SNO 8/07

WYROK Z DNIA 12 MARCA 2007 R.

SNO 8/07

Przewodniczący: sędzia Józef Dołhy (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Marian Buliński, Irena Gromska-Szuster.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y na rozprawie z udziałem

Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego oraz protokolanta

po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2007 r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w

związku z odwołaniem obwinionego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt (...)

I. u t r z y m a ł w m o c y zaskarżony w y r o k ;

II. kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 16 listopada 2006 r. uznał

obwinionego sędziego Sądu Rejonowego za winnego tego, że w okresie od dnia 28

listopada 2001 r. do końca czerwca 2006 r., pełniąc obowiązki przewodniczącego II

Wydziału Karnego Sądu Rejonowego oraz będąc referentem spraw nie podejmował

czynności zmierzających do ich załatwienia w rozsądnym terminie, a ponadto

prowadząc sprawy naruszał przepisy Kodeksu postępowania karnego w zakresie

przeprowadzenia dowodów, przygotowywania rozpraw oraz podejmowania błędnych

decyzji w toku postępowania sądowego i stosowania wadliwej praktyki na

posiedzeniach pojednawczych oraz jako przewodniczący II Wydziału Karnego

poprzez brak nadzoru nad podległym Wydziałem dopuścił do niewykonania zaleceń

polustracyjnych, a w szczególności:

sprawie II K 27/01 Sądu Rejonowego, która wpłynęła do tamtejszego Sądu w

dniu 28 listopada 2001 r. dopuścił się naruszeń prawa procesowego, skutkiem

czego postanowienie zostało wydane dopiero w dniu 7 listopada 2005 r. i w

dodatku błędne, a ostatecznie merytorycznie sprawę załatwił dopiero dnia 30

czerwca 2006 r.,

jako przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego a także jako

referent spraw nie podejmował żadnych czynności zmierzających do ich

załatwienia, doprowadzając do tzw. „starzenia się” spraw, a ponadto

podejmując czynności naruszał przepisy postępowania karnego w zakresie

przygotowania rozpraw, postępowania dowodowego oraz czynności w toku

postępowania sądowego w sprawach Sądu Rejonowego:

2

a) II K 256/03,

b) II K 30/03, II K 220/03,

c) II K 51/04, II K 70/04, II K 86/04, II K 98/04, II K 154/04, II K 176/04,

II K 184/04, II K 187/04,

d) II K 12/05, II K 54/04, II K 73/05, II K 91/05, II K 115/05, II K 109/05,

II K 123/05, II K 151/05, II K 154/05, II K 157/05, II K 163/05, II K

169/05, II K 173/05, II K 177/05, II K 181/05, II K 182/05, lII K 187/05,

II K 191/05,

e) II K 28/06, II K 32/06,

w okresie od dnia 8 lipca 2005 r. do końca marca 2006 r., pełniąc obowiązki

przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego poprzez brak

nadzoru nad podległym mu Wydziałem, jak również nad sprawami

pozostającymi w jego referacie dopuścił do niewykonania zaleceń

polustracyjnych Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 8 lipca 2005 r. – VII W

4102-7/05, VII W 4109-3/05, o których mowa ponownie w zaleceniach

polustracyjnych Prezesa tego Sądu z dnia 18 maja 2006 r. – VII W 4102-3/06

i VIII W 4109-3/06,

tj. przewinienia służbowego z art. 107 § 1 ustawy – Prawa o ustroju sądów

powszechnych, i za to na podstawie art. 109 § 1 pkt 4 cyt. ustawy wymierzył

obwinionemu karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe w obszarze

Sądu Apelacyjnego w A.

Od powyższego wyroku obwiniony wniósł odwołanie, zarzucając rażącą

niewspółmierność (surowość) orzeczonej kary dyscyplinarnej.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie nie jest zasadne.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny trafnie wskazał, że przypisane sędziemu

przewinienie służbowe ma charakter czynu ciągłego, popełnionego w okresie od dnia

28 listopada 2001 r. do końca czerwca 2006 r. Wśród okoliczności decydujących o

stopniu zawinienia obwinionego sędziego Sąd Dyscyplinarny pierwszej instancji

słusznie uwzględnił, że naruszenie przepisów postępowania, prowadzące do

przewlekłości w rozpoznaniu spraw, miało charakter permanentny i rażący.

Sąd pierwszej instancji uwzględnił zatem znaczny stopień szkodliwości

przewinienia, rażący stopień zawinienia oraz rozmiary szkody wyrządzonej dobru

wymiaru sprawiedliwości, jak również dotychczasową karalność dyscyplinarną,

wymierzając karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe.

W świetle tych okoliczności nie sposób uznać, iż orzeczona wobec obwinionego

kara dyscyplinarna zawiera cechy rażącej niewspółmierności w sensie surowości.

3

Z tych motywów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny utrzymał w mocy zaskarżony

wyrok.