II PK 178/06

Wyrok z dnia 18 stycznia 2007 r.

II PK 178/06

Sporządzenie na piśmie i wysłanie przez pracodawcę identycznej treści

oświadczenia woli o wypowiedzeniu umowy o pracę, które dotarło do pracow-

nika wcześniej w postaci elektronicznej i później przesyłką pocztową, nie naru-

sza wymagania wypowiedzenia na piśmie (art. 30 § 3 k.p.).

Przewodniczący SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Małgorzata Wrębiakowska-Marzec, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia

2007 r. sprawy z powództwa Marii P. przeciwko Bankowi [...] SA w K. o odszkodowa-

nie, na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 5 grudnia 2005 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną i nie obciążył powódki kosztami postępowania

kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem

z dnia 5 grudnia 2005 r. oddalił apelację powódki Marii P. od wyroku Sądu Rejono-

wego dla Warszawy - Pragi w Warszawie z dnia 17 stycznia 2005 r., oddalającego

powództwo w sprawie przeciwko Bankowi [...] SA o odszkodowanie z tytułu niezgod-

nego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę. W sprawie tej ustalono, że powódka

była zatrudniona na stanowisku radcy prawnego w Departamencie Prawnym Banku

[..] SA (zwanym dalej Bankiem lub pozwanym). Wobec zbliżającego się okresu osią-

gnięcia wieku emerytalnego powódka złożyła pozwanemu ofertę rozwiązania umowy

o pracę za porozumieniem stron w trybie przewidzianym § 11 w związku z § 2 ust. 3

regulaminu określającego zasady postępowania i obowiązki pracodawcy wobec

pracowników Banku [...] SA w związku z prowadzonym procesem restrukturyzacji

zatrudnienia w latach 2002-2003, stanowiącego załącznik do Zarządzenia [...] Preze-

2

sa Zarządu Banku [...] SA z dnia 16 kwietnia 2002 r. (powoływanego dalej jako Re-

gulamin). Warunkiem zastosowania tego trybu rozwiązania stosunku pracy była

zgoda pracodawcy związana z objęciem pracownika procesem restrukturyzacji za-

trudnienia. Z uwagi na zakończony proces restrukturyzacji zatrudnienia w Departa-

mencie Prawnym powódce odmówiono wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o

pracę w tym trybie. Pozwany przedstawił jednak powódce propozycję rozwiązania

umowy o pracę na mocy porozumienia stron na zasadach ogólnych (a nie wynikają-

cych z Regulaminu). Powódka podtrzymała jednak ofertę rozwiązania umowy o

pracę w trybie regulaminowym, podnosząc, iż w jej opinii proces restrukturyzacji

zatrudnienia nie został zakończony. Dyrektor Departamentu Prawnego ponownie nie

wyraził zgody na taki tryb rozwiązania stosunku pracy. Podobne stanowisko uzyskała

powódka od członka zarządu Banku.

W dniu 8 czerwca 2004 r. powódka otrzymała w drodze elektronicznej przyję-

tej w Banku [...] SA (za pomocą e-maila) oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu

umowy o pracę ze skutkiem na dzień 30 września 2004 r. w związku „z osiągnię-

ciem” przez nią uprawnień emerytalnych. Natomiast w dniu 11 czerwca 2004 r.

otrzymała przesyłką pocztową pismo identycznej treści.

Na gruncie takich ustaleń Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejono-

wego, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Złożona przez powódkę pro-

pozycja rozwiązania umowy o pracę w trybie przewidzianym Regulaminem miała

charakter oferty, której przyjęcia pracodawca miał prawo odmówić. Skoro nie doszło

między stronami do porozumienia co do rozwiązania umowy o pracę w sposób prze-

widziany w art. 30 § 1 pkt 1 k.p., to pracodawca mógł skorzystać z innego sposobu

rozwiązania umowy, np. w drodze wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt 2 k.p.). W świetle

art. 60 i art. 61 k.c. oświadczenie woli może być wyrażone także w postaci elektro-

nicznej i jest ono złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka ko-

munikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego

treścią (art. 61 § 2 k.c.). Natomiast zgodnie z art. 78 k.c. w związku z art. 300 k.p. do

zachowania formy pisemnej, określonej w art. 30 § 3 k.p., wystarcza złożenie

własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli.

Analizując stanowisko zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 października

2002 r., III PZP 17/02 (OSNP 2003 nr 20, poz. 481), że dopuszczalne i prawnie sku-

teczne jest doręczenie pracownikowi za pomocą faksu pisma pracodawcy wypowia-

dającego umowę o pracę, co powoduje rozpoczęcie biegu terminu przewidzianego w

3

art. 264 § 1 k.p., ale stanowi naruszenie art. 30 § 3 k.p., zgodnie z którym oświad-

czenie każdej ze stron o wypowiedzeniu lub rozwiązaniu bez wypowiedzenia umowy

o pracę powinno nastąpić na piśmie, Sąd drugiej instancji stwierdził skuteczność

doręczenia powódce oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku pracy w drodze

elektronicznej, konstatując, że wysłanie pracownikowi maila na adres elektroniczny

pracodawcy, u którego ten pracownik pracuje, należy uznać za wystarczające do

wywołania skutków przewidzianych w art. 61 k.c. w związku z art. 300 k.p., pod wa-

runkiem zapoznania się przez pracownika z jego treścią.

Ponadto nie można było stwierdzić nieskuteczności dokonania wypowiedzenia

umowy o pracę drogą elektroniczną w sytuacji równoczesnego sporządzenia oświad-

czenia w formie pisemnej w tym samym dniu. Wysłanie oświadczenia w formie elek-

tronicznej potraktować należało jedynie jako dodatkową formę powiadomienia przez

pracodawcę o złożeniu oświadczenia rozwiązującego stosunek pracy. „Skoro to

samo oświadczenie, o tej samej treści, zostało złożone w dwóch formach, to co naj-

wyżej mówić o abundancji form, a nie o braku zachowania formy właściwej”. Okolicz-

ność, że pracodawca przesłał powódce mailem wypowiedzenie umowy o pracę w

dniu 8 czerwca 2004 r. nie ma w tym przypadku znaczenia dla spełnienia wymogu

przewidzianego w art. 30 § 3 k.p., zwłaszcza że pozwany doręczył powódce pismo o

wypowiedzeniu umowy o pracę także w dniu 11 czerwca 2004 r. Równocześnie w

dokonanym wypowiedzeniu umowy o pracę znajdowało się pouczenie o przysługują-

cym pracownikowi prawie odwołania do sądu pracy w terminie 7 dni od dni doręcze-

nia tego pisma (art. 30 § 5 k.p.). Okoliczności te potwierdzały jedynie dodatkowy cha-

rakter dokonanego powiadomienia o wypowiedzeniu umowy o pracę za pośrednic-

twem poczty elektronicznej i świadczyły o zapobiegliwości oraz staranności praco-

dawcy w tym zakresie.

W odniesieniu do wskazanej przez pozwanego przyczyny rozwiązania umowy

o pracę z powódką Sąd Okręgowy uznał - powołując się na orzecznictwo Sądu Naj-

wyższego - że osiągnięcie przez pracownika wieku emerytalnego i uzyskanie prawa

do świadczeń emerytalnych uzasadnia wypowiedzenie temu pracownikowi umowy o

pracę w rozumieniu art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 39 k.p. i nie może być ocenione

jako dyskryminacja pracownika ze względu na wiek lub płeć (art. 113

k.p.). Podana

powódce przyczyna mogła być uznana za wystarczającą i uzasadniającą wypowie-

dzenie umowy o pracę (art. 30 § 4 k.p.). W ujawnionym stanie faktycznym sprawy nie

mogło być mowy o dyskryminacji powódki. W przypadku braku porozumienia praco-

4

dawcy z pracownikiem w zakresie rozwiązania umowy o pracę w drodze porozumie-

nia stron, nie dyskryminuje pracownika wypowiedzenie umowy o pracę, w szczegól-

ności gdy pracownik osiągnął wiek i uprawnienia emerytalne.

W skardze kasacyjnej powódki zarzucono naruszenie następujących przepi-

sów prawa materialnego: 1) art. 60 i 78 § 2 k.c. w związku z 300 k.p. oraz art. 30 § 3 i

45 k.p., przez błędną interpretację i uznanie, że „złożenie oświadczenia woli o roz-

wiązaniu umowy o pracę drogą mailową w sytuacji, gdy następnie zostało dostarczo-

ne oświadczenie woli tej samej treści, ale pisemnie jest prawidłowo złożonym

oświadczeniem woli z zachowaniem formy pisemnej”, 2) art. 45 § 1 k.p., przez nie-

właściwą wykładnię pojęcia „uzasadnionego wypowiedzenia" polegającą na przyję-

ciu, że „jedynym uzasadnieniem wypowiedzenia umowy o pracę może być fakt naby-

cia przez powódkę uprawnień emerytalnych, w oderwaniu od innych aspektów danej

sprawy”. Skarżąca zarzuciła także naruszenie prawa procesowego poprzez całkowite

pominięcie w rozważaniach Sądu podnoszonych przez stronę okoliczności równo-

czesnego rozwiązania umowy o pracę innego radcy prawnego w trybie, którego

zastosowania odmówiono powódce, co stanowiło naruszenie art. 328 § 2 w związku

z art. 391 § 1 k.p.c. i w sposób oczywisty miało wpływ na wynik sprawy. Jako oko-

liczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na

występowanie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego „skutków złożenia

dwóch oświadczeń woli o rozwiązaniu umowy o pracę, z których pierwsze nie spełnia

wymogu pisemności, a następne spełnia ten wymóg oraz potrzebę wykładni pojęcia

uzasadnioności wypowiedzenie umowy o pracę, a także oczywiste naruszenie prze-

pisów postępowania mającego wpływ na treść orzeczenia”. W tym stanie rzeczy

skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, albo o zmianę zaskarżone-

go wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem pozwu.

Zgadzając się ze stwierdzeniem Sądu Okręgowego, że pozwany złożył

oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę wysyłając do powódki maila, co

było wystarczające do wywołania skutków określonych w art. 61 k.c. w związku z art.

300 k.p., skarżąca zwróciła uwagę, że Sąd Okręgowy akceptując pogląd prawny wy-

rażony w powołanej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2002 r., jed-

nocześnie doszedł w swych rozważaniach praktycznie do przeciwnych wniosków.

Równocześnie „odnosi się wrażenie, że Sąd Okręgowy jakby niedostatecznie odróż-

nił pojęcia ‘wyrażenie woli’ (art. 60 k.c.), której ujawnienie jest możliwe również w

postaci elektronicznej, ‘chwila złożenia oświadczenia woli’ (art. 61 k.c.) - możliwość

5

zapoznania się z nią również w postaci elektronicznej oraz ‘forma pisemna złożenia

woli w postaci elektronicznej’ (art. 78 § 2 k.c)”. Jednakże z treści art. 78 § 2 k.c. jed-

noznacznie wynika, że jedynie oświadczenie woli w postaci elektronicznej opatrzone

bezpiecznym podpisem elektronicznym jest równoznaczne z formą pisemną. A

contrario wszystkie inne formy złożenia oświadczenia woli w postaci elektronicznej

nie spełniają wymogów formy pisemnej. Całkowicie nietrafne były zatem wnioski

Sądu Okręgowego, że po otrzymaniu mailem w dniu 8 czerwca 2004 r. oświadczenia

woli, otrzymanie w dniu 11 czerwca 2004 r. oświadczenie woli tej samej treści, ale w

formie pisemnej, powodowało, że forma pisemna została zachowana. Dokonane 8

czerwca 2004 r. wypowiedzenie, aczkolwiek niezgodne z przepisami (nie w formie

pisemnej), było skuteczne i od tego dnia wywoływało określone prawne następstwa -

chociażby z art. 264 § 1 k.p. Nie do przyjęcia jest jednak stanowisko, że pracowni-

kowi, któremu skutecznie wypowiedziano umowę o pracę i któremu już zaczął biec

albo nawet minął termin odwołania, można złożyć po raz drugi wypowiedzenie

umowy, tak jakby poprzedniej czynności nie było. Tymczasem wypowiedzenia

umowy o pracę naruszającego prawo pracodawca nie można jednostronnie cofnąć,

aby następnie mieć możliwość dokonania wypowiedzenia, które nie narusza prawa.

Skarżąca przyznała, że nabycie uprawnień emerytalnych może być samoistną

przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę. Jednakże w rozpoznawanej sprawie

istotę problemu stanowiło to, czy uzasadnione było jednostronne wypowiedzenie

przez pozwanego umowy o pracę „zaraz po uzyskaniu przez powódkę uprawnień

emerytalnych przy odmowie dwa, trzy miesiące wcześniej zgodnego rozwiązania

umowy o pracę w trybie uprawniającym do uzyskania przewidzianego w regulaminie

ekwiwalentu”. Wprawdzie pozwany mógł nie przyjąć oferty skarżącej rozwiązania

umowy o pracę w trybie § 11 Regulaminu, jednakże z treści § 2 Regulaminu, który

przewidywał przede wszystkim zwalnianie pracowników z uprawnieniami emerytal-

nymi i przedemerytalnymi, wynikało dla pracodawcy zobowiązanie do zwalniania tych

osób w trybie Regulaminu. Gdyby nie było powyższego przepisu pracodawca miałby

możliwość nieograniczonego jednostronnego wypowiadania umów o pracę z powo-

łaniem się jedynie na istniejące uprawnienia emerytalne, a więc bez wypłaty dodat-

kowych świadczeń odszkodowawczych. Ponadto, zdaniem skarżącej, „proces re-

strukturyzacji u pozwanego w komórce prawnej nie był zakończony”, a Sądy obu in-

stancji całkowicie pominęły bardzo istotny i niezaprzeczony przez pozwanego fakt, iż

w okresie kiedy skarżącej odmawiano zgody na rozwiązanie umowy w trybie regula-

6

minowym (§ 11 Regulaminu), w tym trybie rozwiązano umowę o pracę z innym radcą

prawnym też zatrudnionym w Warszawie, a któremu daleko było do wieku emerytal-

nego. „Pozwany w ramach restrukturyzacji mógł nie chcieć, aby zatrudnienie skarżą-

cej ustało i wybrał do zwolnienia innego radcę prawnego z W., albo chciał - co też

wydaje się bardziej prawdopodobne - aby zatrudnienie skarżącej zakończyć i czekał

tylko na moment uzyskania przez powódkę uprawnień emerytalnych a także, co

ważniejsze, chwilowy brak uregulowań przewidujących świadczenia odszkodowaw-

cze dla osób zwalnianych przez pozwany Bank”. W świetle powyższego nie sposób

przyjąć, aby wypowiedzenie powódce umowy o pracę było uzasadnione.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik pozwanego wniósł o odmo-

wę przyjęcia jej do rozpoznania, utrzymując, że w sprawie nie występuje żadna z

przesłanek określonych w art. 3989

k.p.c. Natomiast - w przypadku przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpatrzenia - wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej i za-

sądzenie od skarżącej na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego we-

dług norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje w granicach zaskarżenia oraz w

granicach jej podstaw (art. 39313

§ 1 in principio k.p.c.). Na wstępnie należy zwrócić

uwagę, że granice kasacyjnego zaskarżenia nie zostały precyzyjnie zakreślone, po-

nieważ wyrok Sądu Okręgowego został zaskarżony wprawdzie „w całości”, ale rów-

nocześnie autor skargi kasacyjnej ograniczył wartość przedmiotu zaskarżenia do

kwoty 36.528 zł, co stanowiło równowartość trzymiesięcznego wynagrodzenia po-

wódki (w zaokrągleniu do pełnym złotych), odpowiadającą dochodzonemu odszko-

dowaniu z tytułu niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę, a pomija-

jącą oddalenie apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji, który oddalił także roz-

szerzone powództwo o zasądzenie 10-krotnych zarobków należnych z tytułu rozwią-

zania umowy o pracę w drodze regulaminowego rozwiązania umowy o pracę za po-

rozumieniem stron. Mogło być to jednak celowe zachowanie skarżącej, zważywszy

że strony nie osiągnęły porozumienia w przedmiocie uzgodnienia takiego trybu roz-

wiązania umowy o pracę (§ 11 Regulaminu), co mogłoby uruchomić prawo do uzy-

skania dodatkowych regulaminowych świadczeń pieniężnych w związku z takim try-

bem rozwiązania stosunku pracy. Odnosząc się do tego zakresu sprawy, którego

7

objęcie granicami i podstawami zaskarżenia budziło wątpliwości, Sąd Najwyższy

stwierdził, że nie podważano niewystąpienia koniecznego wymagania rozwiązania

umowy o pracę za porozumieniem stron, którym było wyrażenie zgody przez praco-

dawcę (§ 11 Regulaminu). Skoro pozwany stanowczo nie wyrażał takiej zgody, to

sporny tryb rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron nie zaistniał.

Równocześnie końcowe twierdzenia skargi kasacyjnej, że „proces restruktury-

zacji u pozwanego w komórce prawnej nie był zakończony” oraz że Sądy obu instan-

cji pominęły fakt rozwiązania umowy o pracę w trybie regulaminowym z inną radcą

prawnym, „której daleko było do wieku emerytalnego”, nie mogły być w postępowaniu

kasacyjnym zweryfikowane z uwagi na chybione zarzuty proceduralne. Sąd drugiej

instancji istotnie nie odnosił się do ewentualnego rozwiązania umowy o pracę z in-

nym radcą prawnym w trybie regulaminowego porozumienia stron, co zostało objęte

kasacyjnym zarzutem z art. 328 § 2 w związku z art. 391 k.p.c., skoro taki fakt nie był

przedmiotem ustaleń Sądu pierwszej instancji, a powódka w apelacji od wyroku tego

Sądu nie kwestionowała braku takiego ustalenia ani nie postawiła zarzutów z nim

związanych. W konsekwencji Sąd drugiej instancji nie miał obowiązku ustosunkowa-

nia się do ewentualnego faktu zastosowania spornego regulaminowego trybu roz-

wiązania umowy o pracę za porozumieniem stron do innego radcy prawnego.

Istotne pozostało zatem niekwestionowane w postępowaniu kasacyjnym

ustalenie, że pozwany nie wyraził zgody na rozwiązanie umowy o pracę w drodze

porozumienia stron, a także przyjęcie, że proces restrukturyzacji zatrudnienia radców

prawnym został już wcześniej zakończony. W takich okolicznościach sprawy Sąd

Najwyższy nie mógł podważać zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowi-

ska skarżącej, która uznała za „oczywiście niekwestionowany” pogląd, że nabycie

uprawnień emerytalnych może być samoistną przyczyną dokonania wypowiedzenia

umowy o pracę, zważywszy ponadto że stan zdrowia i wskazywanie na możliwość

nabycia uprawnień emerytalnych były określane jako podłoże i uzasadnienie złożonej

przez powódkę oferty rozwiązania umowy o pracę w regulaminowym trybie porozu-

mienia stron, na co nie przystał pozwany pracodawca. Wszystko to oznaczało, że nie

potwierdziły się proceduralne podstawy skargi kasacyjnej oraz zarzut naruszenia art.

45 § 1 k.p.

Ponadto Sąd Najwyższy nie uznał zasadności podstawowego kasacyjnego za-

rzutu błędnej interpretacji art. 60 i 78 § 2 k.c. w związku z art. 300 k.p., związanego z

uznaniem Sądu drugiej instancji, że pozwany pracodawca dochował pisemnej formy

8

wypowiedzenia umowy o pracę. Na gruncie art. 60 k.c. w związku z art. 300 k.p nie

podlegało sporowi, że oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę może być

wyrażone przez każde zachowanie prawodawcy, które ujawnia taką wolę w sposób

dostateczny, w tym również przez jej ujawnienie w postaci elektronicznej. Problemem

była legalność doręczonego pocztą elektroniczną (e-mailem) oraz tradycyjną prze-

syłką pocztową oświadczenia woli pracodawcy, które powinno nastąpić na piśmie

(art. 30 § 3 k.p.). W tym zakresie skarżąca argumentowała, że zgodnie z art. 78 § 2

k.c. tylko oświadczenie woli złożone w postaci elektronicznej, które zostaje opatrzone

bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy kwalifikowa-

nego certyfikatu, jest równoważne formie pisemnej. Z tego unormowania a contrario

wynika, że inne sposoby doręczania oświadczenia woli w drodze elektronicznej nie

zachowują wymaganej formy pisemnej. Twierdzenie takie jest nieadekwatne do

stanu rozpoznawanej sprawy, w której oświadczenie woli pozwanego pracodawcy

zostało sporządzone w dniu 8 czerwca 2004 r. na piśmie, a następnie w identycznej

treści zostało doręczone zarówno w postaci elektronicznej (pocztą mailową), jak i

tradycyjną przesyłką pocztową, która dotarła do powódki w dniu 11 czerwca 2004 r.

Chybione są w szczególności twierdzenia skarżącej jakoby pozwany pracodawca

złożył dwa różne oświadczenia woli o wypowiedzeniu umowy o pracę, jedno sku-

tecznie doręczone w postaci elektronicznej, które jednak nie nastąpiło na piśmie w

rozumieniu art. 30 § 3 k.p. w opozycji do art. 78 § 2 k.c., a następnie drugie wypo-

wiedzenie przesłane tradycyjną przesyłką pocztową, które w sposób nieuprawniony,

bo nie poprzedzony cofnięciem za zgodą powódki skutecznie doręczonego wypo-

wiedzenia „elektronicznego”, nastąpiło z zachowaniem formy pisemnej. Tymczasem

pozwany pracodawca sporządził na piśmie jedno tożsame w treści oświadczenie woli

o wypowiedzeniu umowy o pracę, które jedynie szybciej dotarło do powódki w po-

staci elektronicznej oraz później za pośrednictwem poczty. Takie podwójne doręcze-

nie tego samego oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedze-

niem nie narusza ani art. 61 k.c. w związku z art. 300 k.p., ani art. 30 § 3 k.p., jeżeli

zostało sporządzone i dotarło do pracownika na piśmie. Byłoby nadmiernym i niezro-

zumiałym formalizmem uznanie za niezgodne z art. 30 § 3 k.p. identycznego oświad-

czenia woli pracodawcy sporządzonego na piśmie tylko z tego powodu, że zostało

ono doręczone zarówno w postaci elektronicznej, jak i tradycyjną przesyłką pocz-

tową, zwłaszcza w obowiązującym u pozwanego systemie przesyłania wiadomości

służbowych pocztą elektroniczną, w którym mają udział wszyscy zatrudnieni pracow-

9

nicy. Taki system służbowej komunikacji elektronicznej był traktowany przy przesyła-

niu wiadomości służbowych jako „równoważny formie pisemnej” i korzystała z niego

także powódka, która elektronicznie negocjowała swoją ofertę rozwiązania umowy o

pracę w „regulaminowym” trybie porozumienia stron, a także domagała się przesła-

nia jej oryginału pisma o rozwiązaniu umowy o prace za wypowiedzeniem otrzyma-

nego w postaci elektronicznej. W konsekwencji Sąd Najwyższy uznał, że pracodaw-

ca, który sporządził na piśmie i wysłał identycznej treści oświadczenie woli o wypo-

wiedzeniu umowy o pracę, jakie dotarło do pracownika zarówno w postaci

elektronicznej, jak i tradycyjną przesyłką pocztową, nie narusza wymagania dokona-

nia wypowiedzenia na piśmie (art. 30 § 3 k.p.).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił niemającą usprawiedli-

wionych podstaw skargę kasacyjną na podstawie art. 39814

k.p.c., nie obciążając

powódki kosztami postępowania (art. 102 k.p.c.).

========================================