SNO 12/07

WYROK Z DNIA 27 MARCA 2007 R.

SNO 12/07

Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Maciak (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk, Małgorzata Gierszon.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y na rozprawie z udziałem

protokolanta po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2007 r. sprawy sędziego Sądu

Rejonowego w związku z odwołaniem obwinionej od wyroku Sądu Apelacyjnego –

Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 października 2006 r., sygn. akt (...)

u t r z y m a ł w m o c y zaskarżony w y r o k .

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 października

2006 r., sygn. akt (...), sędzia Sądu Rejonowego została uznana winną przewinienia

dyscyplinarnego z art. 107 § 1 ustawy a dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.) popełnionego w ten sposób, że

dopuściła się rażącej przewlekłości postępowania w sprawie sygn. akt VII C 22/04 z

powództwa Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo – Kredytowej im. F. Stefczyka w G.

przeciwko Agnieszce R. i Jolancie J. o zapłatę, za który to czyn, na podstawie art. 107

§ 1 w zw. z art. 109 § 1 pkt 1 cyt. ustawy, wymierzono obwinionej karę upomnienia.

Odwołanie od powyższego orzeczenia wniosła obwiniona sędzia Sądu

Rejonowego, która zarzucając zaskarżonemu wyrokowi błędne ustalenia faktyczne

przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, a polegające na stwierdzeniu, iż w sprawie VII C

22/04 dopuściła się rażącej zawinionej przewlekłości poprzez przetrzymywanie akt lub

brak nadzoru nad biegiem sprawy oraz w postępowaniu klauzulowym wniosła: „o

zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie (...) od obydwu powyższych zarzutów

lub o uniewinnienie od pierwszego z nich, a co do drugiego o umorzenie sprawy ze

względu na znikomy stopień społecznej szkodliwości lub o odstąpienie od

wymierzenia kary dyscyplinarnej”. Alternatywnie obwiniona postulowała „uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi

Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania”.

W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co

następuje:

Odwołanie obwinionej od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego

na uwzględnienie nie zasługuje.

2

Wbrew wywodom sędziego Sądu Rejonowego zawartym w odwołaniu, Sąd

pierwszej instancji w sposób bardzo szczegółowy i wnikliwie przeanalizował

wszystkie trzy przedstawione obwinionej przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego

zarzuty, odrzucając w myśl zasady in dubio pro reo, wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k., dwa

pierwsze z nich. Przypisując zaś obwinionej rażącą przewlekłość postępowania w

sprawie sygn. akt VII C 22/04, sąd a quo, zajęte w tym zakresie stanowisko,

szczegółowo i przywołując określone dowody, uzasadnił. W sprawie tej, w

szczególności w oparciu o zapisy z Repertorium, zawartość akt oraz zeznania świadka,

Kierowniczki Sekretariatu Zofii K., Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w sposób

należyty i zgodny z zasadą określoną w art. 7 k.p.k. wykazał, że akta sprawy, sygn.

VII C 22/04, pozostawały w dyspozycji sędziego Sądu Rejonowego w okresie od dnia

16 grudnia 2002 r. do dnia 23 lutego 2004 r. (a więc ponad rok i 2 miesiące), kiedy to

nie były podejmowane w tej sprawie żadne czynności.

Również w zakresie postępowania klauzulowego w omawianej sprawie,

przyjmując najbardziej korzystną dla obwinionej wersję, rozpoznający sprawę w

pierwszej instancji Sąd Dyscyplinarny w sposób nie budzący wątpliwości wykazał, że

bezczynność sędziego Sądu Rejonowego miała miejsce w okresie od dnia 6

października 2005 r. do dnia 24 listopada 2005 r. (łącznie 49 dni), kiedy to na jej

zarządzenie z tej daty, nadana została klauzula.

W ocenie Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego, w świetle prawidłowych

ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji, zgodzić się należy również z

zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tezą, że podana wyżej rażąca

przewlekłość postępowania w sprawie, sygn. akt VII C 22/04, była skutkiem braku

właściwej organizacji pracy obwinionej i braku dostatecznej samodyscypliny w

zakresie kontrolowania biegu przydzielonych jej spraw i bezczynności tej nie można

tłumaczyć podnoszonym przez obwinioną przeciążeniem jej obowiązkami

służbowymi.

W tej sytuacji, mając przy tym na uwadze, że sędzia Sądu Rejonowego, za tego

samego rodzaju przewinienie dyscyplinarne, była już ukarana wyrokiem Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt (...), karą

dyscyplinarną upomnienia, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny nie znalazł żadnych

podstaw do uwzględnienia odwołania obwinionej i ewentualnego skorygowania

zaskarżonego wyroku.