II UK 9/07

Wyrok z dnia 15 października 2007 r.

II UK 9/07

Ograniczenie wysokości wskaźnika podstawy wymiaru świadczenia na

podstawie art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i ren-

tach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr

39, poz. 353 ze zm.), w odniesieniu do osób, które nabyły prawo do emerytury

na mocy przepisów obowiązujących po dniu 1 stycznia 1999 r., od których po-

bierano składki na ubezpieczenie społeczne na podstawie poprzednio obowią-

zujących przepisów, a więc bez ograniczenia wprowadzonego w art. 19 ust. 1 i

3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

((jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.), nie jest niezgodne z art. 2

i 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN: Roman

Kuczyński, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 paź-

dziernika 2007 r. sprawy z wniosku Hardego S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych-Oddziałowi w P. o wysokość świadczenia i datę wypłaty świadczenia,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Pozna-

niu z dnia 12 lipca 2006 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 12 lipca 2006 r. [...] Sąd Apelacyjny w Poznaniu, oddalił

apelację wnioskodawcy Hardego S. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 24 września 2004 r. w sprawie

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o wysokość

świadczenia i datę jego wypłaty, uznając że wskaźnik wysokości podstawy wymia-

ru emerytury został wyliczony przez organ rentowy zgodnie z przepisami i ograniczo-

2

ny do 250 % z uwagi na treść art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emery-

turach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004

r. Nr 39, poz. 353 ze zm.).

Według ustaleń faktycznych, decyzją z dnia 14 maja 2003 r. Zakład Ubezpie-

czeń Społecznych przyznał wnioskodawcy emeryturę od dnia 5 sierpnia 2003 r., a jej wy-

płatę zawiesił z uwagi na kontynuowanie zatrudnienia bez uprzedniego rozwiązania sto-

sunku pracy przed dniem nabycia prawa do emerytury. W decyzji określono wskaźnik

wysokości podstawy wymiaru emerytury na 630,16 % i ograniczono go do 250 %. De-

cyzji tej wnioskodawca nie zaskarżył. W dniu 14 października 2003 r. Hardy S. złożył w

ZUS świadectwo pracy, z którego wynikało, że jego zatrudnienie trwało do 4 sierpnia 2003

r. Decyzją z dnia 23 października 2003 r. organ rentowy podjął wypłatę emerytury

wnioskodawcy począwszy od dnia 1 października 2003 r., określając wskaźnik wyso-

kości podstawy wymiaru emerytury tak jak w decyzji z dnia 14 maja 2003 r. na 630,16

% i ograniczając go do 250 %. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik wnioskodawcy

wniósł o ustalenie wskaźnika podstawy wymiaru emerytury na 630,16 % bez ograni-

czania do 250 % oraz o podjęcie wypłaty emerytury także za sierpień i wrzesień 2003 r.

Wyrokiem z dnia 24 września 2004 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił odwołanie. W oce-

nie Sądu pierwszej instancji, ZUS słusznie wskazał w decyzji wskaźnik 630,16 %, a na-

stępnie ograniczył go do 250%, gdyż taki obowiązek wynika wprost z obowiązujących

przepisów, a ustawodawca nie przewidział wyjątków w tym zakresie. Sąd orzekł także, że

skoro wnioskodawca przedłożył świadectwo pracy, z którego wynikało, że przyczyna

zawieszenia emerytury ustała dopiero w dniu 14 października 2003 r., to w tym właśnie

dniu zgłosił wniosek o wznowienie wypłaty zawieszonego świadczenia. Sąd Apelacyjny

zaakceptował ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji jak i zapre-

zentowaną wykładnię art. 15 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, w myśl którego

wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie może być wyższy niż 250%. W uzasadnie-

niu orzeczenia Sąd powołał się także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24

października 2005 r., P 13/04, (OTK-A 2005 nr 9, poz. 102), którym orzeczono, że

art.15 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych jest zgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospo-

litej Polskiej.

Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik wnioskodawcy i za-

rzucając naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 2 Konstytucji w

zakresie, „w jakim przepis ten statuuje zasady państwa prawa oraz sprawiedliwości

3

społecznej i przyjęcie, iż zgodne z tymi zasadami jest ograniczenie na podstawie art.

15 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.)

wskaźnika wysokości podstawy wymiaru emerytury do 250%, w przypadku osób, od

których pobierane były po 1991 r. składki na ubezpieczenia społeczne od całości

podstawy wymiaru, bez jakichkolwiek ograniczeń kwotowych, wprowadzonych dopie-

ro w 1999 r.”, błędną wykładnię art. 32 ust. 1 Konstytucji stanowiącego, „że wszyscy

obywatele są równi wobec prawa i mają prawo do równego traktowania przez władze

publiczne poprzez przyjęcie, iż zasady tej nie narusza pobieranie od wszystkich

ubezpieczonych składek na ubezpieczenia społeczne na mocy art. 33 ust. 1 i 2

ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecz-

nych (jednolity tekst: Dz.U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.) oraz § 4 w związku z §

7 i 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysoko-

ści i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpie-

czenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecz-

nego (Dz.U. Nr 7, poz. 41 ze zm.) na równych i identycznych zasadach od całości

wynagrodzenia i następnie wypłacanie świadczeń według zróżnicowanych zasad,

bez zachowania należytej korelacji pomiędzy wpłacaną składką i długością okresu

ubezpieczenia a należnym świadczeniem”, art. 26 Międzynarodowego Paktu Praw Oby-

watelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r.

(Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167.), poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, „że art. 15

ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS jest zgodny z tym przepisem w zakresie

w jakim odnosi się do osób objętych obowiązkiem uiszczania składek na ubezpie-

czenia społeczne bez ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składki, w zakresie, w

jakim przewyższa ona 30-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, a

którym następnie wypłacane są świadczenia w sposób dyskryminujący, a mianowicie

nie, jak ma to miejsce w przypadku uiszczających składki od podstawy wymiaru nie-

przekraczającej 30-krotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia - z

uwzględnieniem pełnej wysokości wpłaconych składek, lecz w sposób obejmujący

jedynie część wysokości dokonanych wpłat”, art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Czło-

wieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U.

z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) w związku z art. 1 Protokołu nr 1 z dnia 20 marca

1952 r. do tej Konwencji sporządzonym w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U. z

1995 r. Nr 36, poz. 175 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, „że ustano-

4

wione w art. 15 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ograniczenie wskaźnika

wysokości podstawy wymiaru świadczenia nie jest sprzeczne z zakazem dyskrymi-

nacji odnoszącym się do prawa ochrony własności gwarantowanego konwencją”, art.

15 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS i przyjęcie, „że przepis ten ma zasto-

sowanie do osób, które prawo do emerytury nabyły pod rządami tej ustawy, a od któ-

rych pobierano składki na ubezpieczenia społeczne na podstawie przepisów art. 33

ust. 1 i 2 ustawy o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych oraz § 4 w

związku z § 7 i 14 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości i podstawy

wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (...), bez zastosowania ograniczenia

wprowadzonego w 1999 r. przepisem art. 19 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października

1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 11,

poz. 74 ze zm.)” oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wy-

nik sprawy - art. 378 § 1 k.p.c., poprzez jego niezastosowanie i nierozważnie zarzu-

tów wnioskodawcy „dotyczących niezgodności z prawem rozstrzygnięcia w zakresie

wznowienia wypłaty świadczenia, braku stosownego pouczenia i wadliwości postę-

powania przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w tym zakresie oraz niezbada-

nia przez Sąd Apelacyjny zarzutu nierozpoznania sprawy przez Sąd pierwszej in-

stancji m.in. w zakresie prawidłowości i skuteczności postępowania przed ZUS w

kontekście związania go na mocy art. 124 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

przepisami art. 7, 8 i 9 k.p.a., które to przepisy zostały w trakcie postępowania rażą-

co naruszone przez organ”, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy

Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, zwrócenie się przez Sąd Naj-

wyższy z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego odnośnie zgodności art.

15 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych z przepisami Konstytucji i umów międzynarodowych, oraz

orzeczenie o kosztach postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 39813

§ 1

i 2 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (jej pod-

staw) i jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego

orzeczenia, jeżeli skarga nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania,

bądź jeżeli taki zarzut okaże się niezasadny. W skardze nie został uzasadniony za-

5

rzut naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. który stanowi, że sąd drugiej instancji rozpoznaje

sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod

uwagę nieważność postępowania. Powód podnosząc w skardze kasacyjnej zarzut

nierozpoznania sprawy przez Sąd pierwszej instancji w zakresie prawidłowości i

skuteczności postępowania przed ZUS w kontekście związania go na mocy art. 124

ustawy o emeryturach i rentach z FUS przepisami art. 7, 8 i 9 k.p.a., nie przedstawił

w jaki sposób ewentualne naruszenie wskazanych przepisów miało wpłynąć na wy-

nik sprawy. W tym stanie rzeczy, ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości,

sporna pozostaje jedynie jego ocena w świetle przepisów prawa materialnego.

Przechodząc do zawartych w skardze zarzutów naruszenia art. 2 oraz 32 ust.

1 Konstytucji w związku z ograniczeniem na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o eme-

ryturach i rentach z FUS wskaźnika wysokości podstawy wymiaru emerytury do

250%, w przypadku osób, od których pobierane były po 1991 r. składki na ubezpie-

czenia społeczne od całości podstawy wymiaru, bez jakichkolwiek ograniczeń kwo-

towych, pobieraniem od wszystkich ubezpieczonych składek na ubezpieczenia spo-

łeczne na mocy art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i

finansowaniu ubezpieczeń społecznych oraz § 4 w związku z § 7 i 14 rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru

składek na ubezpieczenie społeczne na równych i identycznych zasadach od całości

wynagrodzenia i następnie wypłacanie świadczeń według zróżnicowanych zasad,

bez zachowania należytej korelacji pomiędzy wpłacaną składką i długością okresu

ubezpieczenia a należnym świadczeniem, należy wskazać że zgodność regulacji

zawartej w art. 15 ust. 5 ustawy o FUS z zapisami Konstytucji była już przedmiotem

orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2005 r., P 13/04, (OTK-A

2005 nr 9, poz. 102). Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art.15 ust. 5 ustawy jest

zgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Trybunału,

rozważana regulacja spełniała i spełnia konstytucyjne wymagania co do swojej nie-

zbędności i zapewnienia bezpieczeństwa prawnego bezpośrednio zainteresowanym

oraz znajduje swoje oparcie w art. 2 Konstytucji. Wskazany przepis Konstytucji, statuujący

Rzeczpospolitą jako państwo prawne urzeczywistniające zasady sprawiedliwości spo-

łecznej, powinien być odczytywany także na płaszczyźnie dobra wspólnego (art. 1 Kon-

stytucji) oraz wskazanej w preambule Konstytucji zasady solidarności, które nakazują pa-

trzeć na system prawny nie tylko w świetle interesów jednostkowych, ale i ogółu. Realizując

ideę solidarności zbiorowej, dotyczącej ogółu objętych ubezpieczeniem oraz wszystkich

6

korzystających z systemu finansowanego przez FUS, ustawodawca miał prawo kierować

się przy uchwalaniu art. 15 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS także prze-

słankami wpływającymi na wydolność systemu finansowanego ze składek na ubezpie-

czenie społeczne oraz z dotacji państwa. Obecnie konstrukcja ubezpieczenia (także

związana z zasadą solidarności) powoduje przekazywanie pobieranych z tytułu ubezpie-

czenia składek zarówno na rzecz funduszy przyszłych emerytur osób objętych bieżącym

obowiązkiem ubezpieczeniowym jak i aktualnych beneficjentów systemu. Trybunał powołał

się także na stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 22 czerwca 1999 r., K. 5/99, (OTK

1999 nr 5, poz. 100), według którego celem uchwalenia ustawy o emeryturach i ren-

tach z FUS było utworzenie stabilnego systemu emerytalno - rentowego w warunkach

niekorzystnych trendów demograficznych, prowadzących do wzrostu liczby świadcze-

niobiorców przy jednoczesnym spadku liczby płatników składek, a sama reforma znajduje

oparcie w wartościach i normach konstytucyjnych. Ma ona na celu urzeczywistnienie

prawa do zabezpieczenia społecznego w obecnych warunkach demograficznych i gospo-

darczych. Realizacja wartości znajdujących się u podstaw tego prawa może usprawie-

dliwiać poświecenie ich części znajdujących się u podstaw ochrony praw nabytych

dla stworzenia efektywnego systemu emerytalne - rentowego, opartego - w założeniu

- na jednolitych zasadach dla wszystkich ubezpieczonych, co nie byłoby możliwe bez

ograniczenia niektórych uprawnień gwarantowanych w poprzednio obowiązującym

systemie emerytalne - rentowym. Tym samym jest zgodna z art. 2 Konstytucji. W świe-

tle ustabilizowanego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, z zasady równości

wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji wynika nakaz jednakowego traktowania podmio-

tów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii), wszystkie podmioty prawa charakte-

ryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowa-

ne równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminują-

cych jak i faworyzujących. Stąd ustawodawca przyznając jednostkom określone

uprawnienia, nie może określać kręgu osób uprawnionych w sposób dowolny. Musi on

przyznać dane uprawnienie wszystkim podmiotom charakteryzującym się daną cechą

istotną. Ustawą z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o za-

sadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz.

450 ze zm.) wprowadzono jednolite zasady ustalania i waloryzacji emerytur i rent dla

wszystkich uprawnionych do tych świadczeń, bez względu na datę ich przyznania,

podwyższając ogólny poziom świadczeń emerytalno-rentowych i wielkość nakładów

publicznych na ten cel, z równoczesnym ograniczeniem wskaźnika wysokości podsta-

7

wy wymiaru emerytury do 250%. Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z FUS - wprowadzająca zasadniczą reformę systemu - utrzymała w mocy i

powtórzyła ograniczenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru emerytury do 250%

w art.15 ust. 5. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że wprowadzone ustawą w rozpa-

trywanym zakresie jednolite regulacje prawne w stosunku do wszystkich uprawnio-

nych i jednakowe mechanizmy traktowania wszystkich świadczeniobiorców pod rzą-

dami nowej ustawy, bez względu na czas powstania ich prawa do świadczeń i z likwida-

cją skutków „starego portfela" i bieżącą waloryzacją świadczeń, są zgodne z art. 32

ust. 1 Konstytucji. W świetle ustalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, każdy

podmiot, a więc i ubezpieczony musi liczyć się z tym, że zmiana warunków społecz-

nych lub gospodarczych może wymagać zmiany obowiązującego prawa, w szczególności

obejmuje to również ryzyko niekorzystnych zmian systemu prawnego na przyszłość (np.

wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2004 r., K 54/02, OTK A 2004 r.

nr 2, poz. 10), zwłaszcza gdy istnieje obiektywna konieczność dania pierwszeństwa in-

nym wartościom chronionym bądź znajdującym swoje oparcie w Konstytucji. Orzecznictwo

to zachowuje aktualność także w przypadku osób, od których pobierane były po 1991 r.

składki na ubezpieczenia społeczne od całości podstawy wymiaru, na mocy art. 33

ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń

społecznych oraz § 4 w związku z § 7 i 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29

stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie

społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i

świadczeń z ubezpieczenia społecznego, co trafnie przyjął Sąd Apelacyjny. Tym sa-

mym ograniczenie na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

wskaźnika wysokości podstawy wymiaru emerytury do 250 % nie narusza konstytu-

cyjnych zasad wyrażonych w art. 2 oraz 32 ust. 1 Konstytucji. Wobec powyższego

nie można się także zgodzić z prezentowanym w skardze kasacyjnej zarzutem naru-

szenia art. 26 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do

podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r., poprzez jego niezastosowanie. Prze-

pis ten stanowi, że wszyscy są równi wobec prawa i są uprawnieni bez żadnej dys-

kryminacji do jednakowej ochrony prawnej. Wskazana w jego postanowieniach

ochrona przed jakąkolwiek dyskryminacją w sferze prawnej z takich względów, jak:

rasa, kolor skóry, płeć, język, religia, poglądy polityczne lub inne, pochodzenie naro-

dowe lub społeczne, sytuacja majątkowa, urodzenie lub jakiekolwiek inne okoliczno-

ści, w pełni uznawana przez Sądy, nie odnosi się jednak do rozpatrywanej sprawy i

8

nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym, gdyż zawarte w art. 15 ust. 5 ustawy

o emeryturach i rentach z FUS zasady i ograniczenia nie łamią żadnej z powyższych

wartości. Podobnie nie znajduje uzasadnienia w rozpatrywanej sprawie wskazane w

skardze kasacyjnej naruszenie art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podsta-

wowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. w związku z art. 1

Protokołu nr 1 z dnia 20 marca 1952 r. do tej Konwencji sporządzonym w Paryżu

dnia 20 marca 1952 r., poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że ustanowione w

art. 15 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ograniczenie wskaźnika wysoko-

ści podstawy wymiaru świadczenia nie jest sprzeczne z zakazem dyskryminacji od-

noszącym się do prawa ochrony własności gwarantowanego konwencją. Należy

wskazać, iż art. 14 Konwencji, określając zakaz dyskryminacji, wskazuje, że korzy-

stanie z praw i wolności wymienionych w Konwencji powinno być zapewnione bez

dyskryminacji wynikającej z takich powodów jak płeć, rasa, kolor skóry, język, religia,

przekonania polityczne i inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność

do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie bądź z jakichkolwiek innych przyczyn.

Z kolei przywołany art. 1 Protokołu nr 1 z dnia 20 marca 1952 r. do tej Konwencji od-

nosi się do ochrony własności wskazując, iż każda osoba fizyczna i prawna ma

prawo do poszanowania swego mienia, nikt nie może być pozbawiony swojej wła-

sności, chyba że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez

ustawę oraz zgodnie z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego, a powyższe

postanowienia nie będą w żaden sposób naruszać prawa państwa do stosowania

takich ustaw, jakie uzna za konieczne do uregulowania sposobu korzystania z wła-

sności zgodnie z interesem powszechnym lub w celu zabezpieczenia uiszczania

podatków bądź innych należności lub kar pieniężnych.

Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, według której ograniczenie wy-

sokości wskaźnika podstawy wymiaru świadczenia, także w odniesieniu do osób,

które nabyły prawo do emerytury na podstawie przepisów obowiązujących po dniu 1

stycznia 1999 r., a od których pobierano składki na ubezpieczenie społeczne na pod-

stawie poprzednio obowiązujących przepisów, a więc bez ograniczenia wprowadzo-

nego w art. 19 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpie-

czeń społecznych, nie narusza prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

§ 1 k.p.c.

orzekł jak w sentencji.

========================================