II PK 29/07

Sygn. akt II PK 29/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Krystyna Bednarczyk

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. S.

przeciwko "D.” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o odszkodowanie

oraz

z powództwa wzajemnego

"D. " Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko M. S.

o zapłatę

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 października 2007 r.,

skargi kasacyjnej powoda (pozwanego wzajemnego) od wyroku Sądu Okręgowego

- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S.

z dnia 3 listopada 2006 r., sygn. akt (...)

1. oddala skargę kasacyjną;

2

2. zasądza od powoda (pozwanego wzajemnego) na rzecz

pozwanego (powoda wzajemnego) kwotę 900 zł (dziewięćset

złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powód M. S. wnosił o zasądzenie od pozwanej „D.” spółki z o.o.

odszkodowania w kwocie 17626,56 zł z tytułu nieuzasadnionego i niezgodnego z

prawem wypowiedzenia umowy o pracę wraz z ustawowymi odsetkami. Pozwana

złożyła zaś pozew wzajemny, domagając się zasądzenia od powoda kwoty

17626,56 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem zwrotu nienależnie wypłaconej

odprawy pieniężnej.

Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2006 r. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanej na

rzecz powoda kwotę 17626,56 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem

odszkodowania, oddalając powództwo wzajemne.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że w dniu 28 grudnia 1981 r. powód zawarł z

poprzednikiem prawnym pozwanej umowę o pracę na czas określony, natomiast 8

maja 1983 r. – umowę o pracę na czas nieokreślony z Zarządem Portu […], na

podstawie której pracował na stanowisku gospodarza statku. W dniu 22 maja 2001

r. pozwana spółka powierzyła mu stanowisko kierownika Wydziału Przeładunkowo

– Składowego Ł.. Pismem z dnia 22 czerwca 2005 r. pozwana zawiadomiła

Związek Zawodowy NSZZ „P.” o zamiarze wypowiedzenia powodowi umowy o

pracę, wskazując iż rozwiązanie umowy o pracę nastąpi z przyczyn niedotyczących

pracownika. Zarząd związku zawodowego wyraził pisemnie sprzeciw wobec tego

zamiaru, co jednak nie wpłynęło na zmianę decyzji pracodawcy, który pismem z

dnia 29 czerwca 2005 r. wypowiedział powodowi umowę o pracę na podstawie art.

10 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania

z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. W

związku z rozwiązaniem umowy o pracę powodowi wypłacono odprawę pieniężną

w kwocie 17626,56 zł oraz odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia w

kwocie 11751,04 zł. Sąd Rejonowy ustalił nadto, że stanowisko powoda nie zostało

zlikwidowane, Wydział Przeładunkowo – Składowy istniał do końca 2005 r. i

3

kierował nim D. K.. Planowane przez zarząd spółki zmiany organizacyjne weszły

zaś w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Oceniając na tle tak ustalonego stanu faktycznego roszczenia obu stron, Sąd

pierwszej instancji uznał za uzasadnione żądanie powoda i nie znalazł podstaw do

uwzględnienia powództwa wzajemnego. Zdaniem tego Sądu, pozwana naruszyła

bowiem przepisy o wypowiadaniu umów o pracę zawartych na czas nieokreślony

(art. 30 § 4 k.p.) przez to, że nie przytoczyła w swoim oświadczeniu woli konkretnej

przyczyny swojej decyzji, zaś ustne wskazanie na likwidację stanowiska pracy

powoda nie odpowiadało rzeczywistemu stanowi rzeczy. Materiał dowodowy

zebrany w sprawie wyraźnie bowiem przemawia za tym, iż pozwana jedynie

pozorowała likwidację kierowniczych stanowisk pracy. Ponieważ zaś przywołanie

pozornej, nierzeczywistej i niekonkretnej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę

jest równoznaczne z brakiem wskazania takiej przyczyny, tego rodzaju działanie

pracodawcy narusza art. 30 § 4 k.p., co uzasadnia roszczenie powoda o

zasądzenie na jego rzecz odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie

umowy o pracę (art. 45 § 1 k.p.).

Sąd Rejonowy nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia powództwa

wzajemnego, podnosząc że w myśl art. 411 § 1 k.c., nie można żądać zwrotu

nienależnego świadczenia, jeżeli spełniający je wiedział, iż nie był do świadczenia

zobowiązany, chyba że spełnienie świadczenia nastąpiło z zastrzeżeniem zwrotu

albo w celu uniknięcia przymusu lub w wykonaniu nieważnej czynności prawnej.

Zwrotu świadczenia nie można żądać także wówczas, jeżeli jego spełnienie czyni

zadość zasadom współżycia społecznego. Według Sądu pierwszej instancji,

pracodawca miał świadomość, że nie był zobowiązany do wypłaty powodowi

odprawy pieniężnej, skoro w dacie wypowiadania mu umowy o pracę faktycznie nie

zachodziły żadne przyczyny niedotyczące pracownika, zaś art. 10 ust. 1 w związku

z art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników przytoczono w

oświadczeniu pracodawcy jedynie dla pozoru, z czego pozwana w pełni zdawała

sobie sprawę. Ponadto Sąd Rejonowy podniósł, że pozwana spółka w sposób

niezgodny z prawem, bez wskazania konkretnej i uzasadnionej przyczyny zwolniła

pracownika z długoletnim stażem, nienagannie wykonującego swoje obowiązki,

4

wobec czego wypłacenie odprawy czyniło również zadość zasadom współżycia

społecznego.

Rozpoznając sprawę na skutek apelacji pozwanej (powódki wzajemnej), Sąd

Okręgowy – Sąd Pracy wyrokiem z dnia 3 listopada 2006 r. zmienił zaskarżony

wyrok w punktach II i III w ten sposób, że zasądził od pozwanego wzajemnego M.

S. na rzecz powódki wzajemnej „D.” spółki z o.o. kwotę 17626,56 zł z ustawowymi

odsetkami od dnia 9 marca 2006 r., oddalając powództwo wzajemne w pozostałym

zakresie, jak również apelację w pozostałej części.

Sąd drugiej instancji przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione przez

Sąd Rejonowy, ale zaprezentował odmienną ocenę prawną zasadności powództwa

wzajemnego. W ocenie tego Sądu, w sprawie nie budziło wątpliwości, iż

wypowiedzenie umowy o pracę powodowi (pozwanemu wzajemnemu) nastąpiło z

powołaniem się na okoliczności, które w istocie nie miały miejsca. Z uwagi bowiem

na brak likwidacji jego stanowiska pracy, jak również bliżej niesprecyzowane

zamierzenia reorganizacji, w chwili składania przez pracodawcę oświadczenia woli

w przedmiocie wypowiedzenia umowy nie zachodziły przesłanki do rozwiązania

stosunku pracy w oparciu o art. 10 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 13

marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków

pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz. 844 ze zm.).

Owa wadliwość wypowiedzenia nie oznaczała jednak, iż było ono nieważne czy też

nieskuteczne. Każde oświadczenie woli w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę,

również nieuzasadnione czy naruszające prawo, wywołuje bowiem skutek prawny,

prowadząc w konsekwencji do ustania stosunku pracy. Prawo do odprawy

pieniężnej pracownik nabywa w związku z rozwiązaniem umowy o pracę, wobec

czego świadczenie to winno być mu wypłacone w dniu ustania stosunku pracy.

Weryfikacja zgodności z prawem dokonanego przez pracodawcę wypowiedzenia

umowy o pracę możliwa jest jedynie w postępowaniu sądowym, toczącym się na

skutek złożonego przez pracownika odwołania. Dopiero zatem uznanie przez Sąd,

że przyczyny wskazane w oświadczeniu woli pracodawcy nie były rzeczywistym

powodem wypowiedzenia umowy o pracę i zasądzenie na rzecz pracownika

odszkodowania z tego tytułu przesądzają o zakwalifikowaniu wypłaconej odprawy

jako świadczenia nienależnego, co w przypadku żądania zwrotu tej należności

5

pozwala na zastosowanie odpowiednich przepisów Kodeksu cywilnego (art. 405 i

następne k.c. w związku z art. 300 k.p.). W ocenie Sądu drugiej instancji, odprawa

wypłacona pozwanemu wzajemnemu była zatem świadczeniem nienależnym,

które, po stwierdzeniu przez Sąd wadliwości wypowiedzenia i zasądzeniu w

związku z tym na rzecz pracownika odszkodowania, powinno być zwrócone

powódce wzajemnej. Za nieskuteczny Sąd Okręgowy uznał przy tym zarzut

pozwanego wzajemnego, iż obowiązek wydania korzyści lub zwrotu jej wartości

wygasł, bowiem świadczenie zostało przez niego zużyte. Sąd podniósł, iż zgodnie z

treścią art. 409 k.c., obowiązek wydania korzyści lub zwrotu jej równowartości

istotnie wygasa, jeżeli ten, kto korzyść uzyskał, zużył ją lub utracił w taki sposób, że

nie jest już wzbogacony, jednakże do zastosowania tego przepisu zachodzi

przesłanka negatywna, jeżeli wzbogacony, wyzbywając się korzyści lub ją

zużywając, powinien był liczyć się z obowiązkiem jej zwrotu. Powód (pozwany

wzajemny) wystąpił z powództwem, wówczas o uznanie wypowiedzenia za

bezskuteczne, w dniu 6 lipca 2005 r., czyli w tym samym czasie, kiedy faktycznie

wypłacono mu odprawę. Kwestionując zasadność wypowiedzenia dokonanego z

powołaniem się na przyczyny niedotyczące pracownika, już w tym momencie

powinien wiedzieć, że skuteczne ich podważenie doprowadzi do odpadnięcia

podstawy do wypłaty odprawy, a tym samym winien się liczyć z obowiązkiem jej

zwrotu jako świadczenia nienależnego. Powód (pozwany wzajemny) wydatkował

jednak otrzymaną od pracodawcy kwotę, przy czym dokonywał tego również po

wytoczeniu przez pozwaną powództwa wzajemnego. W ocenie Sądu

odwoławczego, całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy nie uzasadnia

również twierdzeń powoda (pozwanego wzajemnego), jakoby żądanie zwrotu

odprawy stało w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

Powód (pozwany wzajemny) złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Okręgowego, którą oparł na podstawie naruszenia prawa materialnego, to jest

przepisu art. 410 § 2 k.c. w związku z art. 405 k.c. w związku z art. 300 k.p. poprzez

ich niewłaściwe zastosowanie będące skutkiem przyjęcia, że podstawa

świadczenia, znajdująca zastosowanie w chwili rozwiązania umowy o pracę, na

skutek zarówno postawy pracodawcy – uznającego powództwo, jak i orzeczenia

Sądu Rejonowego ustalającego brak podstaw do stosowania przepisów ustawy z

6

dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, odpadła, a co za tym

idzie, spełnione świadczenie przekształciło się w świadczenie nienależne w

rozumieniu przepisu art. 410 § 2 k.c. i zaktualizował się obowiązek powoda jego

zwrotu pozwanej, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy

jednoznacznie wskazuje, iż w dacie powstania po stronie powoda obowiązku

zwrotu wartości uzyskanej odprawy, powód zużył już otrzymaną odprawę, a do

chwili jej zużycia nie miał świadomości powinności liczenia się z obowiązkiem jej

zwrotu pozwanej, a to wskutek braku wiedzy o przyczynie wypowiedzenia mu

umowy o pracę.

Wskazując na takie zarzuty, skarżący wniósł o „zmianę” zaskarżonego wyroku

poprzez oddalenie w całości powództwa wzajemnego i zasądzenie od powódki

wzajemnej na rzecz pozwanego wzajemnego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Sąd Okręgowy za słuszny uznał

zarzut powódki wzajemnej, iż dokonane u pracodawcy zmiany organizacyjne nie

uzasadniały wypłaty odprawy, a tym samym powstał obowiązek zwrotu wypłaconej

pozwanemu wzajemnemu z tego tytułu kwoty. Nadto, Sąd drugiej instancji

posiłkował się wyrokiem Sądu Najwyższego z 3 października 2005 r. w sprawie III

PK 82/05, zgodnie z którym pracownik odwołujący się od wypowiedzenia umowy o

pracę złożonego na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o

szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z

przyczyn dotyczących zakładu pracy i kwestionujący istnienie przyczyny

wypowiedzenia, powinien liczyć się z obowiązkiem zwrotu odprawy z art. 8 tej

ustawy. Według skarżącego, Sąd Okręgowy nie dostrzegł jednak istotnej różnicy

pomiędzy stanem faktycznym ustalonym w przedmiotowej sprawie a stanem

faktycznym istniejącym w sprawie rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy.

Orzeczenie Sądu Najwyższego dotyczy bowiem sytuacji, w której pracownik,

odwołując się od wypowiedzenia umowy o pracę, kwestionował istnienie przyczyny

wypowiedzenia, natomiast treść pozwu M. S. z 4 lipca 2005 r. jednoznacznie

wskazuje, iż powód (pozwany wzajemny) podnosił wadliwość wypowiedzenia z 29

czerwca 2005 r. w zakresie braku wskazania przez pracodawcę przyczyny

uzasadniającej jego decyzję, tj. naruszenie przepisu art. 30 § 4 k.p. Zdaniem autora

7

skargi, zachodzi więc istotna różnica pomiędzy stanami faktycznymi obu spraw. 0

ile bowiem w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego, w piśmie

pracodawcy była podana (choć nieprawdziwa) przyczyna uzasadniająca

wypowiedzenie, o tyle wypowiedzenie powodowi umowy o pracę obarczone było

wadą w postaci braku wskazania samej przyczyny wypowiedzenia, co

uniemożliwiało powodowi (pozwanemu wzajemnemu) jakiekolwiek ustosunkowanie

się od decyzji pracodawcy. W treści wypowiedzenia z 29 czerwca 2005 r. pozwana

(powódka wzajemna) powołała się wprawdzie na przepis art. 10 ust. 1 w związku z

art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących

pracowników, jednakże użycie przez pracodawcę zwrotu „w związku z

rozwiązaniem umowy o pracę, po spełnieniu warunków określonych w art. 10 ust. 1

w związku z art. 1 ust. 1 przyczyn niedotyczących pracownika (Dz. U. z 2003 r. Nr

90 wraz z późn. zm.)…", powoduje że przedmiotowe wypowiedzenie, tak w dacie

jego doręczenia powodowi, jak i w dacie wnoszenia przez niego pozwu było w swej

treści całkowicie niezrozumiale. Nie można przy tym traktować wskazania

przepisów ustawy jako przyczyny rozwiązania z powodem umowy o pracę w

rozumieniu przepisu art. 30 § 4 k.p., ale powołanie się nie przez pracodawcę,

mogło obiektywnie utwierdzić powoda w przekonaniu, iż wypłacona mu następnie

odprawa należy się według prawa. Skarżący podniósł nadto, iż do lutego 2006 r.

nie kwestionował podstawy wypowiedzenia, a tylko w takim wypadku można byłoby

przyjąć, iż powód wytaczając powództwo o odszkodowanie, winien był się liczyć z

obowiązkiem zwrotu odprawy. Należy jednak zwrócić uwagę, iż w tej dacie, tj. w

lutym 2006 r. powód zużył juz wartość otrzymanej odprawy, co zgodnie z

przepisem art. 409 k.c. w związku z art. 300 k.p., skutkuje brakiem możliwości

skutecznego domagania się jej zwrotu przez powódkę wzajemną. Skarżący

wskazał także, iż świadczenie pozwanej (odprawa pieniężna) zostało spełnione bez

zastrzeżenia jego zwrotu, co w świetle wyjaśnień złożonych przez prezesa zarządu

pozwanej spółki, z których jednoznacznie wynika, iż w dacie wypowiadania

powodowi umowy o pracę miał pełną świadomość pozorności przyczyn tego

wypowiedzenia, jawi się jako niedbalstwo pozwanej, które winno skutkować

przyjęciem braku możliwości skutecznego domagania się zwrotu wypłaconej

8

odprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Sąd drugiej instancji prawidłowo bowiem przyjął, iż wadliwe (niezgodne z

prawem) wypowiedzenie umowy o pracę jest czynnością skuteczną w tym sensie,

że prowadzi do rozwiązania stosunku pracy. Jeżeli u podłoża oświadczenia woli

pracodawcy w tym przedmiocie leżą przy tym przyczyny niedotyczące pracownika,

to choćby były one pozorne, w dniu rozwiązania stosunku pracy aktualizuje się

obowiązek wypłaty pracownikowi odprawy pieniężnej przewidzianej przez art. 8

ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z

pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr

90, poz. 844 ze zm.). Stwierdzenie, iż wypowiedzenie umowy o pracę naruszało

obowiązujące przepisy może być dokonane wyłącznie w postępowaniu sądowym

toczącym się na skutek powództwa pracownika o przywrócenie do pracy, albo o

odszkodowanie. Skutkiem ustalenia w toku procesu sądowego braku przyczyn

niedotyczących pracownika, które uzasadniałyby wypowiedzenia powodowi umowy

o pracę, musi być uznanie bezpodstawności wypłaty odprawy pieniężnej, skoro

świadczenie to przysługuje wówczas, gdy rozwiązanie umowy o pracę następuje

właśnie z tych przyczyn. Wyrok Sądu zasądzający na rzecz pracownika

odszkodowanie z tytułu tego rodzaju niezgodności z prawem oświadczenia woli

pracodawcy przesądza zatem o konieczności zakwalifikowania wypłaconej

pracownikowi odprawy jako świadczenia nienależnego, bowiem skutkuje

stwierdzeniem odpadnięcia, istniejącej w chwili ustania stosunku pracy, podstawy

do wypłaty tej należności (art. 410 § 2 k.c.). Świadczenie, które ma charakter

nienależnego, powinno być zaś zwrócone osobie, która dokonała jego wypłaty (art.

410 § 1 k.c. w związku z art. 405 k.c.).

Stan faktyczny ustalony w tej sprawie odpowiada wprost opisanemu powyżej.

Pozwana (powódka wzajemna) wypowiedziała skarżącemu umowę o pracę

zawartą na czas nieokreślony z powołaniem się na przepisy ustawy o szczególnych

zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn

niedotyczacych pracowników i wypłaciła mu w związku z tym odprawę pieniężną w

dniu rozwiązania stosunku pracy. W toku postępowania sądowego ustalono

9

pozorność takiej przyczyny decyzji pracodawcy, co skutkowało zasądzeniem na

rzecz pracownika odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o

pracę. Jak zaś słusznie podkreślono w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z

dnia 3 października 2005 r., III PK 82/05 (OSNP 2006 nr 15 – 16, poz. 239),

odszkodowanie z tytułu nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę na

podstawie ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (podobnie jak uznanie

wypowiedzenia za bezskuteczne czy przywrócenie do pracy) i odprawa pieniężna

wypłacana z tytułu takiego zwolnienia to dwie odrębne instytucje prawne, a prawo

do nich powstaje w ściśle określonych przypadkach. Z logicznego punktu widzenia

pomiędzy zakresami zastosowania obu regulacji zachodzi relacja alternatywy

rozłącznej. Jeśli bowiem pracodawca rozwiązał umowę na podstawie wyżej

przytoczonej ustawy i przyczyny wypowiedzenia są prawdziwe, to powstaje

obowiązek zapłaty odprawy. W takiej sytuacji pracownik nie nabywa prawa do

odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę z tej

przyczyny. Jeśli zaś przyczyny, o których mowa w powołanej regulacji są

nieprawdziwe, to wówczas pracownik nabywa uprawnienia, o których mowa w art.

45 k.p., tracąc jednocześnie prawo do świadczeń na podstawie ustawy o

zwolnieniach grupowych. Sąd drugiej instancji prawidłowo zatem przyjął, że

zasądzenie na rzecz pracownika odszkodowania w związku z ustaleniem braku

przyczyn niedotyczących pracownika do wypowiedzenia mu umowy o pracę jest

równoznaczne z koniecznością stwierdzenia, iż odpadła podstawa do wypłaty

odprawy pieniężnej, w związku z czym przybrała ona charakter świadczenia

nienależnego w myśl art. 410 § 2 k.c. w związku z art. 300 k.p., które powód

(pozwany wzajemny) obowiązany był zwrócić pracodawcy stosownie do treści art.

410 § 1 k.c. w związku z art. 405 k.c. w związku z art. 300 k.p. W konsekwencji nie

ma żadnych przesłanek do stwierdzenia, ażeby Sąd Okręgowy błędnie

subsumował fakty ustalone w procesie pod stan faktyczny abstrakcyjny określony w

tych przepisach, wobec czego zarzut ich niewłaściwego zastosowania nie zasługuje

na uwzględnienie.

Warto przy tym zwrócić uwagę, iż istotą zarzutów skarżącego jest faktycznie

twierdzenie, iż zużył otrzymaną od pracodawcy odprawę, a do chwili jej zużycia nie

10

miał świadomości, iż powinien się liczyć z obowiązkiem jej zwrotu pozwanej. Autor

skargi, wbrew zwerbalizowanym w niej zarzutom, nie kwestionuje zatem

nienależnego charakteru wypłaconej powodowi odprawy pieniężnej, twierdząc

jedynie, iż obowiązek jej zwrotu wygasł z uwagi na zaistnienie okoliczności

wynikających z art. 409 k.c. W podstawie skargi kasacyjnej zabrakło jednak zarzutu

naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisu art. 409 k.c. w jakiejkolwiek formie,

co uniemożliwia Sądowi Najwyższemu rozstrzyganie o prawidłowości jego wykładni

lub zastosowania w postępowaniu apelacyjnym. Zgodnie bowiem z art. 39813

§ 1

k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia oraz w

granicach podstaw. Jest więc związany granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi

jej podstawami, co oznacza, że nie może uwzględniać naruszenia żadnych innych

przepisów niż wskazane przez skarżącego. Sąd Najwyższy nie jest bowiem

uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też

stawiania hipotez co do tego, jakiego aktu prawnego (przepisu) dotyczy podstawa

kasacji. Nie może także zastąpić skarżącego w wyborze podstawy kasacyjnej, jak

również w przytoczeniu przepisów, które mogłyby być naruszone przy wydawaniu

zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy może zatem skargę kasacyjną

rozpoznawać tylko w ramach tej podstawy, na której ją oparto, odnosząc się jedynie

do przepisów, których naruszenie zarzucono. Skoro zaś nie ma przesłanek do

stwierdzenia, ażeby Sąd drugiej instancji naruszył przepisy wymienione w

podstawie skargi kasacyjnej, brak jest możliwości uznania, iż jest ona uzasadniona.

Z tych względów Sąd Najwyższy, z mocy art. 39814

k.p.c. oraz art. 39821

k.p.c.

w związku z art. 98 k.p.c. i 99 k.p.c, orzekł jak w sentencji.