I UK 356/05

Wyrok z dnia 22 czerwca 2006 r.

I UK 356/05

Okres zatrudnienia w Czechosłowacji na podstawie skierowania do

pracy w oparciu o umowę z dnia 17 lipca 1972 r. zawartą pomiędzy Rządem Pol-

skiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Czechosłowackiej Republiki Socjali-

stycznej o współpracy w zakresie zatrudnienia obywateli Polskiej Rzeczypo-

spolitej Ludowej w uspołecznionych przedsiębiorstwach gospodarczych Cze-

chosłowackiej Republiki Socjalistycznej podlega uwzględnieniu przy ustalaniu

kapitału początkowego (art. 174 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. c

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpie-

czeń Społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.).

Przewodniczący SSN Katarzyna Gonera, Sędziowie SN: Józef Iwulski,

Herbert Szurgacz (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca

2006 r. sprawy z odwołania Barbary S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz-

nych-Oddziałowi w B. o ustalenie kapitału początkowego, na skutek skargi kasacyj-

nej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku

z dnia 18 sierpnia 2005 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyro-

kiem z dnia 18 sierpnia 2005 r., oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-

Oddziału w B. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w Białymstoku z dnia 20 października 2003 r., zmieniającego decyzję organu rento-

wego z 3 kwietnia 2003 r. ustalającą Barbarze S. kapitał początkowy na dzień 1

stycznia 1999 r. i odmawiającą uwzględnienia okresu pracy w gospodarstwie rolnym

od 4 października 1969 r. do 30 września 1970 r. oraz okresu pracy w Czechosłowa-

2

cji od 25 października 1973 r. do 11 lutego 1985 r., w ten sposób, że zaliczył wnio-

skodawczyni do ustalenia wartości kapitału początkowego okres pracy od 25 paź-

dziernika 1973 r. do 11 lutego 1985 r. w Zakładach Przemysłu Bawełnianego „S.” w

T.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i ich

prawna ocena: Decyzją z dnia 3 kwietnia 2003 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-

Oddział w B. ustalił Barbarze S. kapitał początkowy na dzień 1 stycznia 1999 r., od-

mawiając uwzględnienia okresu pracy w gospodarstwie rolnym od 4 października

1969 r. do 30 września 1970 r. oraz okresu pracy w Czechosłowacji od 25 paździer-

nika 1973 r. do 11 lutego 1985 r.

Barbara S. wniosła odwołanie od decyzji organu rentowego. Sąd Okręgowy-

Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyrokiem z dnia 20 paździer-

nika 2003 r. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że zaliczył wnioskodawczyni

do ustalenia wartości kapitału początkowego okres pracy od 25 października 1973 r.

do 11 lutego 1985 r. w Zakładach Przemysłu Bawełnianego „S.” w T. Sąd uznał, że

skoro wnioskodawczyni była zatrudniona w Czechosłowacji, to ma do niej zastoso-

wanie art. 14 ust. 3 umowy między Rzecząpospolitą Polską i Republiką Czechosło-

wacką z dnia 5 kwietnia 1948 r. o ubezpieczeniu społecznym (Dz.U. z 1949 r. Nr 6,

poz. 34 ze zm.). Wedle powołanego przepisu, do ubezpieczenia emerytalnego zali-

cza się okresy zatrudnienia w obu państwach, jeżeli wynoszą one co najmniej 6

miesięcy. Sporny okres podlega zatem uwzględnieniu na podstawie art. 173 ust. 1 i

174 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 535 ze zm.,

powoływanej dalej jako „ustawa” lub „ustawa o emeryturach i rentach z FUS”).

W apelacji od wyroku Sądu Okręgowego pełnomocnik organu rentowego za-

rzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 174 ust. 2 w związku z art. 8

ustawy i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku oraz oddalenie odwołania od decyzji

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

Wyrokiem z dnia 11 marca 2004 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Białymstoku oddalił apelację organu rentowego. Sąd powołał się na

art. 8 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, który stanowi, że przy ustalaniu prawa

do emerytury lub renty oraz przy obliczaniu ich wysokości uwzględnia się okresy

ubezpieczenia za granicą, jeżeli tak stanowią umowy międzynarodowe. W ocenie

Sądu, taką umową międzynarodową jest umowa między Rzecząpospolitą Polską a

3

Republiką Czechosłowacką z 5 kwietnia 1948 r., która w art. 14 ust. 1 daje podstawę

do zaliczenia okresów zatrudnienia w każdym z obu państw. Artykuł 14 ust. 3 tej

umowy, wyłącza prawo do świadczeń w tym państwie, w którym brak jest co najmniej

6 policzalnych okresów składkowych, względnie zatrudnienia i nie ma zastosowania

w rozpoznawanej sprawie.

Wyrok ten organ rentowy zaskarżył kasacją. Jako podstawę wskazał narusze-

nie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 174 w związku z art. 6 ust. 2 pkt

1 lit. d ustawy o emeryturach i rentach z FUS w związku z art. 14 umowy między

Rzecząpospolitą Polską i Republiką Czechosłowacką z dnia 5 kwietnia 1948 r. W

uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd nie uwzględnił, iż odwołująca się

może w przyszłości ubiegać się o świadczenie polsko-czeskie na podstawie przepi-

sów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Świadczenie emerytalne składałoby się

wówczas z dwóch odrębnych pod względem prawnym części emerytalnych - polskiej

i czeskiej. Polskie świadczenie „naliczone byłoby na podstawie wysokości wyliczone-

go kapitału początkowego i kwotowo prawdopodobnie byłoby wyższe od świadczenia

czeskiego. Wynikałoby to z zastosowania zasady proporcjonalności". Do wyliczenia

wysokości świadczeń zaliczone są tylko te okresy, od których odprowadzono składkę

na ubezpieczenie społeczne w Polsce, nawet w przypadku, gdy ubezpieczony pra-

cował poza granicami kraju.

Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2005 r. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok

i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Sąd ten

wskazał, że zgodnie z art. 174 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wyso-

kość hipotetycznej emerytury oblicza się na podstawie art. 53 tej ustawy. Wysokość

emerytury zależy od podstawy wymiaru oraz liczby okresów składkowych i nieskład-

kowych. Oba te składniki są przy ustalaniu kapitału początkowego zmodyfikowane w

stosunku do zasad ogólnych. I tak, na podstawie art. 174 ust. 2 ustawy, do stażu

ubezpieczeniowego przyjmuje się okresy składkowe wymienione w art. 6 i nieskład-

kowe wymienione w art. 7. Jest to zawężenie w stosunku do zasad ogólnych, ponie-

waż do obliczania emerytury na podstawie art. 53, oprócz okresów wymienionych w

art. 6 i 7, uwzględnia się pod pewnymi warunkami wymienione w art. 10 ust. 1 okresy

podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników i okresy z nimi zrównane, a także

uwzględnia się wymienione w art. 8 okresy ubezpieczenia za granicą, jeżeli tak sta-

nowią umowy międzynarodowe. Przepis art. 174 ust. 2 nie wymienia obu tych okre-

sów. Sąd Apelacyjny, zaliczając do stażu ubezpieczeniowego wnioskodawczyni

4

okres zatrudnienia w Czechosłowacji, powołał się na regulację zawartą w art. 8. Jest

to błąd, gdyż zgodnie z art. 174 ust. 2 okresy niewymienione w art. 6 i 7 nie są

uwzględniane. Wobec tego, przy ustalaniu okresów przyjmowanych do wyliczenia

kapitału początkowego na podstawie tego przepisu nie uwzględnia się okresów

ubezpieczenia za granicą, o których mowa w art. 8. Jeżeli jednak zatrudnienie wnio-

skodawczyni odbywało się na podstawie umowy zawartej między Rzecząpospolitą

Polską i Republiką Czechosłowacką lub zawartych w jej wykonaniu porozumieniach

międzyrządowych, okres tego zatrudnienia, jako wymieniony w art. 6 ustawy o eme-

ryturach i rentach, uwzględniany jest przy ustalaniu kapitału początkowego na pod-

stawie art. 174 ust. 2 tej ustawy. W sprawie brak jest jednak ustaleń co do zasad, na

jakich wnioskodawczyni wykonywała zatrudnienie w Czechosłowacji, wobec czego

nie można stwierdzić, czy okres tego zatrudnienia był okresem składkowym wymie-

nionym w art. 6, uwzględnianym przy wyliczaniu kapitału początkowego, czy też

okresem wymienionym w art. 8, który nie jest uwzględniany.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Apelacyjny ustalił, że Barbara S. została

skierowana do pracy w Czechosłowacji na podstawie umowy zawartej pomiędzy

Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Czechosłowackiej Republiki

Socjalistycznej o współpracy w zakresie zatrudnienia obywateli Polskiej Rzeczypo-

spolitej Ludowej w uspołecznionych przedsiębiorstwach gospodarczych Czechosło-

wackiej Republiki Socjalistycznej z dnia 17 lipca 1972 r. oraz zawartego w jej wyko-

naniu porozumienia między Ministrem Pracy Płac i Spraw Socjalnych Polskiej Rze-

czypospolitej Ludowej a Federalnym Ministerstwem Pracy i Spraw Socjalnych Cze-

chosłowackiej Republiki Socjalistycznej w sprawie czasowego zatrudniania pracow-

ników polskich w uspołecznionych przedsiębiorstwach gospodarczych Czechosło-

wackiej Republiki Socjalistycznej. Oznacza to, że w sprawie ma zastosowanie art. 6

ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy, wedle którego, za okresy składkowe uważa się również

przypadające przed dniem 15 listopada 1991 r. okresy zatrudnienia obywateli pol-

skich za granicą w zakładach, do których zostali skierowani w ramach współpracy

międzynarodowej lub w których byli zatrudnieni za zgodą właściwych władz polskich.

W konkluzji Sąd uznał, że wyrok Sądu pierwszej instancji, jakkolwiek błędnie uza-

sadniony, odpowiada prawu.

Pełnomocnik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w B. zaskarżył ten

wyrok skargą kasacyjną. Wskazując jako jej podstawę naruszenie prawa materialne-

go, a mianowicie art. 174 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. c (omyłkowo wskazany w

5

uzasadnieniu wyroku jako art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. d) ustawy o emeryturach i rentach z

FUS oraz art. 1 ust. 2 umowy zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską i Republiką

Czechosłowacką o ubezpieczeniu społecznym podpisaną w Warszawie 5 kwietnia

1948 r. (Dz.U. z 1949 r. Nr 6, poz. 34), poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że

okres pracy w Zakładach Przemysłu Bawełnianego „S.” w T. w okresie od 25 paź-

dziernika 1973 r. do 11 lutego 1985 r. można zaliczyć „do wysokości kapitału począt-

kowego” jako okres składkowy „biorąc pod uwagę jedynie postanowienia umowy z

17.05.1972 r., a nie uwzględniając art. 5, który w kwestii zabezpieczenia socjalnego

odsyła do zapisów umowy z 5.04.1948 roku”, wniósł o „uchylenie i zmianę zaskarżo-

nego wyroku Sądu Apelacyjnego w całości”.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej podnosił, że

zaliczenie zatrudnienia Barbary S. w Zakładach Przemysłu Bawełnianego „S.” w byłej

Czechosłowacji jako polskich okresów składkowych, o których mowa w art. 6 ust. 2

pkt 1 lit. c ustawy o emeryturach i rentach z FUS, stanowi naruszenie art. 1 ust. 2

umowy z 5 kwietnia 1948 r. zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Republiką

Czechosłowacką o ubezpieczeniu społecznym. Według niego, Sąd powinien

uwzględnić zarówno wiążącą Polskę umowę z 17 lipca 1972 r. jak i umowę z 5

kwietnia 1948 r. o ubezpieczeniu społecznym. Wskazał, że art. 5 umowy z 17 lipca

1972 r. odsyła w kwestii zabezpieczenia socjalnego do umowy z 1948 r. Stanowisko

Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z 11 lipca 2005 r. nie wyklucza zastosowania

w rozpoznawanej sprawie umowy o ubezpieczeniu społecznym. Zaznaczył, że

umowa z 1972 r. wprowadza w art. 1 ust. 2 zasadę jedności stosowanego ustawo-

dawstwa, stanowiąc, że ustawodawstwem właściwym w zakresie podlegania ubez-

pieczeniom i opłacania składek na ubezpieczenie społeczne w odniesieniu do pra-

cowników z jednego państwa, zatrudnionych na terytorium innego państwa jest

ustawodawstwo państwa zatrudnienia (zasada lex loci laboris). Oznacza to, że usta-

wodawstwem właściwym w zakresie ustalenia obowiązku ubezpieczenia społeczne-

go i opłacania składek z tytułu zatrudnienia Barbary S. jest ustawodawstwo byłej

Czechosłowacji. Okres zatrudnienia wnioskodawczyni w Czechosłowacji został po-

twierdzony w ramach realizacji umowy polsko-czechosłowackiej z 1948 r. przez cze-

ską instytucję CSSZ jako czeskie okresy ubezpieczenia (składkowe). Zdaniem skar-

żącej, Sąd nie uwzględnił art. 14 ust. 3 umowy o ubezpieczeniu społecznym z 1948

r., który stanowił właściwą podstawę prawną przy ustalaniu kapitału początkowego.

Na podstawie powołanego przepisu, strona polska jest zobowiązana do przyjęcia

6

krótszych niż 6 miesięcy okresów ubezpieczenia w byłej Czechosłowacji, za które nie

przysługują świadczenia emerytalno-rentowe na podstawie przepisów prawnych tego

państwa i do ponoszenia ciężaru udzielania świadczeń nabytych zgodnie z polskimi

przepisami emerytalno-rentowymi, co oznacza w konsekwencji konieczność

uwzględnienia tych okresów przy obliczaniu kapitału początkowego. Strona skarżąca

podniosła, że gdyby Barbara S. ubiegała się w przyszłości o świadczenie polsko -

czeskie, to świadczenie to składałoby się z dwóch odrębnych pod względem praw-

nym części emerytalnych - polskiej i czeskiej. Polskie świadczenie naliczone byłoby

na podstawie wysokości wyliczonego kapitału początkowego i kwotowo prawdopo-

dobnie byłoby wyższe od świadczenia czeskiego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wprowadzona ustawą o emeryturach i rentach z FUS instytucja kapitału po-

czątkowego stanowi element wymiaru emerytury w systemie zdefiniowanej składki, w

którym podstawę wyliczenia emerytury dla osób urodzonych po 31 grudnia 1948 r.

stanowi kwota równa sumie składek wpłaconych na ubezpieczenie emerytalne na

indywidualnym koncie ubezpieczonego dopiero od 1 stycznia 1999 r. Wcześniejszy

okres zatrudnienia (ubezpieczenia) zostaje uwzględniony w wysokości emerytury

właśnie w postaci tzw. kapitału początkowego, ustalonego dla potrzeb obliczenia no-

wej emerytury osób urodzonych przed 1 stycznia 1949 r., które podlegały ubezpie-

czeniu społecznemu przed 1 stycznia 1999 r. Zasady ustalania kapitału początkowe-

go zostały określone w art. 174 ustawy o emeryturach i renetach z FUS. Zgodnie z

ustępem drugim tego przepisu przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się

przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy: 1) okresy składkowe, o których mowa

w art. 6; 2) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5; 3) okresy nieskład-

kowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-4 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony

w art. 5 ust. 2. Pośród okresów składkowych wymienionych w art. 6 ustawy, które -

zgodnie z powołanym przepisem - bez żadnych wyjątków uwzględnia się przy usta-

laniu kapitału początkowego, wymienione zostały okresy zatrudnienia po ukończeniu

15 lat życia obywateli polskich za granicą - w organizacjach międzynarodowych, za-

granicznych instytucjach i w zakładach, do których zostali skierowani w ramach

współpracy międzynarodowej lub w których byli zatrudnieni za zgodą właściwych

władz polskich.

7

Po uzupełnieniu postępowania dowodowego Sąd Apelacyjny ustalił, że wnio-

skodawczyni została skierowana do pracy w Czechosłowacji w oparciu o umowę za-

wartą pomiędzy Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Czechosło-

wackiej Republiki Socjalistycznej o współpracy w zakresie zatrudnienia obywateli

Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w uspołecznionych przedsiębiorstwach gospodar-

czych Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej z dnia 17 lipca 1972 r. W świetle

przytoczonej regulacji prawnej zawartej w art. 174 ust. 2 oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. c

ustawy o emeryturach i rentach z FUS, sporny okres pracy wnioskodawczyni w byłej

Czechosłowacji podlega uwzględnieniu przy ustalaniu kapitału początkowego. Zarzut

kasacji naruszenia wymienionych przepisów ustawy emerytalnej przez ich błędną

wykładnię nie jest zatem usprawiedliwiony.

Co się tyczy zarzutu naruszenia postanowień art. 1 ust. 2 umowy o ubezpie-

czeniu społecznym zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską i Republiką Czecho-

słowacka i podpisanej w Warszawie dnia 5 kwietnia 1948 r., to również on nie zasłu-

guje na uwzględnienie. Zdaniem skarżącego organu rentowego, z zawartych w wy-

mienionej umowie międzynarodowej postanowień wynika, że nie jest możliwe uzna-

nie okresu zatrudnienia w Czechosłowacji, za który zostały opłacone składki do

tamtejszej instytucji ubezpieczenia społecznego, jako polskiego okresu ubezpiecze-

nia społecznego. Rozstrzygające znaczenie ma w tym względnie - zdaniem skarżą-

cego - art. 5 umowy z 1972 r., który w zakresie zabezpieczenia społecznego odsyła

do umowy z 1948 r. Z tej ostatniej zaś wynika, że ustawodawstwem właściwym w

sprawach zabezpieczenia społecznego były przepisy czechosłowackie, a ponadto

byłoby nie do przyjęcia, gdyby wnioskodawczyni, ubiegając się w przyszłości o

świadczenie polsko-czeskie, otrzymała polską część emerytury, która byłaby wyższa

od części czeskiej emerytury.

W związku z podniesionymi zarzutami należy zauważyć, że po pierwsze, po-

wołane umowy międzynarodowe nie zawierają żadnych postanowień dotyczących

zasad ustalania kapitału początkowego, która to instytucja jest instytucją nową, ure-

gulowaną ustawą o emeryturach i rentach z FUS. Wymieniona ustawa, jak wynika to

z przedstawionej wcześniej regulacji prawnej, w zakresie kapitału początkowego na-

kazuje uwzględniać zatrudnienie za granicą na zasadach określonych art. 6 tej

ustawy. Po drugie, wymienione umowy zawierają postanowienia (normy kolizyjne)

dotyczące tego, jakie prawo znajduje zastosowanie do obywatela polskiego, który

pracował w Czechosłowacji, opłacając za ten czas składki w czechosłowackiej in-

8

stytucji ubezpieczeniowej. Nie wchodząc w szczegóły, można ograniczyć się do pod-

kreślenia, że umowa o ubezpieczeniu społecznym z 1948 r. formułuje pewne ogólne

zasady (reguły kolizyjne, reguły koordynacji) znane umowom międzypaństwowym z

zakresu zabezpieczenia społecznego, a także ujęte w aktach prawnomiędzynarodo-

wych w postaci konwencji MOP. W zakresie prawa do emerytury dotyczą one przede

wszystkim nabycia prawa do emerytury i związanej z tym zasady zaliczania (sumo-

wania) okresów ubezpieczenia oraz wysokości emerytury (tu: sformułowanie zasady

wysokości emerytury podług przepracowanego okresu - pro rata temporis). Po trze-

cie, co się tyczy ewentualnego ubiegania się przez wnioskodawczynię w przyszłości

o przyznanie prawa do emerytury, o czym mowa w skardze, to jej sytuacja prawna

będzie musiała być rozważona z uwzględnieniem faktu członkostwa Polski w Unii

Europejskiej. Z dniem przystąpienia (1 maja 2004 r.) obowiązują w Polsce wprost

przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w spra-

wie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników, osób pro-

wadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszcza-

jących się we Wspólnocie (nowe rozporządzenie nr 883/2004 Parlamentu Europej-

skiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące koordynacji systemów zabezpie-

czenia społecznego nie weszło do tej pory w życie). Rozporządzenie to formułuje w

art. 6 zasadę zastąpienia postanowień konwencji (umów międzynarodowych) o za-

bezpieczeniu społecznym przez przepisy rozporządzenia (art. 6), chyba że są one

korzystniejsze dla beneficjentów, o ile postanowienia te są wymienione w załączniku

III (załącznik ten nie wymienia umowy polsko-czechosłowackiej z 1948 r.). Rozpo-

rządzenie formułuje zasadę sumowania (zliczania) okresów ubezpieczenia przeby-

tych w różnych krajach (art. 45). Równocześnie art. 94 ust. 2 stanowi, że każdy okres

ubezpieczenia (zatrudnienia lub zamieszkiwania) spełniony zgodnie z ustawodaw-

stwem państwa członkowskiego przed 1 października 1972 r. lub przed datą stoso-

wania rozporządzenia na terytorium tego państwa członkowskiego, jest uwzględnia-

ny dla celów ustalenia praw nabytych na podstawie przepisów rozporządzenia.

Rozpoznawana sprawa nie dotyczy prawa do emerytury w związku z czym

szczegółowe rozważenie kwestii spełnienia przesłanek nabycia prawa i jego wysoko-

ści w kontekście regulacji prawa europejskiego, mogło zostać pominięte. Skoro

skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało orzec o jej od-

daleniu (art. 39314

k.p.c.).

========================================