SNO 48/07

WYROK Z DNIA 11 WRZEŚNIA 2007 R.

SNO 48/07

Przewodniczący: sędzia SN Andrzej Siuchniński (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Marian Kocon, Herbert Szurgacz.

S ą d N a j w y ż s z y  S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego dla okręgu Sądu Okręgowego oraz protokolanta po

rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2007 r. w sprawie obwinionego

sędziego Sądu Rejonowego, odwołania Krajowej Rady Sądownictwa od wyroku Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 12 lutego 2007 r., sygn. akt (...)

1) u t r z y m a ł w m o c y z a s k a r ż o n y w y r o k ,

2) kosztami sądowymi odwoławczego postępowania dyscyplinarnego obciążył

Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Dyscyplinarny  Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 12 lutego 2007 r. uznał

obwinionego sędziego Sądu Rejonowego za winnego tego, że orzekając w Wydziale

VI Grodzkim Sądu Rejonowego nie sporządził pisemnego uzasadnienia wyroku w

sprawie VI K 736/04, mimo takiego obowiązku i ustawowego terminu do realizacji tej

czynności oraz mimo braku pisemnego uzasadnienia orzeczenia w wyżej wymienionej

sprawie wydał zarządzenie o przekazaniu akt sprawy celem rozpoznania apelacji do

sądu drugiej instancji, czym dopuścił się oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa

karnego procesowego, co stanowi przewinienie dyscyplinarne określone w art. 107 § 1

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych i za to na mocy art. 109 § 1 powołanej

ustawy wymierzył mu karę dyscyplinarną upomnienia.

Od powyższego wyroku odwołanie złożyła Krajowa Rada Sądownictwa,

zaskarżając go na niekorzyść obwinionego sędziego w części dotyczącej orzeczenia o

karze i zarzuciła mu jej rażącą niewspółmierność w stosunku do przypisanego

obwinionemu przewinienia. W konkluzji Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o

zmianę zaskarżonego wyroku, przez orzeczenie wobec obwinionego kary

dyscyplinarnej przeniesienia na inne miejsce służbowe.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że Sąd Dyscyplinarny pierwszej

instancji przy wymiarze kary nie wziął pod uwagę okoliczności, iż obwiniony był już

uprzednio karany dyscyplinarnie, karą nagany. Wskazał, że wszakże Sąd ten zauważył

to, jednak ta okoliczność nie została wzięta pod uwagę przy wymiarze kary. Nadto

skarżący podniósł, że Sąd Dyscyplinarny – Sąd Apelacyjny w swoich rozważaniach

2

pominął fakt naruszenia przez obwinionego sędziego zasad etycznych zawodu,

wskazanych w Zbiorze Zasad Etyki Zawodowej Sędziów, gdzie w § 8 znajduje się

jednoznaczne stwierdzenie, iż we wszystkich przydzielonych sprawach sędzia ma

obowiązek podejmować czynności bez zbędnej zwłoki. W niniejszej zaś sprawie za

taką zwłokę należy uznać nieuzasadnioną przewlekłość postępowania, która była

skutkiem niesporządzenia przez obwinionego uzasadnienia. Krajowa Rada

Sądownictwa w konkluzji wskazała, że wymierzona kara jest zatem nieadekwatna w

sposób rażący do przypisanego obwinionemu przewinienia, jego wagi i społecznej

szkodliwości, a w środowisku sędziowskim może powodować powstanie przekonania

o pobłażliwości dla tego rodzaju zachowań.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a wymierzona obwinionemu kara

dyscyplinarna upomnienia jest współmierna do stopnia winy, wagi i społecznej

szkodliwości przypisanego obwinionemu sędziemu przewinienia dyscyplinarnego.

Uzasadniając orzeczenie o karze, Sąd Dyscyplinarny pierwszej instancji wziął pod

uwagę i należycie rozważył wszystkie, występujące w sprawie okoliczności łagodzące

i obciążające. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, iż Sąd ten przy wymiarze

kary pominął fakt, iż obwiniony był już karany dyscyplinarnie. W pisemnych

motywach zaskarżonego orzeczenia, Sąd ten w sposób wyczerpujący odniósł się do

tego faktu, wskazując iż właśnie z uwagi na uprzednią karalność nie uznał czynu

obwinionego za przypadek mniejszej wagi, który mógłby skutkować odstąpieniem od

wymierzenia kary dyscyplinarnej. Za okoliczność obciążającą Sąd ten uznał również

fakt, że obwiniony sędzia na tle obciążenia pracą innych sędziów, nie był obciążony

obowiązkami ponad miarę, a zachowanie którego się dopuścił, może mieć negatywne

skutki w kształtowaniu społecznego zaufania do wymiaru sprawiedliwości.

W ocenie Sądu Najwyższego, Sąd Dyscyplinarny pierwszej instancji trafnie

wskazał i należycie rozważył występujące w sprawie okoliczności łagodzące, których

wystąpienie uzasadniało wymierzenie obwinionemu kary upomnienia. Słusznie

bowiem podniósł Sąd Dyscyplinarny pierwszej instancji, iż rażące naruszenie

przepisów prawa, jakiego obwiniony dopuścił się, było zachowaniem odosobnionym,

incydentem na tle pracy obwinionego na stanowisku sędziego. W pozostałych

sprawach sporządzał on bowiem uzasadnienia w terminie. Sąd ten trafnie także

wskazał, iż obwiniony na obecnie zajmowanych stanowisku służbowym ma dobrą

opinię, czego dowodem jest przedłożona przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego

przed rozprawą odwoławczą opinia Prezesa Sądu Rejonowego, gdzie obecnie pełni

obowiązki służbowe.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak w

sentencji.