III CSK 264/06

Sygn. akt III CSK 264/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Gerard Bieniek

SSN Iwona Koper

w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej

w S.

przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Zdrowia, Ministrowi Skarbu Państwa oraz

Narodowemu Funduszowi Zdrowia – Ś. Oddziałowi Wojewódzkiemu

o zapłatę,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 23 stycznia 2007 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 10 stycznia 2006 r.,

1) uchyla zaskarżony wyrok w części oddalającej apelację

powoda w odniesieniu do roszczenia skierowanego przeciwko

Narodowemu Funduszowi Zdrowia – Ś. Oddziałowi

2

Wojewódzkiemu (punkt 2 sentencji) oraz orzekającej o kosztach

procesu (punkt 3) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania kasacyjnego;

2) oddala skargę kasacyjną w pozostałej części;

3) nie obciąża strony powodowej kosztami postępowania

kasacyjnego od oddalonej części skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

3

Po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa Samodzielny Publiczny Zespół

Opieki Zdrowotnej wnosił o zasądzenie in solidum od Skarbu Państwa

reprezentowanego przez Ministra Zdrowia i Ministra Skarbu Państwa oraz od

Narodowego Funduszu Zdrowia kwoty 10 065 677,65 zł. z ustawowymi odsetkami

tytułem odszkodowania za szkodę jaką poniósł nie otrzymując od pozwanych

środków finansowych na wypłacenie swoim pracownikom podwyżki wynagrodzenia

wprowadzonej ustawą z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o negocjacyjnym

systemie kształtowania przyrostu wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie

niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2001 r., Nr 5,

poz. 45 - dalej „ustawa o negocjacyjnym systemie kształtowania wynagrodzeń”).

W stosunku do Skarbu Państwa powód opierał swoje roszczenie na art. 417 k.c.,

a w stosunku do NFZ na art. 471 k.c. w zw. z art. 4a powyższej ustawy.

Pozwani wnosząc o oddalenie powództwa kwestionowali podstawy swojej

odpowiedzialności a także zarzucali nieudowodnienie przez powoda szkody.

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2005 r. Sąd Okręgowy w K. uwzględnił

powództwo w stosunku do Skarbu Państwa oraz oddalił je w stosunku do NFZ.

Sąd ten ustalił, że strona powodowa, jako samodzielny publiczny zakład

opieki zdrowotnej, wykonuje świadczenia zdrowotne na podstawie corocznych

umów zawieranych z pozwanym NFZ (poprzednio z Kasą Chorych), w których

określana jest ilość i rodzaj usług medycznych oraz wysokość świadczeń

finansowych do jakich, za te usługi, jest zobowiązany wobec strony powodowej

NFZ. W związku z uchwaleniem w 2000 r. ustawy o negocjacyjnym systemie

kształtowania wynagrodzeń strona powodowa zobowiązana była wypłacić swoim

pracownikom podwyżkę wynagrodzeń po 203 zł. w 2001 r., a od 1 stycznia 2002 r.

po 110,23 zł. Pozwany NFZ nie przekazał jej z tego tytułu żadnych środków.

Zobowiązania strony powodowej z tytułu wypłaty podwyżki wynagrodzeń wynoszą

za lata 2001-2003 kwotę10 065 677,65 zł., na którą składa się należność główna,

składki ZUS, odsetki i koszty komornicze.

Sąd Okręgowy uznał, że cała powyższa kwota stanowi szkodę powoda

wynikającą z obowiązku wypłaty podwyżki wynagrodzeń i szkodę tę zobowiązany

jest pokryć Skarb Państwa na podstawie art. 417 k.c., bowiem uchwalenie ustawy

4

nakazującej zoz-om podwyższenie płac pracownikom bez wskazania źródeł

finansowania tej podwyżki stanowi bezprawie legislacyjne. Natomiast w odniesieniu

do pozwanego NFZ Sąd Okręgowy uznał powództwo za nieuzasadnione, bowiem

dodatkowe środki, jakie Fundusz ten otrzymał w okresie objętym pozwem, nie były

wystarczające na sfinansowanie podwyżki wynagrodzeń pracowników zoz.

W wyniku rozpoznania apelacji strony powodowej oraz pozwanego Skarbu

Państwa Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 10 stycznia 2006 r. zmienił wyrok Sądu

pierwszej instancji w ten sposób, że oddalił powództwo także w odniesieniu do

Skarbu Państwa, odstępując od obciążenia powoda kosztami procesu na rzecz

tego pozwanego i oddalił apelację powoda odstępując także od obciążenia go

kosztami postępowania apelacyjnego.

W ocenie Sądu drugiej instancji strona powodowa nie wykazała istnienia

szkody jako koniecznej przesłanki odpowiedzialności z art. 417 k.c. Udowodniła

tylko jakie kwoty wypłaciła lub jest zobowiązana wypłacić z tytuł ustawowej

podwyżki wynagrodzeń pracowników, co zdaniem tego Sądu nie jest szkodą, za

którą ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa na podstawie art. 417 k.c.

Powołując się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zajęte w wyroku

z dnia 18 grudnia 2002 r. K 43/01 (OTK-A z 2002 r., nr 5, poz. 96), Sąd Apelacyjny

wskazał, że kwoty na podwyżki płac pracowniczych powinny być wypłacone ze

zwiększonych środków jakie wpłynęły do systemu finansującego opiekę zdrowotną

w 2001 i 2002 r. w związku ze wzrostem składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz

ich wyższą ściągalnością i powinno to nastąpić w wyniku stosownego

ukształtowania przez kasy chorych zawieranych ze świadczeniodawcami

kontraktów. Strona powodowa powinna wykazać, jakie były jej umowy z Kasą

Chorych i wysokość otrzymywanych środków przed wejściem w życie ustawy

o negocjacyjnym systemie wynagrodzeń oraz jak zmieniono umowy po

wprowadzeniu obowiązku podwyższenia wynagrodzeń i jakie kwoty strona

powodowa otrzymała na podstawie tych umów.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, choć obowiązujący system prawny nie

przewidywał możliwości wydzielenia odrębnej puli środków na sfinansowanie

ustawowych podwyżek wynagrodzeń pracowników, to jednak zoz-y mogły

5

sfinansować te podwyżki w wyniku podwyższenia w umowach z kasami chorych

jednostkowej ceny świadczeń lub w wyniku zwiększenia ilości usług zdrowotnych

wykonanych bez konieczności zatrudnienia dodatkowych pracowników lub pracy

w godzinach nadliczbowych. Z uwagi na to, że zgodnie ze stanowiskiem Trybunału

Konstytucyjnego, podmioty zobowiązane do finansowania opieki zdrowotnej były

tylko współodpowiedzialne za sfinansowanie podwyżki wynagrodzeń a nie miały

obowiązku pełnego jej pokrycia, na stronie powodowej ciążył, zdaniem Sądu

Apelacyjnego, obowiązek wykazania, że podejmowała działania mające na celu

poprawę sytuacji ekonomicznej zakładu oraz przedstawienia czy i jakie dodatkowe

środki uzyskała z różnych tytułów i jaka była relacja ich wysokości w stosunku do

wysokości jej zobowiązań wynikających z ustawy o negocjacyjnym systemie

kształtowania wynagrodzeń. Nieudowodnienie powyższych okoliczności prowadzi

do wniosku, że strona powodowa nie wykazała istnienia szkody, co uniemożliwia

uwzględnienie powództwa opartego zarówno na art. 417, jak i art. 471 k.c.

W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach określonych w art. 3983

§

1 k.p.c. strona powodowa w ramach pierwszej podstawy zarzuciła naruszenie art. 6

k.c. w związku z art. 4a ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania

wynagrodzeń przez wadliwy rozkład ciężaru dowodu oraz naruszenie art. 361 § 1

i 2 k.c. w zw. z art. 4a powyższej ustawy i w zw. z art. 84, art. 282 § 1 ust. 1 i § 2

kodeksu pracy oraz w zw. z art. 218 § 1 kodeksu karnego przez uznanie, że

wykazane przez stronę powodową kwoty wypłacone i niewypłacone, ale należne

pracownikom na podstawie ustawy o negocjacyjnym systemie wynagrodzeń, nie

stanowią szkody.

W ramach drugiej podstawy zarzuciła naruszenie art. 232 k.p.c. przez

uznanie, że to strona powodowa, a nie pozwany NFZ, powinna udowodnić, że

zwiększone środki finansowe, które wpłynęły do systemu finansującego opiekę

zdrowotną w 2001 i 2002 r. zostały przekazane stronie powodowej w kwotach

wystarczających na pokrycie ustawowej podwyżki wynagrodzeń oraz że strona

powodowa podjęła próby renegocjacji umów w celu uzyskania większych środków

a także powinna wykazać, że podejmowała działania mające na celu poprawę jej

sytuacji finansowej w celu pokrycia podwyżek płac.

6

Wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy,

ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu, przy uwzględnieniu w obu wypadkach wniosku o zasądzenie

kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwestia źródeł finansowania przewidzianej w art. 4a ustawy

o negocjacyjnym systemie kształtowania wynagrodzeń podwyżki wynagrodzeń

pracowników samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz

podmiotu zobowiązanego do pokrycia zakładom opieki zdrowotnej wypłaconych

pracownikom należności z tego tytułu budziła zasadnicze kontrowersje

i wywoływała rozbieżności w judykaturze, w tym także w orzecznictwie Sądu

Najwyższego. Jest to kwestia zasadnicza, bowiem od jej rozstrzygnięcia zależy

określenie właściwej podstawy prawnej roszczeń dochodzonych z tego tytułu przez

zakłady opieki zdrowotnej, co należy do obowiązku Sądu orzekającego, a także

wskazanie podmiotu biernie legitymowanego w takiej sprawie oraz właściwe

rozłożenie ciężaru dowodu okoliczności mających istotne znaczenie dla jej

rozstrzygnięcia.

Trybunał Konstytucyjny w powołanym przez Sąd Apelacyjny wyroku z dnia

18 grudnia 2002 r. K 43/01 a także w wyroku z dnia 5 kwietnia 2005 r. (OTK-A

z 2005 r., nr 4, poz. 43) stwierdzając zgodność z Konstytucją omawianego przepisu

wskazał jednocześnie na brak prawidłowej regulacji źródeł i podmiotu

zobowiązanego do pokrycia przyrostu wynagrodzeń i orzekł, że uznanie art. 4a za

zgodny z Konstytucją uwarunkowane jest rozumieniem go jako tworzącego

współodpowiedzialność systemu finansów publicznych za jego wykonanie.

Współodpowiedzialność tę odniósł do konstytucyjnych obowiązków władzy

publicznej w zakresie ochrony zdrowia (art. 68 Konstytucji RP) i wskazał, że środki

publiczne, w tym pochodzące ze zwiększonych składek na ubezpieczenie

społeczne, powinny być przeznaczone na zapewnienie realizacji obowiązku

podwyższenia wynagrodzeń, wynikającego z art. 4a ustawy o negocjacyjnym

systemie kształtowania wynagrodzeń. Stwierdził, że kasy chorych (poprzedniczki

prawne pozwanego Narodowego Funduszu Zdrowia), będące podmiotami finansów

7

publicznych w zakresie gromadzenia i gospodarowania składkami oraz

racjonalnego kształtowania odpłatności za usługi służby zdrowia, zobowiązane są

w zakresie swoich funkcji do wykonywania postanowień omawianej ustawy.

W ten nurt wykładni art. 4a ustawy wpisało się orzeczenie Sądu

Najwyższego z dnia 17 marca 2005 r. III CK 405/04 (OSNC z 2006 r., nr 2, poz.

36), w którym przyjęto, że wskazany przepis stanowi podstawę prawną także dla

roszczeń samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej wobec kas

chorych a później NFZ, jako właściwych podmiotów systemu finansów publicznych,

o pokrycie wydatków poniesionych na podwyżki wynagrodzeń pracowników

zakresie, w jakim w danych okolicznościach nie można było wymagać ich

sfinansowania przez te zakłady z własnych środków.

Inne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 24 września 2003 r.

I CK 143/03 (OSNC z 2004 r., nr 11, poz. 179) i z dnia 11 sierpnia 2005 r. V CK

79/05 (nie publ.), w których stwierdził, że brak podstaw prawnych do obciążenia kas

chorych (obecnie NFZ) obowiązkiem zwrotu wydatków samodzielnych publicznych

zakładów opieki zdrowotnej na pokrycie podwyżki wynagrodzeń przewidzianej

przez art. 4a ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania wynagrodzeń, który

to przepis nie może stanowić podstawy prawnej takiego roszczenia. We

wskazanym wyżej wyroku z dnia 24 września 2003 r. Sąd Najwyższy stwierdził, że

Skarb Państwa może ponosić odpowiedzialność odszkodowawczą za niezgodne

z prawem unormowanie zawarte w omawianej ustawie, które nie wskazując źródeł

sfinansowania podwyżek płac, w istocie nakłada na osobę prawną, bez podstawy

prawnej, obowiązek świadczeń nie będących daniną publiczną.

Ostatecznie jednak Sąd Najwyższy rozstrzygając to zagadnienie w składzie

siedmioosobowym nie podzielił powyższego stanowiska i w uchwale z dnia

30 marca 2006 r. III CZP 130/05 (OSNC z 2006 r., nr 11 poz. 177) stwierdził, że art.

4a ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania wynagrodzeń stanowi –

w związku z art. 56 k.c.- podstawę roszczenia samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej w stosunku do kasy chorych (NFZ) o zwrot kosztów

zwiększonego wynagrodzenia pracowników, jeżeli zakład ten, mimo prawidłowego

8

gospodarowania środkami uzyskanymi na podstawie umowy o udzielenie

świadczeń zdrowotnych, nie mógł tych kosztów pokryć w całości lub w części.

Sąd Najwyższy wskazał między innymi, że na kasach chorych, jako na

instytucji finansów publicznych dysponującej i gospodarującej środkami uzyskanymi

ze składek na ubezpieczenie społeczne ciążył obowiązek racjonalnego

kształtowania odpłatności za usługi służby zdrowia i uwzględniania w zawieranych

umowach o świadczenie tych usług realnych ich kosztów wynikających także

z regulacji ustawowych. W myśl art. 56 k.c. czynność prawna wywołuje nie tylko

skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad

współżycia społecznego i ustalonych zwyczajów. Przepis ten nakazuje więc przy

ocenie skutków czynności prawnej uwzględnić przede wszystkim treść czynności

prawnej, a w następnej kolejności ustawę. Art. 4a ustawy o negocjacyjnym

systemie kształtowania wynagrodzeń, rozumiany tak jak wskazał Trybunał

Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2002 r., jest elementem obowiązującego

porządku prawnego. Prowadzi to do wniosku, że umowy o udzielanie

ubezpieczonym świadczeń zdrowotnych zawarte na lata 2001 i 2002 stanowiły

w związku z art. 4a ustawy i art. 56 k.c. podstawę roszczeń samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej wobec NFZ jako następcy prawnego kas

chorych o zapłatę kwot niezbędnych do pokrycia kosztów związanych z realizacją

obowiązku wynikającego z art. 4a omawianej ustawy.

Sąd Najwyższy podkreślił też, że dopuszczona we wskazanym wyżej wyroku

z dnia 24 września 2003 r. I CK 143/03 możliwość uzyskania odszkodowania od

władzy publicznej z tytułu wadliwej legislacji może co najwyżej służyć

rozwiązywaniu sytuacji patologicznych i nie może rzutować na przedstawiony wyżej

kierunek wykładni art. 4a ustawy. Wykładnia ta pozwala samodzielnemu

publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej dochodzić kwot niezbędnych do pokrycia

kosztów wypłaconych pracownikom wynagrodzeń jako części należnego

umownego świadczenia pieniężnego, a nie jako odszkodowania, a zatem bez

konieczności wykazywania szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania

w terminie przez kasę chorych (NFZ). Nie jest jednak wykluczone, zgodnie z art.

481 § 3 k.c., domaganie się również naprawienia szkody doznanej przez

samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej wskutek zwłoki kontrahenta, tj.

9

nieotrzymania należnej kwoty w terminie z przyczyn, za które kasa chorych (NFZ)

ponosi odpowiedzialność (art. 476 w zw. z art. 471 in fine i art. 472 k.c.).

W omawianej uchwale Sąd Najwyższy wskazał także zasady rozkładu

ciężaru dowodu w procesie o zasądzenie należnego świadczenia umownego na

podstawie art. 4a ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania wynagrodzeń

w związku z art. 56 k.c. Stwierdził, że art. 4a ustawy podwyższając wynagrodzenie

pracowników samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, nie podważył

samej zasady samodzielności finansowej tych zakładów, ani nie przewidział

obowiązku pełnej rekompensaty tej podwyżki przez kasy chorych. Wobec

powyższego, w myśl reguł wyrażonych w art. 6 k.c., samodzielny publiczny zakład

opieki zdrowotnej dochodząc wyżej wskazanej należności powinien wykazać, że

mimo podjęcia wszelkich dostępnych działań organizacyjnych i finansowych nie był

w stanie pokryć tych kosztów w całości ze środków znajdujących się w jego

dyspozycji. W razie trudności dowodowych w ustaleniu okoliczności mających

wpływ na wynika sprawy pomocne mogą się okazać domniemania faktyczne,

płynące np. z sytuacji ukształtowanej w innych porównywalnych samodzielnych

publicznych zakładach opieki zdrowotnej. Prowadzenie nieprawidłowej gospodarki

finansowej lub nadmierne zadłużanie się samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej nie daje podstaw do obciążenia NFZ obowiązkiem uiszczenia

całej kwoty potrzebnej na podwyżki. NFZ może w sporze o zapłatę kwoty

stanowiącej pokrycie kosztów podwyżki wynagrodzeń zgłaszać zarzuty dotyczące

nie tylko gospodarki finansowej, stanu zobowiązań i ich struktury, wysokości

kosztów bezpośrednich oraz pośrednich, lecz także zarzuty dotyczące stanu

zatrudnienia i organizacji pracy samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej a także przyczyn, z powodu których wykroczył on poza maksymalny

poziom finansowania oraz przyczyn wzrostu kosztów opieki zdrowotnej i potrzeby

zastosowania określonych procedur medycznych oraz zakupu sprzętu i aparatury

medycznej. Zbadanie i rozważenie zasadności tych zarzutów pozwoli na właściwe

rozłożenie między strony umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych ciężaru

dokonanej ex lege podwyżki wynagrodzeń pracowników.

Przenosząc powyższe zasady na grunt rozpoznawanej sprawy przede

wszystkim należy uznać za nieskuteczne zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się

10

do rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego dotyczącego roszczenia dochodzonego od

Skarbu Państwa. Nie zachodzą bowiem szczególnie naganne, patologiczne

okoliczności uzasadniające deliktową odpowiedzialność Skarbu Państwa za

zaniedbania legislacyjne, skoro właściwa wykładnia art. 4a ustawy o negocjacyjnym

systemie kształtowania wynagrodzeń, dokonana przez Trybunał Konstytucyjny

i Sąd Najwyższy pozwala na dochodzenie pokrycia przez pozwany Narodowy

Fundusz Zdrowia wypłaconej przez stronę powodową podwyżki wynagrodzeń.

Dlatego w tym zakresie skarga kasacyjna została oddalona na podstawie art. 39814

k.p.c., przy zastosowaniu art. 102 k.p.c., uzasadniającego nieobciążenie strony

pozwanej kosztami postępowania kasacyjnego w tym zakresie ze względu na jej

trudną sytuację materialną.

Natomiast w świetle przedstawionej wykładni art. 4a ustawy

o negocjacyjnym systemie kształtowania wynagrodzeń za skuteczne należy uznać

odnoszące się do roszczenia skierowanego przeciwko NFZ kasacyjne zarzuty

naruszenia art. 361 § 2 k.c. oraz art. 4a ustawy. Roszczenie to nie opiera się

bowiem na art. 471 k.c. i nie jest roszczeniem odszkodowawczym, jak przyjął Sąd

Apelacyjny, podzielając podstawę prawną roszczenia wskazaną przez powoda,

którą nie był związany. Strona powodowa nie musiała zatem wykazywać szkody,

o której stanowi art. 361 § 2 k.c., niemający w sprawie zastosowania. W tym stanie

rzeczy rozważania i stanowisko Sądu Apelacyjnego w przedmiocie rozkładu ciężaru

dowodu, odnoszące się do roszczenia odszkodowawczego, a nie do roszczenia

opartego na art. 4a ustawy w związku z art. 56 k.c., uzasadniają zarzut

niewłaściwego zastosowania powyższych przepisów oraz art. 6 k.c. Skuteczny jest

także zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. w zakresie, w jakim Sąd Apelacyjny uznał,

że na stronie powodowej spoczywa obowiązek wskazania dowodów dla

stwierdzenia faktów, z których nie ona, lecz strona pozwana wywodzi skutki

prawne.

Wprawdzie słusznie Sąd Apelacyjny uznał, że to stronę powodową obciążało

udowodnienie, że podjęła wszystkie dostępne działania finansowe i organizacyjne,

by uzyskać we własnym zakresie środki niezbędne na wypłatę podwyżki

wynagrodzeń, a mimo to nie była w stanie tego uczynić, ale to na stronie pozwanej,

a nie powodowej spoczywał ciężar dowodu tego, że wykonała umowę

11

o świadczenie usług zdrowotnych oraz zobowiązania wynikające z zasad art. 56

k.c. w zw. z art. 4a ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania wynagrodzeń

i przekazała stronie powodowej środki na pokrycie kosztów podwyżki wynagrodzeń

pracowników, zaś jeśli środków tych nie przekazała, wyjaśnienie przyczyn

i udowodnienie, że zachodziły okoliczności wskazane w omówionej uchwale Sądu

Najwyższego z dnia 30 marca 2006 r., takie jak np. prowadzenie przez stronę

powodową nieprawidłowej gospodarki, uzasadniające odmowę pokrycia kosztów

podwyżki płac w całości lub w części.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c. oraz art.

108 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. uchylił zaskarżony wyrok w części oddalającej

apelację strony powodowej dotyczącą roszczenia skierowanego przeciwko NFZ

oraz w części orzekającej o kosztach procesu dotyczących tego roszczenia

i przekazał w tym zakresie sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

jc