I UZP 7/06

Uchwała z dnia 5 kwietnia 2007 r.

I UZP 7/06

Przewodniczący SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Katarzyna Gonera, Józef Iwulski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2007 r.

sprawy z odwołania Edwarda B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-

Oddziałowi w Ł. o wysokość emerytury, na skutek zagadnienia prawnego przekaza-

nego przez Sąd Apelacyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 5 października 2006 r.

[...]

„Czy na podstawie art. 111 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w brzmieniu obowią-

zującym od 1 lipca 2004 r. emeryt pobierający uprzednio rentę z tytułu niezdolności

do pracy, ma prawo do przeliczenia emerytury z uwzględnieniem podstawy wymiaru

składek na ubezpieczenie społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych wybranych z

okresu 20 lat kalendarzowych poprzedzających rok złożenia wniosku o rentę, z

uwzględnieniem kwoty bazowej obowiązującej w dacie złożenia wniosku o emeryturę

?"

p o d j ą ł uchwałę:

1. Na podstawie art. 111 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( jednolity tekst:

Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), w brzmieniu obowiazującym od 1 lipca

2004 r., emeryt pobierający wcześniej rentę z tytułu niezdolności do pracy nie

ma prawa do ponownego obliczenia (przeliczenia) emerytury, z uwzględnie-

niem kwoty bazowej obowiązującej w dniu złożenia wniosku o emeryturę, we-

dług podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 10 kolejnych lat

kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpo-

średnio rok kalendarzowy, w którym złożył wniosek o rentę.

2

2. Podstawę wymiaru emerytury dla osoby, która wcześniej pobierała

rentę z tytułu niezdolności do pracy, można ustalić na nowo (art. 21 ust. 1 pkt 2

ustawy wymienionej w punkcie 1) dla tego nowego świadczenia (emerytury), z

uwzględnieniem kwoty bazowej obowiązującej w dacie złożenia wniosku o

emeryturę, tylko przy zachowaniu zasad określonych w jej art. 15.

U z a s a d n i e n i e

Przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne

ujawniło się w następującym stanie sprawy. Ubezpieczony Edward B. od 2003 r. po-

biera emeryturę, a wcześniej od 1980 r. do 2003 r. pobierał rentę z tytułu inwalidz-

twa, a następnie niezdolności do pracy. Do obliczenia wysokości renty organ rentowy

przyjął w decyzji z września 1980 r. przeciętne wynagrodzenie z okresu od 1 paź-

dziernika 1978 r. do stycznia 1980 r., co dało wskaźnik wysokości podstawy wymiaru

tego świadczenia 182,82 %. Natomiast decyzją z dnia 7 listopada 2003 r. organ ren-

towy, przyznając ubezpieczonemu emeryturę przyjął do ustalenia podstawy jej wy-

miaru przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 20 lat

kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia, tj. z lat: od 1967 r. do

1973 r., 1977 r., 1981 r., od 1983 r. do 1988 r. i od 1990 r. do 1994 r., co dało wskaź-

nik wysokości podstawy wymiaru emerytury 134,53 %. Przyjmując do obliczenia

emerytury wynagrodzenie z takich okresów organ rentowy wskazał, iż wprawdzie

wyliczony w ten sposób wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury jest niż-

szy, niż przyjęty wcześniej do wyliczenia renty, jednakże zastosowanie nowej kwoty

bazowej pozwala na ustalenie wysokości emerytury w wymiarze korzystniejszym,

która po odliczeniu wszystkich obciążeń wyniosła 1.688,66 zł.

W dniu 18 sierpnia 2004 r. ubezpieczony złożył do organu rentowego wniosek

o „przeliczenie jego emerytury według załączonych do wniosku dokumentów i wyli-

czenie świadczenia z uwzględnieniem najkorzystniejszego wariantu". Decyzją z dnia

31 sierpnia 2004 r. organ rentowy przeliczył wnioskodawcy w trybie art. 111 ustawy o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (powoływanej dalej

jako ustawa o emeryturach i rentach lub emerytalna) podstawę wymiaru emerytury,

zmieniając okres, z którego ustalono podstawę jej wymiaru, którą ustalił według

przeciętnej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 20 lat kalenda-

rzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia, tj. z lat od 1961 r. do 1977 r.,

3

1979 r., 1984 i 1985 r. Tak obliczony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emery-

tury wzrósł do 168,52%, zaś wysokość przeliczonej emerytury po odliczeniu zaliczki

na podatek dochodowy wynosi 2.006,39 zł.

W odwołaniu od tej decyzji ubezpieczony zarzucił, iż organ rentowy nie wybrał

najkorzystniejszego wariantu obliczenia należnej mu emerytury, którym byłoby przy-

jęcie do obliczenia podstawy jej wymiaru przeciętnej podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych wybranych z 20 lat po-

przedzających rok, w którym po raz pierwszy zgłosił wniosek o przyznanie renty in-

walidzkiej, co miało miejsce w 1980 r. Wnioskodawca twierdził, iż najkorzystniejszym

dla niego wariantem byłoby przyjęcie do obliczenia podstawy wymiaru emerytury

okresu od 1964 do 1973 r., kiedy to wskaźnik wysokości tej podstawy wynosiłby

200%.

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy w Łodzi zmienił zaskarżo-

ną decyzję i zobowiązał organ rentowy do ponownego obliczenia wysokości emerytu-

ry ubezpieczonego, przyjmując do jej obliczenia podstawę wymiaru składek na ubez-

pieczenia społeczne z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalenda-

rzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym ubezpieczony

zgłosił wniosek o przyznanie mu renty inwalidzkiej, ale przy uwzględnieniu kwoty ba-

zowej ostatnio przyjętej do obliczenia należnej mu emerytury. Zdaniem tego Sądu,

przeliczenie emerytury wnioskodawcy dokonane przez organ rentowy nie uwzględnia

najkorzystniejszego wariantu określonego w art. 111 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej,

polegającego na przyjęciu za podstawę wymiaru emerytury podstawy wymiaru

składki na ubezpieczenie społeczne z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z

20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym

ubezpieczony zgłosił wniosek o przyznanie renty, co w przypadku wnioskodawcy

miało miejsce w 1980 r. Gdyby przyjęto ten wariant wyliczenia emerytury, to wskaź-

nik wysokości podstawy wymiaru emerytury wynosiłby 204,48 %.

Dokonując analizy art. 111 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej Sąd Okręgowy

uznał, iż przepis ten wprowadza cztery warianty przeliczenia emerytury i daje ubez-

pieczonemu możliwość dokonania wyboru najbardziej korzystnej opcji oraz przyjęcia

za podstawę obliczeń dziesięcioletniego okresu z 20 lat liczonych wstecz: 1/ od zło-

żenia wniosku o emeryturę, 2/ od złożenia wniosku o rentę, 3/ od złożenia wniosku o

ponowne przeliczenie emerytury, 4/ od złożenia wniosku o ponowne przeliczenie

renty. Ustawa w tym zakresie nie wprowadza żadnych ograniczeń, a ratio legis art.

4

111 jest niewątpliwie najkorzystniejsze ukształtowanie wysokości świadczenia. Skoro

przyjęcie do obliczenia podstawy wymiaru emerytury zarobków ubezpieczonego z

okresu wskazanych przez niego kolejnych 10 lat z 20 lat poprzedzających rok, w któ-

rym zgłosił on po raz pierwszy wniosek o rentę dało wskaźnik wysokości podstawy

wymiaru emerytury 204,48 %, to został spełniony wymóg przeliczenia emerytury

określony w tym przepisie, aby ten wskaźnik był wyższy od poprzednio obliczonego.

W apelacji organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie

odwołania zarzucając, iż Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej interpretacji

art. 111 ustawy o emeryturach i rentach, bo nie przeprowadził pełnej jego analizy z

zastosowaniem wykładni systemowej i celowościowej oraz z pominięciem art. 15 i 21

tej ustawy. Tymczasem ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej do-

puszcza przyjęcie do wyliczenia wysokości emerytury podstawy wymiaru renty, a nie

tylko jednego jej elementu, jakim jest wskaźnik wysokości podstawy wymiaru tego

świadczenia. Z kolei z art. 15 ustawy o emeryturach i rentach wynika, iż na podstawę

wymiaru emerytury obliczonej w trybie tego przepisu składa się składnik wysokości

podstawy wymiaru wyliczony z okresu wskazanego w tym przepisie pomnożony

przez kwotę bazową obowiązującą w dniu przyznania prawa do emerytury. A zatem

ustawodawca dopuszcza możliwość wyliczenia podstawy wymiaru emerytury, której

elementem jest kwota bazowa obowiązująca w dniu przyznania prawa do emerytury i

wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z 10 lat kalendarzowych, ale wybrany tylko z

okresu 20 lat kalendarzowych poprzedzających rok kalendarzowy, w którym zgłoszo-

no wniosek o przyznanie emerytury a nie renty.

Na gruncie takiego stanu sprawy i argumentów podniesionym w apelacji orga-

nu rentowego Sąd Apelacyjny powziął istotne wątpliwości co do prawidłowej wykładni

art. 111 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach, w brzmieniu obowiązującym od

dnia 1 lipca 2004 r. Zgodnie z pierwotną treścią tego przepisu, wysokość emerytury

lub renty oblicza się ponownie, od podstawy wymiaru ustalonej w myśl art. 15 tej

ustawy, jeżeli do jego obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpie-

czenie społeczne lub ubezpieczenie emerytalne i rentowe na podstawie przepisów

prawa polskiego z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzo-

wych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wnio-

sek o przyznanie emerytury lub renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty z

uwzględnieniem art. 176. Wnioskodawca nie składał wcześniej wniosku o ponowne

przeliczenie renty, natomiast złożył wniosek o przyznanie emerytury i wyliczenie jej

5

wysokości według najkorzystniejszego wariantu. Ponadto, zgodnie z art. 21 ustawy

emerytalnej, podstawę wymiaru emerytury dla osoby, która wcześniej miała ustalone

prawo do renty stanowi: 1) podstawa wymiaru renty z uwzględnieniem waloryzacji,

lub 2) podstawa wymiaru ustalona na nowo w myśl art. 15, który przewiduje, że pod-

stawę emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna

podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie lub na ubezpieczenie społeczne na

podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych

wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzają-

cych bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę z

uwzględnieniem ust. 6 i art. 176. Zgodnie z ust. 6 tego przepisu, na wniosek ubez-

pieczonego podstawę wymiaru świadczenia może stanowić podstawa wymiaru

składki z okresu 20 lat przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku wybranych

z całego okresu ubezpieczenia.

Z przytoczonych przepisów wynika, iż ustawa o emeryturach i rentach w spo-

sób wiążący zakreśla pewne ramy czasowe w zakresie możliwości dokonywania

wyboru okresu, z którego należy obliczyć świadczenia. A zatem możliwe jest wybra-

nie kolejnych 10 lat z dwudziestolecia bezpośrednio poprzedzającego rok złożenia

wniosku o emeryturę lub rentę lub też wybranie z całego okresu ubezpieczenia do-

wolnych 20 lat kalendarzowych przypadających przed dniem zgłoszenia wniosku.

Jednakże Sąd Okręgowy dopuścił możliwość obliczenia wysokości emerytury ubez-

pieczonego - do której nabył prawo w 2003 r. - z podstawy wymiaru składek na ubez-

pieczenie społeczne z kolejnych 10 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośred-

nio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie renty inwalidzkiej,

(tj. z okresu poprzedzającego rok 1980), przy uwzględnieniu kwoty bazowej przyjętej

do obliczenia świadczenia emerytalnego, a tym samym w istocie dopuścił możliwość

obliczenia wysokości emerytury z okresu znacznie wybiegającego przed dwudzie-

stolecie wstecz od zgłoszenia wniosku o przyznanie tego świadczenia. Według Sądu

Apelacyjnego, taka koncepcja sposobu obliczenia emerytury doprowadziłaby do

naruszenia zasady równego traktowania ubezpieczonych, ponieważ ubezpieczeni

wcześniej pobierający renty z tytułu niezdolności do pracy mogliby korzystać z moż-

liwości wybrania do obliczenia emerytur zarobków z innych okresów niż te, które

zgodnie z obowiązującymi zasadami dotyczą wszystkich ubezpieczonych, ponieważ

w odniesieniu do grupy ubezpieczonych, którzy przed uzyskaniem uprawnień eme-

6

rytalnych nie pobierali świadczeń rentowych, brak jest możliwości wyboru okresu in-

nego niż określony w art. 15 ustawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istota przedłożonego Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienia

prawnego sprowadza się do wyjaśnienia kwestii, czy osoba wcześniej pobierająca

rentę z tytułu niezdolności do pracy, która przechodzi na emeryturę, ustalaną jako

nowe świadczenie (rodzajowo odrębne od dotychczas pobieranej renty), ma prawo

skorzystać przy ustalaniu wysokości emerytury zarówno z aktualnej kwoty bazowej

obowiązującej w dacie złożenia wniosku o emeryturę, jak i ze wskazanego okresu do

obliczenia lub przeliczenia podstawy wymiaru emerytury, tyle że według podstawy

wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne z liczby kolejnych 10 lat kalendarzo-

wych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalen-

darzowy, w którym osoba ta poprzednio zgłosiła wniosek o rentę. Wątpliwości te po-

wstały na gruncie zmieniającej się treści art. 111 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i

rentach. Przepis ten w pierwotnym brzmieniu, obowiązującym do 30 czerwca 2004 r.,

dopuszczał możliwość ponownego obliczenia emerytury lub renty, jeżeli do jej obli-

czenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubez-

pieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego z kolejnych

10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpo-

średnio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o ponowne ustalenie eme-

rytury lub renty, z uwzględnieniem art. 176, jeżeli wskaźnik wysokości podstawy wy-

miaru jest wyższy od poprzednio obliczonego. Natomiast od 1 lipca 2004 r. przepis

ten umożliwia ponowne obliczenie emerytury lub renty również według podstawy

wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z okresu kolejnych 10 lat kalendarzo-

wych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalen-

darzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub renty. Tymczasem

regulacje te miały na celu umożliwienie ubezpieczonym, którzy pobierali określone

świadczenie (emerytury lub renty) obliczone od podstawy wymiaru ustalonej z okre-

sów krótszych niż 10 kolejnych lat kalendarzowych, (np. z ostatnich czterech kwar-

tałów kalendarzowych albo z kolejnych 3 lat kalendarzowych wybranych z ostatnich

12 lat kalendarzowych, licząc wstecz od roku (kwartału), w którym zgłoszono wnio-

sek o emeryturę lub rentę - por. art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopa-

7

trzeniu emerytalnym pracowników oraz ich rodzin, Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.),

ponowne ustalenie podstawy wymiaru pobieranych świadczeń z okresu kolejnych 10

lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpo-

średnio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub

renty albo o ponowne ustalenie tych świadczeń, jeżeli uzyskany w ten sposób

wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.

Istotne jest to, że możliwość ponownego obliczenia emerytury lub renty odnosi

się do świadczenia wcześniej przyznanego i pobieranego, bo tylko takie może być

ponownie obliczone w myśl art. 111 ustawy emerytalnej, którego zastosowanie zale-

ży od rodzaju świadczenia (emerytury lub renty), objętego wniosekiem o ponowne

obliczenie świadczenia. Niezbyt fortunnie użyty przez ustawodawcę do przeliczanego

świadczenia łącznik „lub” nie może być jednak interpretowany w ten sposób, że

ubezpieczonemu pobierającemu emeryturę (emerytowi) należy ponownie obliczać

przysługującą mu emeryturę według rygorów i zasad wyliczenia renty z tytułu nie-

zdolności do pracy (według porządku przyznawania świadczeń rentowych), albo, że

renciście można ponownie obliczać przysługującą mu rentę według odrębnego reżi-

mu ustalania prawa do emerytury. Jeżeli zatem wniosek o ponowne obliczenie doty-

czy pobieranej renty z tytułu niezdolności do pracy, to możliwość wskazania okresu

10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpo-

średnio rok kalendarzowy, odnosi się do roku, w którym zgłoszono wniosek o przy-

znanie pobieranej renty albo o ponowne ustalenie tego świadczenia. Natomiast w

przypadku wniosku o ponowne obliczenie emerytury - możliwość wskazania okresu

10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpo-

średnio rok kalendarzowy, odnosi się do roku, w którym ubezpieczony zgłosił wnio-

sek o emeryturę lub ponowne obliczenie tego świadczenia.

Należało ponadto mieć na uwadze, że w utrwalonym orzecznictwie Sądu Naj-

wyższego (por. uchwałę z dnia 18 października 2006 r., I UZP 2/06, OSNP 2007 nr

5-6, poz. 76), potwierdzono możliwość wyliczenia emerytury dla osoby, która wcze-

śniej pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy, z uwzględnieniem kwoty bazowej

obowiązującej w dacie złożenia wniosku o emeryturę, która jest korzystniejsza (wyż-

sza) niż kwota bazowa obowiązująca wcześniej w dacie nabycia prawa do renty.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach, podstawę wymiaru emerytu-

ry dla osoby, która wcześniej miała ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do

pracy, stanowi: 1) podstawa wymiaru renty - w wysokości uwzględniającej rewalory-

8

zację oraz wszystkie kolejne waloryzacje przypadające w okresie następującym po

ustaleniu prawa do renty albo 2) podstawa wymiaru ustalona na nowo w myśl art. 15.

Wybór tego drugiego wariantu powoduje, że podstawę wymiaru emerytury dla osoby,

która wcześniej pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy, można dla tego nowe-

go świadczenia (emerytury) ustalić na nowo (art. 21 ust. 1 ustawy emerytalnej) i z

uwzględnieniem kwoty bazowej obowiązującej w dacie złożenia wniosku o emery-

turę, ale tylko w myśl art. 15, tj. z zachowaniem zasad wskazanych w tym przepisie.

Oznacza to, że ustalana na nowo - w myśl art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej -

podstawa wymiaru emerytury dla osoby, która wcześniej miała ustalone prawo do

renty z tytułu niezdolności do pracy, jest wyliczana według przeciętnej podstawy wy-

miaru składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społecz-

ne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzo-

wych, wybranych przez zainteresowanego ubiegającego się o emeryturę z ostatnich

20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wnio-

sek o to nowe świadczenie (art. 15 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach), albo o

ponowne jego obliczenie (art. 111 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Dodatkowo (alternatyw-

nie), na wniosek ubezpieczonego, podstawę wymiaru emerytury może stanowić

przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia

emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed dniem

zgłoszenia wniosku o emeryturę (art. 15 ust. 6 ustawy emerytalnej) albo o ponowne

jego obliczenie (art. 111 ust. 3 tej ustawy).

Przyjęty kierunek wykładni wyklucza zatem dopuszczalność niejako „hybrydo-

wego” wyliczenia emerytury, co następowałoby z zachowaniem „reżimu emerytalne-

go”, polegającego na uwzględnieniu korzystniejszej kwoty bazowej obowiązującej w

dniu złożenia wniosku o emeryturę, tj. według zasady ustalenia na nowo podstawy

wymiaru emerytury (art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej), a ponadto - w innej czę-

ści - według „reżimu rentowego”, który umożliwiałby korzystniejsze wyliczenie wyso-

kości nowego świadczenia (emerytury), tyle że według podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie społeczne z okresu 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalen-

darzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono

wniosek o przyznanie innego rodzajowo świadczenia, jakim była wcześniej pobierana

renta z tytułu niezdolności do pracy. Takie stanowisko prowadziłoby do dyskryminacji

i naruszenia zasady równego traktowania (art. 2a ustawy z dnia 13 października

1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 11,

9

poz. 74 ze zm.), tych ubezpieczonych, którzy przed nabyciem emerytury nie korzy-

stali z uprawnień rentowych z tytułu niezdolności do pracy, a którzy mogliby wskazać

do ustalenia podstawy wymiaru emerytury okres 10 lat kalendarzowych wybranych z

20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym

zgłosili wniosek o emeryturę lub ponowne jej obliczenie. Tymczasem w krytykowa-

nym „hybrydowym” wariancie ustalania emerytury ubezpieczeni, którzy wcześniej

korzystali z uprawnień rentowych, mogliby skorzystać zarówno z uprawnień przysłu-

gujących wszystkim emerytom, jak i z możliwości wskazania do wyliczenia emerytury

także wyżej określonych lat przypadających ponadto przed rokiem złożenia wniosku

o rentę, a zatem mogliby wskazywać inne okresy niż te, które dotyczą wszystkich

ubezpieczonych nabywających uprawnienia emerytalne.

Powyższe uwarunkowania prowadziły do uznania, że wniosek o przyznanie

lub ponowne ustalenie wysokości emerytury lub renty dotyczy konkretnego rodzaju

świadczenia (emerytury albo renty), a zatem powinien być rozpoznany w trybie i we-

dług zasad właściwych dla ustalania każdego z tych odmiennych rodzajowo świad-

czeń z ubezpieczenia społecznego, co doprowadziło do rozstrzygnięcia przedstawio-

nego zagadnienia prawnego w sposób opisany w podjętej uchwale.

========================================