I CSK 266/06

Sygn. akt I CSK 266/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Mirosław Bączyk

Protokolant Anna Matura

w sprawie z powództwa J. T., M. T. i A. T.

przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie M. i Prezydentowi

Miasta Stołecznego Warszawy

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 8 lutego 2007 r.,

skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 marca 2006 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach procesu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

2

Powodowie […] domagali się od Skarbu Państwa – Starosty Powiatu

warszawskiego oraz od Gminy Warszawy […] po 597 533,66 zł z odsetkami od 14

maja 1996 r. tytułem odszkodowania, na podstawie art. 160 k.p.a., twierdząc, że

wskutek sprzedaży przez Skarb Państwa lokali znajdujących się w budynku

położonym w W. przy ul. A. […] ponieśli uszczerbek majątkowy będący szkodą, za

którą odpowiedzialność ponosi Skarb Państwa.

Z bezspornych okoliczności wynika, że grunt podlegał przepisom dekretu

z 26.X.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy,

a poprzednik prawny powodów złożył wniosek o przyznanie prawa własności

czasowej – załatwiony odmownie decyzjami Naczelnika Dzielnicy Warszawa […] z

8 września 1975 r. i 28 października 1975 r. Skarb Państwa przejął wówczas na

własność budynek mieszkalny, po czym sprzedał siedem lokali w budynku

znajdującym się na nieruchomości wraz z udziałami w jego częściach wspólnych

i w prawie użytkowania wieczystego, tworząc w tym zakresie nieodwracalny stan

prawny.

Decyzją z 30 lipca 1999 r. Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że decyzje

Naczelnika Dzielnicy z roku 1975 stanowiące podstawę wpisu Skarbu Państwa w

księdze wieczystej – w części dotyczącej sprzedanych lokali i praw związanych,

zostały wydane z naruszeniem prawa.

Sąd Okręgowy wyrokiem z 7 grudnia 2004 r. uwzględnił w części roszczenie

przeciw Skarbowi Państwa - Prezydenta m. st. Warszawy. Zasądzając na rzecz

każdego z powodów po 325 323,66 zł z ustawowymi odsetkami od dnia

wyrokowania, Sąd ustalił istnienie związku przyczynowego miedzy decyzjami

z 1975 r. umożliwiającymi wyodrębnienie i zbycie lokali, a szkodą powodów.

Podstawę uznania legitymacji biernej Skarbu Państwa upatrywał Sąd Okręgowy

w art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – przepisy wprowadzające

ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych

(Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), nie podzielając przy tym poglądu prawnego

wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uchwale z 16 listopada 2004 r. sygn. III CZP

64/04 stwierdzającej, że gmina, a nie Skarb Państwa jest biernie legitymowana

w procesie o naprawienie szkody wynikłej wskutek wydania przed dniem 27 maja

3

1990 r. ostatecznej decyzji administracyjnej, jeżeli stwierdzenie jej nieważności lub

stwierdzenie, że wydana została z naruszeniem prawa nastąpiło po tej dacie.

Skarb Państwa w apelacji od tego wyroku zarzucał bezpodstawne przyjęcie,

że została wyrządzona szkoda oraz zastosowanie ochrony wynikającej z rękojmi

wiary publicznej wobec nabywców, naruszenie art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia

10 maja 1990 r. - przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym

i pracownikach samorządowych przez uznanie odpowiedzialności Skarbu Państwa

również w wypadku, gdy decyzja niezgodna z prawem została wydana przed

27 maja 1990 r. a decyzję nadzorczą stwierdzającą jej wadliwość wydano po tym

dniu. W apelacji zarzucono również pominięcie okoliczności, iż niektóre lokale

zostały sprzedane już przez samorząd terytorialny (gminny) a nie przez Skarb

Państwa.

Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji pozwanego

Skarbu Państwa zmienił wyrok ograniczając się do wykładni art. 36 ust. 3 pkt 3

ustawy z dnia 10 maja 1990 r. /.../ zgodnej z uchwałą Sądu Najwyższego

z 16 listopada 2004 r. sygn. III CZP 64/04. W skardze kasacyjnej powodów

opartej na obydwu podstawach przytoczono naruszenie art. 36 ust. 3 pkt 3 i 4

ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające /.../ przez ich błędną

wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i naruszenie art. 160 § §1 – 6 k.p.a. .

Podważając tę wykładnię przyjętą przez Sąd drugiej instancji skarżący wskazywali

jej konsekwencje, prowadzące do sprzeczności z normami rangi konstytucyjnej

oraz przepisami umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitę

Polską i do odmowy stosowania obowiązujących przepisów art. 160 § 1 – 6 k.p.a.

Zarzucali też naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. przez nienależyte uzasadnienie

podstawy prawnej wyroku – pomijające sprzeczność normy wywiedzionej z art. 36

ust. 3 pkt 3 i 4 z przepisami Konstytucji.

Skarżący wnosili o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów

procesu za drugą instancję oraz za postępowanie kasacyjne lub o uchylenie wyroku

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Po wniesieniu skargi powodowie

uzupełniali jej uzasadnienie, wskazując m.in., że Sądowi Najwyższemu zostało

przedstawione zagadnienie prawne:, „Który z podmiotów: Skarb Państwa czy

4

Gmina jest biernie legitymowany w procesie o naprawienie szkody wynikłej

z wydania przed 27 maja 1990 r. ostatecznej decyzji administracyjnej, jeżeli

stwierdzenie jej nieważności bądź stwierdzenie, że została wydana z naruszeniem

prawa nastąpiło po tej dacie (art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.-

Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę

o pracownikach samorządowych Dz.U. nr 32 poz. 191 z późn. zm.)?"

Sąd Najwyższy przedstawił je do rozstrzygnięcia powiększonemu składowi Sądu

Najwyższego, który w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę z 7 grudnia 2006 r.

stwierdzającą, że „Skarb Państwa jest biernie legitymowany w sprawie

o naprawienie szkody wynikłej z ostatecznej decyzji administracyjnej, o której

mowa w art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy

wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach

samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), także wtedy, gdy stwierdzenie jej

nieważności lub stwierdzenie, że została wydana z naruszeniem prawa nastąpiło

po dniu 26 maja 1990 r.”

Sąd Najwyższy rozpoznając skargę kasacyjną w sprawie z powództwa […]

podziela cytowaną wyżej uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego. Nie

negując istnienia wątpliwości, co do treści normy wywodzonej z art. 36 ust. 3 pkt 3

powoływanej ustawy z 10 maja 1990 r. i argumentów przemawiających na rzecz

konstrukcji podstawy odpowiedzialności Skarbu Państwa z tytułu decyzji uznanej

za nieważną lub wydaną z naruszeniem prawa - jako składającej się z dwóch

zdarzeń : decyzji wadliwej i decyzji nadzorczej stwierdzającej te wadliwość, nie

można pominąć wagi argumentów prowadzących do wniosków zgodnych z

uchwałą III CZP 99/06.

Powracając jeszcze do źródła wątpliwości, trzeba przyznać, że sformułowania

art. 36 ust. 3 pkt 3 i art. 160 § 1 k.p.a. wykazują różnice. Według art. 160 § 1 k.p.a.

roszczenie o odszkodowanie jest następstwem szkody (powstałej) na skutek

wydania decyzji z naruszeniem prawa, natomiast przejęcie przez Skarb Państwa

w myśl art. 36 ust. 3 pkt 3 dotyczy zobowiązań wynikających z decyzji

administracyjnych oraz zobowiązań wynikających z wykonania tych decyzji.

5

Interpretacja art. 36 prowadząca do wniosku o przejęciu przez Skarb

Państwa tylko zobowiązań wynikających z treści decyzji oznacza potwierdzenie,

że Państwo a nie samorząd wykona podjęte przez organy administracji

państwowej zobowiązania wyrażone w formie decyzji administracyjnej, nie daje

jednak odpowiedzi na pytanie o sens drugiego zdania o przejęciu zobowiązań

powstałych w związku z wykonywaniem tych decyzji. Wszak wykonanie

zobowiązania (w domyśle: należyte) polega właśnie na spełnieniu świadczenia

określonego w decyzji. Jeżeli zobowiązanie zostałoby wykonane, to w takim

zakresie wygasa i nie ma potrzeby ani przedmiotu przejęcia, i w takim razie

końcowe zdanie art. 36 ust. 3 pkt 3 byłoby błędem legislacyjnym, którego przecież

nie należy domniemywać w trakcie wykładni.

Poza tym ratio legis art. 160 k.p.a. polegało na przyznaniu poszkodowanym

kompensaty uszczerbku poniesionego wskutek działania organu administracji

publicznej, niezgodnego z prawem. Przyjęcie za podstawę odpowiedzialności

odszkodowawczej Skarbu Państwa decyzji nadzorczej - zgodnej z prawem, przeczy

natomiast podstawowym założeniom tego unormowania. Szkoda w zasadzie nie

może być wynikiem działania zgodnego z prawem, a jeśli już występują przypadki

tzw. szkód legalnych, to wymagają one wykazania związku przyczynowego między

legalnym działaniem a doznanym uszczerbkiem. Nie ma zaś wątpliwości, że

eliminacja decyzji niezgodnej z prawem w niektórych wypadkach uniemożliwia jej

wykonywanie i tym samym: powstanie lub powiększanie się strat. Np. w wypadku

uszczerbku polegającego na zbywaniu lokali przejętych przez państwo lub gminę

na podstawie wadliwej decyzji, stwierdzenie jej nieważności otwiera drogę do

wyłączenia dalszego zbywania. Jeżeli nawet uszczerbek powstałby wskutek

samego wydania decyzji, to nie da się wykazać związku przyczynowego miedzy

stwierdzeniem jej nieważności lub naruszenia prawa a tym uszczerbkiem. Dlatego

Skarb Państwa, a nie gmina ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone

wydaniem decyzji z 1975 r., mimo że ich niezgodność z prawem stwierdzono

dopiero w 1999 roku.

Z tych przyczyn należy uznać podstawę skargi kasacyjnej zarzucającej

naruszenie art., 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy

wprowadzające /.../ za usprawiedliwioną. Powoduje to konieczność uchylenia

6

zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania.

db