II PK 44/06

Wyrok z dnia 5 grudnia 2006 r.

II PK 44/06

Poinformowanie pracownika w okresie wypowiedzenia dokonanego na

podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(jednolity tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.) o posiadaniu uprawnień

emerytalnych i złożenie przez niego wniosku o emeryturę nie jest równo-

znaczne ze skutecznym cofnięciem wypowiedzenia przez pracodawcę i rozwią-

zaniem łączącego strony stosunku pracy na mocy porozumienia stron.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk,

Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia

2006 r. sprawy z powództwa Janiny P. przeciwko Zespołowi Szkół Specjalnych [...] w

Instytucie Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka w W. o przywrócenie do pracy, na

skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 6 października 2005 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 27 października 2003 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Pragi

przywrócił powódkę Janinę P. do pracy w Zespole Szkół Specjalnych [...] w Instytucie

„Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka" w W. oraz zasądził na jej rzecz wynagrodzenie

za czas pozostawania bez pracy. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące

ustalenia faktyczne. Powódka jest nauczycielem mianowanym. Od dnia 1 września

1986 r. była zatrudniona u strony pozwanej na stanowisku wychowawcy. Od 1996 r.

powódka była przewodniczącą zakładowej organizacji związkowej NSZZ „Solidar-

ność". Począwszy od roku 2001 pozwany Zespół przeżywał kłopoty finansowe zwią-

zane z redukcją środków finansowych przyznanych przez Starostwo Powiatu W.

Spowodowało to częściową redukcję godzin dydaktycznych i wychowawczych oraz

2

rozwiązanie umów o pracę z częścią pracowników. W dniu 21 maja 2005 r. powódce

wręczono pismo o rozwiązaniu umowy o pracę za trzymiesięcznym okresem wypo-

wiedzenia na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nau-

czyciela w związku ze zmianami organizacyjnymi polegającymi na zmniejszeniu

liczby godzin, liczby oddziałów i grup, uniemożliwiającymi dalsze zatrudnienie na

stanowisku wychowawcy w placówce oraz niezłożeniem wniosku o przeniesienie w

stan nieczynny. Na podstawie art. 20 ust. 2 powołanej ustawy powódce przyznano

sześciomiesięczną odprawę. Dyrektor strony pozwanej zwracał się do Regionu Ma-

zowsze NSZZ „Solidarność” o informację, czy u pozwanego działa nadal związek

zawodowy, lecz nie uzyskał odpowiedzi. Pozwany Zespół nie uzyskał zgody zarządu

związku zawodowego na rozwiązanie umowy o pracę z powódką. W dacie wypowie-

dzenia powódka posiadała uprawnienia do emerytury. Z uwagi na wolę zawarcia z

powódką ugody polegającej na przywróceniu jej do pracy na stanowisko wychowaw-

cy na pół etatu, dyrektor Zespołu uzyskał na rok szkolny 2002/2003 środki na dodat-

kowe godziny, które miała objąć powódka. W dacie wyrokowania przez Sąd Rejono-

wy liczba godzin wychowawczych ulega zwiększeniu.

Wyrokiem z dnia 6 października 2005 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił

apelację strony pozwanej, podzielając poczynione w sprawie ustalenia oraz ocenę

prawną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji. Sąd Okręgowy wskazał, że niespor-

ne jest, iż powódka była w dniu 21 maja 2002 r. przewodniczącą komisji zakładowej

działającej w pozwanym Zespole organizacji związkowej i z tego względu podlegała

szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem i rozwiązaniem stosunku pracy na

mocy art. 32 ust 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (jednolity

tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854). Obowiązek uzyskania zgody zarządu zakła-

dowej organizacji związkowej nie budzi wątpliwości, a okoliczność, że strona pozwa-

na powzięła wątpliwość co do faktu działania u pozwanego organizacji związkowej

nie ma w sprawie znaczenia. Nieświadomość pracodawcy w kwestii objęcia pracow-

nika szczególną ochroną nie uchyla tej ochrony, gdyż powstaje ona obiektywnie z

mocy prawa z dniem wybrania pracownika do władz związku zawodowego. Na celo-

wość przywrócenia powódki do pracy nie ma wpływu fakt nabycia przez nią upraw-

nień emerytalnych zważywszy, że powódka nie jest niezdolna do pracy z uwagi na

stan zdrowia. Osiągnięcie przez pracownika wieku emerytalnego nie wyłącza

ochrony wynikającej z art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, zaś uznanie

roszczenia o przywrócenie do pracy (analogicznie, jak w przypadku roszczenia o do-

3

puszczenie do pracy) za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego lub jego

społeczno-gospodarczym przeznaczeniem z uwagi na to, że pracownik osiągnął wiek

emerytalny, oznaczałoby naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na wiek. W

tym zakresie Sąd drugiej instancji powołał się na wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20

maja 1994 r., I PRN 25/94 (OSNAPiUS 1994 nr 7, poz. 111) oraz z dnia 4 paździer-

nika 2000 r., I PKN 65/00 (OSNAPiUS z 2002 r. nr 9, poz. 212).

W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie prawa materialnego przez

błędną jego wykładnię, a to: 1) art. 32 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 21

ustawy o

związkach zawodowych, poprzez przyjęcie, że nieudzielenie przez związek zawodo-

wy bez nieuzasadnionej zwłoki informacji o osobach korzystających z ochrony, nie

zwalnia pracodawcy z obowiązku uzyskania zgody na rozwiązanie umowy o pracę z

osobą korzystającą z ochrony przewidzianej w tym przepisie, 2) art. 23 ust. 4 pkt 1

Karty Nauczyciela w związku z art. 32 ustawy o związkach zawodowych, poprzez

przyjęcie, że w przypadku rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, to

jest w związku z wyrażeniem przez pracownika zgody na przejście na wcześniejszą

emeryturę, pracownik korzysta nadal z ochrony wynikającej z art. 32 ustawy o związ-

kach zawodowych i 3) art. 8 k.p., poprzez przyjęcie, że w związku z rozwiązaniem

umowy o pracę na mocy porozumienia stron, pracownikowi mimo to przysługuje

prawo do domagania się przywrócenia do pracy w związku z rzekomym niezgodnym

z prawem wypowiedzeniem umowy o pracę, które to wypowiedzenie w sposób sku-

teczny zostało przez pracodawcę cofnięte wskutek zawarcia przez strony stosunku

pracy porozumienia w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z uwagi na wyraże-

nie przez pracownika zgody na przejście na wcześniejszą emeryturę oraz nadużycie

przez organy związku przysługującego im prawa poprzez udzielenie informacji o

chronionych członkach związku po ponad trzech miesiącach od dnia wystąpienia z

zapytaniem. W przypadku uznania podniesionych zarzutów za bezzasadne, skarżący

z ostrożności procesowej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów

postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 378 § 1 k.p.c.,

poprzez nieodniesienie się przez Sąd Okręgowy w żaden sposób do zarzutów wska-

zanych przez stronę pozwaną w apelacji.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości oraz uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i

oddalenie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz

4

uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do po-

nownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że pismem z dnia 18 lutego

2002 r. strona pozwana zwróciła się do powódki, jako przewodniczącej Komisji Za-

kładowej, z zapytaniem, czy organizacja ta nadal działa u pracodawcy, ilu członków

liczy i jakich pracowników obejmuje swoją ochroną. Informacji takiej nie udzieliła ani

powódka, ani przewodniczący Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”, do którego

strona pozwana wystąpiła pismem z dnia 22 kwietnia 2002 r. o wyrażenie zgody na

rozwiązanie z powódką umowy o pracę. O istnieniu organizacji związkowej kierowa-

nej w dalszym ciągu przez powódkę pozwany Zespół powziął wiadomość dopiero w

dniu 10 maja 2002 r. z pisma powódki informującego o składzie organów komisji za-

kładowej, a więc po upływie blisko trzech miesięcy od zwrócenia się do niej ze sto-

sownym zapytaniem. Przepis art. 32 ustawy o związkach zawodowych nie określa

terminu, w jakim organy związku zawodowego powinny wypowiedzieć się w sprawie

wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z działaczem związkowym. W takiej

sytuacji należy w drodze analogii zastosować przepisy Kodeksu pracy określające

terminy wyrażania opinii przez organy związkowe przy wypowiadaniu i rozwiązywa-

niu umów o pracę ogółowi pracowników. Pracodawca, który po przekroczeniu termi-

nu i dalszym milczeniu organu związkowego podejmie działania zmierzające do wy-

powiedzenia stosunku pracy bez uzyskania zgody organu związkowego, narusza

wprawdzie obowiązek uzyskania zgody, nie może jednak ponosić skutków takiej po-

stawy organu związkowego, która spowodowała to naruszenie. Tolerowanie przedłu-

żającego się milczenia związku zawodowego uniemożliwiałoby prowadzenie przez

pracodawcę zgodnej z przepisami polityki kadrowej, a z działaczy związkowych czy-

niłoby osoby nietykalne bez względu na ich naganne postępowanie jako pracowni-

ków. Skarżący podniósł nadto, że pismem z dnia 26 sierpnia 2002 r. poinformował

powódkę o możliwości złożenia wniosku o przejście na wcześniejszą emeryturę, co

powódka uczyniła 30 sierpnia 2002 r., wnosząc równocześnie o wypłatę odprawy

emerytalnej należnej z tytułu rozwiązania stosunku pracy w związku z przejściem na

świadczenie emerytalne, która to odprawa została jej wypłacona. W ocenie skarżą-

cego zaproponowanie powódce przejścia na wcześniejszą emeryturę i rozwiązanie

stosunku pracy na mocy porozumienia stron oraz wyrażenie przez powódkę zgody

na piśmie, skutecznie anulowało dokonane przez pracodawcę wypowiedzenie.

Oznacza to, że w trakcie biegu wypowiedzenia strony zawarły porozumienie w spra-

5

wie rozwiązania stosunku pracy w związku z przejściem powódki na wcześniejszą

emeryturę na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy - Karta Nauczyciela. W tej sytuacji

Sądy obu instancji błędnie przyjęły, że pomimo dorozumianego cofnięcia przez

stronę pozwaną oświadczenia woli w przedmiocie wypowiedzenia powódce stosunku

pracy, nadal korzysta ona z ochrony przewidzianej w art. 32 ust. 1 ustawy o związ-

kach zawodowych. Okoliczności zawarcia przez strony porozumienia w przedmiocie

rozwiązania stosunku pracy i pobrania przez powódkę odprawy emerytalnej strona

pozwana podnosiła w apelacji, jednakże Sąd drugiej instancji do zarzutu tego się nie

ustosunkował. W zakresie wskazanych zarzutów skarżący powołał się na wyroki

Sadu Najwyższego z dnia 29 września 1998 r., I PKN 346/98, z dnia 20 lipca 2000 r.,

I PKN 748/99 i z dnia 26 listopada 2003 r., I PK 616/02 oraz z dnia 21 sierpnia 2003

r., III CKN 392/01 i z dnia 14 lipca 2005 r., III CK 760/04.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna. W pierwszej kolejności nieusprawiedli-

wiony jest zarzut naruszenia prawa procesowego. Stosownie do powołanego w skar-

dze kasacyjnej art. 378 § 1 k.p.c. sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w grani-

cach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważ-

ność postępowania. Skarżący upatruje naruszenia przez Sąd Okręgowy wskazanego

przepisu w nieodniesieniu się w żaden sposób do zarzutów wskazanych przez stronę

pozwaną w apelacji, a dotyczących zawarcia przez strony porozumienia w przedmio-

cie rozwiązania stosunku pracy i pobrania przez powódkę odprawy emerytalnej.

Skarżącemu chodzi zatem o zdanie pierwsze wymienionego przepisu. W orzecznic-

twie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że obowiązek rozpoznania sprawy w grani-

cach apelacji oznacza zakaz wykraczania przez sąd drugiej instancji poza te granice

oraz nakaz rozważenia wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków

(por. postanowienia z dnia 21 sierpnia 2003 r., III CKN 392/01, OSNC 2004 nr 10,

poz. 161 oraz z dnia 14 lipca 2005 r., III CK 670/04, niepublikowane). Tymczasem w

apelacji strona pozwana nie powoływała się na okoliczność cofnięcia oświadczenia

woli w przedmiocie wypowiedzenia powódce stosunku pracy i rozwiązania go na

mocy porozumienia stron na podstawie art. 23 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia

1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), a

jedynie twierdziła, że łączący strony stosunek pracy uległ rozwiązaniu na prośbę po-

6

wódki w związku z jej przejściem na emeryturę na podstawie art. 88 ust. 1 i ust. 1a

tej ustawy. Sąd Okręgowy, oddalając apelację, uznał ten zarzut za bezzasadny, gdyż

jednoznacznie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że stosunek pracy po-

wódki rozwiązany został wskutek wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę na

podstawie art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela, zaś nabycie przez powódkę uprawnień

emerytalnych nie uchyliło ochrony przed rozwiązaniem stosunku pracy ani też nie

wpłynęło na ocenę zgłoszonego przez nią żądania przywrócenia do pracy w aspek-

cie jego zgodności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i z zasadami

współżycia społecznego.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 21

ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z

2001 r. Nr 79, poz. 854 ze zm.). Pierwszy z powołanych przepisów w brzmieniu obo-

wiązującym przed dniem 1 lipca 2003 r. stanowił, że pracodawca nie może bez

zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej wypowiedzieć ani rozwiązać sto-

sunku pracy z pracownikiem będącym członkiem zarządu tej organizacji w czasie

trwania mandatu oraz w okresie roku po jego wygaśnięciu. Z kolei w myśl art. 30 ust.

21

tej ustawy w indywidualnych sprawach ze stosunku pracy, w których przepisy

prawa zobowiązują pracodawcę do współdziałania z zakładową organizacją związ-

kową, pracodawca jest obowiązany zwrócić się do tej organizacji o informację o pra-

cownikach korzystających z jej obrony, zgodnie z przepisami ust. 1 i 2. Nieudzielenie

tej informacji w ciągu 5 dni zwalnia pracodawcę od obowiązku współdziałania z

zakładową organizacją związkową w sprawach dotyczących tych pracowników. W

skardze kasacyjnej zaprezentowany został pogląd, że nieudzielenie przez zakładową

organizację związkową bez nieuzasadnionej zwłoki informacji o osobach korzystają-

cych z ochrony, zwalnia pracodawcę z obowiązku uzyskania zgody na rozwiązanie z

działaczem związkowym stosunku pracy. Stanowisko to mogłoby być uznane za

trafne w sytuacji, gdyby zakładowa organizacja związkowa nie udzieliła w terminie

pięciu dni informacji o pracownikach korzystających z ochrony, a pracodawca doko-

nał wypowiedzenia stosunku pracy przed uzyskaniem od zakładowej organizacji

związkowej informacji co do pełnienia przez pracownika funkcji w jej zarządzie. Nie-

udzielenie informacji na wystąpienie pracodawcy dokonane na podstawie art. 30 ust.

21

ustawy o związkach zawodowych uchyla określony w art. 32 ust. 1 ustawy obo-

wiązek współdziałania pracodawcy z zakładową organizacją związkową wyłącznie do

momentu uzyskania od tej organizacji informacji, jacy pracownicy są objęci ochroną

7

przed wypowiedzeniem z tytułu pełnienia funkcji w jej organach (por. także powołany

w skardze kasacyjnej wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2000 r., I PKN

748/99, OSNAPiUS 2002 nr 3, poz. 76). Pomiędzy datą powzięcia wiadomości o

pracownikach pełniących funkcje w organach zakładowej organizacji związkowej (10

maja 2002 r.) a wypowiedzeniem powódce stosunku pracy (21 maja 2002 r.) strona

pozwana miała możliwość wystąpienia do właściwego organu związkowego o

wyrażenie zgody na dokonanie wypowiedzenia. Nie czyniąc tego, zignorowała nało-

żony na nią ustawowy obowiązek współdziałania z zakładową organizacją związko-

wą w sprawach dotyczących pracowników podlegających szczególnej ochronie przed

wypowiedzeniem stosunku pracy. W tej sytuacji realizacja przez powódkę prawa do

żądania przywrócenia do pracy nie może być uznana za sprzeczną ze społeczno-

gospodarczym przeznaczeniem tego prawa bądź z zasadami współżycia społeczne-

go (art. 8 k.p.) na tej podstawie, że organy związku zawodowego nadużyły przysłu-

gujących im uprawnień poprzez udzielenie informacji o chronionych członkach po

ponad trzech miesiącach od dnia wystąpienia przez pracodawcę z zapytaniem. Nie-

udzielenie przez zakładową organizację związkową informacji o osobach podlegają-

cych ochronie niezwłocznie po zwróceniu się przez pracodawcę ze stosownym za-

pytaniem nie uniemożliwiło bowiem skarżącemu wypełnienie obowiązku zwrócenia

się do tej organizacji o wyrażenie zgody na wypowiedzenie powódce stosunku pracy.

Powoływanie się w skardze kasacyjnej na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 listo-

pada 2003 r., I PK 616/02 (Prawo Pracy 2004 nr 6, str. 34) jest nieadekwatne do

ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie. Wyrok ten zapadł bowiem w stanie fak-

tycznym, w którym przyczyną wypowiedzenia pracownicy umowy o pracę był unie-

możliwiający wykonywanie obowiązków stan zdrowia spowodowany między innymi

osiągnięciem wieku emerytalnego 65 lat, przy czym pracodawca zwracał się do wła-

ściwych organów związku zawodowego o wyrażenie zgody na dokonanie wypowie-

dzenia, lecz zgody tej nie uzyskał. Odnosząc się do stanowiska zakładowej i krajowej

organizacji związkowej Sąd Najwyższy podkreślił, że celem ochrony działacza

związkowego jest zagwarantowanie mu niezależności w wypełnianiu funkcji, a prze-

pisy wyznaczające zakres tej ochrony mają charakter regulacji szczególnej i muszą

być wykładane ściśle. To stanowisko Sądu Najwyższego oznacza również, że w

sytuacji, gdy zakładowa organizacja związkowa poinformuje pracodawcę o pracow-

nikach korzystających z ochrony z tytułu pełnienia funkcji w jej organach, obowiąz-

kiem pracodawcy jest zwrócenie się do właściwego organu związkowego o wyraże-

8

nie zgody na wypowiedzenie takiemu pracownikowi umowy o pracę. Sama realizacja

tego obowiązku nie może być oceniana w aspekcie klauzul generalnych zawartych w

art. 8 k.p.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 23 ust. 4 pkt 1 Karty Nauczyciela w

związku z art. 32 ustawy o związkach zawodowych, którego to naruszenia skarżący

dopatruje się w przyjęciu przez Sąd drugiej instancji, że rozwiązanie stosunku pracy

na mocy porozumienia stron nie uchyla ochrony związkowej. Przede wszystkim za-

rzut ten został sformułowany nie w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu fak-

tycznego, lecz w stosunku do zaprezentowanej przez skarżącego własnej wersji

zdarzeń. Tymczasem, skoro dokonane przez Sąd drugiej instancji ustalenia faktycz-

ne nie zostały w skardze kasacyjnej skutecznie zakwestionowane, przeto są one

wiążące dla Sądu Najwyższego. W świetle tych ustaleń i ich oceny prawnej łącząca

strony umowa o pracę uległa rozwiązaniu za wypowiedzeniem dokonanym przez

pracodawcę w okolicznościach określonych w art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela, a nie

w drodze porozumienia stron. Ponadto należy zauważyć, że z dokumentów zawar-

tych w aktach osobowych powódki wynika, iż w trakcie biegnącego okresu wypowie-

dzenia, pismem z dnia 26 sierpnia 2002 r. strona pozwana poinformowała ją o moż-

liwości przejścia na wcześniejszą emeryturę na podstawie art. 88 ust. 1 i 1a Karty

Nauczyciela. W myśl ust. 1 tego przepisu nauczyciele mający trzydziestoletni okres

zatrudnienia, w tym 20 lat wykonywania pracy w szczególnym charakterze, zaś na-

uczyciele klas, szkół, placówek i zakładów specjalnych - dwudziestopięcioletni okres

zatrudnienia, w tym 20 lat wykonywania pracy w szczególnym charakterze w szkol-

nictwie specjalnym, mogą - po rozwiązaniu na swój wniosek stosunku pracy - przejść

na emeryturę. Stosownie do art. 88 ust. 1a nauczyciele spełniający warunki określo-

ne w ust. 1 mogą przejść na emeryturę również w wypadku rozwiązania stosunku

pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy w okolicznościach określonych w art. 20 ust.

1, 6 i 7 ustawy. W dniu 30 sierpnia 2002 r. powódka wniosła o przejście na emeryturę

z dniem 1 września 2002 r., wyraźnie wskazując jako podstawę tego przejścia art. 88

ust. 1a Karty Nauczyciela. Z treści pisma strony pozwanej z dnia 13 września 2002 r.

wynika, że pracodawca nie miał wątpliwości, iż łączący strony stosunek pracy uległ

rozwiązaniu z dniem 31 sierpnia 2002 r. na podstawie art. 20 ust. 1 Karty Nauczy-

ciela. Zgodnie z tym przepisem dyrektor szkoły w razie całkowitej likwidacji szkoły

rozwiązuje z nauczycielem stosunek pracy (pkt 1), a w razie częściowej likwidacji

szkoły albo w razie zmian organizacyjnych powodujących zmniejszenie liczby od-

9

działów w szkole lub zmian planu nauczania uniemożliwiających dalsze zatrudnianie

nauczyciela w pełnym wymiarze zajęć rozwiązuje z nim stosunek pracy lub, na wnio-

sek nauczyciela, przenosi go w stan nieczynny (pkt 2). Z treści z przytoczonych po-

wyżej dokumentów nie wynika zatem, aby doszło miedzy stronami do zmiany trybu

rozwiązania łączącego je stosunku pracy z rozwiązania za wypowiedzeniem doko-

nanym przez pracodawcę na podstawie art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela na rozwią-

zanie na mocy porozumienia stron w myśl art. 23 ust. 4 pkt 1 ustawy. Poinformowa-

nie pracownika w okresie biegnącego wypowiedzenia o posiadaniu uprawnień eme-

rytalnych i złożenie przez niego wniosku o emeryturę nie jest równoznaczne ze sku-

tecznym cofnięciem wypowiedzenia przez pracodawcę i rozwiązaniem łączącego

strony stosunku pracy na mocy porozumienia stron. Powołany w skardze kasacyjnej

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 września 1998 r., I PKN 346/98 (OSNAPiUS

1999 nr 20, poz. 652), zapadł w zupełnie innym stanie faktycznym, w którym praco-

dawca, po uprzednim rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pra-

cownika, wyraził następnie zgodę na złożoną przez pracownika propozycję rozwią-

zania stosunku pracy w drodze porozumienia stron. Sąd Najwyższy uznał, że w takiej

sytuacji pracodawca, wyrażając zgodę na zmianę trybu rozwiązania stosunku pracy,

w sposób dorozumiany cofnął równocześnie swoje wcześniejsze oświadczenie woli o

rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. W niniejszej

sprawie żadna ze stron z propozycją zmiany trybu rozwiązania stosunku pracy nie

wystąpiła i jakiekolwiek porozumienie w tym zakresie nie zostało przez strony za-

warte. W konsekwencji brak było podstaw do stosowania art. 23 ust. 4 pkt 1 Karty

Nauczyciela i prawidłowo Sąd drugiej instancji przepisu tego nie zastosował. Powyż-

sze czyni bezzasadny zarzut naruszenia art. 8 k.p., poprzez przyjęcie, że pracowni-

kowi przysługuje prawo domagania się przywrócenia do pracy i wynagrodzenia za

czas pozostawania bez pracy pomimo skutecznego cofnięcia dokonanego przez

pracodawcę wypowiedzenia stosunku pracy i jego rozwiązania na mocy porozumie-

nia stron z uwagi na wyrażenie przez pracownika zgody na przejście na wcześniej-

szą emeryturę. Nie można przy tym od pracownika wymagać, aby bezczynnie ocze-

kiwał na wynik sprawy wszczętej na skutek odwołania od dokonanego wypowiedze-

nia, pozostając bez środków utrzymania, w tym bez możliwości skorzystania ze

świadczeń emerytalnych z ubezpieczenia społecznego.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie

art. 39814

k.p.c.

10

========================================