II PK 31/07

Wyrok z dnia 5 października 2007 r.

II PK 31/07

W postępowaniu dotyczącym stosowania przez pracodawcę mobbingu

oraz przyznania świadczeń z tego tytułu nie jest wystarczające stwierdzenie

bezprawności działań podjętych wobec pracownika, lecz konieczne jest wyka-

zanie celu tych działań i ich skutków (art. 943

§ 2 k.p.).

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN: Krystyna

Bednarczyk, Jolanta Strusińska-Żukowska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 paździer-

nika 2007 r. sprawy z powództwa Edyty M. przeciwko Ośrodkowi Rehabilitacji i

Opieki Psychiatrycznej w R.Ś. o zadośćuczynienie, odszkodowanie i zapłatę, na

skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubez-

pieczeń Społecznych w Opolu z dnia 14 września 2006 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną i nie obciążył powódki kosztami postępowania

kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 14 września 2006 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Opolu oddalił apelację powódki Edyty M. od wyroku

Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Prudniku z dnia 12 czerwca 2006 r. w sprawie

przeciwko Ośrodkowi Rehabilitacji i Opieki Psychiatrycznej w R.Ś. o zadość-

uczynienie, odszkodowanie i zapłatę, wskazując, podobnie jak orzekający w spra-

wie Sąd pierwszej instancji, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dał pod-

staw do uznania, iż wobec powódki stosowano mobbing, a stwierdzone działania

przeciwko prawom pracowniczym nie wypełniają znamion określonych w art. 943

§ 2 k.p.

Według ustaleń faktycznych, powódka była pracownikiem pozwanego

Ośrodka Rehabilitacji i Opieki Psychiatrycznej od 1997 r. Zatrudniona była na stano-

2

wisku opiekuna. W dniach od 5 do 11 stycznia, a następnie od 12 do 16 stycznia 2004

r. była niezdolna do pracy, dokumentując to zaświadczeniem lekarskim, które przedło-

żyła pracodawcy w dniu 12 stycznia 2004 r. Dyrektor Ośrodka - Urszula H. (pełniąca

tę funkcję od 28 maja 1999 r.) uznała, że powódka spóźniła się ze złożeniem zaświad-

czenia o jeden dzień i zdecydowała o obniżeniu jej wynagrodzenia o 25% za ten jeden

dzień, a po powrocie powódki do pracy wskazała, że zwolnienia lekarskie mają być

dostarczane pracodawcy w dniu ich wystawienia. Urszula H. była osobą wymagającą;

wymagała od pracowników dyscypliny. Miewała czasami tzw. „złe dni" i bywała impul-

sywna. Nie krzyczała jednak do pracowników i nie zwracała się do nich niekulturalnie.

W dniu 26 lutego 2004 r. powódka przedłożyła Urszuli H. zaświadczenie lekarskie o sta-

nie ciąży. Dyrektor przyjęła ten fakt do wiadomości, a po przedłożeniu zaświadczenia

lekarskiego, odsunęła powódkę od pracy w porze nocnej od dnia 1 marca 2004 r.,

wstrzymując wypłatę należnego dodatku wyrównawczego. Jednocześnie zwiększyła

powódce premię regulaminową, co miało być rekompensatą za brak dodatku. Powódka

przedłożyła dyrektor opinię radcy prawnego potwierdzającą uprawnienie do otrzymy-

wania dodatku wyrównawczego w związku ze zmianą warunków jej pracy, poprzez

wyłączenie pracy w porze nocnej, jednak dyrektor nie zmieniła swojej decyzji w tej kwe-

stii. Według ustaleń poczynionych na podstawie zeznań świadków, dyrektor nie miała

negatywnego stosunku do pracownic w ciąży i dobrze traktowała inne pracownice, bę-

dące w ciąży. Nie miała również do nich pretensji o to, że przebywały w tamtych okre-

sach na zwolnieniach lekarskich. Powódka nie miała z nią częstego kontaktu, pracując

w systemie zmianowym, zaś dyrektor nie kontrolowała sposobu wykonywania obo-

wiązków pracowniczych przez powódkę. Nigdy też nie udzielała jej upomnień, poza

jednostkowym zwracaniem uwagi na niestosowny - w jej ocenie - ubiór powódki pod-

czas wykonywania pracy, przy czym zastrzeżenia te przekazywała w sposób kultu-

ralny. Pracownicy nie zauważyli też, aby powódka była izolowana czy źle traktowana. W

początkowym stanie ciąży powódka była w dobrym stanie psychicznym, natomiast w

marcu 2004 r., podczas jednej z rutynowych wizyt u lekarza ginekologa, poinformowała

go o stresującej atmosferze w miejscu zatrudnienia, o występujących u niej kłuciach w

podbrzuszu. Lekarz stwierdził, iż stres może negatywnie wpłynąć na rozwój płodu i

zaproponował powódce zwolnienia od pracy, jednak powódka odmówiła. Skarżyła się

lekarzowi, że szefowa ją źle traktuje, że ją szykanuje. Ostatecznie pracowała do dnia 26

marca 2004 r., a następnie - do dnia porodu - przebywała na zwolnieniach lekarskich.

Podczas wizyt u lekarza ginekologa w trakcie zwolnienia lekarskiego, przed porodem, po-

3

wódka była w gorszym stanie psychicznym, miała obniżony nastrój. Nie odbiło się to

jednak na stanie ciąży. Z uwagi na stan psychiczny powódki lekarz sam proponował prze-

dłużanie zwolnień lekarskich powódce, aż do porodu. Około 16 tygodnia ciąży lekarz

skierował powódkę na oddział patologii ciąży, z powodu występujących u niej bólów

podbrzusza, zagrażających ciąży. Po kilku dniach powódka została wypisana ze szpi-

tala z poprawą zdrowia. W związku ze zgłaszanymi przez powódkę problemami w pracy

lekarz zaproponował jej osobistą interwencję u pracodawcy, na co jednak nie wyraziła ona

zgody. Zdaniem lekarza sytuacja w pracy mogła mieć wpływ na stan ciąży a odizolowanie

powódki od pracy wpłynęło na jej stan korzystnie. Edyta M. w dniu 9 września 2004 r.

urodziła dziecko i od tego dnia do dnia 29 grudnia 2004 r. przebywała na urlopie ma-

cierzyńskim. W dniu 13 grudnia 2004 r. złożyła pracodawcy wniosek o przyznanie jej

dwóch dni zwolnienia od pracy z tytułu opieki nad dzieckiem w dniach 30 - 31 grudnia

oraz udzielenie zaległego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 17 dni, od dnia 1

stycznia 2005 r. Wnioski te zostały zarejestrowane w ewidencji wniosków urlopowych

i rejestrze urlopów. Po urlopie wypoczynkowym powódka planowała przejście na urlop

wychowawczy. Dlatego w dniu 13 grudnia 2004 r. złożyła również pracodawcy wniosek o

udzielenie urlopu wychowawczego. Po otrzymaniu wniosków powódki dyrektor Ośrodka

starała się ją przekonać, że bardziej opłacalne dla obu stron będzie zwolnienie powódki z

pracy i pobieranie zasiłku dla bezrobotnych, a potem ponowne przyjęcie do pracy. Powód-

ka nie przystała jednak na tę propozycję. Przebywając na urlopie wypoczynkowym po-

wódka zachorowała i przekazała pracodawcy zwolnienie lekarskie. Dyrektor Ośrodka

odesłała powódce przedłożone przez nią zaświadczenie lekarskie za okres 18 - 27

stycznia 2005 r., usunęła z dokumentacji wniosek urlopowy Edyty M. o urlop wypo-

czynkowy oraz w drodze polecenia służbowego nakazała Annie S. wyrzucić kartę urlo-

pową [...] dotyczącą wniosku o urlop wypoczynkowy powódki, a następnie przepisać

karty urlopowe pracowników, by kolejność po usunięciu karty [...] nadal się zgadzała.

Pracownica wykonała powyższe polecenia. Ponadto Urszula H. poleciła Annie S. przepi-

sanie listy obecności za styczeń 2005 r. Autentyczną listę obecności za styczeń 2005 r.

Urszula H. zniszczyła. Na kolejne polecenia dyrektor Ośrodka, pracownice: Anna S. i Jo-

anna C. przepisały rejestr podręczny urlopów, z pominięciem pozycji [...], która doty-

czyła urlopu wypoczynkowego Edyty M. w dniach 1 do 25 stycznia 2005 r. Autentycz-

ny zeszyt zabrała dyrektor Ośrodka. W dniu 21 stycznia 2005 r. powódka otrzymała pocztą

pismo zawierające informację, że dyrektor Ośrodka udzieliła jej urlopu wychowawczego

od dnia 1 stycznia 2005 r. na okres 2 lat. Dopiero w dniu 27 stycznia 2005 r. powódka

4

zdołała dostarczyć komplet dokumentów i od tej pory zaczęto jej wypłacać świadczenie.

Jednakże w lipcu lub sierpniu 2005 r. otrzymała wyrównanie z tytułu zasiłku wychowaw-

czego od dnia 1 do 26 stycznia 2005 r. W grudniu 2004 r. powódka zgłosiła się do Po-

radni Psychologiczno-Pedagogicznej w G. Psycholog stwierdził u niej obniżony nastrój z

objawami niepokoju i lęku. Powódka skarżyła się wówczas na zaburzone poczucie bez-

pieczeństwa, bezsenność, drażliwość i zaburzenia łaknienia, co wpływało na opiekę nad

dzieckiem i jego samopoczucie, które ujawniało cechy niepokoju i wzmożonej pobu-

dliwości. Powódka stres, zagrożenie ciąży oraz obniżenie nastroju i symptomy depre-

syjne wiązała z sytuacją w pracy, miała poczucie, iż stosowane są wobec niej formy

mobbingu. Skarżyła się na zastraszanie, ośmieszanie i izolowanie w grupie pracowni-

czej, wynikające z relacji z dyrektorem. W trakcie kolejnych spotkań z psychologiem

powódka ujawniała nasilenie objawów depresyjnych; w rozmowach uporczywie wracała

do tematu trudności w relacjach z przełożonym, przy jednoczesnym poczuciu bezsilno-

ści i bezradności w kontaktach służbowych. Zgłaszała też zaburzenia w obrębie poczu-

cia własnej wartości. Obniżona samoocena dotyczyła nie tylko kompetencji zawodo-

wych, ale też umiejętności opiekuńczo-wychowawczych w odniesieniu do własnego

dziecka. Psycholog stwierdziła u powódki właśnie obniżony nastrój, a w mniejszym stop-

niu rozchwianie emocjonalne. W trakcie postępowania karnego, toczącego się prze-

ciwko dyrektor Ośrodka, w którym powódka występowała w charakterze świadka,

powódka ujawniała zwiększone poczucie lęku. Według psychologa relacje powódki z

dyrektorem Ośrodka kwalifikowały się do uznania jej za ofiarę mobbingu. Na skutek

interwencji powódki w Państwowej Inspekcji Pracy, Inspektoracie Okręgowym w O.,

PIP przeprowadziła kontrolę w Ośrodku Rehabilitacji i Opieki Psychiatrycznej w R.Ś.

w lutym 2005 r. W wyniku tej kontroli i zaleceń pokontrolnych pracodawca wypłacił

Edycie M. zaległy dodatek wyrównawczy, w związku ze zmianą warunków pracy w

okresie 1-26 marca 2004 r., wraz z odsetkami (21,75 zł + 2,58 zł odsetek), a także

przesłał kwotę, o jaką zmniejszono wynagrodzenie za okres niezdolności do pracy, z

powodu dokonania potrącenia za rzekomo spóźnione dostarczenie przez powódkę

zaświadczenia lekarskiego (7,69 zł + 1,38 zł odsetek). W piśmie Urszuli H. do po-

wódki z dnia 8 marca 2005 r. stwierdzono, że nie chcąc narażać jej na dodatkowe

koszty związane ze złożeniem ponownych wniosków w instytucjach, w których skła-

dała skargi, przesłano jej odsetki od kwoty brutto 9,72 zł., za okres 26 stycznia 2004

r. - 15 marca 2005 r. w kwocie 1,38 zł. Kontrola PIP nie wykazała nieprawidłowości w

udzieleniu powódce urlopu wychowawczego, gdyż w dokumentacji pracodawcy brak

5

było dokumentu potwierdzającego fakt złożenia przez Edytę M. wniosku o udzielenie

takiego urlopu. Powódka wraz z dwiema koleżankami opisały swoje relacje z dyrek-

torem pozwanego Ośrodka w prasie. Mówiły, że dyrektor uwzięła się na powódkę, że

pracownice bały się jej.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Prudniku z dnia 14 września 2005 r. [...] uznano

Urszulę H. za winną popełnienia przestępstwa z art.18 § 1 k.k. w związku z art. 270 §

1 k.k. i art. 276 k.k. oraz art. 218 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i w związku z

art. 12 k.k. i za to wymierzono jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunko-

wym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat oraz grzywnę w wymiarze 50

stawek dziennych.

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2006 r., Sąd Rejonowy zasądził na rzecz powódki

kwoty: - 292,17 zł tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia

2 marca 2006 r. - 45,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz zasądził od powódki

na rzecz strony pozwanej kwotę 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, a w

pozostałym zakresie powództwo oddalił. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że powództwo

zasługuje na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej odszkodowania z tytułu pozba-

wienia powódki, na skutek bezprawnego działania pracodawcy, zasiłku chorobowego za

okres 18-27 stycznia 2005 r. w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy zasiłkiem choro-

bowym, jaki powódka otrzymałaby, a faktycznie wypłaconym jej zasiłkiem wychowawczym

za wskazany okres.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik powódki zaskarżył wyrok Sądu Okręgowe-

go w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 943

§ 2 i 3

k.p., wniósł o jego uchylenie w całości.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik pozwanego Ośrodka Reha-

bilitacji i Opieki Psychiatrycznej w R.Ś. wniósł o jej oddalenie i orzeczenie o

kosztach, podnosząc że działań dyrektora pozwanego, które stanowiły przestęp-

stwo przeciwko prawom pracowniczym, nie można ocenić jako mobbingu, gdyż

nie wypełniają znamion określonych w art. 943

§ 2 k.p.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 39813

§ 1 i 2 k.p.c.,

Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (jej podstaw) i jest

związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia,

6

jeżeli skarga nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania - tak jak w

rozpatrywanej sprawie, bądź jeżeli taki zarzut okaże się niezasadny. Z uwagi na fakt,

że podstawą skargi kasacyjnej było naruszenie prawa materialnego, Sąd Najwyższy

nie miał podstaw do kwestionowania poczynionych w toku postępowania ustaleń

faktycznych. Ustalenia te są zatem wiążące w postępowaniu kasacyjnym, zaś ocenie

podlega jedynie prawidłowość zastosowania do tak ustalonego stanu sprawy przepi-

sów prawa materialnego - art. 943

§ 2 i 3 k.p. Odnosząc się do przedstawionego

przez pełnomocnika skarżącej zagadnienia prawnego dotyczącego „wykładni pojęcia

mobbingu ukierunkowanego na izolowanie pracownika, a w szczególności czy poje-

cie to winno być wykładane w sposób szerszy niż by to wynikało z gramatycznego

brzmienia przepisu art. 94-3 par 2 k.p.”, należy wskazać, że zgodnie z art. 943

§ 2

k.p. mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowa-

ne przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub

zastraszaniu, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powo-

dujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub

wyeliminowanie z zespołu współpracowników. W orzecznictwie Sądu Najwyższego

przyjęto, że „ustawowe przesłanki mobbingu muszą być spełnione łącznie, a powyż-

sze okoliczności - według ogólnych reguł dowodowych (art. 6 k.c.) - winny być wyka-

zane przez pracownika, który z tego faktu wywodzi skutki prawne. Na pracowniku też

spoczywa ciężar udowodnienia, że wynikiem nękania (mobbingu) był rozstrój zdro-

wia” - por. niepublikowany dotąd wyrok z dnia 5 grudnia 2006 r., II PK 112/06, oraz

uzasadnienie wyroku z dnia 8 grudnia 2005 r., I PK 103/05 (OSNP 2006 nr 21-22,

poz. 321). Wszystkie przesłanki mobbingu muszą być spełnione łącznie, a więc dzia-

łania pracodawcy muszą być jednocześnie uporczywe i długotrwałe oraz polegać na

nękaniu lub zastraszaniu pracownika. W świetle ustaleń przyjętych w podstawie fak-

tycznej zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy trafnie uznał, że ustawowe przesłanki

mobbingu określone w art. 943

§ 2 k.p. nie zostały spełnione. Co prawda działania

dyrektora Ośrodka, skierowane przeciwko pracowniczym prawom powódki, miały cha-

rakter powtarzalny, a część z nich została zakwalifikowana jako przestępstwo umyślne

popełnione na szkodę powódki z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym, to jednak, nie

negując bezprawności zachowań dyrektora Ośrodka, należy przypomnieć, że z defini-

cji mobbingu określonej w art. 943

§ 2 k.p. wynika konieczność wykazania nie tylko

bezprawności działania, ale jego celu (poniżenie, ośmieszanie, izolowanie pracownika) i

ewentualnych skutków działań pracodawcy (rozstrój zdrowia). Tak więc, bezpodstawne

7

przyjęcie przez zwierzchnika powódki, że przedłożyła zaświadczenie lekarskie z opóźnie-

niem, a w konsekwencji obniżenie wynagrodzenia chorobowego, odmowa wypłacania do-

datku wyrównawczego w związku z odsunięciem od pracy nocnej ze względu na stan

ciąży oraz sfałszowanie dokumentacji związanej z urlopem wypoczynkowym powódki,

samo przez się nie może być kwalifikowane jako mobbing, skoro, żadne z tych działań nie

może zostać zakwalifikowane jako podjęte w celu wywołania skutków określonych w

przepisie art. 943

§ 2 k.p. Mogły być one subiektywnie odebrane przez pracownika

jako mające charakter nękania oraz długotrwałe (trwające od stycznia 2004 r. do stycznia

2005 r., aczkolwiek warto też zauważyć, że w tym okresie powódka przebywała na

zwolnieniach lekarskich i w związku z tym nie świadczyła pracy), jednak w żadnym

stopniu nie mogły wpłynąć na samoocenę przydatności zawodowej powódki, ponieważ

kompetencje pracownicze Edyty M. nigdy nie były przedmiotem oceny jej przełożonej, a

przynajmniej brak jest jakichkolwiek śladów dokonywania tej oceny w materiale dowo-

dowym. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że bezprawne czynności przedstawi-

ciela pracodawcy miały na celu poniżenie lub ośmieszanie powódki, bądź też zmierzały

do izolowania jej lub wyeliminowania z zespołu współpracowników. Z zeznań przesłucha-

nych w sprawie świadków wynika, że dyrektor Ośrodka niechętnie reagowała na przy-

padki korzystania przez pracowników ze zwolnień lekarskich, czy też absencje spowodo-

wane innymi przyczynami, jednak zachowania te dotyczyły wszystkich pracowników, a nie

wyłącznie powódki. W postępowaniu, którego przedmiotem jest ustalenie ewentual-

nego stosowania mobbingu przez pracodawcę oraz przyznanie stosownych świadczeń z

tego tytułu, nie jest wystarczające stwierdzenie bezprawności działań podjętych wobec

pracownika, lecz konieczne jest wykazanie celu tych działań oraz ich ewentualnych

skutków (art. 943

§ 2 k.p.). W świetle zebranych dowodów, działaniom dyrektora Ośrodka

Urszuli H. w części stanowiącym przestępstwa przeciwko prawom pracowniczym, takich

skutków przypisać nie można.

Z tych względów, podzielając stanowisko Sądu Okręgowego, należało orzec

jak w sentencji po myśli art. 39814

k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art. 108

k.p.c.

========================================