III PK 83/06

Sygn. akt III PK 83/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Herbert Szurgacz

w sprawie z powództwa H. G.

przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W.

o odszkodowanie i odprawę pieniężną,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 6 grudnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w L. z dnia 18 lipca 2006 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania.

U z a s a d n i e n i e

2

Powódka H. G. w sprawie przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W. o

odszkodowanie i odprawę pieniężną wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Okręgowego w L. z dnia 18 lipca 2006 r. Zaskarżonym wyrokiem zmieniono wyrok

Sądu pierwszej instancji (zasądzający oba świadczenia) w ten sposób, że oddalono

powództwo.

Swe żądania powódka wywodzi z faktu odwołania jej ze stanowiska zastępcy

dyrektora Oddziału Terenowego strony pozwanej w L. Odprawy domagała się na

podstawie art. 8 w związku z art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych

zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn

niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz. 844 ze zm., dalej: ustawa o

grupowych zwolnieniach). Zdaniem powódki prawo do odszkodowania wynika z §

15 ust. 2 i3 obowiązującego u pozwanej regulaminu wynagradzania. Istotą sporu

jest interpretacja dwóch określeń będących przesłankami prawa do dochodzonych

świadczeń. Ustawa o grupowych zwolnieniach w art. 10 ust. 1 przyznaje prawo do

odprawy, gdy rozwiązanie umowy z pracownikiem nastąpiło wyłącznie z przyczyn

jego niedotyczących, natomiast regulamin wynagradzania przewiduje

odszkodowanie w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących

pracodawcy.

W skardze kasacyjnej powódka zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 1 w związku

z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o grupowych zwolnieniach oraz § 15 ust. 2 regulaminu

wynagradzania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Z przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o grupowych zwolnieniach wynika wprost,

że w razie rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę zatrudniającego co

najmniej 20 pracowników (co niespornie zachodzi w rozpoznawanej sprawie) z

przyczyn niedotyczących pracownika, to jeżeli przyczyny te były wyłącznym

powodem rozwiązania stosunku pracy, ma on prawo do odprawy z art. 8 tej ustawy.

Natomiast odnoszące się do powódki przepisy § 15 ust. 2 i 3 regulaminu

wynagradzania stanowią:

„2. Pracownikom Agencji, zatrudnionym na stanowiskach innych, niż wymienione w

ust. 1, w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy, w

3

szczególności wskutek zmian organizacyjnych powodujących zmniejszenie

zatrudnienia i likwidację stanowisk pracy, przysługuje świadczenie

odszkodowawcze w wysokości trzykrotności zasadniczego wynagrodzenia

miesięcznego.

3. Świadczenia określone w ust. 1 i 2 przysługują niezależnie od świadczeń z tytułu

rozwiązani stosunku pracy, przewidzianych w odrębnych przepisach”.

2. Przyczyną odwołania powódki był zamiar strony pozwanej odmłodzenia

kadry przez zwalnianie pracowników mających możliwość przejścia na emeryturę,

do której prawo powódki ustalił ZUS dnia 9 listopada 2004 r.

3. Przyczyna ta leży wyłącznie po stronie pracodawcy. Sąd Najwyższy

podziela w tym zakresie pogląd tegoż Sądu wyrażony w wyroku z dnia 10

października 1990 r., I PR 319/90 (OSNCP 1992 nr 11, poz. 204), w którym

stwierdzono, że przez wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie przez

pracodawcę stosunku pracy należy rozumieć sytuacje, w których bez jego

zaistnienia nie zostałaby podjęta indywidualna decyzja o zwolnieniu pracownika. W

rozpoznawanej sprawie dotyczy to decyzji pracodawcy o odmłodzeniu kadry

pracowników.

Z tego względu na podstawie art. 39815

k.p.c. orzeczono jak w sentencji.