II PK 150/06

Wyrok z dnia 18 grudnia 2006 r.

II PK 150/06

Dopuszczenie pracownika do pracy na podstawie prawomocnego wy-

roku przywracającego do pracy na poprzednich warunkach oznacza wykonanie

tego wyroku (art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.), choćby tego samego dnia pracodawca

powierzył pracownikowi wykonywanie innej pracy na podstawie art. 42 § 4 k.p. i

wypowiedział umowę o pracę.

Przewodniczący SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Jerzy

Kwaśniewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia

2006 r. sprawy z powództwa Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Go-

spodarki Wodnej w W. przeciwko Grzegorzowi D. o pozbawienie tytułu wykonawcze-

go wykonalności, na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgo-

wego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy z dnia 22 grudnia 2005 r.

[...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2005 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Legnicy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację pozwanego

Grzegorza D. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w Legnicy z dnia 15 września 2005 r. pozbawiającego w całości wykonalności wyrok

Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 23 grudnia 1999 r. [...] (zaopatrzonego w klau-

zulę wykonalności z dnia 1 marca 2001 r.) przywracającego Grzegorza D. do pracy w

Wojewódzkim Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W. na dotych-

czasowych warunkach pracy i płacy. Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia dokona-

ne przez Sąd pierwszej instancji, które przedstawiają się następująco. Pozwany Grze-

gorz D. od dnia 1 czerwca 1994 r. był zatrudniony w Wojewódzkim Funduszu

2

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w L. na podstawie umowy o pracę na

czas nieokreślony na stanowisku inspektora do spraw kontroli. Od dnia 1 września

1998 r. powierzono mu funkcję głównego specjalisty do spraw technicznych i kontroli

w ramach zespołu ekonomiczno - technicznego do spraw obsługi dotacji i pożyczek z

wynagrodzeniem zasadniczym w wysokości 1,8 przeciętnego wynagrodzenia brutto

w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat z zysku. W związku z reformą terytorialną i

zmianami w administracji publicznej Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Go-

spodarki Wodnej w L. stał się jednostką organizacyjną Wojewódzkiego Funduszu

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W. W wyniku zmian organizacyjnych

powołano zespoły robocze składające się z przedstawicieli byłych wojewódzkich fun-

duszy w celu ujednolicenia struktur. Grzegorza D. powołano do zespołu do spraw

administracyjno-organizacyjnych. Na mocy uchwały Zarządu [...] z dnia 20 maja 1999

r. Biuro Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W.

otrzymało nowy regulamin organizacyjny. Zgodnie z tym regulaminem w skład Biura

wchodziły oddziały dzielące się na trzy zespoły: obsługi wniosków, ekonomiczno-fi-

nansowy oraz administracji i obsługi. W regulaminie określone zostały również za-

dania poszczególnych zespołów. W regulaminie przewidziane było również stanowi-

sko pracy głównego specjalisty do spraw kontroli merytorycznej działalności WF,

obiegu dokumentacji i przepływu informacji. W dniu 5 sierpnia 1999 r. strona powo-

dowa wypowiedziała pozwanemu umowę o pracę z upływem trzymiesięcznego

okresu wypowiedzenia. Stosunek pracy łączący strony uległ rozwiązaniu z dniem 30

listopada 1999 r. Na skutek powództwa Grzegorza D., wyrokiem z dnia 23 grudnia

1999 r. [...] Sąd Rejonowy w Legnicy przywrócił go do pracy u strony powodowej na

dotychczasowych warunkach pracy i płacy.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2000 r. strona powodowa poinformowała Grzego-

rza D., że od dnia 17 kwietnia 2000 r. przywraca go do pracy wykonując wyrok Sądu

Rejonowego w Legnicy z dnia 23 grudnia 1999 r. W dniu 17 kwietnia 2000 r. pozwa-

ny w następstwie wezwania pracodawcy zgłosił gotowość do podjęcia pracy i pracę

tę podjął. Tego samego dnia strona powodowa wypowiedziała pozwanemu umowę o

pracę w części dotyczącej warunków pracy i płacy, ze skutkiem na 1 sierpnia 2000 r.

Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano niemożność zatrudnienia pozwanego na

dotychczasowym stanowisku w związku z wprowadzeniem nowego regulaminu orga-

nizacyjnego Biura WFOŚiGW w W. nadanego uchwałą zarządu z dnia 20 maja 1999

r. oraz wprowadzeniem w dniu 1 czerwca 1999 r. zasad wynagradzania członków

3

zarządu i Biura WFOŚiGW w W. W piśmie wypowiadającym zaproponowano pozwa-

nemu nowe warunki umowy o pracę; jako miejsce pracy określono Wojewódzki Fun-

dusz Ochrony środowiska i Gospodarki Wodnej w W. Oddział w W. oraz wskazano

stanowisko specjalisty z wynagrodzeniem zasadniczym miesięcznie w wysokości 1,

5 współczynnika wielokrotności przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsię-

biorstw bez wypłat nagród z zysku. Pozostałe warunki umowy o pracę miały pozo-

stać bez zmian. W dniu 17 kwietnia 2000 r. na podstawie art. 42 § 4 k.p. - strona po-

wodowa oddelegowała pozwanego do wykonywania obowiązków specjalisty w ze-

spole obsługi wniosków Biura Funduszu w L. od dnia 18 kwietnia 2000 r. W dniu 21

kwietnia 2000 r. pozwany odwołał się do Sądu Rejonowego w Legnicy od wypowie-

dzenia warunków pracy i płacy, domagając się przywrócenia do pracy na dotychcza-

sowych warunkach. Z dniem 23 lutego 2001 r. strona powodowa rozwiązała z po-

zwanym umowę o pracę bez wypowiedzenia. Pozwem z dnia 12 marca 2001 r. po-

zwany domagał się uznania rozwiązania umowy o pracę dokonanego w dniu 23

lutego 2001 r. za bezskuteczne i przywrócenia go do pracy na dotychczasowych wa-

runkach.

Po połączeniu obu powyższych spraw do wspólnego rozpoznania wyrokiem z

dnia 12 grudnia 2002 r. [...] Sąd Rejonowy w Legnicy w punkcie I przywrócił Grzego-

rzowi D. poprzednie warunki pracy i płacy w Wojewódzkim Funduszu Ochrony Śro-

dowiska i Gospodarki Wodnej w W., jednakże tylko do dnia 2 marca 2001 r., a w

punkcie drugim tego wyroku zasądził Grzegorzowi D. kwotę 20.638,80 zł (wraz z od-

setkami ustawowymi od dnia 3 marca 2001 r. do dnia zapłaty) tytułem odszkodowa-

nia za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. W uzasadnieniu tego wyro-

ku wskazano na to, że pracodawca wypowiadając powodowi warunki pracy i płacy

powołał się na te same przyczyny, którymi już poprzednio uzasadniał wypowiedzenie

stosunku pracy, co oznacza, że nie wykonał należycie wyroku z dnia 23 grudnia

1999 r. przywracającego powoda do pracy na warunkach sprzed daty rozwiązania z

nim stosunku pracy. Wobec tego Sąd Rejonowy, na podstawie art. 45 k.p. w związku

z art. 42 § 1 k.p. przywrócił powodowi poprzednie warunki pracy i płacy u strony po-

zwanej tylko do 2 marca 2001 r., to jest do dnia rozwiązania z powodem stosunku

pracy bez wypowiedzenia, uznając równocześnie, że przywrócenie powoda do pracy

u pozwanego byłoby niecelowe z uwagi na narastający konflikt pomiędzy stronami

oraz ze względu na aktualną sytuację w zakładzie pracy (brak etatów).

4

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w apelacji od wskazanego wyżej

wyroku Sądu Rejonowego z dnia 15 września 2005 r. Sąd drugiej instancji wskazał,

że stosownie do art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. podstawą pozbawienia tytułu wykonawczego

wykonalności jest wygaśnięcie zobowiązania. Wygaśnięcie zobowiązania następuje

wtedy, gdy samo zobowiązanie zostanie zrealizowane albo w związku z zaistniałymi

okolicznościami nie podlega już wykonaniu. Zobowiązaniem podlegającym wykona-

niu na mocy wyroku Sądu Rejonowego z dnia 23 grudnia 1999 r. [...] było przywróce-

nie pozwanego do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Nakazana

tym wyrokiem restytucja stosunku pracy nastąpiła w dniu 17 kwietnia 2000 r., który

odpowiadał chwili zgłoszenia przez pozwanego gotowości do świadczenia pracy i

przystąpienia do niej. W związku z tym zobowiązanie wynikające z wyroku z dnia 23

grudnia 1999 r. [...] zostało wykonane. Według Sądu drugiej instancji okoliczności,

które nastąpiły po przystąpieniu powoda do pracy (wypowiedzenie warunków pracy i

płacy), mogły stanowić podstawę do poddania w wątpliwość, czy dokonane przywró-

cenie do pracy spełniało wszystkie przesłanki właściwego wykonania wyroku (do-

puszczenia pracownika do pracy na dotychczasowych warunkach). Nie zmienia to

jednak oceny, że poprzedni stosunek pracy został restytuowany, a wypowiedzenie

zmieniające podlegało osobnemu zaskarżeniu, z którego pracownik skorzystał. Zda-

rzenia powstałe po dniu 17 kwietnia 2000 r. - rozwiązanie umowy o pracę bez wypo-

wiedzenia oraz wynikające z wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r. [...] stwierdzenie przez

Sąd Pracy niecelowości przywrócenia pozwanego do pracy na dotychczasowych

warunkach pracy i płacy, spowodowały, że obowiązek zatrudnienia pozwanego przez

stronę powodową na stanowisku głównego specjalisty tak w oddziale L., jak i w.,

przestał istnieć. Wyrok Sądu Pracy z dnia 12 grudnia 2002 r. był bowiem wynikiem

rozpoznania kwestii, czy pozwany w świetle istniejących przepisów prawa, w tym art.

56 k.p. w związku z art. 45 § 2 k.p., może zostać przywrócony do pracy na dotych-

czasowych warunkach. Wyrok ten nie podważał ani nie pozbawiał skutku prawnego

wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r., na podstawie którego pozwany został pierwotnie

przywrócony do pracy. Wyrok ten rozstrzygał bowiem o bezzasadności wypowiedze-

nia zmieniającego następującego po przywróceniu do pracy i o niecelowości kolejne-

go przywrócenia pozwanego do pracy, a dokładnie o niecelowości reaktywowania

stosunku pracy (restytuowanego w dniu 17 kwietnia 2000 r.) po jego rozwiązaniu w

dniu 2 marca 2001 r. Skoro zatem stosunek pracy łączący strony i będący stosun-

kiem pracy, którego reaktywację nakazywał Sąd wyrokiem dnia 23 grudnia 1999 r.,

5

przestał istnieć na mocy wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r., to wykonanie wyroku z

dnia 23 grudnia 1999 r. stało się bezprzedmiotowe, zobowiązanie wygasło - jego wy-

konanie byłoby nie do pogodzenia z wyrokiem z dnia 12 grudnia 2002 r. Prowadzi-

łoby bowiem do reaktywacji stosunku pracy, pomimo że o niecelowości jego restytu-

cji wypowiedział się Sąd Pracy w wyroku w sprawie [...] z 12 grudnia 2002 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniósł pozwany.

Skarżący wniósł o uchylenie i zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez oddale-

nie powództwa, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi drugiej instancji, a także o zasądzenie od powoda na rzecz po-

zwanego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyż-

szym.

Skarga kasacyjna ma dwie podstawy. W ramach podstawy naruszenia przepi-

sów prawa procesowego skarżący wskazał mające istotny wpływ na wynik sprawy

naruszenie: 1) art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 379 pkt. 3 k.p.c. i art. 365 § 1

k.p.c., art. 352 k.p.c., w związku z art. 45 § 1 k.p., przez zmianę istoty merytorycz-

nego rozstrzygnięcia zawartej w pkt l sentencji prawomocnego wyroku Sądu Rejo-

nowego w Legnicy z dnia 12 grudnia 2002 r. [...], w którym wobec niewykonania

przez powoda podlegającego wykonaniu wyroku [...] uznano wypowiedzenie zmie-

niające dokonane w dniu 17 kwietnia 2000 r. za bezskuteczne, przywracając pozwa-

nego (po raz wtóry) do pracy i przyjęcie wskutek tejże zmiany, że wyrok [...] został

wykonany przez powoda w dniu 17 kwietnia 2000 r. oraz że z dniem 2 marca 2001 r.

stosunek pracy pozwanego, wynikający z wyroku [...] przestał istnieć; 2) art. 840 § 1

pkt 2 k.p.c. w związku z art. 365 § 1 k.p.c. i art. 56 k.p. w związku z art. 45 § 2 k.p.,

przez zmianę merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w pkt II sentencji wyroku

[...] (i zmianę pkt l prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 23

listopada 2004 r. [...]), w którym zasądzono pozwanemu odszkodowanie za niezgod-

ne z prawem rozwiązanie umowy o pracę (zwolnienie, w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.

ze stanowiska specjalisty w Oddziale WFOŚiGW w W.) i przyjęcie wskutek tej

zmiany, że ze względu na przesłankę celowości niezasadne było przywrócenie po-

zwanego do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy właściwych dla głównego

specjalisty w Oddziale WFOŚiGW w L., która to zmiana sprawia, że pkt ll wyroku [...]

zwalnia powoda od wykonania czynności określonej w pkt l sentencji tego wyroku, a

przede wszystkim zwalnia powoda z dniem 2 marca 2001 r. od wykonania zobowią-

zania określonego prawomocnym wyrokiem [...]; 3) art. 328 § 2 k.p.c. w związku z

6

art. 233 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. oraz w związku z art. 48 § 1 k p. i art. 81 § 1 k.p.,

przez pominięcie (odmówienie mocy dowodowej) wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4

lipca 2001 r., I PKN 534/00, w aspekcie zarzutów podniesionych w kasacji od wyroku

Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2000 r. [...], a w szczególności

zarzutu naruszenia art. 45 § 1 k.p. oraz w aspekcie zgłoszonej przez pozwanego w

dniu 10 lipca 2001 r. „gotowości niezwłocznego podjęcia pracy” i pozostawania w

gotowości do świadczenia pracy.

W ramach podstawy naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący

wskazał naruszenie: 1) art. 45 § 1 k.p. i art. 48 § 1 k.p., w związku z art. 365 § 1

k.p.c., przez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie polegające na zmianie

merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w pkt I i II sentencji wyroku [...] oraz w pkt

I wyroku [...], a także pominięcia prawomocnego wyroku [...] i w konsekwencji błędne

przyjęcie daty reaktywowania stosunku pracy łączącego strony, a zwłaszcza przyję-

cie, że w dniu 17 kwietnia 2000 r. doszło w ogóle do reaktywowania „poprzedniego”

stosunku pracy z pozwanym oraz że „poprzedni” stosunek pracy przestał istnieć z

dniem 2 marca 2001 r., powodujące, że wynikające z wyroku [...] uprawnienie pozwa-

nego do podjęcia pracy na „poprzednich” warunkach oraz odpowiadający temu

uprawnieniu obowiązek powoda, polegający na dopuszczeniu go do niej wygasły; 2)

art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 48 § 1 k.p., przez błędną wykładnię i przyję-

cie, że nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wynikające z wyroku [...],

polegające na przywróceniu pozwanego do pracy na dotychczasowych warunkach

pracy i płacy wygasło (zostało wykonane), a zdarzeniem tym była nakazana tym wy-

rokiem restytucja stosunku pracy, która nastąpiła 17 kwietnia 2000 r. w chwili zgło-

szenia przez pozwanego gotowości do świadczenia pracy i przystąpienia do niej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty podstaw rozpatrywanej skargi kasacyjnej opierają się na przyjętym

przez autora skargi założeniu, że zaskarżony wyrok wynika ze „zmiany” merytorycz-

nego rozstrzygnięcia zawartej w pkt 1 wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 12

grudnia 2002 r. [...], ze „zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w pkt II

powyższego wyroku i w wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 23 listopada

2004 r. [...] oraz z „pominięcia” wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 23 grud-

nia 1999 r. [...].

7

Powyższe założenie co do „zmiany” i co do „pominięcia” prawomocnych wyro-

ków nie ma jakichkolwiek podstaw. Skarżący posługuje się wyrażeniem „zmiany

prawomocnego wyroku” w jakimś specjalnym znaczeniu oderwanym od znanej pro-

cedurze cywilnej instytucji zmiany wyroku, np. w postępowaniu instancyjnym w razie

uwzględnienia apelacji (art. 386 § 1 k.p.c.), czy zmiany zaskarżonego prawomocne-

go wyroku na skutek skargi o wznowienie postępowania (art. 412 § 2 k.p.c.). Z uza-

sadnienia rozpatrywanej skargi kasacyjnej wynika, że skarżącemu nie chodzi jednak

o procesową zmianę wskazanych wyroków, ale o nadanie im niewłaściwego znacze-

nia w relacji do „pominiętego” wyroku, którego dotyczył przedmiot rozpatrywanej

sprawy. Przeniknięcie znaczenia wyrażeń, którymi posługuje się wnoszący skargę

kasacyjną, prowadzi do stwierdzenia bezzasadności podniesionych zarzutów.

Wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. [...] zaskarżony wyrok nie pominął, skoro

wyrok ten - jak to szczegółowo przedstawiono w części wstępnej niniejszego uza-

sadnienia - rozstrzyga o oddaleniu bezzasadnej apelacji pozwanego od wyroku Sądu

pierwszej instancji orzekającego o pozbawieniu wykonalności przedmiotowego wy-

roku. Stosownie do podstaw wyroków Sądów obu instancji, Sądy te wyjaśniając

istotę rozpatrywanego powództwa przeciwegzekucyjnego (art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.)

dokładnie i niewadliwie rozpoznały zdarzenie, które według powództwa spowodowało

wygaśnięcie zobowiązania wynikającego z wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. i oceniły

znaczenie wyroków wydanych w innych sprawach, które dotyczyły stron.

Przedmiotowym wyrokiem z dnia 23 grudnia 1999 r. rozstrzygnięto o przywró-

ceniu Grzegorza D. do pracy w Wojewódzkim Funduszu Ochrony Środowiska i Go-

spodarki Wodnej w W. na dotychczasowych warunkach. W dacie tego wyroku strony

nie pozostawały w stosunku pracy i ten właśnie fakt musi być brany pod uwagę przy

wyjaśnianiu związku pomiędzy wyrokiem przywracającym Grzegorza D. do pracy a

sytuacją, która powstała między stronami po dniu 17 kwietnia 2000 r., że nastąpiło

wówczas przywrócenie do pracy na podstawie tego (a nie jakiegokolwiek innego)

wyroku. Jak to bowiem - bezspornie - wyjaśniono, w dniu 17 kwietnia 2000 r. Grze-

gorz D. na wezwanie pracodawcy, powołującego się na zobowiązanie wynikające z

wyroku Sądu pracy z dnia 23 grudnia 1999 r., zgłosił się do pracy i pracę podjął. Bez

potrzeby powtarzania szczegółowych ustaleń przedstawionych w części wstępnej

niniejszego uzasadnienia, odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, trzeba pod-

kreślić tę zasadniczą zmianę stanu rzeczy wynikającą w następstwie zastosowania

się pracodawcy do wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. Sytuacja rozwiązania stosunku

8

pracy, a więc - nieistnienia tego stosunku - została zastąpiona przez jego „reaktywa-

cję”. Nie może budzić wątpliwości ustalenie zaskarżonego wyroku, że jedynym źró-

dłem reaktywowanego stosunku pracy był przedmiotowy wyrok. Przywrócenie do

pracy nastąpiło wszak na jego podstawie z wyrażeniem przez pracodawcę i pracow-

nika odpowiednich oświadczeń woli, w tym przez zgłoszenie się pracownika do pracy

i jej podjęcie. Należy zauważyć, że zdarzenia, które nastąpiły już po przywróceniu

Grzegorza D. do pracy, potwierdzają - a nie zaprzeczają jak to zarzuca skarżący -

zasadnicze ustalenie, iż zobowiązanie wynikające z wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r.

zostało wykonane 17 kwietnia 2000 r. Przecież skierowanie pracownika przez praco-

dawcę w trybie art. 42 § 4 k.p. na określony czas do wykonywania pracy w innym

miejscu niż poprzednio wynika z wcześniejszego uznania przez pracodawcę, że

Grzegorz D. został przywrócony do pracy na poprzednich warunkach, dotyczących

określonego stanowiska i miejsca wykonywania pracy.

Powierzenie Grzegorzowi D. na podstawie art. 42 § 4 k.p. innej pracy ozna-

cza, że pracodawca uwzględnił zobowiązanie restytucji stosunku pracy według wa-

runków wynikających z wyroku Sądu pracy. O tym, że pracodawca przywrócił Grze-

gorza D. na poprzednie warunki pracy, to jest na warunki wynikające z wyroku z dnia

23 grudnia 1999 r., jednoznacznie i bezpośrednio świadczy akt wypowiedzenia wła-

śnie tych, a nie innych, warunków pracy, dokonany 17 kwietnia 2000 r. Jest oczywi-

ste, że wypowiedzenie to odnosiło się do istniejącego po przywróceniu do pracy

Grzegorza D. stosunku pracy z jego warunkami, które zostały wypowiedziane.

Tak więc, stosownie do niebudzących zastrzeżeń ustaleń zaskarżonego wy-

roku trzeba stwierdzić, że czynności pracodawcy dotyczące skierowania pracownika

na trzy miesiące do wykonywania pracy innej niż ta, której warunki pracownikowi

przysługiwały, następnie wypowiedzenie warunków pracy, a wreszcie rozwiązanie

stosunku pracy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., są zdarzeniami, które nastąpiły już po

restytucji stosunku pracy na podstawie wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r.

Zupełnie bezpodstawnie, powyższym podstawom zaskarżonego wyroku, ade-

kwatnie odpowiadającym przesłankom pozbawienia wykonalności tytułu wykonaw-

czego określonym w art. 840 § 1 pkt 2 zdanie drugie k.p.c., skarżący przeciwstawia

wskazane w skardze sprawy sądowe i wyroki, których przedmioty są odmienne od

przedmiotu sprawy niniejszej. Podzielając ocenę prawną zawartą w zaskarżonym

wyroku wystarczy podkreślić to, że w żadnej ze wskazanych w skardze kasacyjnej

spraw podstawą sporu (por. art. 366 k.p.c.) nie były zdarzenia objęte zakresem roz-

9

strzygnięcia w wyroku z dnia 23 grudnia 1999 r. [...], ani też zdarzenia dotyczące wy-

konania tego wyroku. Grzegorz D. po uzyskaniu przywrócenia do pracy na podstawie

wyroku z 23 grudnia 1999 r. występował w innych sprawach i o co innego - o

ochronę przed czynnościami pracodawcy naruszającymi prawa pracownika, doko-

nywanymi już po przywróceniu do pracy. W szczególności, jeżeli w jednej z takich

spraw Sąd pracy (w wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r. [...]) udzielił Grzegorzowi D.

ochrony w związku z bezprawnym wypowiedzeniem warunków pracy dokonanym po

przywróceniu do pracy, sprzecznie z istotą tego przywrócenia, to - wbrew stanowisku

skarżącego - z tego orzeczenia w żaden sposób nie wynika rozstrzygnięcie w

przedmiocie objętym niniejszym procesem. Przedmiotem osądu w sprawie [...] były

inne zdarzenia dotyczące innej sytuacji (powstałej po wykonaniu wyroku z 23 grudnia

1999 r.), tyle tylko, że oceniane z uwzględnieniem konsekwencji poprzedniego przy-

wrócenia Grzegorza D. do pracy na określonych warunkach.

Z powyższych przyczyn, uznając, że wszystkie zarzuty rozpatrzonej skargi ka-

sacyjnej wynikają z bezpodstawnych założeń i są oczywiście bezzasadne, na pod-

stawie art. 39814

k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.

========================================