II PK 297/06

Sygn. akt II PK 297/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk (przewodniczący)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa I. W.

przeciwko Spółdzielni Inwalidów I. Zakład Pracy Chronionej w J.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 maja 2007 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w L.

z dnia 11 maja 2006 r.,

oddala skargę kasacyjną i nie obciąża powódki kosztami

postępowania kasacyjnego.

2

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 9 marca 2006 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w J. przywrócił

powódkę I. W. do pracy w Spółdzielni Inwalidów „I.” – Zakład Pracy Chronionej w J. na

poprzednich warunkach pracy i płacy przyjmując, że dokonane powódce przez

pracodawcę wypowiedzenie umowy o pracę zawierało pozorne i mało konkretne

przyczyny uzasadniające rozwiązanie stosunku pracy.

W uwzględnieniu apelacji strony pozwanej wyrokiem z dnia 11 maja 2006 r. Sąd

Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. zmienił zaskarżony wyrok i

oddalił powództwo uznając, że dokonane powódce wypowiedzenie było uzasadnione i

zgodne z przepisami formalnymi.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powódka zarzuciła naruszenie

przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, a mianowicie: 1) art. 386 § 2 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 2 k.p.c. i art. 8 ust.

2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych przez brak uchylenia przez Sąd

odwoławczy wyroku Sądu pierwszej instancji w całości, zniesienia postępowania w

pierwszej instancji w całości oraz przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do

ponownego rozpoznania pomimo zachodzącej nieważności postępowania z uwagi na

reprezentowanie powódki przed Sądem pierwszej instancji przez nienależycie

umocowanego pełnomocnika – radcę prawnego, który w trakcie postępowania

pozostawał w stosunku pracy oraz 2) art. 86 k.p.c. i art. 87 § 1 k.p.c. oraz art. 379 pkt 5

k.p.c. przez brak dopuszczenia przez Sąd odwoławczy pełnomocnika powódki do

udziału w postępowaniu, choć w dniu 11 maja 2006 r. będący pełnomocnikiem powódki

radca prawny mógł występować przed Sądem, a tym samym pozbawienie powódki

prawa do obrony przejawiające się w pozbawieniu możności fachowej obrony jej praw.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego

rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez uchylenie

wyroku Sądu pierwszej instancji oraz zniesienie postępowania począwszy od złożenia

pozwu do dnia wydania wyroku i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego

rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w postępowaniu przed Sądem

pierwszej instancji powódkę reprezentował radca prawny pozostający jednocześnie w

stosunku pracy, o czym Sąd Okręgowy powziął wiadomość z oświadczenia

3

pełnomocnika z dnia 8 maja 2006 r. Winno to skutkować wzięciem pod uwagę z urzędu

określonej w art. 379 pkt 2 k.p.c. nieważności postępowania przed Sądem pierwszej

instancji i uchyleniem – na podstawie art. 386 § 2 k.p.c. – wyroku wydanego przez ten

Sąd. W świetle art. 87 k.p.c. i obowiązującego do dnia 10 września 2005 r. przepisu art.

8 ust. 2 ustawy o radcach prawnych pełnomocnikiem powódki nie mogła być osoba nie

należąca do kręgu osób mogących występować w takiej roli w procesie. Takiego

rodzaju nienależyte umocowanie pełnomocnika skutkujące nieważnością postępowania

nie mogło zostać usunięte w drodze zatwierdzenia przez powódkę czynności

dokonanych przez radcę prawnego. W tym zakresie skarżąca powołała się na uchwałę

Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca 2004 r., III CZP 32/04 oraz wyrok tego Sądu z dnia

20 sierpnia 2001 r., I PKN 586/00.

Skarżąca wskazała, że pomimo tego, iż w trakcie postępowania

drugoinstancyjnego nie obowiązywał już przepis art. 8 ust. 2 ustawy o radcach

prawnych, Sąd Okręgowy zwrócił się o złożenie przez pełnomocnika powódki

oświadczenia w przedmiocie pozostawania przez niego w stosunku pracy. Sugerowało

to zajęcie przez Sąd drugiej instancji stanowiska o niemożności reprezentowania

powódki w postępowaniu apelacyjnym przez pozostającego w stosunku pracy radcę

prawnego. Wskazuje na to również odebranie od powódki oświadczenia co do

potwierdzenia przez nią czynności procesowych dokonanych przez jej pełnomocnika.

Niedopuszczenie do udziału w sprawie prawidłowo umocowanego pełnomocnika

stanowiło pozbawienie powódki możności obrony jej praw w rozumieniu art. 379 pkt 5

k.p.c. Decyzje Sądu drugiej instancji w tym zakresie zostały podjęte przed rozprawą bez

stosownych adnotacji w protokole rozprawy apelacyjnej. Z dołączonego do skargi

kasacyjnej oświadczenia reprezentującego powódkę w postępowaniu przed Sądami

pierwszej i drugiej instancji radcy prawnego wynika, że w dniu 11 maja 2006 r. przed

rozprawą apelacyjną został poinformowany przez przewodniczącego składu

orzekającego i w obecności tego składu, że w związku ze złożonym oświadczeniem o

pozostawaniu w stosunku pracy nie może reprezentować powódki w postępowaniu

apelacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W związku z podniesionymi w skardze kasacyjnej zarzutami uzupełnienia

wymaga opis stanu faktycznego sprawy w zakresie umocowania występującego w

sprawie pełnomocnika powódki. Powódka osobiście wniosła pozew o uznanie

dokonanego jej wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne. W dniu 18 stycznia

4

2005 r. udzieliła na piśmie pełnomocnictwa radcy prawnemu do reprezentowania jej w

sprawie w postępowaniu przed Sądami pierwszej i drugiej instancji. Pełnomocnictwo to

nie zawierało wymaganego przez przepis art. 89 § 3 k.p.c. oświadczenia pełnomocnika

o niepozostawaniu przez niego w stosunku pracy. Korzystny dla powódki wyrok Sądu

pierwszej instancji zapadł w dniu 9 marca 2006 r. W postępowaniu odwoławczym

wszczętym na skutek apelacji strony pozwanej pełnomocnik powódki został

zobowiązany przez Sąd Okręgowy do uzupełnienia pełnomocnictwa przez złożenie

oświadczenia przewidzianego w art. 89 § 3 k.p.c. Ze złożonego przez radcę prawnego

w dniu 8 maja 2006 r. oświadczenia wynika, że wykonuje zawód w ramach kancelarii

radcy prawnego i pozostaje w stosunku pracy.

W myśl art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jednolity

tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed

dniem 10 września 2005 r. radca prawny mógł świadczyć pomoc prawną osobom

fizycznym tylko w ramach wykonywania zawodu w kancelarii radcy prawnego lub w

spółkach, o których mowa w ust. 1, bez jednoczesnego pozostawania w stosunku

pracy. W ścisłym związku z tym przepisem pozostawał art. 89 § 3 k.p.c. stanowiący w

zdaniu pierwszym, że pełnomocnictwo udzielone przez osobę fizyczną składane przez

radcę prawnego powinno zawierać oświadczenie pełnomocnika, że nie pozostaje w

stosunku pracy. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przychyla

się do poglądu wyrażonego w wyrokach z dnia 20 sierpnia 2001 r., I PKN 586/00

(OSNAPiUS 2003 nr 14, poz. 335) i z dnia 14 czerwca 2005 r., V CK 73/04

(niepublikowany) oraz uchwałach z dnia 28 lipca 2004 r., III CZP 32/04 (OSNC 2006 nr

1, poz. 2) i z dnia 9 marca 2006 r., II PZP 12/05 (OSNP 2006 nr 13-14, poz. 199), w

których przyjęto, że występowanie w sprawie w charakterze pełnomocnika strony

osoby, która nim być nie może, oznacza brak należytego umocowania pełnomocnika,

co zawsze prowadzi do nieważności postępowania, o której mowa w art. 379 pkt 2

k.p.c., gdyż uchybienie to nie może być usunięte w drodze zatwierdzenia przez stronę

czynności dokonanych przez tę osobę. Należy podzielić argumentację zaprezentowaną

przez Sąd Najwyższy w powołanej wyżej uchwale z dnia 28 lipca 2004 r., III CZP 32/04,

że uprawnienie strony do działania przed sądem przez pełnomocnika nie ma charakteru

bezwzględnego w tym sensie, że strona może w każdej sprawie ustanowić swoim

pełnomocnikiem każdą osobę. Kto i w jakich sprawach może być pełnomocnikiem

procesowym strony, określa ustawa. Przepisy te mają charakter iuris cogentis i strona

nie może swoim działaniem uchylić ich mocy obowiązującej. Ustanowienie

5

pełnomocnika z naruszeniem tych przepisów jest ustanowieniem nienależytym.

Konsekwentnie rozumując, przyjęcie, że ustanowienie pełnomocnikiem strony osoby,

która nie może być pełnomocnikiem, jest należytym umocowaniem pełnomocnika,

prowadziłoby do uznania dokonanych przez tę osobę czynności procesowych za

skuteczne i do dopuszczenia do udziału w sprawie takiej osoby jako pełnomocnika

strony. Oznaczałoby to pozbawienie jakiegokolwiek znaczenia przepisów, które

ograniczają krąg osób mogących być pełnomocnikami procesowymi określonych stron

lub w określonych sprawach i dawałoby możliwość do występowania w charakterze

pełnomocnika każdej strony, w każdej sprawie, każdej osoby. A zatem nienależyte

umocowanie pełnomocnika zachodzi zarówno wtedy, gdy osoba działająca jako

pełnomocnik nie legitymuje się pełnomocnictwem, jak i wówczas gdy osobie takiej

strona wprawdzie udzieliła pełnomocnictwa, ale osoba ta nie może być w danej sprawie

pełnomocnikiem, gdyż nie należy do kręgu osób, które według ustawy mogą być

pełnomocnikami. Brak tej bezwzględnej przesłanki procesowej powodującej nieważność

postępowania (art. 379 pkt 2 k.p.c.) nie może być konwalidowany przez zatwierdzenie

przez stronę czynności procesowych podjętych przez osobę, która nie może być

pełnomocnikiem. Taka możliwość nie wynika z art. 97 k.p.c., który odnosi się do sytuacji

potwierdzenia przez stronę czynności procesowych dokonanych przez osobę, która nie

legitymowała się pełnomocnictwem udzielonym jej przez tę stronę, a nie do sytuacji, w

której czynność procesowa została podjęta przez osobę na podstawie pełnomocnictwa

udzielonego jej przez stronę, lecz niemogącą być pełnomocnikiem. Możliwość taka nie

wynika również z istoty pełnomocnictwa, chodzi bowiem w omawianym wypadku nie o

nienależyte umocowanie pełnomocnika polegające na braku pełnomocnictwa, ale na

umocowaniu pełnomocnikiem osoby, która z woli ustawodawcy nie może być

pełnomocnikiem. Zatwierdzenie czynności dokonanych przez taką osobę nie usuwałoby

braku istnienia pełnomocnictwa, bo takie strona udzieliła, ale w istocie powodowałoby

usankcjonowanie czynności procesowych podjętych przez osobę, której ustawa nie

zezwala ich podejmować.

Należy zatem uznać, że reprezentujący powódkę w postępowaniu przed Sądem

pierwszej instancji radca prawny nie był należycie umocowany, gdyż – nie spełniając

określonego w art. 8 ust. 2 ustawy o radcach prawnych wymogu niepozostawania w

stosunku pracy – nie mógł być jej pełnomocnikiem procesowym. Wymóg ten odpadł

poczynając od dnia 10 września 2005 r. w związku z uchyleniem z tą datą powołanego

przepisu. Oznacza to, że postępowanie przed Sądem pierwszej instancji było objęte

6

nieważnością w okresie od podjęcia czynności procesowych przez nienależycie

umocowanego radcę prawnego na podstawie udzielonego mu przez powódkę

pełnomocnictwa (tj. od dnia 18 stycznia 2005 r.) do dnia 9 września 2005 r. oraz że po

tej dacie pełnomocnik powódki był należycie umocowany, a w konsekwencji – że w

fazie postępowania pierwszoinstancyjnego bezpośrednio poprzedzającej wydanie

korzystnego dla powódki orzeczenia, a obejmującej okres od 10 września 2005 r. do 9

marca 2006 r., powódka była reprezentowana przez należycie umocowanego

pełnomocnika, co czyni bezzasadnym zarzut nieważności tego etapu postępowania

toczącego się przed Sądem Rejonowym.

Pomimo częściowej zasadności, zarzut naruszenia przez Sąd drugiej instancji

art. 86 § 2 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 2 k.p.c. i art. 8 ust. 2 ustawy o radcach

prawnych nie może odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku z następujących

względów. W myśl art. 3981

§ 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od prawomocnego

wyroku wydanego przez sąd drugiej instancji. Zgodnie z art. 3983

§ 1 k.p.c. podstawą

skargi kasacyjnej może być naruszenie prawa materialnego (pkt 1) lub przepisów

postępowania, jeżeli to ostatnie uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy

(pkt 2). Stosownie do art. 39813

§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną

w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw, a w granicach zaskarżenia bierze z

urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Granice podstaw kasacyjnych

wyznaczone są przez sposób ujęcia przytoczonych w skardze kasacyjnej przepisów

prawa, których naruszenie zarzuca się zaskarżonemu wyrokowi oraz ich uzasadnienia

(art. 3984

§ 1 pkt 2 k.p.c.). Chodzi zatem o wywiedzenie, na czym – zdaniem

skarżącego – polega obraza przez sąd drugiej instancji konkretnych przepisów

przytoczonych w podstawach kasacyjnych i wykazanie – w przypadku podstawy

określonej w art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c. – że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na

wynik sprawy.

Przytoczone przepisy wskazują, że w postępowaniu kasacyjnym zarzut

nieważności może dotyczyć bezpośrednio tylko postępowania przed sądem drugiej

instancji. Skoro Sąd Najwyższy zobowiązany jest do rozważenia z urzędu w ramach

granic zaskarżenia nieważności postępowania zachodzącej przed sądem drugiej

instancji, przeto skarżący może powoływać się na taką nieważność niezależnie od tego,

czy dotyka ona jego czy też strony przeciwnej. Ponadto, ponieważ uchybieniom sądu

drugiej instancji prowadzącym do nieważności postępowania przed tym sądem

ustawodawca nadał tak istotne znaczenie, że są one uwzględniane przez Sąd

7

Najwyższy niezależnie od przytoczenia stosownego zarzutu w ramach podstawy

kasacyjnej określonej w art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c., to należy przyjąć, że przy ich

wystąpieniu zbędne jest wykazywanie, iż mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy

(por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2004 r., IV CK 269/02, z dnia 23 marca

2006 r., IV CSK 115/05, niepublikowane oraz wyrok z dnia 10 stycznia 2006 r., I PK

96/05, OSNP 2006 nr 21-22, poz. 326). Inaczej jest z zawartym w skardze kasacyjnej

zarzutem nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji. Co prawda

znaczenie nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji dla zasadności

skargi kasacyjnej należy do zagadnień kontrowersyjnych, jednakże Sąd Najwyższy w

orzekającym składzie przychyla się do stanowiska, że nieważność postępowania

nieuwzględniona przez sąd drugiej instancji z urzędu lub na zarzut strony stanowi

uzasadnioną podstawę skargi tylko wtedy, gdy miała znaczenie dla wyniku sprawy (por.

wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1997 r., I CKN 825/97, OSNP 1998 nr 5,

poz. 81, z dnia 10 lutego 1998 r., II CKN 600/97, OSP 1999 nr 3, poz. 58 oraz z dnia 18

stycznia 2005 r., II PK 151/04, OSNP 2005 nr 17, poz. 262). Skoro bowiem skarga

kasacyjna przysługuje od orzeczeń sądu drugiej instancji, przeto wyłączone jest

bezpośrednie badanie w postępowaniu kasacyjnym naruszenia przepisów

postępowania przez sąd pierwszej instancji, w tym prowadzących do nieważności

postępowania. Kwestia ta może podlegać badaniu i rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy

jedynie pośrednio, poprzez przytoczenie przez skarżącego w ramach drugiej podstawy

z art. 3983

§ 1 k.p.c. stosownego zarzutu naruszenia przez sąd odwoławczy art. 378 § 1

k.p.c. lub art. 386 § 2 k.p.c. Wobec tego uchybienie sądu drugiej instancji, polegające

na niewzięciu pod rozwagę – z urzędu lub w ramach zarzutu apelacyjnego –

nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji, stanowi usprawiedliwioną

podstawę kasacyjną z art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c. tylko wtedy, gdy mogło mieć istotny

wpływ na wynik sprawy. Co prawda w rozpoznawanej w niniejszej sprawie skardze

kasacyjnej zawarte zostało stwierdzenie, że naruszenie art. 386 § 2 k.p.c. mogło mieć

istotny wpływ na wynik sprawy zakończonej zaskarżonym wyrokiem, jednakże tak

sformułowany zarzut nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Skarżąca nie podjęła

zatem próby wykazania wpływu uchybienia Sądu Okręgowego (a w konsekwencji

nieważności początkowej fazy postępowania przed Sądem pierwszej instancji) na wynik

sprawy, nie przytaczając również w ramach podstawy określonej w art. 3983

§ 1 pkt 1

k.p.c. zarzutów naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów prawa materialnego.

8

Nie zachodzi natomiast nieważność postępowania przed Sądem Okręgowym.

Nieważność tę skarżąca upatruje w niedopuszczeniu przez Sąd drugiej instancji jej

pełnomocnika do udziału w postępowaniu apelacyjnym, a w konsekwencji – w

pozbawieniu powódki możności obrony jej praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.), pomimo tego, że

w trakcie postępowania odwoławczego będący pełnomocnikiem radca prawny mógł

występować w tym charakterze z mocy art. 86 i art. 87 § 1 k.p.c. Zdaniem skarżącej,

niedopuszczenie jej pełnomocnika do udziału w rozprawie apelacyjnej wynika z

zobowiązania go do złożenia oświadczenia, o którym mowa art. 89 § 3 k.p.c. oraz z

odebrania od powódki oświadczenia w przedmiocie potwierdzenia dokonanych przez

pełnomocnika czynności procesowych. Tymczasem oczywiste jest, że wskazane

działania Sądu drugiej instancji nie dotyczyły bezpośrednio postępowania apelacyjnego,

lecz odnosiły się do fazy postępowania przed Sądem pierwszej instancji. W

konsekwencji wezwanie pełnomocnika powódki do uzupełnienia braku pełnomocnictwa

przez złożenie oświadczenia w przedmiocie pozostawania w stosunku pracy nie było

wynikiem przyjęcia przez Sąd Okręgowy, że radca prawny pozostający w stosunku

pracy nie może być pełnomocnikiem powódki w postępowaniu odwoławczym, lecz

stanowiło jedynie wypełnienie wymogu określonego w art. 89 § 3 k.p.c. Nie budzi

bowiem wątpliwości, że o ile poczynając od dnia 10 września 2005 r. znaczenie

powołanego przepisu jest marginalne, to w porządku prawnym obowiązującym przed

wskazaną datą oświadczenie przewidziane w art. 89 § 3 k.p.c. było niezbędnym

elementem udokumentowania pełnomocnictwa procesowego udzielonego radcy

prawnemu przez osobę fizyczną, którego brak podlegał uzupełnieniu w trybie

przewidzianym w art. 130 § 1 k.p.c., a jego nieusunięcie stanowiło przesłankę

nieważności postępowania określonej w art. 379 pkt 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 345/98, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 140 i

orzeczenia tam powołane oraz wyrok z dnia 15 czerwca 2005 r., II PK 274/04, OSNP

2006 nr 3-4, poz. 41). Z tego też względu – błędnie przyjmując, że zatwierdzenie przez

powódkę czynności dokonanych przed dniem 10 września 2005 r. przez osobę będącą

jej pełnomocnikiem w postępowaniu pierwszoinstancyjnym konwaliduje stanowiący

przesłankę nieważności postępowania brak należytego umocowania pełnomocnika

przed wskazaną datą – Sąd Okręgowy odebrał od powódki oświadczenie, w którym

potwierdziła wszystkie czynności dokonane przez pełnomocnika w jej imieniu. Z zapisu

zawartego w protokole rozprawy apelacyjnej odbytej w dniu 11 maja 2006 r. wynika

przy tym jednoznacznie, że Sąd drugiej instancji dostrzegł zmianę stanu prawnego w

9

zakresie możliwości reprezentowania powódki przez radcę prawnego pozostającego w

stosunku pracy, wynikającą ze zmiany przepisów ustawy o radcach prawnych. Gdyby

nawet wątpliwości Sądu Okręgowego dotyczyły kwestii, czy pełnomocnictwo udzielone

przez powódkę przed dniem 10 września 2005 r. osobie, która wówczas

pełnomocnikiem być nie mogła, było pełnomocnictwem ważnie udzielonym, to – skoro

od wskazanej daty reprezentujący powódkę radca prawny mógł być jej pełnomocnikiem

– możliwe było potwierdzenie czynności dokonanych przez niego poczynając od dnia

10 września 2005 r. na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przed tą datą. Ponadto

żaden zapis protokołu odbytej w dniu 11 maja 2006 r. rozprawy apelacyjnej nie

wskazuje na niedopuszczenie przez Sąd drugiej instancji pełnomocnika powódki do

udziału w postępowaniu odwoławczym. Wręcz przeciwnie, odnotowano w nim fakt

nieobecności reprezentującego powódkę pełnomocnika pomimo prawidłowego

zawiadomienia go o terminie rozprawy. W sytuacji, gdy zapis ten byłby niezgodny z

rzeczywistym stanem rzeczy, co wydaje się sugerować skarżąca, pełnomocnik powódki

mógł wnosić o sprostowanie bądź uzupełnienie protokołu rozprawy w trybie art. 160

k.p.c. Skoro tego nie uczynił, to skarżąca nie może powoływać się w postępowaniu

kasacyjnym na nieprawidłowości w sporządzaniu protokołu rozprawy i – tym bardziej –

na ewentualne wątpliwości w zakresie należytego umocowania jej pełnomocnika,

wyrażane poza rozprawą przez jednego z członków składu orzekającego w

postępowaniu odwoławczym. Nie może bowiem być mowy o określonej w art. 379 pkt 5

k.p.c. nieważności postępowania polegającej na pozbawieniu strony możności obrony

jej praw przez niedopuszczenie do udziału w sprawie należycie umocowanego

pełnomocnika w sytuacji, w której prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy

pełnomocnik strony nie stawił się na rozprawę i nie tylko nie wnosił o jej odroczenie, ale

także nie usprawiedliwił w jakikolwiek sposób swojej nieobecności.

Z tych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 39814

k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto o przepis art. 102 i art. 108 § 1

k.p.c. w związku z art. 39821

k.p.c.