I PK 61/07

Wyrok z dnia 5 czerwca 2007 r.

I PK 61/07

Przepis art. 322 k.p.c. ma zastosowanie w sprawie o wynagrodzenie za

pracę, jeśli przepisy określające jego wysokość zostały skonstruowane w spo-

sób uniemożliwiający sądowi ścisłe ustalenie wysokości wynagrodzenia.

Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Zbigniew

Myszka, Romualda Spyt (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca

2007 r. sprawy z powództwa Andrzeja B., Adama M., Henryka K. przeciwko Cemen-

towni „N.H.” SA w K. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wy-

roku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 6

lipca 2006 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Rejonowy dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie wyrokiem z dnia 18 paź-

dziernika 2005 r. zasądził od pozwanej Cementowni „N.H.” SA w K. na rzecz, między

innymi: Andrzeja B. kwotę 13.459,98 zł wraz ustawowymi odsetkami: od kwoty

3.375,31 zł od dnia 30 maja 2002 r. do dnia zapłaty; od kwoty 3.354, 67 zł od dnia 30

maja 2003 r. do dnia zapłaty; od kwoty 3.365 zł od dnia 30 maja 2004 r. do dnia za-

płaty; od kwoty 3.365 zł od dnia 30 maja 2005 r. do dnia zapłaty; na rzecz Adama M.

kwotę 14.043,85 zł wraz ustawowymi odsetkami: od kwoty 3.195,39 zł od dnia 30

maja 2002 r. do dnia zapłaty; od kwoty 3.616,46 zł od dnia 30 maja 2003 r. do dnia

zapłaty; od kwoty 3.616 zł od dnia 30 maja 2004 r. do dnia zapłaty; od kwoty 3.616 zł

od dnia 30 maja 2005 r. do dnia zapłaty oraz na rzecz Henryka K. kwotę 10.371,73 zł

wraz ustawowymi odsetkami: od kwoty 2.508, 55 zł od dnia 30 maja 2002 r. do dnia

zapłaty; od kwoty 2.621,18 zł od dnia 30 maja 2003 r. do dnia zapłaty; od kwoty

2

2.621 zł od dnia 30 maja 2004 r. do dnia zapłaty; od kwoty 2.621 zł od dnia 30 maja

2005 r. do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy ustalił, że Przedsiębiorstwo Państwo-

we Cementownia „N.H.” z siedzibą w K. w dniu 15 lutego 1995 r. przekształcone zo-

stało w jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa. Następnie w dniu 5 maja

1995 r. Spółka ta przekształcona została w spółkę akcyjną działającą na zasadach

prawa handlowego i wpisaną do rejestru handlowego. U pozwanej obowiązuje proto-

kół dodatkowy [...] oraz załącznik do niego [...], dotyczący zasad premiowania pra-

cowników na stanowiskach robotniczych i nierobotniczych, stanowiący w § 13, że

pracownikom Cementowni przysługuje premia z zysku (nagroda) za okres kalenda-

rzowy od 1 stycznia do 31 grudnia. Zasady przyznawania tej premii (nagrody) określa

obowiązujący od 1 stycznia 1983 r. regulamin Cementowni z dnia 27 kwietnia 1983 r.

wraz z aneksami nr 1 i 2. W myśl § 12 tego regulaminu ma on zastosowanie do po-

działu funduszu nagród za rok 1983 i lata następne. Wskazane wyżej regulacje pła-

cowe nie zostały wypowiedziane przez pozwaną mimo zmiany jej formy organiza-

cyjno-prawnej. W oparciu o powyższe regulacje powodowie domagali się wypłaty

premii (nagrody) z zysku za lata 2001 - 2004. Na podstawie zeznań świadków Sąd

Rejonowy ustalił także, że nagrody z zysku wypłacane były do 1995 r. i zazwyczaj

wynosiły one dla każdego pracownika 8,5% jego rocznego wynagrodzenia. Mając tak

ustalony stan faktyczny Sąd stwierdził, że żądania powodów są zasadne, bowiem

wskazane wyżej regulacje płacowe obowiązują nadal u pozwanej, skoro nie zostały

wypowiedziane zgodnie z przepisami prawa pracy. Zdaniem Sądu, zmiana formy

organizacyjnej pozwanej w żaden sposób nie wpłynęła na obowiązujące u niej zasa-

dy wynagradzania (wynikające z przytoczonych wyżej uregulowań płacowych). Nie

ma też podstaw do stwierdzenia, że wygasły one z mocy prawa. Sąd powołał się na

stanowisko zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1998 r., III ZP

14/98 (OSNAPiUS 1998 nr 24, poz. 705), iż przeznaczenie całości zysku na kapitał

zapasowy nie pozbawia pracowników roszczenia o nagrody. Dalej Sąd wywiódł, że

regulamin wypłacania nagród z zysku zawiera skonkretyzowane uprawnienia, które

dają podstawę do wystąpienia z roszczeniem o ten składnik wynagrodzenia i nagro-

dy te w istocie mają charakter premii rocznej. Jeśli zaś chodzi o wysokość

indywidualnych nagród, to zdaniem Sądu, stosować należy przyjętą praktykę, usta-

lającą ich wysokość na poziomie 8,5% rocznego wynagrodzenia pracownika.

3

Apelacja pozwanej od powyższego wyroku oddalona została przez Sąd Okrę-

gowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie wyrokiem z dnia 6 lipca

2006 r. W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku wskazał, że

ustalenia faktyczne co do zwyczajowej wysokości nagrody z zysku nie naruszają art.

233 § 1 k.p.c., jak też nie ma uzasadnienia zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. Sąd

Okręgowy podzielił także pogląd Sądu Rejonowego o mocy obowiązującej załącz-

nika [...] do protokołu dodatkowego[...] do porozumienia o wprowadzeniu zakłado-

wego systemu wynagradzania pracowników Cementowni, który z mocy prawa, na

podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o zmianie ustawy - Kodeks

pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 547 ze zm.), prze-

kształcony został w zakładowy układ zbiorowy pracy. Chociaż układ ten nie został

zarejestrowany w rejestrze zakładowych układów zbiorowych, fakt ten pozostaje bez

wpływu na jego moc obowiązującą. Sąd Okręgowy nie zgodził się także z zarzutem

pozwanej odnośnie do naruszenia art. 87 Konstytucji RP, które miałoby polegać na

sprzecznym z obowiązującymi przepisami prawa pracy posłużeniem się praktyką

przy ustalaniu wysokości indywidualnej nagrody z zysku. Wywiódł, że w obecnych

realiach gospodarczych oraz wobec zmiany formuły organizacyjnej pozwanej zdez-

aktualizowała się procedura ustalania wysokości indywidualnej premii, lecz nie zwal-

nia to sądu od obowiązku ustalenia, w jakiej wysokości świadczenie jest należne. W

zakresie tego stanowiska Sąd Okręgowy odwołał się do wyroku Sądu Najwyższego z

dnia 25 lutego 2005 r., I PK 307/03 (OSNP 2004 nr 24, poz. 416), w którym stwier-

dzono, że obowiązkiem sądu jest ustalenie treści norm prawnych zawartych w regu-

laminie wynagradzania, niezależnie od stopnia wadliwości i ułomności sformułowania

przepisów takiego regulaminu. Natomiast w przypadku niemożliwości ustalenia treści

takich norm sąd powinien ustalić pracownikowi należne wynagrodzenie. Jeżeli nie

ma możliwości oparcia się w tym zakresie na przepisach art. 78 i 80 k.p., sąd jest

uprawniony do ustalenia wysokości należnego wynagrodzenia w oparciu o wszystkie

okoliczności sprawy, w tym również - w oparciu o dotychczasową praktykę ustalania

wysokości premii.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła pozwana Cementownia

„N.H.” SA w K. zaskarżając wyrok w zakresie dotyczącym powodów Andrzeja B.,

Adama M. oraz Henryka K. i wniosła o uchylenie wyroku w tej części oraz uchylenie

poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w tym samym zakresie oraz przeka-

zanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W podstawach

4

kasacyjnych skarżąca wskazała naruszenie przepisów prawa materialnego: tj. art. 87

Konstytucji RP oraz art. 9 § 1 k.p., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zasto-

sowanie, a także naruszenie prawa procesowego - art. 322 k.p.c., które miało wpływ

na wynik sprawy. Uzasadniając podstawy kasacyjne skarżąca podniosła, że orze-

czenie Sądu Okręgowego nadało praktyce z przeszłości charakter źródła prawa, co

jest niedopuszczalne w świetle art. 87 Konstytucji RP, zgodnie z którym źródłami po-

wszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja,

ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia; jak również nie

jest to do zaakceptowania z uwagi na treść art. 9 § 1 k.p. Ten ostatni przepis, zda-

niem skarżącej, z uwzględnieniem Konstytucji, zawiera wyczerpujący i zamknięty

katalog źródeł prawa pracy. Jedynie norma prawna zawarta w powyższych źródłach

prawa może być podstawą dochodzenia przed sądem określonego roszczenia. Skar-

żąca podkreśliła, że jej zdaniem sąd nie ma uprawnień do określania wysokości

świadczenia w sytuacji, kiedy przepisy prawne nie zawierają postanowień pozwalają-

cych na ustalenie tej wysokości. W przypadku, gdy brak jest normy prawnej wskazu-

jącej wysokość świadczenia, sąd rozpoznający sprawę winien oddalić powództwo.

Dalej skarżąca wywiodła, że wprawdzie Sąd Okręgowy nie powołał się wprost na

przepis art. 322 k.p.c., to jednak zastosował zasadę z niego wynikającą. Jej zdaniem,

przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej dochodzenia rosz-

czenia i może być brany pod uwagę dopiero po wskazaniu podstawy materialno-

prawnej. Ponadto przepis ten nie ma zastosowania do przedmiotu niniejszego sporu,

bo dotyczy ściśle określonych i wymienionych w nim roszczeń i nie są nimi roszcze-

nia o wynagrodzenie za pracę. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania pozwana wskazała na istnienie istotnego zagadnienia prawnego,

dotyczącego stosowania przepisów art. 87 ust. 1 Konstytucji RP i art. 9 § 1 k.p., a

mianowicie, czy stanowią one zamknięty katalog źródeł prawa w tym sensie, że tylko

wyłącznie normy prawne zawarte w tych aktach mogą stanowić prawną podstawę

realizacji roszczeń na drodze sądowej, tak co do zasady jak i wysokości roszczenia.

Kolejnym zagadnieniem prawnym sformułowanym we wniosku jest pytanie, czy wo-

bec braku normy prawnej pozwalającej na ustalenie wysokości wynagrodzenia, sąd

rozpoznający sprawę jest władny określić tę wysokość w oparciu o istniejącą w prze-

szłości praktykę w zakresie wysokości przyznawanych świadczeń oraz czy dopusz-

czalne jest ustalenie tej wysokości wyłącznie w oparciu o art. 322 k.p.c.

5

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafnie wywodzi skarżąca, że art. 87 Konstytucji RP w ust. 1 i 2 wskazuje źró-

dła powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej. Są nimi: Kon-

stytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz akty

prawa miejscowego będące źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obsza-

rze działania organów, które je ustanowiły. W myśl natomiast art. 9 § 1 k.p. źródłami

prawa pracy są: przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wyko-

nawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także po-

stanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień

zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku

pracy. Tylko te akty prawa mogą stanowić materialnoprawną podstawę dochodzenia

określonych roszczeń na drodze postępowania sądowego i pogląd ten nie budzi wąt-

pliwości zarówno w doktrynie jak i judykaturze. Każde więc rozstrzygnięcie sądu

musi mieć oparcie w przepisie prawa materialnego, stanowiącego źródło powszech-

nie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast, jeśli chodzi o wy-

sokość zasądzonego roszczenia, to jest ona wynikiem zastosowania przez sąd obo-

wiązujących norm prawa materialnego, jak też i sprawności procesowej strony w

zakresie postępowania dowodowego. Zatem to podstawa prawna żądania musi mieć

umocowanie w źródłach powszechnie obowiązującego prawa, natomiast nawet wa-

dliwy sposób ustalenia wysokości roszczenia w wyroku sądu nie jest równoznaczny z

zerwaniem tego umocowania.

Skarżąca zarzuca w sposób całkowicie bezpodstawny brak podstawy prawnej

w rozstrzygnięciu Sądu Okręgowego. Wbrew temu stanowisku jest nią załącznik [...]

do protokołu dodatkowego [...] dotyczący zasad premiowania pracowników Cemen-

towni na stanowiskach robotniczych i nierobotniczych, a konkretnie zawarty w nim §

13 oraz przepisy regulaminu wypłat nagród (premii) z zysku pracowników Cemen-

towni „N.H.” w K. z dnia 27 kwietnia 1983 r. - co wyraźnie wynika z uzasadnienia

orzeczenia. Trafnie wskazał Sąd Okręgowy, iż uregulowania te, będące zakładową

umową zbiorową, na podstawie działu jedenastego Kodeksu pracy, z dniem 26 listo-

pada 1994 r., przekształciły się z mocy prawa, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z

dnia 29 września 1994 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych

innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 547 ze zm.), w zakładowy układ zbiorowy pracy,

stanowiący źródło prawa pracy w myśl art. 9 § 1 k.p. Zatem stanowisko pozwanego,

6

że wobec braku przytoczenia przez Sąd Okręgowy podstawy prawnej rozstrzygnię-

cia, jedynym możliwym do rozważenia przepisem w tej kwestii jest art. 322 k.p.c., jest

całkowicie nieuprawnione. Co najwyżej można jedynie rozważać, czy ustalenie wy-

sokości zasądzonych roszczeń nastąpiło w oparciu o ten przepis, mimo nieprzywoła-

nia go w uzasadnieniu orzeczenia. W tym miejscu, odnosząc się do podstaw kasa-

cyjnych oraz do sformułowanego zagadnienia prawnego, wskazać należy, że błędny

jest pogląd skarżącego, iż art. 322 k.p.c. nie ma zastosowania do spraw z powódz-

twa pracownika o wynagrodzenie za pracę. Umieszczenie tego przepisu w części

ogólnej Kodeksu postępowania cywilnego nie oznacza, że nie dotyczy on spraw z

zakresu prawa pracy - w tym także spraw z powództwa pracownika przeciwko praco-

dawcy o zapłatę wynagrodzenia. Istnieje bowiem generalna zasada, że przepisy za-

warte w części ogólnej mają zastosowanie do postępowań odrębnych, chyba że

określone kwestie uregulowane są w sposób odmienny w części szczególnej lub

konkretne uregulowania z części ogólnej są wprost wyłączone przepisami odrębny-

mi. Stanowisko, iż przepis art. 322 k.p.c. ma zastosowanie również w sprawie o

wynagrodzenie za pracę, jeśli przepisy określające jego wysokość skonstruowane

zostały w sposób uniemożliwiający sądowi ścisłe ustalenie wysokości wynagrodze-

nia, wyrażony już został w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1999 r., I

PKN 465/99 (OSNAPiUS 2001 nr 10, poz. 345). Sformułowano w nim pogląd, po-

dzielany przez Sąd Najwyższy rozpoznający niniejszą sprawę, iż sprawa o wynagro-

dzenie za pracę jest sprawą o dochód; dochód przysługujący pracownikowi w postaci

zapłaty za świadczoną na rzecz pracodawcy pracę w ramach stosunku pracy, a jeśli

tak, to brak możliwości ścisłego udowodnienia wysokości żądania lub istnienie nad-

miernej trudności w udowodnieniu tejże wysokości, uprawnia i zarazem zobowiązuje

Sąd do zasądzenia odpowiedniej sumy według swej oceny, opartej na rozważeniu

wszystkich okoliczności sprawy. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku

z dnia 22 listopada 2001 r., I PKN 691/00 (OSNP 2003 nr 21, poz. 513.). Niemoż-

ność ścisłego ustalenia wysokości wynagrodzenia za pracę często jest wynikiem wa-

dliwie sformułowanego przepisu. Ułomność przepisu powoduje trudności w jego wy-

łożeniu, nawet za pomocą wszystkich reguł interpretacyjnych, co w praktyce przekła-

da się na trudności w udowodnieniu należnej wysokości wynagrodzenia za pracę.

Taka wadliwość przepisu nie oznacza, że nie określa on w ogóle wysokości wyna-

grodzenia za pracę. Stanowisko przedstawiane w skardze, iż istnienie norm niepo-

zwalających na ustalenie wysokości wynagrodzenia w sposób ścisły jest równo-

7

znaczne z brakiem unormowań w tym zakresie, co w konsekwencji prowadzi do ko-

nieczności oddalenia powództwa, pozbawiałoby ochrony prawa do wynagrodzenia za

pracę. Wystarczyłaby bowiem niejasna regulacja co do wysokości składnika wyna-

grodzenia mającego charakter roszczeniowy, z której nie dałoby się w żaden sposób

wywieść dokładnego znaczenia normy prawnej, aby pozbawić pracownika możliwo-

ści dochodzenia go na drodze sądowej.

W niniejszej sprawie Sąd ustalając wysokość należnej nagrody z zysku odwo-

łał się do uprzedniej praktyki, obowiązującej jeszcze w przedsiębiorstwie państwo-

wym, wychodząc z założenia, że zdezaktualizowała się procedura określenia nagro-

dy z zysku, co prowadzi do niemożności ustalenia jej wysokości. Co do trafności tego

stanowiska można mieć wątpliwości w świetle przepisów dotyczących tego świad-

czenia. To, iż o podziale zysku decydują aktualnie inne organy pozwanej wobec

przekształceń jej formy organizacyjnej, nie oznacza, że również sposób podziału na-

gród z zysku wskazany w regulaminie się zdezaktualizował. Punktem wyjściowym

jest bowiem ustalenie kwoty „czystego zysku”, która dzieli się na część „A” - 90% i

„B”- 10%, wedle zasad wynikających z § 4. Część „A” funduszu nagród w odróżnie-

niu od części „B” podlega podziałowi między pracowników wedle obiektywnych i

sprawdzalnych kryteriów zawartych w § 4 i 5. Ponieważ przepisy te zawierają pod-

dające się kontroli przesłanki pozytywne i negatywne przyznania świadczenia, ten

składnik wynagrodzenia ma charakter roszczeniowy. Co zaś do wysokości, to stwier-

dzić należy, że treść § 4 nie pozostawia wątpliwości co do możliwości obliczenia

jednakowego dla wszystkich pracowników procentu nagrody indywidualnej, bo wyni-

ka on ze stosunku kwoty funduszu nagród przeznaczonego do podziału z części „A”

do sumy wynagrodzeń indywidualnych stanowiących podstawę naliczenia nagrody z

zysku. Potrzebne są zatem dwie wielkości: 90% zysku oraz suma rocznych wyna-

grodzeń pracowników, które są łatwe do ustalenia. Dalszą operacją jest tylko ustale-

nie indywidualnej nagrody poprzez przemnożenie rocznego indywidualnego wyna-

grodzenia pracownika przez uzyskany wcześniej procent. Przy czym zwrócić należy

uwagę na uregulowania § 4 dotyczące wyłączenia niektórych składników wynagro-

dzenia przy obliczaniu tej nagrody, czego nie uwzględnił Sąd, włączając do sumy

rocznego wynagrodzenia chociażby godziny nadliczbowe, czy ekwiwalent za węgiel.

Nie było zatem potrzeby sięgania do ustalonej praktyki, w szczególności, jeśli mia-

łaby ona nie odpowiadać do końca treści tych uregulowań. Powyższe uchybienia

jednakże mogłyby być wzięte pod uwagę tylko w ramach zarzutu naruszenia prawa

8

materialnego - przepisu § 4 regulaminu wypłat nagród (premii) z zysku pracowników

Cementowni „N.H.” w K. z dnia 27 kwietnia 1983 r., którego to zarzutu skarżący nie

sformułował. Sąd Najwyższy na mocy art. 39813

§ 1 k.p.c. rozpoznaje skargę kasa-

cyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach jej podstaw, co powoduje brak moż-

liwości ingerencji w zaskarżone orzeczenie, mimo istnienia ewentualnych uchybień,

wykraczających poza zakres podstaw kasacyjnych.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 39814

k.p.c. orzekł

jak w sentencji.

========================================