III CSK 196/07

Sygn. akt III CSK 196/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa E.(...) Spółki jawnej w K.

przeciwko Przedsiębiorstwu WA.(...) w B., uprzednio występującej pod firmą

Przedsiębiorstwo W.(...) spółka jawna w K.

o ochronę prawa ochronnego na wzór użytkowy,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2007 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 13 grudnia

2006 r., sygn. akt I ACa (…),

I. uchyla zaskarżony wyrok i zmienia wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja

2004 r., sygn. akt IX GC (…) w punktach 1, 2, 3 i 5 w ten sposób, że:

1) nakazuje pozwanej Spółce wycofanie z obrotu gospodarczego listew (...)

wyprodukowanych do dnia 12 maja 2004 r.,

2) nakazuje pozwanej Spółce dwukrotne opublikowanie w dziennikach „R.(...)”

i „G.(...)” w wydaniach piątkowych oświadczenia następującej treści, o

rozmiarach wyczerpujących powierzchnię 50 cm2: „Przedsiębiorstwo

WA.(…) w B., uprzednio występująca pod firmą Przedsiębiorstwo W.(...)

2

spółka jawna w K. przeprasza E.(...) spółkę jawną w K. za to, że przez

produkcję i wprowadzanie do obrotu gospodarczego listwy (...) w czasie do

dnia 12 maja 2004 r. naruszyła prawo ochronne spółki jawnej E.(...) na wzór

użytkowy nr (…) pt. „E.(...)”,

3) oddala powództwo i apelację w pozostałej części,

II. oddala skargę kasacyjną w pozostałej części,

III. koszty postępowania przed Sądem Okręgowym w K., Sądem Apelacyjnym i

Sądem Najwyższym wzajemnie pomiędzy stronami znosi.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 maja 2004 r. Sąd Okręgowy w K. nakazał pozwanym

Przedsiębiorstwu W.(…) Spółce jawnej w K. zaniechania produkcji i wprowadzania do

obrotu gospodarczego listew (...) „M.(…)”, odnośnie do których zostało udzielone

powodom prawo ochronne na wzór użytkowy nr (…) oraz nakazał pozwanym wycofanie

z obrotu handlowego wymienionych listew, a ponadto, nakazał pozwanym

opublikowanie w prasie określonego oświadczenia zawierającego przeproszenie za

naruszenie wymienionego prawa. Sąd Okręgowy ustalił, że na podstawie umowy nr

10/97 z dnia 30 grudnia 1996 r. o przeniesienie prawa do prawa ochronnego na wzór

użytkowy pt. „E.(...)” zgłoszony w Urzędzie Patentowym w dniu 12 maja 1994 r. za nr

W.(…), zawartej przez spółkę cywilną „E.(…)” jako nabywcę oraz na podstawie decyzji

Urzędu Patentowego z dnia 17 grudnia 1997 r. o udzieleniu prawa ochronnego na wzór

użytkowy nr (...) pt. „E.(...); wspólnicy wymienionej spółki cywilnej, działający następnie

pod nazwą „E.(...)” byli uprawnieni przez 10 lat począwszy od dnia 12 maja 1994 r. z

tytułu prawa ochronnego na wzór użytkowy nr (...). W czasie orzekania przez Sąd

działali jako wspólnicy spółki jawnej „E.(...)” z tym, że w miejsce zmarłego T. S. do spółki

jawnej weszli spadkobiercy – żona B. S. i małoletnie córki K. i N. S. Ustalił też Sąd

Okręgowy, że w okresie przysługiwania powodom prawa wyłączności co do korzystania

z wzoru użytkowego w sposób zarobkowy lub zawodowy pozwani produkowali

i wprowadzili do obrotu handlowego listwy (...) „M.(...)”, których kształt i budowa

naruszały prawo ochronne nr (...). W tym zakresie Sąd Okręgowy oparł swoje ustalenia

na opinii biegłego dr W. T. Uznał, iż przekonujące były wywody i wnioski opinii, że w

części przesądzającej o istocie użyteczności listew produkowanych przez pozwanych

wyrób ten nie różni się od elementów narożnikowych objętych ochroną wzoru

3

użytkowego udzieloną na rzecz powodów. Sąd Okręgowy nie uwzględnił zarzutu

pozwanych co do braku legitymacji czynnej, upatrywanego w nieistnieniu po stronie

powodów prawa nabytego przez spółkę cywilną „E.(...)”. Stwierdził, że tego rodzaju

zarzut, w świetle zasady prekluzji procesowej, był spóźniony w sytuacji, gdy pozew

wpłynął w dniu 23 lipca 2001 r., zaś z wymienionym zarzutem pozwani wystąpili dopiero

w piśmie procesowym z dnia 4 maja 2004 r. W rzeczy samej zaś - zdaniem Sądu

Okręgowego, zarzut ten był bezzasadny; bez względu na to, pod jaką firmą wspólnicy

uprawiali działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej przesądzające znaczenie

miała okoliczność tożsamości osób będących wspólnikami spółki cywilnej w okresie

zawierania umowy o przeniesienie praw do uzyskania prawa ochronnego i w czasie

udzielenia im przedmiotowego prawa ochronnego, a także w okresie dochodzenia

roszczeń w niniejszej sprawie przy uwzględnieniu, że spółka cywilna powodów została w

toku procesu przekształcona w spółkę jawną. Jako prawną podstawę orzekania Sąd

Okręgowy wskazał art. 57 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 80 ust. 1 i art. 82 ustawy z dnia 19

października 1972 r. o wynalazczości (jedn. tekst: Dz. U. 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm.)

oraz art. 315 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

(jedn. tekst: Dz. U. 2003 r. Nr 119, poz. 1117). Uwzględnienie żądania nakazania

pozwanym wycofania z obrotu handlowego produkowanych przez nich listew Sąd

Okręgowy uzasadnił faktem naruszenia prawa ochronnego strony powodowej, co do

żądania natomiast w części dotyczącej przeproszenia stwierdził, że zarówno czas

dokonywania naruszeń jak i skala działalności pozwanych czyniły usprawiedliwionym to

żądanie w zakresie żądanego przez powodów miejsca, częstotliwości i rozmiarów

ogłoszeń prasowych.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny oddalił apelację wniesioną od

powyższego orzeczenia przez „Przedsiębiorstwo W.(…)” Spółkę jawną w K. Podzielił

stanowisko, że występująca po stronie powodowej w czasie orzekania przez Sąd

pierwszej instancji spółka jawna jest następcą prawnym spółki cywilnej „E.(...)”, której

przysługiwało prawo ochronne na wzór użytkowy nr (…), oraz, że prawo to doznało

naruszenia w wyniku działalności pozwanej Spółki, co usprawiedliwiało orzeczone przez

Sąd Okręgowy nakazy. Za bezpodstawne uznał Sąd Apelacyjny zarzuty apelacji

dotyczące naruszenia art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. przez niezawieszenie postępowania do

czasu rozpoznania przez Urząd Patentowy sprawy z wniosku skarżącej o rejestrację

wzoru przemysłowego pt. „Listwa (...)” oraz ze względu na toczące się postępowanie o

udzielenie stronie pozwanej prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. „Listwa (...)”.

4

Sąd Apelacyjny wskazał, że decyzją z dnia 12 kwietnia 2006 r. Urząd Patentowy

umorzył, na podstawie art. 247 ust. 2 Prawa własności przemysłowej postępowanie

dotyczące prawa ochronnego na rzecz pozwanej, w związku z czym postępowanie to

nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej, ani w sprawie tej nie

może mieć zastosowania art. 105 Prawa własności przemysłowej.

W skardze kasacyjnej, opartej na obydwu podstawach z art. 3983

§ 1 k.p.c.

zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania – art. 244 k.p.c. oraz art. 316 § 1 k.p.c., w

związku z art. 80 ustawy o wynalazczości poprzez ich niewłaściwe zastosowanie

(a częściowo niezastosowanie), polegające na wydaniu wyroku w sytuacji, gdy

decyzja Urzędu Patentowego z dnia 12 kwietnia 2006 r. o uchyleniu decyzji o

nadaniu stronie pozwanej prawa ochronnego na wzór użytkowy oraz o umorzeniu

postępowania nie jest ostateczna, podczas gdy prawidłowe zastosowania wyżej

wymienionych przepisów powinno prowadzić do uznania, że postępowanie przed

Urzędem Patentowym RP toczy się w dalszym ciągu, wobec czego zasadne jest

zawieszenie postępowania sądowego. Naruszenie to spowodowało brak

dokonania przez Sąd Apelacyjny analizy, w oparciu o wykładnię art. 80 ustawy o

wynalazczości, wzajemnej relacji praw i obowiązków dwóch uprawnionych z

dwóch różnych praw ochronnych na wzór użytkowy, co stanowić winno kluczowy

problem w niniejszej sprawie i skutkowało oddaleniem apelacji strony pozwanej, a

więc mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie przepisów postępowania – art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. poprzez jego

niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu wniosku strony pozwanej o

zawieszenie postępowania ze względu na toczące się przed Urzędem

Patentowym RP postępowanie, podczas gdy prawidłowe zastosowanie wyżej

wymienionego przepisu powinno prowadzić do zawieszenia postępowania, które

to naruszenie skutkowało oddaleniem apelacji strony pozwanej, a więc mogło

mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy,

3. naruszenie art. 105 ustawy prawo własności przemysłowej poprzez jego

niezastosowanie oraz art. 57 w zw. z art. 80 w zw. z art. 82 ustawy

o wynalazczości poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie

jest możliwe powołanie się przez uprawnionego z rejestracji wzoru

przemysłowego na to uprawnienie przeciwko uprawnieniu wynikającemu z prawa

ochronnego na wzór użytkowy, podczas gdy prawidłowe zastosowania wyżej

5

wymienionych przepisów powinno prowadzić do oddalenia powództwa jako

bezzasadnego, a to wobec braku bezprawności działania strony pozwanej,

4. naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego – art. 227 k.p.c., art.

244 k.p.c., art. 245 k.p.c. oraz art 6 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie

polegające na uznaniu, że strona powodowa wykazała, że przysługuje jej prawo

ochronne na wzór użytkowy nr (…), a tym samym czynna legitymacja procesowa,

podczas gdy prawidłowe zastosowanie wyżej wymienionych przepisów powinno

prowadzić do stwierdzenia, że stronie powodowej nie przysługuje prawo

ochronne na wzór użytkowy nr (…), które to naruszenie skutkowało oddaleniem

apelacji strony pozwanej, a więc mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik

sprawy,

5. naruszenie prawa materialnego - art. 57 w zw. z art. 82 oraz art. 80 ustawy o

wynalazczości oraz art. 26 § 4 k.s.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w

sytuacji, gdy strona powodowa nie wykazała uprawnień do prawa ochronnego na

wzór użytkowy, podczas gdy prawidłowe zastosowanie powyższych przepisów

powinno prowadzić do ustalenia, że nie są spełnione przesłanki udzielenia

ochrony stronie powodowej, które to naruszenie skutkowało oddaleniem apelacji

strony pozwanej,

6. naruszenie przepisów postępowania – art. 286 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c. poprzez

ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu za wiarygodną i kompletną

opinii biegłego, podczas gdy ustalenia opinii budzą wątpliwości i nie są

kompletne, które to naruszenie skutkowało oddaleniem apelacji strony pozwanej,

a więc mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy,

7. naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego – art. 316 § 1

k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 57 w zw. z art. 82 oraz art. 80 ustawy o

wynalazczości poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że

mimo) wygaśnięcia prawa ochronnego na wzór użytkowy nr (…) w 2004 r. istnieją

podstawy do orzeczenia zaniechania produkcji i wprowadzania do obrotu

gospodarczego „listwy (...)” oraz wycofania ją z obrotu handlowego, podczas gdy

prawidłowe zastosowanie wyżej wymienionych przepisów powinno prowadzić do

stwierdzenia, że wobec wygaśnięcia prawa ochronnego na wzór użytkowy nie

było podstaw do orzeczenia zaniechania produkcji i wprowadzania do obrotu

gospodarczego „listwy (...)” oraz wycofania jej z obrotu handlowego, które to

6

naruszenie skutkowało oddaleniem apelacji strony pozwanej, a więc mogło mieć i

miało istotny wpływ na wynik sprawy,

8. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 57 w zw. z art. 82 ustawy o

wynalazczości poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że

orzeczenie obowiązku opublikowania oświadczenia o powierzchni 150 cm2

o

przeproszeniu za naruszenie prawa ochronnego na wzór użytkowy nr (…) pt.

E.(...) w „R.(…)” oraz „G.(…)” w sześciu kolejnych piątkowych wydaniach jest

zasadne, podczas gdy prawidłowe zastosowanie wyżej wymienionych przepisów

powinno prowadzić do stwierdzenia, że wobec wygaśnięcia prawa ochronnego na

wzór użytkowy oraz zakresu naruszenia prawa ochronnego nie było podstaw do

nakazania stronie pozwanej opublikowania oświadczenia o powierzchni 150 cm2

o przeproszeniu za naruszenie prawa ochronnego na wzór użytkowy nr (...) pt.

E.(...) w „R.(...)” oraz „G.(…)” w sześciu kolejnych piątkowych wydaniach,

9. naruszenie przepisów postępowania – art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.

poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na braku odniesienia się w

uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych przez stronę pozwaną w

apelacji oraz braku podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co, w

konsekwencji uniemożliwia kontrolę orzeczenia Sądu Apelacyjnego podczas, gdy

prawidłowe zastosowanie wyżej wymienionych przepisów powinno prowadzić do

sporządzenia uzasadnienia odnoszącego się do zarzutów apelacji i

przedstawiającego sposób rozumowania Sądu Apelacyjnego, które to naruszenie

przepisów mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powództwo wytoczyli czterej wspólnicy prowadzący działalność w formie spółki

cywilnej pod nazwą E.(...) s.c. z siedzibą w K. przeciwko trzem wspólnikom

prowadzącym działalność w formie spółki cywilnej pod nazwą W.(…) s.c. z siedzibą w

K.. W toku procesu w dniu 11 kwietnia 2002 r. do Krajowego Rejestru Sądowego

wpisana została spółka jawna E.(...) z siedzibą w K., składająca się ze wspólników w

osobach tych samych, które dotychczas prowadziły działalność w formie spółki cywilnej.

Wpisu w KRS dokonano na podstawie art. 26 § 4 w zw. z art. 626 Kodeksu spółek

handlowych zaś jako okoliczność powstania spółki jawnej wskazano przekształcenie. O

powyższym powodowi wspólnicy zawiadomili Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 7

czerwca 2002 r., następnie w niektórych pismach procesowych oznaczali się jako E.(...)

spółka jawna w K. Tak też, tzn. jako spółkę jawną a nie wspólników traktowały w

7

większości stronę powodową Sądy orzekające w nin. sprawie w postępowaniu

pierwszoinstancyjnym i tak samo strona pozwana uznawała odtąd za powoda Spółkę

jawną. W dniu 20 lutego 2003 r. do Krajowego Rejestru Sądowego wpisana została

spółka jawna Przedsiębiorstwo W.(…) siedzibą w K. Wpisu dokonano na podstawie art.

26 § 4 Kodeksu spółek handlowych, zaś jako okoliczność powstania Spółki wskazano

przekształcenie Przedsiębiorstwa WA.(…) w Przedsiębiorstwo W.(…) spółkę jawną. O

powyższym pozwani wspólnicy, będący następnie wspólnikami spółki jawnej,

zawiadomili Sąd Okręgowy w K. pismem procesowym z dnia 1 kwietnia 2003 r. i

następnie, w pismach procesowych oznaczali się i oznaczała ich strona powodowa, jako

pozwaną Spółkę jawną.

Wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja 2004 r. może prima facie budzić

wątpliwości odnośnie do tego jakich podmiotów – wspólników spółek cywilnych lub

jawnych czy też spółek jawnych – dotyczy rozstrzygnięcie w sytuacji, gdy w komparycji

sentencji wyroku i w punkcie 1 sentencji wymieniono firmy spółek jawnych i same te

spółki jawne, natomiast dalsza treść sentencji oraz uzasadnienie wyroku zawierają

sformułowania dotyczące wspólników spółek jawnych po obu stronach procesu. Sąd

Apelacyjny w zaskarżonym wyroku uznał, że wyrok Sądu pierwszej instancji obejmuje

rozstrzygnięcie sporu pomiędzy spółkami jawnymi, które są następcami prawnymi

spółek cywilnych będących początkowo podmiotami niniejszej sprawy. Zważywszy, że

to stanowisko Sądu Apelacyjnego nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron, zaś

przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną wręcz wyraźnie przyznane [k. (…) oraz także

w skardze kasacyjnej], wcześniej zaś przyjęte było także w wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 27 czerwca 2005 r. sygn. akt I ACa 428/05 i wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21

lipca 2006 r. sygn. akt III CSK 5/06, uchylającego w/w pierwszy wyrok Sądu

odwoławczego, należało przyjąć, że wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja 2004

r., rozstrzyga spór pomiędzy dwiema spółkami jawnymi, z których udział powódki w

toczącym się postępowaniu jest wynikiem następstwa prawnego w ramach sukcesji

generalnej po dotychczasowej spółce cywilnej, a ściślej – po wspólnikach tej spółki.

Niezależnie od tego, że powyższe stanowisko nie zostało przez żadną ze stron

zakwestionowane, mogłoby ono znajdować usprawiedliwienie w treści art. 26 § 5

kodeksu spółek handlowych w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 stycznia 2004 r.

(patrz: ustawa z dnia 12 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych

– Dz. U. Nr 229, poz. 2276). Wprowadzenie wymienionego przepisu można bowiem

traktować jako jedynie wyraźne wyartykułowanie, że spółka jawna jest sukcesorem

8

generalnym wspólników spółki cywilnej, w zakresie jej praw, czego oczywistość należało

przyjmować także pod rządami art. 26 § 4 k.s.h. przed wspomnianą nowelizacją; w

przeciwnym razie istniałaby nie do zaaprobowania pustka w regulacji skutków

przekształcenia spółki cywilnej w spółkę jawną co do skutków przynależności do Spółki

jawnej dotychczasowego majątku przedsiębiorstwa wspólników spółki cywilnej.

Mając to na względzie, w rozpoznawanej sprawie należało przyjąć, że

przysługujące bezspornie wspólnikom spółki cywilnej E.(...) prawo ochronne na wzór

użytkowy nr (...) weszło, na zasadzie sukcesji generalnej, do majątku przekształconej

spółki jawnej E.(...). Bez znaczenia jest okoliczność, że będący podmiotem tego prawa

ochronnego czterej wspólnicy w momencie jego udzielenia prowadzili działalność

gospodarczą w ramach spółki cywilnej pod nazwą E.(...). Zmiana dotyczyła wyłącznie

nazwy prowadzonej działalności gospodarczej (vide: aneks do umowy spółki cywilnej

zawarty w dniu 30 listopada 1998 r., w związku z czym nie sposób mówić o istnieniu

dwóch spółek cywilnych o różnych nazwach. Przede wszystkim jednak, spółka cywilna

jest tylko formą prowadzenia działalności gospodarczej, której podmiotami są wspólnicy,

a nie określoną wspólnotą, której przysługuje podmiotowość prawna niezbędna dla

rozważań w przedmiocie obrotu pomiędzy innymi osobami niż osoby fizyczne. Ponadto

należy zauważyć, że czterej wspólnicy spółki cywilnej E.(...), dawniej – Ex.(…), w

umowie spółki jawnej z dnia 22 listopada 2001 r. wnieśli do majątku tej Spółki

przedsiębiorstwo „E.(...)” s.c. w rozumieniu art. 551

k.c. stanowiące współwłasność

wspólników spółki cywilnej (§ 8 umowy), a więc – wnieśli także przysługujące im prawo

ochronne na wzór użytkowy nr (...).

W tej sytuacji zarzuty skargi kasacyjnej co do braku legitymacji po stronie

powodowej Spółki jawnej, upatrywanego w nieposiadaniu przez tę Spółkę prawa

ochronnego na wzór użytkowy nr 55636, podlegały odrzuceniu jako bezzasadne.

Nie podlegały też uwzględnieniu zarzuty skarżącej dotyczące niepodjęcia przez

Sąd Apelacyjny rozważań w przedmiocie kolizji pomiędzy prawem ochronnym na wzór

użytkowy przysługującym powódce i prawem ochronnym na wzór użytkowy odnośnie do

takiej samej listwy narożnikowej udzielonym w toku niniejszego postępowania stronie

pozwanej, oraz do kolizji pomiędzy prawem powódki i prawem strony pozwanej

wynikającym z rejestracji wzoru przemysłowego. Decyzją Urzędu Patentowego z dnia

12 kwietnia 2006 r. uchylono decyzję z dnia 16 maja 2005 r. przyznającą stronie

pozwanej prawo ochronne na wzór użytkowy i umorzono postępowanie w sprawie o

udzielenie prawa ochronnego. Wprawdzie w czasie orzekania przez Sąd Apelacyjny

9

zaskarżonym wyrokiem decyzja uchylająca i umarzająca postępowanie nie była

ostateczna (art. 16 k.p.a.), w związku z czym Sąd Apelacyjny powinien był zawiesić

postępowanie na podstawie art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c., jednakże brak zawieszenia

postępowania nie stanowił uchybienia procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik

sprawy. Wymieniona decyzja stała się bowiem ostateczna w dniu 6 lipca 2007 r. w

brzmieniu uwzględnionym przez Sąd w zaskarżonym wyroku (zał. nr 6 do pisma

powódki z 11.XII.2007 r.). Wobec tego, że okazało się, iż stronie pozwanej wskazywane

prawo ochronne w czasie orzekania przez Sąd Apelacyjny nie przysługiwało,

bezprzedmiotowa była kwestia kolizji dwóch praw ochronnych oraz kognicji sądu

cywilnego do zajęcia stanowiska w tej kwestii. Analogicznie rzecz się ma w odniesieniu

do prawa strony pozwanej z rejestracji wzoru przemysłowego; bezspornym okazało się,

że decyzje unieważniające rejestrację wzorów przemysłowych są ostateczne. Zatem,

stosownie do zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 15 i 16 k.p.a.) i zasady

związania sądu cywilnego ostateczną decyzją administracyjną (art. 2 § 3 k.p.c., art. 16 i

97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 10 i art. 7 Konstytucji RP) podjęcie rozważań mających za

przedmiot m.in. rejestrację wzoru przemysłowego było bezprzedmiotowe. Okoliczność,

że ostateczne decyzje Urzędu Patentowego podlegają od dnia 1 stycznia 2004 r.

zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 248 ustawy z dnia

30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej – jedn. tekst: Dz. U. z 2003 r. Nr 119,

poz. 1117) nie zmienia oceny, że sąd cywilny związany jest decyzją ostateczną. Skarga

administracyjna jest bowiem środkiem nadzoru judykacyjnego nad orzecznictwem

organów administracyjnych, jej wniesienie nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji

i służy właśnie od decyzji ostatecznych, a więc poza tokiem postępowania

instancyjnego, którego wyczerpanie przesądza o trwałości decyzji. Ewentualne

uchylenie decyzji przez sąd administracyjny może być natomiast podstawą żądania

wznowienia postępowania sądowego (art. 403 § 2 k.p.c.).

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy uznał za bezzasadne zarzuty

podniesione w ramach podstaw wymienionych w skardze kasacyjnej w punktach 1 do 5.

Bezzasadne były też zarzuty skargi kasacyjnej ad 6 i ad 9.

Przepisy art. 227 i 286 k.p.c. nie regulują problematyki oceny dowodu z opinii

biegłego i nie mogą stanowić podstawy formułowania zarzutów co do wadliwości

uznania opinii biegłego za wiarygodną i kompletną. Co do art. 328 § 2 w zw. z art. 391

k.p.c. natomiast należy wskazać, że do sporządzenia uzasadnienia przez sąd

odwoławczy przepis art. 328 § 2 k.p.c. stosuje się odpowiednio, co oznacza, że Sąd

10

Apelacyjny nie miał obowiązku przytoczenia prawnej podstawy swojego rozstrzygnięcia

in meriti w sytuacji, gdy podzielił w tym zakresie stanowisko Sądu Okręgowego, a Sąd

pierwszej instancji określone przepisy powołał. Przede wszystkim jednak, zarzut

uchybienia regułom sporządzania uzasadnień może stanowić podstawę skargi

kasacyjnej wyłącznie wtedy, gdy z treści uzasadnienia nie sposób zorientować się w

przyczynach podjętego rozstrzygnięcia przez co kontrola w ramach środka

odwoławczego nie jest możliwa (por. orzeczenia SN z dnia 26 listopada 1999 r., III CKN

460/98, OSNC 2000, nr 5, poz. 100, z dnia 18 kwietnia 1997 r. I PKN 97/97 – OSNAPiUS

1998, nr 4, poz. 121, z dnia 13 czerwca 2000 r. V CKN 69/00 – nie publ.). Zasadniczo

bowiem wadliwość czynności podjętej po tym jak orzeczenie zostało już wydane z natury

rzeczy nie może mieć wpływu na treść orzeczenia. Tymczasem, art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.

wymaga, aby uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy.

W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wywołuje

wątpliwości co do tego jakie okoliczności faktyczne i prawne stanowiły podstawę

orzeczenia.

Odnośnie do zarzutów ad 7 i 8 skargi kasacyjnej należało skarżącej przyznać rację.

Brak było podstaw do orzekania zakazu produkcji i wprowadzania przedmiotowych listew

do obrotu oraz do orzekania o wycofaniu listew bez wskazania ograniczenia czasowego

w sytuacji gdy od wszczęcia procesu wiadomym było, iż prawo ochronne na wzór

użytkowy nr (...) trwało do dnia 12 maja 2004 r., a Sąd Apelacyjny, będący sądem

merytorycznie rozstrzygającym spór, orzekał w dniu 13 grudnia 2006 r. Wprawdzie

zarzutu błędnego w tym zakresie orzekania nie można by postawić sądowi pierwszej

instancji, który orzekał wg stanu na dzień zamknięcia rozprawy, co miało miejsce w dniu

4 maja 2004 r., ale było to bez znaczenia skoro do postępowania przed Sądem

Apelacyjnym miał zastosowanie art. 316 § 1 k.p.c. oraz obowiązek stosowania przez ten

sąd prawa materialnego z urzędu.

Mając to na względzie Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39816

k.p.c. uchylił

zaskarżony wyrok i odpowiednio zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji jednocześnie

używając formuły odpowiedniej do występowania po obu stronach spółek jawnych a nie

wspólników, oraz przy uwzględnieniu, że przynajmniej od dnia 13 czerwca 2005 r.

pozwana spółka występuje pod zmienioną firmą i ma inna siedzibę.

Uznając za nieadekwatne w tym stanie rzeczy do okoliczności sprawy rozmiary,

formę i treść orzeczenia Sądu pierwszej instancji w przedmiocie oświadczenia o

11

przeproszeniu Sąd Najwyższy także w tym zakresie uchylił zaskarżony wyrok i

odpowiednio zmienił wyrok Sądu Okręgowego.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c.