II PZP 6/07

Uchwała z dnia 5 grudnia 2007 r.

II PZP 6/07

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Jolanta Strusińska-

Żukowska, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy

z powództwa Janusza W. przeciwko P. SA Oddział Budownictwa Energetycznego O.

w B. o zapłatę, na skutek zagadnienia prawnego przekazanego postanowieniem

Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 6 wrześ-

nia 2007 r. [...]

„Czy w sprawie z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu

przewyższała 50.000 zł, od apelacji zaskarżającej częściowo wyrok sądu pierwszej

instancji, i w której wartość przedmiotu zaskarżenia nie przewyższa kwoty 50.000 zł,

należy uiścić opłatę stosunkową, czy podstawową ?”

p o d j ą ł uchwałę:

W sprawie z zakresu prawa pracy z powództwa pracownika, w której war-

tość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50.000 zł, od apelacji powoda, w

przypadku gdy wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od tej kwoty, pobie-

ra się opłatę stosunkową obliczoną od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 35

ust.1 zdanie drugie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych Dz.U. Nr 167, poz.1398 ze zm.).

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2007 r., Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Opolu oddalił powództwo Janusza W. przeciwko P. SA Oddział Bu-

downictwa Energetycznego O. w B. o zapłatę kwoty 66.593 zł. Wyrok ten został za-

skarżony „co do kwoty 50.000 zł” - sporządzoną przez zawodowego pełnomocnika -

apelacją, od której uiszczono opłatę w kwocie 30 zł.

2

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2007 r., Sąd Rejonowy odrzucił apelację

na podstawie art. 1302

§ 3 k.p.c., wskazując, iż nie została ona prawidłowo opłacona.

W ocenie Sądu, w sprawie znajdował zastosowanie art. 35 ust. 1 zdanie drugie

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, co ozna-

cza, że strony obowiązane były do uiszczania od wszystkich pism opłaty stosunko-

wej. Sprawa, w której opłaty uiszczane są na zasadach ogólnych, utrzymuje ten sta-

tus aż do jej zakończenia, niezależnie od tego, że wartość przedmiotu zaskarżenia

została oznaczona na kwotę niższą. Inna interpretacja prowadziłaby do nieuzasad-

nionego różnicowania sytuacji stron w zakresie ponoszenia opłat sądowych w zależ-

ności od stadium postępowania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powód zarzucił, że Sąd pierwszej

instancji wadliwie utożsamił wartość przedmiotu sporu z wartością przedmiotu za-

skarżenia. Tymczasem, skoro art.1302

§ 3 k.p.c. uzależnia wysokość opłaty od

wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia, to prawidłowa wykładnia

tego przepisu winna prowadzić do wniosku, że wartość przedmiotu zaskarżenia w

niniejszej sprawie wynosi 50.000 zł, a nie 66.593 zł, a zatem na zasadzie art. 35

ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych opłata od apelacji winna wyno-

sić 30 zł.

Rozpoznając zażalenie, Sąd Okręgowy w Opolu uznał, że w sprawie wystę-

puje zagadnienie prawne budzące wątpliwości, a sprowadzające się do rozstrzygnię-

cia kwestii, „czy w sprawie z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu

przewyższała 50.000 zł, od apelacji zaskarżającej częściowo wyrok sądu pierwszej

instancji i w której wartość przedmiotu zaskarżenia nie przewyższa kwoty 50.000 zł,

należy uiścić opłatę stosunkową czy podstawową”.

W ocenie Sądu Okręgowego, literalna wykładnia art. 35 ust. 1 zdanie drugie

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, może

prowadzić do wniosku wyprowadzonego przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu za-

skarżonego postanowienia. Określając bowiem zakres spraw, w których pobiera się

od wszystkich podlegających opłacie pism opłatę stosunkową, ustawodawca wskazał

na sprawy, w których wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50.000 zł. Zarów-

no w powołanej ustawie (art. 13), jak i w Kodeksie postępowania cywilnego w wielu

przepisach (np. art. 19 i następne, art. 368 § 2) ustawodawca posługuje się pojęciami

„wartość przedmiotu sporu" i „wartość przedmiotu zaskarżenia" w sposób wskazujący

wyraźnie, że nie są to pojęcia tożsame. Upraszczając tę kwestię można przyjąć, iż z

3

wartością przedmiotu sporu mamy do czynienia w postępowaniu przed sądem pierw-

szej instancji, natomiast z wartością przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu wywo-

łanym wniesieniem środka zaskarżenia. Można byłoby zatem uznać, że skoro w art.

35 ust.1 zdanie drugie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ustawo-

dawca wskazał na określoną wartość przedmiotu sporu dla wyodrębnienia spraw, w

których pobiera się opłaty stosunkowe, to - jak przyjął to Sąd Rejonowy - dla ustale-

nia, jakiego rodzaju opłatę (podstawową czy stosunkową) należy w sprawie z zakre-

su prawa pracy pobrać od apelacji, jak również innych pism podlegających opłacie,

decydujące znaczenie ma wartość przedmiotu sporu ukształtowana przed sądem

pierwszej instancji, a nie wynikająca z apelacji wartość przedmiotu zaskarżenia. Ta

ostatnia ma jedynie wpływ na wysokość opłaty stosunkowej od apelacji, skoro art. 13

powołanej ustawy stanowi, że wynosi ona 5% wartości przedmiotu sporu lub przed-

miotu zaskarżenia.

Jednakże z drugiej strony, wartość przedmiotu zaskarżenia jest również w

istocie wartością przedmiotu sporu, z tym że przeniesionego na etap postępowania

wywołanego wniesieniem środka zaskarżenia. Można byłoby więc uznać, że ustawo-

dawca posługuje się tym pojęciem tylko dla podkreślenia tej cechy. W wypadku ape-

lacji wartość ta nie może zasadniczo być wyższa od wartości przedmiotu sporu

wskazanej w pozwie, jednak określa się ją przy odpowiednim zastosowaniu przepi-

sów odnoszących się do wartości przedmiotu sporu (art. 368 § 2 k.p.c.). Podana

przez apelującego lub ustalona przez sąd przy odpowiednim zastosowaniu art. 25

k.p.c. kwota stanowiąca wartość przedmiotu zaskarżenia wskazuje, o jaką kwotę lub

jakiej wartości prawo majątkowe toczy się spór na etapie postępowania apelacyjne-

go. Jeżeli wyrok sądu pierwszej instancji został zaskarżony tylko częściowo i wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa od wynikającej z pozwu wartości przedmiotu

sporu, to w pozostałej części postępowanie zostaje prawomocnie zakończone i ta

niezaskarżona część nie jest już przedmiotem postępowania apelacyjnego. Tym sa-

mym odpowiadająca tej części wartość nie jest już wartością przedmiotu sporu.

Można byłoby wyprowadzić stąd wniosek, że skoro w apelacji wartość przedmiotu

zaskarżenia, a tym samym wartość spornego na tym etapie postępowania prawa, nie

przewyższa kwoty 50.000 zł, to opłata od apelacji winna zostać ustalona na podsta-

wie art. 35 ust.1 zdanie pierwsze ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywil-

nych i wynosić 30 zł. Sąd pierwszej instancji argumentował, że różnicowanie sytuacji

stron w zakresie ponoszenia opłat sądowych w zależności od stadium postępowania

4

byłoby nieuzasadnione. Tymczasem takie zróżnicowanie w niektórych sytuacjach

wynika z art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy. W sprawach z zakresu prawa pracy,

w których powodem jest pracodawca, żadna ze stron nie korzysta z ustawowego

zwolnienia od kosztów sądowych, a powód bez względu na wartość przedmiotu

sporu winien uiścić opłatę od pozwu (w sprawach o prawa majątkowe jest to zasad-

niczo opłata stosunkowa, o której mowa w art. 13 powołanej ustawy), o ile nie zosta-

nie z niej zwolniony przez sąd. Jednakże gdy wartość przedmiotu sporu nie przewyż-

sza kwoty 50.000 zł opłata od apelacji wynosi 30 zł i to dla wszystkich stron (zdanie

pierwsze tego przepisu). Również w sprawach z powództwa pracownika sytuacja

strony w zakresie kosztów sądowych może być zróżnicowana w zależności od sta-

dium postępowania, np. pracodawca przegrywający sprawę może zostać obciążony

w wyroku sądu pierwszej instancji opłatą stosunkową na podstawie art. 113 ust. 1

powołanej ustawy, natomiast od apelacji będzie zobowiązany uiścić opłatę podsta-

wową.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wątpliwości Sądu Okręgowego dotyczą interpretacji art. 35 ust. 1 ustawy z

dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (zwanej dalej

ustawą o kosztach sądowych) i odnoszą się do kryterium decydującego o rodzaju

opłaty pobieranej od apelacji w sprawach z zakresu prawa pracy (podstawowa lub

stosunkowa), przy czym sformułowane zagadnienie prawne wystąpiło w sprawie z

powództwa pracownika przeciwko pracodawcy. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy o

kosztach sądowych stanowi, że „w sprawach z zakresu prawa pracy pobiera się

opłatę podstawową w kwocie 30 zł wyłącznie od apelacji, zażalenia, skargi kasacyj-

nej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jed-

nakże w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50.000 zł,

pobiera się od wszystkich podlegających opłacie pism procesowych opłatę stosun-

kową”. W ocenie Sądu Okręgowego, w sprawie z zakresu prawa pracy z powództwa

pracownika, w której wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza od 50.000 zł,

przy wartości przedmiotu sporu wyższej od tej kwoty, powołany przepis może być

rozumiany dwojako: 1) apelacja pracownika podlega opłacie stosunkowej obliczonej

od wartości przedmiotu zaskarżenia; 2) od apelacji pracownika pobiera się opłatę

5

podstawową, gdyż w takim przypadku wartość przedmiotu zaskarżenia jest w istocie

wartością przedmiotu sporu przeniesionego na etap postępowania odwoławczego.

Kwestia objęta przedstawionym do rozstrzygnięcia zagadnieniem prawnym

była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. Między innymi w

postanowieniach z dnia 21 września 2006 r., II PZ 34/06 (OSNP 2007 nr 19-20, poz.

282), z dnia 23 listopada 2006 r., II PZ 43/07, z dnia 23 listopada 2006 r., II PZ 45/06,

z dnia 11 grudnia 2006 r., I PK 197/06, z dnia 15 lutego 2007 r., I PK 283/06, z dnia 6

czerwca 2007 r., III PK 22/07 (wszystkie niepublikowane) wyrażony został pogląd, że

rodzaj opłaty sądowej w sprawach z zakresu prawa pracy (podstawowa, czy stosun-

kowa) jest uzależniony od wartości przedmiotu sporu przewyższającego kwotę

50.000 zł a nie od wartości przedmiotu zaskarżenia. W uchwale z dnia 11 września

2007 r., II PZP 5/07 (Biuletyn SN 2007 nr 9, str. 19), Sąd Najwyższy stwierdził, że w

sprawie z zakresu prawa pracy z powództwa pracownika, w której wartość przed-

miotu sporu przekracza 50.000 zł, od apelacji pozwanego pracodawcy, w przypadku

gdy wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od tej kwoty, pobiera się opłatę sto-

sunkową obliczoną od wartości przedmiotu zaskarżenia. Orzecznictwo w zakresie

wyrażonej przez Sąd Okręgowy wątpliwości jest zatem utrwalone i jednolite. Mając

jednak na uwadze, że uchwała z dnia 11 września 2007 r., II PZP 5/07 zapadła po

dacie wydania postanowienia o przedstawieniu do rozstrzygnięcia zagadnienia

prawnego, a żadne z powołanych wyżej postanowień nie zostało jeszcze wówczas

opublikowane, Sąd Najwyższy uznał za uzasadnione udzielenie odpowiedzi na za-

dane pytanie.

Sformułowane przez Sąd Okręgowy zagadnienie jest jednolicie rozstrzygane

w orzecznictwie Sądu Najwyższego niezależnie od prezentowanej argumentacji. I

tak, w uzasadnieniu powołanego wyżej postanowienia z dnia 21 września 2006 r., II

PZ 34/06, Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że z art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach są-

dowych wynika, że opłacie sądowej podlega apelacja wniesiona w sprawie z zakresu

prawa pracy, natomiast rodzaj opłaty jest uzależniony od wartości przedmiotu sporu.

Treść zdania drugiego art. 35 ust. 1 ustawy jest wyraźna i wynika z niej wprost, że

rodzaj opłaty w sprawach z zakresu prawa pracy (podstawowa, czy stosunkowa) za-

leży od wartości przedmiotu sporu przewyższającego kwotę 50.000 zł, a nie od war-

tości przedmiotu zaskarżenia. Uzależnienie rodzaju opłaty od wartości przedmiotu

sporu (a nie od wartości przedmiotu zaskarżenia) wynika nie tylko z treści tego prze-

pisu, ale także z analizy systemowej. W art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych

6

wymienione są jako podlegające opłacie wyłącznie środki zaskarżenia. Ustawodaw-

ca w art. 13 ustawy wyraźnie przy tym rozróżnia przypadki pobierania opłaty stosow-

nie do wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia. Jeżeli więc w

art. 35 ust. 1, który obejmuje tylko środki zaskarżenia, nie uzależnia rodzaju opłaty

od wartości przedmiotu zaskarżenia, to oznacza to, że jest ona zależna od wskaza-

nej w tym przepisie wartości przedmiotu sporu. Inaczej mówiąc, jeżeli wartość

przedmiotu sporu będącego przedmiotem wyroku sądu pierwszej instancji przekra-

cza 50.000 zł, to od apelacji należy uiścić opłatę stosunkową od wartości przedmiotu

zaskarżenia (art. 13 ustawy), choćby była ona niższa od 50.000 zł (tak również w

postanowieniach z dnia 23 listopada 2006 r., II PZ 43/06 oraz II PZ 45/06). W uza-

sadnieniu postanowienia z dnia 15 lutego 2007 r., I PK 283/06, Sąd Najwyższy

stwierdził, że wykładnia art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych prowadzi do

wniosku, iż jego zdanie drugie dotyczy spraw, w których wartość przedmiotu sporu a

nie wartość przedmiotu zaskarżenia, przewyższa kwotę 50.000 zł. Wartość przed-

miotu sporu i wartość przedmiotu zaskarżenia nie są pojęciami tożsamymi, co wynika

z art. 13 ustawy oraz z porównania art. 19 § 1 i art. 368 § 2 k.p.c. Oznacza to, że

obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej w wysokości 30 zł od skargi kasacyjnej

występuje tylko w sprawie z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu

nie przekracza 50.000 zł. Jeżeli wartość przedmiotu sporu jest wyższa niż 50.000 zł,

to wnoszący skargę kasacyjną jest zobowiązany uiścić opłatę sądową na ogólnych

zasadach wynikających z art. 13 ustawy o kosztach sądowych, także wówczas, gdy

wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od tej kwoty (podobnie w postanowie-

niach z dnia 11 grudnia 2006 r., I PK 197/06 oraz z dnia 8 czerwca 2007 r., III PK

22/07). W uzasadnieniu uchwały z dnia 11 września 2007 r., II PZP 5/07, Sąd Naj-

wyższy wyraził pogląd, że zastrzeżenie zawarte w zdaniu drugim art. 35 ust. 1

ustawy o kosztach sądowych oznacza w zakresie opłat sądowych wyłączenie z ge-

neralnego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, zawartego w art.

96 ust. 1 pkt 4 ustawy, pewnej kategorii spraw z powództwa pracownika. Użycie w

zdaniu drugim art. 35 ust. 1 sformułowania „w sprawach, w których wartość przed-

miotu sporu przewyższa kwotę 50.000 złotych, pobiera się od wszystkich podlegają-

cych opłacie pism opłatę stosunkową”, oznacza, że sprawy te w zakresie opłat są-

dowych są traktowane tak, jak wszystkie sprawy cywilne rozpoznawane na zasadach

ogólnych. Opłatę sądową pobiera się na zasadach określonych w art. 13 ustawy -

5% wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia. W sprawie z powództwa

7

pracownika, w której żądał on w pozwie kwoty wyższej niż 50.000 zł, zdanie pierwsze

przepisu art. 35 ust. 1 nie ma w ogóle zastosowania. Niezależnie od tego, która ze

stron zaskarży wyrok i w jakiej części, nie ma możliwości zastąpienia opłaty stosun-

kowej obliczanej na zasadach ogólnych opłatą podstawową określoną w zdaniu

pierwszym. Przepis art. 35 ust. 1 zdanie drugie ustawy o kosztach sądowych należy

rozumieć w ten sposób, że w sprawach wymienionych w tym przepisie od pozwu po-

biera się opłatę stosunkową obliczoną od wartości przedmiotu sporu (tak również w

uchwale z dnia 5 grudnia 2007 r., II PZP 7/07, niepublikowanej), a od apelacji pobie-

ra się opłatę stosunkową obliczoną od wartości przedmiotu zaskarżenia, także wów-

czas, gdy wartość ta jest niższa od kwoty 50.000 zł.

Sąd Najwyższy w składzie rozstrzygającym niniejsze zagadnienie prawne

przychyla się do argumentacji przedstawionej w uchwale z dnia 11 września 2007 r.,

II PZP 5/07. Należy podkreślić, że przepisy ustawy o kosztach sądowych mają cha-

rakter fiskalny i restrykcyjny i dlatego wymagają ścisłej wykładni, przy zastosowaniu

w pierwszym rzędzie reguł wykładni gramatycznej. Pierwszeństwo językowej metody

wykładni znajduje przede wszystkim uzasadnienie w zasadzie leżącej u podstaw

ustawy, jaką jest samoobliczanie opłat sądowych oraz we wprowadzonym na mocy

art. 1302

k.p.c. rygoryzmie skutków uiszczenia przez zawodowego pełnomocnika

niewłaściwie obliczonej opłaty sądowej (por. między innymi: uchwałę z dnia 9 stycz-

nia 2007 r., II PZP 5/06, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 152; uchwałę z dnia 27 marca

2007 r., II PZP 1/07, OSNP 2007 nr 19-20, poz. 270; postanowienie z dnia 23 listo-

pada 2006 r., II PZ 45/06, niepublikowane).

Zawarty w odnoszącym się do wysokości opłat w procesie dziale 3 tytułu II

ustawy o kosztach sądowych art. 35 ust. 1 określa rodzaj i wysokość opłat pobiera-

nych od wskazanych w tym przepisie pism w sprawach z zakresu prawa pracy. Jed-

nocześnie zawiera on odstępstwo od ustanowionej w art. 96 ust. 1 pkt 4 zasady

braku obowiązku uiszczania przez pracownika kosztów sądowych w sprawach przez

niego inicjowanych. W zdaniu pierwszym art. 35 ust. 1 ustanowiona została reguła,

że w sprawach z zakresu prawa pracy opłatę podstawową w kwocie 30 zł pobiera się

wyłącznie od czterech wymienionych w nim środków odwoławczych i środków za-

skarżenia (apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia), niezależnie od tego, czy z powództwem wy-

stępuje pracownik, czy pracodawca i która strona wnosi ten środek (por. powołane

wyżej uchwały z dnia 9 stycznia 2007 r., II PZP 5/06 oraz z dnia 27 marca 2007 r., II

8

PZP 1/07 i przytoczone tam orzecznictwo). Zdanie drugie art. 35 ust. 1, rozpoczyna-

jące się od słowa „jednakże”, wskazuje na odstępstwo od reguły wyrażonej w zdaniu

pierwszym, odnoszące się do spraw, w których wartość przedmiotu sporu przewyż-

sza kwotę 50.000 zł. W takich sprawach pobiera się opłatę stosunkową i to od

wszystkich pism procesowych podlegających opłacie (stosunkowej). Oznacza to, że

posługując się kryterium wartości przedmiotu sporu, spośród spraw z zakresu prawa

pracy ustawodawca wyodrębnił sprawy o prawa majątkowe, w których wartość ta

przewyższa kwotę 50.000 zł i poddał je ogólnym zasadom pobierania opłat sądo-

wych. Posłużenie się w zdaniu drugim art. 35 ust. 1 pojęciem wartości przedmiotu

sporu nie jest przypadkowe, nie zostało zastosowane zamiennie z pojęciem wartości

przedmiotu zaskarżenia (oba pojęcia nie są przecież tożsame, co wynika chociażby z

treści art. 13 ustawy o kosztach sądowych i porównania art. 19 § 1 i art. 368 § 2

k.p.c.), nie odnosi się również - jak wywodzi Sąd Okręgowy - do wartości przedmiotu

sporu przeniesionego na inny etap postępowania (apelacyjnego, kasacyjnego).

Wartość przedmiotu sporu w sprawach z zakresu prawa pracy pełni rolę kryterium

wyodrębniającego spośród nich tę kategorię spraw, w których pobierane są opłaty

stosunkowe. Skoro tak, to zdanie pierwsze art. 35 ust. 1 nie znajduje do tych spraw

zastosowania. Gdyby zdanie drugie art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych odno-

siło się wyłącznie do czterech środków odwoławczych i środków zaskarżenia, o któ-

rych stanowi zdanie pierwsze tego przepisu (a nie do pism podlegających opłacie

stosunkowej w rozumieniu art. 3 w związku z art. 13 ustawy), wówczas ustawodawca

nie posłużyłby się podkreśleniem, że opłatę stosunkową pobiera się od „wszystkich”

pism procesowych podlegających opłacie lub odniósłby obowiązek uiszczenia opłaty

stosunkowej wyraźnie do pism określonych w zdaniu pierwszym, chociażby poprzez

użycie sformułowania „wymienione pisma podlegające opłacie”, jak uczynił to w art.

35 ust. 2 ustawy.

Opłatę stosunkową reguluje art. 13 ustawy o kosztach sądowych, zgodnie z

którym tego rodzaju opłatę pobiera się w sprawie o prawa majątkowe, przy czym wy-

nosi ona 5% wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia. Wartość przed-

miotu sporu obliczana jest stosownie do reguł określonych w art. 19 i następne k.p.c.

W sprawach z zakresu prawa pracy decyduje ona o rodzaju i wysokości ponoszo-

nych przez strony opłat od wskazanych w art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych

pism procesowych, w tym o rodzaju i wysokości opłaty od apelacji (podstawowa wy-

nosząca 30 zł lub stosunkowa wynosząca 5% wartości przedmiotu zaskarżenia).

9

Oznacza to, że w przypadku, gdy sąd pierwszej instancji orzekał w sprawie, w której

wartość przedmiotu sporu przewyższała kwotę 50.000 zł, od apelacji pracownika lub

pracodawcy pobiera się opłatę stosunkową obliczoną od wartości przedmiotu za-

skarżenia (art. 13 w związku z art. 18 ust. 2 ustawy o kosztach w sprawach cywil-

nych), także wówczas, gdy wskutek częściowego zaskarżenia wyroku wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa od tej kwoty.

Z powyższych względów podjęto uchwałę jak na wstępie.

========================================