I PK 290/05

Wyrok z dnia 11 lipca 2006 r.

I PK 290/05

Odszkodowania z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy oraz z

tytułu powstrzymywania się od prowadzenia działalności konkurencyjnej wo-

bec pracodawcy nie są objęte ograniczeniami wynikającymi z ustawy z dnia 3

marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami praw-

nymi (Dz.U. Nr 26, poz. 306 ze zm.).

Przewodniczący SSN Józef Iwulski, Sędziowie: SN Zbigniew Hajn (sprawoz-

dawca), SA Jolanta Strusińska-Żukowska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca

2006 r. sprawy z powództwa Sławomira Ś. przeciwko „F.C.” SA w C. o odszkodowa-

nie, na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Katowicach z dnia 22 kwietnia 2005 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił apelację po-

zwanego od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Częstochowie z 3 listopada 2004 r., zasądzającego od niego na rzecz powoda

39.412,59 zł z ustawowymi odsetkami od 8 listopada 2002 r. (pkt 1 wyroku), 39.412

zł z ustawowymi odsetkami od 1 marca 2003 r. (pkt 2) i umarzającego postępowanie

w sprawie w pozostałym zakresie (pkt 3).

Powód domagał się zasądzenia od strony pozwanej 39.412,50 zł tytułem od-

szkodowania wynikającego z zakładowego układu zbiorowego pracy za niezgodne z

prawem rozwiązanie umowy o pracę oraz 39.412 zł z ustawowymi odsetkami tytułem

odszkodowania wynikającego z umowy o zakazie konkurencji. W odpowiedzi na po-

zew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości.

2

Zgodnie z ustaleniami Sądu Okręgowego, powód (zatrudniony w pozwanym

przedsiębiorstwie od 26 stycznia 1978 r.) objął 1 marca 2000 r. stanowisko prezesa

zarządu - dyrektora naczelnego, a 14 marca 2000 r. strony zawarły umowę o zakazie

konkurencji w okresie 6 miesięcy od dnia zaprzestania pełnienia przez powoda funk-

cji kierowniczej. W § 3 ust. 2 umowy pozwany zobowiązał się do zapłaty powodowi w

czasie trwania klauzuli konkurencyjnej odszkodowania w wysokości 50% przeciętne-

go wynagrodzenia pobieranego w ostatnim roku pełnienia funkcji kierowniczej przez

okres odpowiadający okresowi obowiązywania klauzuli konkurencyjnej. Dnia 2 kwiet-

nia 2002 r. pozwany doręczył powodowi pismo rozwiązujące umowę o pracę bez wy-

powiedzenia z winy pracownika, od którego powód odwołał się do sądu pracy. Wyro-

kiem z 16 października 2002 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w Częstochowie zasądził od pozwanego na rzecz powoda 39.412,44 zł tytułem od-

szkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę.

Zdaniem Sądu Okręgowego, obowiązujący w pozwanym przedsiębiorstwie

układ zbiorowy pracy stanowi podstawę do przyznania powodowi odszkodowania w

wysokości 3-miesięcznego wynagrodzenia w związku z rozwiązaniem z nim umowy

o pracę z naruszeniem prawa. Wynika to z art. 12 pkt 1 i 2 układu. Zastosowaniu

tego przepisu do powoda nie przeszkadza art. 24126

§ 2 k.p., który wyłącza zastoso-

wanie zakładowych układów pracy do ustalania zasad wynagradzania osób zarzą-

dzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy. Artykuł 12 układu zbiorowego nie

dotyczy zasad wynagradzania, lecz odszkodowań przewidzianych art. 45 k.p. i 56

k.p., podczas gdy przez zasady wynagradzania art. 24126

§ 2 k.p. należy rozumieć

postanowienia określające warunki przyznawania wynagrodzenia oraz innych (do-

datkowych) jego składników. Przepis ten nie obejmuje zatem zasad przyznawania

innych świadczeń związanych z pracą, np. nagród jubileuszowych lub odpraw pie-

niężnych w związku z przejściem pracownika na emeryturę lub rentę (wyrok Sądu

Najwyższego z 24 marca 1999 r., I PKN 634/98, OSNP 2000 nr 10, poz. 383). Z tego

względu Sąd Okręgowy uznał zasadność roszczeń powoda o wypłatę odszkodowa-

nia w wysokości 3-miesięcznego wynagrodzenia tytułem uzupełnienia odszkodowa-

nia przewidzianego w art.12 układu zbiorowego. W ocenie Sądu Okręgowego za-

sadne okazało się również roszczenie powoda o odszkodowanie wynikające z za-

wartej umowy o zakazie konkurencji.

W apelacji od wyroku Sądu Okręgowego pozwany wniósł o jego zmianę i od-

dalenie powództwa, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponow-

3

nego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Pozwany podniósł między innymi, że od-

szkodowanie zasądzone na rzecz powoda z tytułu rozwiązania stosunku pracy prze-

kracza granice godziwości i powinno być uznane za sprzeczne z zasadami współży-

cia społecznego. Natomiast zawarta między stronami umowa o zakazie konkurencji

miała charakter pozorny i była nieważna. Sąd nie ustalił również, czy żądane przez

powoda odszkodowanie z tytułu umowy o zakazie konkurencji, nie przekracza do-

puszczalnej wysokości określonej w art. 8 ustawy o wynagradzaniu osób kierujących

niektórymi podmiotami prawnymi.

Uznając apelację za bezzasadną Sąd Apelacyjny wskazał, że - wbrew zarzu-

tom pozwanego - art. 24126

§ 2 k.p.c. nie wyłączył uprawnień powoda do odszkodo-

wania z tytułu wadliwego rozwiązania stosunku pracy. W przypadku zakładowego

układu zbiorowego do osób zarządzających w imieniu zakładu pracy nie mają jedynie

zastosowania ujęte w nim zasady wynagradzania. Natomiast pozostałe postanowie-

nia układu zakładowego mają do tych osób zastosowanie. Artykuł 12 układu nie do-

tyczy zasad wynagradzania. Znajduje się on w rozdziale 2 tego aktu, podczas gdy

zasady wynagradzania zostały określone w rozdziale 4. Odszkodowanie z tytułu nie-

zgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę przewidziane w przepisach Kodek-

su pracy i układu zakładowego nie jest wynagrodzeniem za pracę. Stanowi ono re-

kompensatę majątkową za niezgodne z prawem rozwiązanie z pracownikiem umowy

o pracę niezależnie od zakresu szkody doznanej przez pracownika. Odniesienie jego

wysokości do otrzymywanego przez pracownika wynagrodzenia za pracę nie może

świadczyć o tym, że jest ono wynagrodzeniem za pracę. Brak jest również podstaw

do przyjęcia, że zasądzenie tego odszkodowania narusza zasady współżycia spo-

łecznego, ponieważ jego wysokość została ustalona dla wszystkich pracowników w

wysokości 6-miesięcznego wynagrodzenia.

Z kolei zasądzenie przez Sąd Okręgowy w pkt 2 wyroku odszkodowania w

wysokości 50% wynagrodzenia osiąganego przez powoda przez okres 6-ciu miesię-

cy od dnia zaprzestania sprawowania funkcji kierowniczej wynikało z treści zawartej

między stronami umowy o zakazie konkurencji. W toku postępowania przed Sądem

Okręgowym pozwany nie podnosił zarzutu, że zawarta umowa o zakazie konkurencji

była umową pozorną, a w apelacji nie wskazał na przyczyny dla których nie powoły-

wał się w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji na te okoliczności.

Poza tym w świetle dokonanych ustaleń brak jest podstaw do podzielenia tych za-

rzutów. W imieniu strony pozwanej umowę o zakazie konkurencji zawarł prezes rady

4

nadzorczej pozwanej, z upoważnienia tej rady. Zatem na radzie nadzorczej spoczy-

wał obowiązek rozważenia, czy należy objąć powoda zakresem działalności konku-

rencyjnej po zakończeniu stosunku pracy. Sąd Okręgowy zasądził na rzecz powoda

odszkodowanie, a nie wynagrodzenie za pracę. Dlatego też wysokość tego świad-

czenia nie podlega ograniczeniom wynikającym z art. 8 i 11 ustawy o wynagradzaniu

osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi.

W skardze kasacyjnej, opartej na podstawie naruszenia przepisów prawa

materialnego, pozwany zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości zarzucając: 1)

niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 3 w związku z art. 5 i w związku z art. 11 ustawy

z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami

prawnymi, polegające na przyjęciu przez Sądy pierwszej i drugiej instancji, że przy-

znanie powodowi na mocy postanowień układu zbiorowego sześciomiesięcznego

odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę nie jest

sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, tj. z wymienionymi

przepisami ustawy z dnia 3 marca 2000 r. oraz uznanie, że powodowi jako członkowi

zarządu jednoosobowej spółki utworzonej przez Skarb Państwa należało się odszko-

dowanie z tytułu klauzuli konkurencyjnej, niewymienione w tej ustawie; 2) naruszenie

art. 11 ust. 2 wymienionej ustawy z 3 marca 2000 r. w związku z art. 7 Konstytucji RP

i obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 15 stycznia 2002 r. w sprawie przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w czwartym kwartale 2001

r. (M.P. Nr 3, poz. 63), polegające na przyjęciu przez Sądy pierwszej i drugiej instan-

cji, że przyznane powodowi odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwią-

zania umowy o pracę w wysokości 39.412,50 zł. nie przewyższa maksymalnej warto-

ści świadczeń dodatkowych określonej w tym przepisie, obejmującej 12-krotność

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, podczas gdy

w IV kwartale 2001 r. wynagrodzenie to wyniosło zgodnie z wyżej powołanym ob-

wieszczeniem Prezesa GUS 2.344,00 zł., co przemnożone przez 12 daje kwotę

28.128,00 zł.; 3) naruszenie art. 11 ust. 2 ustawy z 3 marca 2000 r. w związku z art.

7 Konstytucji RP i wyżej wymienionym obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 15

stycznia 2002 r., polegające na przyjęciu przez Sądy pierwszej i drugiej instancji, że

przyznane powodowi odszkodowanie wynikające z umowy o zakazie konkurencji w

wysokości 39.412,00 zł. nie przewyższa maksymalnej wartości świadczeń dodatko-

wych obejmującej 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sekto-

rze przedsiębiorstw, podczas gdy w IV kwartale 2001 r. wynagrodzenie to wyniosło

5

zgodnie z wyżej powołanym obwieszczeniem Prezesa GUS 2.344,00 zł., co prze-

mnożone przez 12 daje kwotę 28.128,00 zł.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, ewentualnie o zmianę

tego wyroku i oddalenie powództwa w całości.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik pozwanego podkreślił, że z art. 5 ust. 1-3

ustawy z 3 marca 2000 r. wynika, iż powodowi nie należą się inne świadczenia niż

wymienione w ustawie, a odszkodowania przyznane powodowi nie zostały w niej

wymienione. W związku z tym nie ma on do nich prawa. Jednocześnie jednak po-

zwany nie kwestionuje prawa powoda do odszkodowania z tytułu niezgodnego z

prawem rozwiązania stosunku pracy w wysokości przewidzianej w Kodeksie pracy.

Ponadto skarżący stwierdza, że gdyby nawet przyjąć, że świadczenie odszkodowaw-

cze z tego tytułu przysługuje powodowi w wysokości przewyższającej 3-krotność

jego wynagrodzenia za pracę, to jako świadczenie dodatkowe w rozumieniu art. 5

ust. 2 ustawy z 3 marca 2000 r., nie mogłoby przekroczyć 12-krotności przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia przyjętego dla ustalenia wynagrodzenia miesięcznego

osób objętych tą ustawą. To samo rozumowanie należy odnieść do odszkodowania z

tytułu klauzuli konkurencyjnej. Również ono nie mogłoby przekroczyć 12-krotności

wskazanego wyżej wynagrodzenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie art. 5 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierują-

cych niektórymi podmiotami prawnymi (Dz.U. Nr 26, poz. 306 ze zm.; powoływanej

dalej jako „ustawa”), osobom kierującym jednostkami organizacyjnymi wymienionymi

w jej art. 2 (w tym powodowi), niezależnie od podstawy nawiązania stosunku pracy

lub rodzaju umowy cywilnoprawnej stanowiącej podstawę zatrudnienia, przysługuje

wyłącznie wynagrodzenie miesięczne (ust. 1), z tym, że osobom, o których mowa w

art. 2 pkt 1-4 (do tej grupy należał powód), mogą być przyznane świadczenia dodat-

kowe (ust. 2) i nagroda roczna (ust. 3). Stosownie do art. 11 ustawy świadczeniami

dodatkowymi są świadczenia z tytułu zatrudnienia, w tym: bytowe, socjalne, komuni-

kacyjne, oraz ubezpieczenia majątkowe i osobowe - inne bądź wyższe niż ustalone

w regulaminach wynagradzania, zakładowych i ponadzakładowych układach zbioro-

wych pracy oraz w odrębnych przepisach (ust. 1). Maksymalna wartość tych świad-

6

czeń w ciągu roku nie może przekroczyć dwunastokrotności przeciętnego miesięcz-

nego wynagrodzenia przyjętego dla ustalenia wynagrodzenia miesięcznego tych

osób (art. 11 ust. 2).

W świetle powyższych przepisów podstawowe znaczenie dla oceny zasadno-

ści skargi kasacyjnej ma rozstrzygnięcie, czy odszkodowania uzyskane przez powo-

da w wyniku podjęcia przez Sąd Apelacyjny zaskarżonego orzeczenia podlegają re-

żimowi ustawy, a szczególnie, czy mieszczą się one w określeniu „świadczenia do-

datkowe” (art. 5 ust. 2 i art. 11 ust. 1). Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie są one

objęte pojęciem „wynagrodzenie miesięczne”.

W ocenie Sądu Najwyższego odszkodowania z tytułu bezprawnego rozwiąza-

nia stosunku pracy lub powstrzymywania się od prowadzenia działalności konkuren-

cyjnej wobec pracodawcy nie są objęte ograniczeniami wynikającymi z ustawy o wy-

nagradzaniu osób kierujących podmiotami prawnymi. Jak trafnie wskazał Sąd Naj-

wyższy w wyroku z 16 lutego 2005 r., I PK 174/04, (OSNP 2005 nr 20, poz. 319),

ustawa zawiera uregulowania o charakterze wyjątkowym, których nie można wykła-

dać rozszerzająco. Warto dodać, że ustawa wprowadza odstępstwa od podstawo-

wych zasad kształtowania treści umowy o pracę, tj. od zasady swobody umów i za-

sady uprzywilejowania pracownika, w których świetle strony mogą swobodnie regu-

lować swoje prawa i obowiązki, pod warunkiem, że nie pogarsza to sytuacji pracow-

nika w porównaniu z przepisami prawa pracy (art. 3531

k.c. w związku z art. 300 k.p. i

art. 18 § 1 k.p.). Zakres zastosowania tej ustawy musi być zatem określany z

uwzględnieniem wymogów ścisłej i restryktywnej wykładni. Ustawa, jak wynika z jej

tytułu, dotyczy wynagradzania wskazanych w niej osób zajmujących kierownicze

stanowiska, co obejmuje zasady przyznawania im wynagrodzenia miesięcznego,

świadczeń dodatkowych i nagród rocznych. Reguluje one zatem korzyści uzyskiwane

przez „osobę kierującą”. W szczególności do takich korzyści odnosi się również ter-

min „świadczenia dodatkowe”, tj. świadczenia bytowe, socjalne, komunikacyjne, oraz

ubezpieczenia majątkowe i osobowe - inne bądź wyższe niż ustalone w regulami-

nach wynagradzania, zakładowych i ponadzakładowych układach zbiorowych pracy

oraz w odrębnych przepisach, przysługujące z tytułu zatrudnienia (art. 11 ust.1),

określanego przez ustawę, jako „świadczenie pracy lub usług związanych z zarzą-

dzaniem” (art. 5 ust. 4). Taki charakter świadczeń dodatkowych potwierdza również

ich wyliczenie zawarte w § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia

21 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowego wykazu świadczeń dodatkowych, które

7

mogą być przyznane osobom kierującym niektórymi podmiotami prawnymi, oraz

trybu ich przyznawania (Dz.U. Nr 14, poz. 139). Nie ulega wątpliwości, że wyżej wy-

mienione odszkodowania nie są wynagrodzeniem za pracę ani innymi (dodatkowymi)

korzyściami związanymi ze świadczeniem pracy lub usług związanych z zarządza-

niem, lecz stanowią rekompensatę szkody poniesionej przez pracownika (osobę

kierującą), odpowiednio: wskutek bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub nie-

możności wykonywania pracy w zakresie objętym zakazem konkurencji. Nie miesz-

czą się więc w ogóle w zakresie regulacji ustawy, a w szczególności w pojęciu

„świadczenia dodatkowe”.

Należy również podkreślić, że nawet gdyby hipotetycznie założyć, że rozwa-

żane odszkodowania są świadczeniami dodatkowymi w rozumieniu ustawy, to art. 11

ust. 1 wymaga, aby były to świadczenia „inne bądź wyższe niż ustalone w regulami-

nach wynagradzania, zakładowych i ponadzakładowych układach zbiorowych pracy

oraz w odrębnych przepisach”. Tymczasem odszkodowania żądane przez powoda

są określone, odpowiednio: układem zbiorowym (odszkodowanie za niezgodne z

prawem rozwiązanie z nim umowy o pracę) oraz Kodeksem pracy (odszkodowanie

wynikające z umowy o zakazie konkurencji). Nie są więc one „inne”. Ich wysokość

odpowiada dyspozycjom zakładowego układu zbiorowego (art. 12) i Kodeksu pracy

(art. 1012

§ 3 k.p.). Nie są więc także wyższe. Wobec powyższego zarzuty narusze-

nia przez zaskarżony wyrok wymienionych w skardze przepisów ustawy „o osobach

kierujących” oraz związanych z nią przepisów (obwieszczenia Prezesa GUS z dnia

15 stycznia 2002 r.) okazały się nieuzasadnione. Natomiast zarzut naruszenia art. 7

Konstytucji RP nie został w ogóle uzasadniony przez skarżącego, co uniemożliwia

Sądowi Najwyższemu jego ocenę.

Z przedstawionych względów, stosownie do art. 39814

k.p.c., Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji.

========================================