pracownik utracił z powodu niezdolności do pracy w związku z cho-

robą, również nie ma podstaw do stwierdzenia, iż na wysokość tego świadczenia

powinno mieć wpływ wynagrodzenie osiągane w ramach stosunków pracy zakoń-

czonych przed powstaniem niezdolności do pracy. Kompensowane z ubezpieczenia

społecznego może być bowiem to wynagrodzenie, którego faktycznie pracownik nie

uzyskuje w związku z chorobą, czyli należne od aktualnego pracodawcy, a nie takie,

które ubezpieczony osiągał w przeszłości, przed zajściem zdarzenia chronionego

ubezpieczeniem chorobowym.

Warto także porównawczo wskazać, że według aktualnego brzmienia art. 36

ust. 4 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r., podstawę wymiaru zasiłku chorobowego

ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego u płatnika składek w okre-

sie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, w trakcie którego powstała nie-

zdolność do pracy, bowiem zmiana ta również przemawia za koniecznością stwier-

dzenia, że intencją ustawodawcy nie było nałożenie obowiązku ustalania podstawy

wymiaru zasiłku chorobowego na podstawie wynagrodzenia uzyskiwanego u innego

pracodawcy, niż ten, z którym ubezpieczony pozostaje aktualnie w stosunku pracy.

Z tych względów brak jest podstaw do przypisania Sądowi Okręgowemu

uchybienia polegającego na naruszeniu art. 36 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o

świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macie-

rzyństwa, podobnie jak i art. 4 ust. 2 tej samej ustawy, który dotyczy jedynie zalicza-

nia do okresu ubezpieczenia chorobowego poprzednich okresów tego ubezpieczenia

i pozostaje bez związku ze sposobem ustalania podstawy wymiaru zasiłku chorobo-

wego, jak prawidłowo stwierdził Sąd drugiej instancji.

Nietrafnie także skarżąca zarzuca naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25

czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie

choroby i macierzyństwa, bowiem dokonana przez Sąd drugiej instancji wykładnia

tego przepisu również nie nasuwa zastrzeżeń.

Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na to, że w okresie niezdolności do

pracy z powodu choroby nie przysługuje wynagrodzenie za wykonywanie pracy. Pra-

cownik otrzymuje zaś świadczenia rekompensujące to wynagrodzenie, najpierw w

postaci wynagrodzenia chorobowego od pracodawcy, a następnie zasiłku chorobo-

wego. Zasady ustalania wysokości wynagrodzenia chorobowego są identyczne, jak

zasady ustalania podstawy wymiaru zasiłku chorobowego (art. 92 § 2 k.p.), a te

ostatnie reguluje ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

8

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Regułą jest, że pod-

stawa wymiaru zasiłku chorobowego odzwierciedla wynagrodzenie pracownika uzy-

skane u aktualnego pracodawcy przed datą powstania niezdolności do pracy jako

przeciętne z okresu wskazanego w tej ustawie. W okresie niezdolności do pracy z

powodu choroby nie przysługują bowiem takie składniki wynagrodzenia, których wy-

płacanie jest wprost związane z wykonywaniem pracy w danym czasie, a więc z ak-

tem jej świadczenia. Tego rodzaju składnikiem wynagrodzenia jest np. wynagrodze-

nie zasadnicze, które nie może być wypłacane w okresie choroby, a tym samym

twierdzenia skarżącej, iż interpretacja art. 41 ust. 1 ustawy w kierunku przyjętym

przez Sąd Okręgowy prowadziłaby do konieczności wyłączenia z podstawy wymiaru

zasiłku również tego składnika wynagrodzenia przy braku odpowiednich przepisów w

regulaminie, jest całkowicie nieuprawnione. Niektóre należności przyznawane pra-

cownikowi przez jego pracodawcę mogą mieć jednak taki charakter, iż ich wypłata w

okresie nieobecności pracownika z powodu choroby nie jest wykluczona. Do takich

należą na przykład nagrody (premie) o charakterze uznaniowym, a ich klasycznym

przykładem jest sporna w niniejszej sprawie premia specjalna za efekty pracy.

Świadczenie ma bowiem bez wątpienia charakter uznaniowy, a zatem jego przyzna-

nie oraz wysokość zależy wyłącznie od woli pracodawcy, a wskazane przykładowo w

§ 7 ust. 3 regulaminu osiągnięcia, mogące powodować taką wypłatą, nie pozwalają

wykluczyć możliwości jego uzyskania przez pracownika również w okresie nieobec-

ności w pracy. Istotne przyczynienie się np. do pozyskania ważnego klienta może

nastąpić bowiem w zupełnie innym czasie niż chwila, od której tego rodzaju efekt

pracy zostanie stwierdzony.

Przepis art. 41 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r.stanowiąc, że przy ustalaniu

podstawy wymiaru zasiłku chorobowego nie uwzględnia się składników wynagrodze-

nia, jeżeli postanowienia układów zbiorowych pracy lub przepisy o wynagradzaniu

nie przewidują ich zmniejszania za okres pobierania zasiłku, ma zapobiec sytuacjom,

w których pracownik niezdolny do pracy otrzymywałby podwójnie tego rodzaju należ-

ność, tj. w postaci wypłaty dokonanej przez pracodawcę, a także „odtworzenia” jej w

podstawie wymiaru zasiłku chorobowego. Nie można przyjąć, że przepisy o wyna-

gradzaniu zawierają zasady zmniejszenia nagrody uznaniowej za okres choroby,

jeżeli te zasady nie zostały w tych przepisach w jakikolwiek sposób określone, np. w

postaci zmniejszenia procentowego, czy kwotowego. W takiej sytuacji nie jest bo-

wiem możliwe stwierdzenie, czy brak takiej nagrody, bądź jej wypłata w określonej

9

wysokości została spowodowana nieobecnością pracownika, czy też zupełnie innymi

względami. Należy przy tym wskazać, że Sąd Najwyższy zajmował się już tą proble-

matyką, uznając że do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego wlicza się tylko te

składniki wynagrodzenia, co do których z przepisów układów zbiorowych lub innych

aktów normatywnych dotyczących wynagradzania wynika, że podlegają one zmniej-

szeniu lub zawieszeniu w okresie pobierania przez pracownika zasiłku chorobowego

(por. wyrok Sądu Najwyższego z 11 maja 2005 r., III UK 33/05, OSNP 2005 nr 23,

poz. 382).

Tym samym brak jest podstaw do uznania za trafną odmiennej wykładni tego

przepisu prezentowanej przez skarżącą, wobec czego i ten zarzut nie znajduje

usprawiedliwionych podstaw.

W kasacji zarzucono naruszenie prawa materialnego w postaci powyżej przy-

toczonych przepisów nie tylko przez błędne rozumienie treści lub znaczenia tych

norm prawnych (błędną wykładnię), ale także przez błędne subsumowanie faktów

ustalonych w procesie pod stan faktyczny abstrakcyjnie określony w przepisie (nie-

właściwe zastosowanie). Każdy z tych rodzajów naruszeń rządzi się własnymi regu-

łami, a wzajemna między nimi relacja w aspekcie wpływu na wynik sprawy najczę-

ściej wyraża się stosunkiem zależności pomiędzy wadliwą interpretacją normy praw-

nej jako przyczyną a błędnym zastosowaniem normy prawnej jako skutkiem. Skoro

zatem brak jest przesłanek do uwzględnienia zarzutu błędnej wykładni art. 4 ust. 2,

art. 36 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, to nie można uznać

również, że Sąd Okręgowy naruszył te przepisy przez ich niewłaściwe zastosowanie.

Natomiast zarzut naruszenia art. 84 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998

r. o systemie ubezpieczeń społecznych wynikał wprost z twierdzenia o naruszeniu

przez Sąd drugiej instancji art. 41 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a zatem również nie

może być uwzględniony, bowiem warunkująca go podstawa okazała się nieuspra-

wiedliwiona.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312

k.p.c. orzekł jak w

sentencji.

========================================