I UK 129/06

Sygn. akt I UK 129/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 października 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z odwołania "W." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.

o restrukturyzację należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie

społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 października 2006 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 16 listopada 2005 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

2

Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 2 marca 2004 r., którym to wyrokiem Sąd

Okręgowy zmienił decyzję ZUS z dnia 26 marca 2002 r. w ten sposób, że

zobowiązał organ rentowy do wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego

należności z tytułu nieopłaconych składek na podstawie wniosku odwołującej Spółki

z dnia 15 listopada 2002 r.

Sąd drugiej instancji podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne i

rozważania prawne dokonane przez Sąd pierwszej instancji, które przedstawiają

się następująco.

Decyzją z dnia 26 marca 2002 r. ZUS na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z

dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 162,

poz. 1118 ze zm.) oraz art. 13 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o

restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.

U. Nr 155, poz. 1287 ze zm., dalej: ustawa o restrukturyzacji) odmówił Spółce z o.

o. „W.” w P. restrukturyzacji należności z tytułu nieopłaconych składek na

ubezpieczenie społeczne za okres od lutego 1999 r. do maja 2002 r. W

uzasadnieniu decyzji organ rentowy podniósł, że wniosek Spółki z dnia 15 listopada

2002 r. był niekompletny. Nie zawierał on bowiem informacji o ustanowionych

obciążeniach na środkach trwałych firmy. W tej sytuacji ZUSZ zastosował art. 15

ust. 3 ustawy o restrukturyzacji.

W odwołaniu od tej decyzji „W.” Spółka z o. o. domagała się jej uchylenia

podnosząc, że złożyła wszystkie wymagane do wszczęcia procesu restrukturyzacji

dokumenty. Brak zaś oświadczenia o istniejących obciążeniach wynika z tego, że

środki trwałe firmy są wolne od jakichkolwiek obciążeń. Dodatkowo Spółka

podkreśliła, że nigdy nie była wzywana przez organ rentowy do uzupełnienia

wniosku.

W ocenie Sądów obydwu instancji „W.” Spółka z o. o. do wniosku o

restrukturyzację dołączyła wszystkie wymagane załączniki, o których mowa w art.

10 ustawy restrukturyzacyjnej. Z faktu nie wykazania obciążeń środków trwałych,

wynika że obciążeń takich nie ma. Jeżeli organ rentowy miałby jakieś wątpliwości w

tym zakresie, to powinien zobowiązać spółkę do uzupełnienia wniosku i

przeprowadzić postępowanie wyjaśniające na ogólnych zasadach postępowania

administracyjnego (art. 7, art. 9 i art. 64 k.p.a.). O konieczności stosowania tych

3

przepisów decyduje bowiem treść art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej w

związku z art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Organ rentowy

mógłby pozostawić wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy

restrukturyzacyjnej dopiero wtedy, gdyby strona, po przeprowadzeniu

postępowania wyjaśniającego i wezwaniu jej w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia

braków wniosku, braków tych nie usunęła.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik organu rentowego wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego

rozpoznania lub o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. Skarga ma dwie

podstawy określone w art. 3983

§ 1 k.p.c. W ramach podstawy dotyczącej

naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący wskazał na naruszenie art. 13

ust. 2 pkt 3 oraz art. 13 ust. 5 ustawy restrukturyzacyjnej przez błędną wykładnię i

niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów polegające na przyjęciu, że nie

złożenie przez wnioskodawcę informacji o ustanowionych obciążeniach na

środkach trwałych oznacza, że brak było takich obciążeń i nie stanowi podstawy do

pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W ramach podstawy dotyczącej

naruszenia przepisów prawa procesowego skarżący podniósł zarzut naruszenia art.

9 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej przez dowolne przyjęcie przez Sądy obydwu

instancji, że w sprawie mają zastosowanie zasady ogólne k. p. a. – art. 7 i art. 9 k.

p. a. nakazujące w ramach postępowania wyjaśniającego, wezwanie wnioskodawcy

do wyjaśnienia braku załącznika do wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, o którym mowa w

art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych

należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze

zm.) powinien zawierać m. in. - stosownie do art. 13 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy -

kopię ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wraz z

informacją o ustanowionych na nich obciążeniach. Z zacytowanego brzmienia

wskazanego przepisu w odniesieniu do informacji o którą w sprawie chodzi,

jednoznacznie wynika, że ma to być informacja o ustanowionych obciążeniach

4

Potrzeba zatem przedstawienia takiej informacji zachodzi – jak to zasadnie

wyjaśniono w zaskarżonym wyroku – dopiero wtedy gdy przedmiotowe „obciążenia”

istnieją. Obowiązek dokumentowania o który chodzi nie jest obowiązkiem informacji

w przedmiocie obciążeń ani co do obciążeń, ale – o ustanowionych obciążeniach.

Ze względu na określone w ustawie o restrukturyzacji konsekwencje niezachowania

warunków formalnych, że –zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy – wniosek wadliwie

sporządzony niezawierający choćby niektórych wymaganych danych lub

załączników pozostawia się bez rozpoznania, interpretowany przepis, określający

zakres wymaganych „danych”, podlega wykładni ścisłej. Decydujące znaczenie dla

ustalenia tego jakie dane, w tym wypadku informacje są wymagane musi mieć

brzmienie przepisu i w związku z tym ustalenie jego treści normatywnej według

metody wykładni tzw. gramatycznej lub literalnej.

Z przedstawionych przyczyn wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, stanowisko

zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.

Uznając, że skarga kasacyjna nie ma zasadnych podstaw Sąd Najwyższy

orzekł stosownie do art. 39814

k.p.c.

/tp/