II PK 143/07

Wyrok z dnia 29 stycznia 2008 r.

II PK 143/07

Podstawą określenia wysokości wynagrodzenia pracownika powracają-

cego do pracy po urlopie wychowawczym nie jest wynagrodzenie pobierane

przez niego przed urlopem, lecz wynagrodzenie przysługujące w dniu podjęcia

pracy na stanowisku, które zajmował przed urlopem (§ 14 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowaw-

czych, Dz.U. Nr 60, poz. 277 ze zm., w stanie prawnym sprzed 1 stycznia 2004 r.

i art. 1864

k.p. w aktualnym stanie prawnym).

Przewodniczący SSN Roman Kuczyński, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Jolanta

Strusińska-Żukowska (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia

2008 r. sprawy z powództwa Anny J. przeciwko Wojciechowi J. o wynagrodzenie za

pracę, na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze z dnia 8 grudnia 2006 r. [...]

1) o d d a l i ł skargę kasacyjną,

2) zasądził od Wojciecha J. na rzecz Anny J. kwotę 900 zł (dziewięćset zło-

tych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 27 września 2006 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Kamiennej

Górze zasądził od pozwanego Wojciecha J. na rzecz powódki Anny J. kwotę

11.132,34 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem wyrównania wynagrodzenia za

okres od września 2001 r. do czerwca 2003 r. Z ustaleń tego Sądu wynikało, że po-

wódka była zatrudniona u pozwanego w prowadzonej przez niego kancelarii komor-

niczej od dnia 31 lipca 1989 r., początkowo na podstawie umowy o pracę z dnia 31

lipca 1989 r. i od 30 października 1989 r. pełniła obowiązki sekretarza. Z uwagi na

zmianę przepisów regulujących ustrój komorników sądowych, pozwany rozwiązał w

2

dniu 31 października 1997 r. łączącą go z powódką umowę o pracę za wypowiedze-

niem, a następnie w dniu 1 listopada 1997 r. strony zawarły nową umowę o pracę na

czas nieokreślony. W 1998 r. powódka zaszła w ciążę i chorowała w ostatnim kwar-

tale tego roku aż do urodzenia dziecka w 1999 r. Później korzystała z urlopu macie-

rzyńskiego, a w okresie od 15 września 1999 r. do 15 września 2001 r. przebywała

na urlopie wychowawczym, po czym powróciła do pracy u pozwanego. Przed pój-

ściem na urlop wychowawczy powódka miała ustalone wynagrodzenie miesięczne w

kwocie 1.026,80 zł.

Od sierpnia 1998 r. pozwany zatrudnił w swojej kancelarii Małgorzatę Ł., po-

czątkowo na podstawie kolejnych umów zlecenia, a od grudnia 1999 r. - na podsta-

wie umowy o pracę, na stanowisku sekretarza za wynagrodzeniem w wysokości

1.171,71 zł. Od stycznia 2000 r. jej wynagrodzenie wynosiło natomiast kwotę

1.471,71 zł. Małgorzata Ł. wykonywała te same czynności, co powódka przed jej nie-

obecnością związaną z ciążą i urlopem wychowawczym, do czasu, gdy przejęła je w

2004 r. Alicja G. Ponadto zajmowała się zakładaniem i rejestrowaniem spraw o na-

leżności sądowe oznaczone symboliką „Kms". Pracodawca oceniał jej pracę bardzo

dobrze, czego konsekwencją było podwyższenie z dniem 1 lipca 2001 r. wynagro-

dzenia do kwoty 1.778,77 zł brutto miesięcznie.

W okresie od 1 września 2000 r. do 30 września 2001 r. w biurze komornika

zatrudniona była również Joanna Ł. Jej obowiązki polegały na zakładaniu, sklejaniu i

układaniu akt Km i Kmp, wpisywaniu ich do repertoriów, wyliczaniu roszczeń, pod-

kładaniu korespondencji do akt i dokonywaniu adnotacji w repertoriach oraz sporzą-

dzaniu wezwań o zaliczki i zawiadomień o wszczęciu egzekucji.

Po powrocie powódki do pracy z urlopu wychowawczego, pozwany polecił jej

wykonywanie czynności, które do tej pory należały do obowiązków Joanny Ł., to jest

zakładanie akt egzekucyjnych, przyjmowanie korespondencji i podkładanie jej do akt

oraz sporządzanie pism o wszczęciu egzekucji. Powódka otrzymała wynagrodzenie

za wrzesień 2001 r. w wysokości 527,60 zł, za październik 2001 r. - 832,26 zł, od

listopada 2001 r. wynosiło ono 1.298,09 zł, zaś od października 2002 r. - 1.306,83 zł.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepis § 14 rozporządzenia Rady Mini-

strów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych (Dz.U. Nr

60, poz. 277 ze zm.), obowiązującego w dacie powrotu powódki do pracy, nakładał

na pozwanego obowiązek dopuszczenia jej do pracy na stanowisku równorzędnym z

zajmowanym przed urlopem lub na innym stanowisku odpowiadającym jej kwalifika-

3

cjom zawodowym, za wynagrodzeniem nie niższym od wynagrodzenia za pracę

przysługującego w dniu podjęcia pracy na stanowisku zajmowanym przed urlopem.

W ocenie Sądu, przepis ten nie uzależniał wysokości należnego pracownikowi wyna-

grodzenia od dodatkowych kryteriów, takich jak: zaangażowanie, odpowiedzialność,

czy też kompetencje pracownika. Pełnił funkcję gwarancyjną i ochronną, bo miał na

celu zabezpieczyć osobę powracającą z urlopu wychowawczego przed dyskrymina-

cją w dziedzinie wynagrodzenia za pracę. Z tych względów Sąd Rejonowy uznał, że

roszczenie powódki o zasądzenie wyrównania wynagrodzenia za okres od września

2001 r. do czerwca 2003 r. do kwoty uzyskiwanej miesięcznie przez Małgorzatę Ł.

zasługuje na uwzględnienie, bowiem porównanie obowiązków tej pracownicy z zada-

niami wykonywanymi przez powódkę przed urlopem wychowawczym, uprawnia do

uznania tożsamości obu tych stanowisk pracy.

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze wy-

rokiem z dnia 8 grudnia 2006 r. oddalił apelację pozwanego od tego wyroku, akcep-

tując w całości ustalenia faktyczne, jak również dokonaną przez Sąd Rejonowy ich

ocenę prawną. W szczególności Sąd drugiej instancji podkreślił, że § 14 rozporzą-

dzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wycho-

wawczych obligował pracodawcę do zapewnienia osobie powracającej z urlopu wy-

chowawczego pracy na wskazanych w nim stanowiskach, ale za wynagrodzeniem

nie niższym od wynagrodzenia przysługującego w dniu podjęcia przez nią pracy na

stanowisku, jakie zajmowała przed tym urlopem. Sąd Okręgowy wskazał również, że

trafnie Sąd Rejonowy przyjął, iż w stanie faktycznym tej sprawy, miernikiem wysoko-

ści wynagrodzenia, jakie powinna uzyskać powódka, jest wynagrodzenie przysługu-

jące pracownicy zatrudnionej na stanowisku, które zajmowała Anna J. przed okre-

sem jej nieobecności.

Pozwany wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku, opierając ją na podstawie

naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię § 14 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych, tj.

poprzez przyjęcie, iż pozwany zobowiązany był dopuścić powódkę, po zakończeniu

urlopu wychowawczego do pracy, na tym samym stanowisku pracy, za wynagrodze-

niem w wysokości równej wynagrodzeniu, które otrzymywał inny pracownik wykonu-

jący pracę za powódkę na zajmowanym uprzednio przez nią stanowisku. Formułując

taki zarzut, pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekaza-

4

nie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o

kosztach procesu za wszystkie instancje.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że dokonana przez Sąd Okręgowy wy-

kładnia § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlo-

pów i zasiłków wychowawczych jest nieprawidłowa, albowiem gwarancja zachowania

wynagrodzeń pracowników powracających z urlopów wychowawczych jest w zasa-

dzie stale obecna w systemie prawa pracy i dotychczas była rozumiana jednoznacz-

nie jako gwarancja zachowania poziomu wynagrodzenia tego indywidualnie określo-

nego pracownika, który przebywał na urlopie wychowawczym. Do żadnych innych

wniosków nie prowadzi wykładnia porównawcza, przeprowadzona przez Sąd drugiej

instancji, albowiem zmiana redakcyjna i uzupełnienie przepisu zawarte w aktualnie

obowiązującym art. 1864

k.p. nie pozostawiają wątpliwości, że punktem odniesienia

do minimalnego wynagrodzenia jest wysokość świadczenia przysługującego temu

pracownikowi, który przebywał na urlopie wychowawczym. W ocenie skarżącego,

przyznanie pracownikowi powracającemu z urlopu wychowawczego prawa do wyna-

grodzenia, na którego wysokość złożyła się wydajność i zaangażowanie innej osoby,

sprzeczne jest z elementarnym poczuciem sprawiedliwości, wobec czego nie można

zgodzić się ze stanowiskiem Sądu drugiej instancji, który ukształtował wynagrodze-

nie powódki poprzez odniesienie do wynagrodzenia osoby trzeciej - innego pracow-

nika kancelarii, którego zakres zadań jedynie w części pokrywał się z zakresem za-

dań powódki.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwanego, pełnomocnik powódki wniósł

o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego we-

dług norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie budzi wątpliwości, że w zakresie szeroko pojmowanej ochrony uprawnień

pracowników wykonujących funkcje rodzicielskie mieści się założenie, iż korzystanie

z przysługujących im w tym zakresie praw nie może prowadzić do pogorszenia ich

sytuacji zawodowej. Możliwość skorzystania z urlopu celem opieki nad małym dziec-

kiem zagwarantowana została w krajowym porządku prawnym po raz pierwszy

uchwałą nr 158 Rady Ministrów z dnia 24 maja 1968 r. w sprawie bezpłatnych urlo-

pów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi (M.P. Nr 24, poz. 154).

5

W myśl tej uchwały, urlop taki mógł być udzielony w wymiarze do jednego roku do

czasu ukończenia przez dziecko dwóch lat życia. Dalsze rozszerzenie uprawnień

pracowników w tym zakresie nastąpiło na mocy kolejnej uchwały nr 13 Rady Mini-

strów z dnia 14 stycznia 1972 r. w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracują-

cych opiekujących się małymi dziećmi (M.P. Nr 5, poz. 26), zgodnie z którą wymiar

urlopu został przedłużony do trzech lat, a możliwość skorzystania z niego pracownica

zachowywała do ukończenia przez dziecko czwartego roku życia. Obie uchwały gwa-

rantowały pracownicy ochronę trwałości stosunku pracy w okresie korzystania z

urlopu bezpłatnego i przysługiwanie po powrocie do pracy wszelkich uprawnień

związanych z zachowaniem ciągłości pracy.

Kodeks pracy, z chwilą jego wejścia w życie, usankcjonował ustawowo w art.

186 § 1 prawo kobiety pracującej do urlopu bezpłatnego z tytułu opieki nad małym

dzieckiem. Poczynając od dnia 1 stycznia 1976 r. szczegółowe zasady udzielania

urlopów bezpłatnych oraz inne kwestie związane z korzystaniem z takiego urlopu

regulowało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 listopada 1975 r. w sprawie

bezpłatnych urlopów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi (Dz.U.

Nr 43, poz. 219), które następnie zostało zastąpione rozporządzeniem Rady Mini-

strów z dnia 17 lipca 1981 r. w sprawie urlopów wychowawczych (jednolity tekst:

Dz.U. z 1990 r., Nr 76, poz. 454 ze zm.). Oba te akty prawne gwarantowały pracow-

nicy ochronę stosunku pracy w trakcie korzystania z urlopu, a po powrocie do pracy -

zachowanie dotychczasowej pozycji zawodowej, zarówno w zakresie zajmowanego

stanowiska, jak i uzyskiwanego za pracę wynagrodzenia. Tak z przepisu § 2 ust. 1

rozporządzenia z dnia 29 listopada 1975 r., jak i z przepisu § 17 rozporządzenia z

dnia 17 lipca 1981 r. wynikało bowiem, że zakład pracy jest obowiązany zatrudnić

pracownicę po zakończeniu urlopu na stanowisku równorzędnym lub na innym sta-

nowisku odpowiadającym jej kwalifikacjom, za wynagrodzeniem nie niższym od po-

bieranego przed urlopem.

W kolejnym rozporządzeniu regulującym kwestię urlopów wychowawczych, tj.

rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków

wychowawczych (Dz.U. Nr 60, poz. 277 ze zm.), które obowiązywało do 31 grudnia

2003 r., wobec czego miało zastosowanie do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (po-

wódka korzystała z urlopu wychowawczego od 15 września 1999 r. do 15 września

2001 r.), obowiązki pracodawcy wobec pracownika powracającego do pracy po za-

kończeniu urlopu wychowawczego określono jako konieczność dopuszczenia do

6

pracy na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed rozpoczęciem urlopu lub

na innym stanowisku odpowiadającym jego kwalifikacjom zawodowym, za wynagro-

dzeniem nie niższym od wynagrodzenia za pracę przysługującego w dniu podjęcia

pracy na stanowisku zajmowanym przed tym urlopem (§ 14). Wykładnia językowa

tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że o ile gwarancje co do stanowiska, na

jakim powinien być zatrudniony pracownik powracający z urlopu wychowawczego nie

uległy żadnym zmianom w porównaniu z poprzednim stanem prawnym, o tyle kwe-

stia przysługującego mu wynagrodzenia została uregulowana w odmienny sposób.

Powinność pracodawcy zapewnienia takiej osobie wynagrodzenia nie niższego od

pobieranego przez nią przed urlopem została zastąpiona obowiązkiem przyznania

wynagrodzenia nie niższego od wynagrodzenia za pracę przysługującego w dniu

podjęcia pracy na stanowisku zajmowanym przed urlopem. Punktem odniesienia do

ustalenia wysokości wynagrodzenia za pracę dla osoby powracającej z urlopu wy-

chowawczego ustawodawca uczynił zatem nie zarobki tej osoby przed skorzysta-

niem z prawa do urlopu, lecz stan istniejący w chwili podjęcia przez nią pracy wyra-

żający się wysokością wynagrodzenia, jakie przysługuje w tej dacie na stanowisku

zajmowanym przez nią przed urlopem. Jeżeli zatem w trakcie korzystania przez

pracownika z urlopu doszło do zmian płacowych dotyczących tego stanowiska, to

zmiany te miały znaczenie dla określenia wysokości wynagrodzenia tego pracownika

po powrocie z urlopu. Inaczej mówiąc, niezależnie od tego, jakie ostatecznie stano-

wisko zajął pracownik po powrocie z urlopu, wynagrodzenie, jakie na nim uzyskiwał,

nie mogło być niższe od wynagrodzenia przysługującego u danego pracodawcy ak-

tualnie na stanowisku, które ten pracownik zajmował przed urlopem.

Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i

zasiłków wychowawczych ustawodawca bez wątpienia zatem wzmocnił ochronę pra-

cowników korzystających z urlopów wychowawczych przed pogorszeniem ich sytu-

acji zawodowej w związku z przerwą w zatrudnieniu wynikającą z opieki nad małym

dzieckiem przez zagwarantowanie wynagrodzenia na takim poziomie, jakie by uzy-

skiwał, gdyby taka przerwa nie nastąpiła. Przeciwne stanowisko skarżącego nie ma

żadnych usprawiedliwionych podstaw, bowiem nie znajduje oparcia ani w wykładni

językowej analizowanego przepisu, ani też w wykładni porównawczej, skoro, jak wy-

kazano wyżej, na przestrzeni lat można zaobserwować stałą tendencję do rozsze-

rzania uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem, w tym gwarancji za-

chowania odpowiedniej pozycji zawodowej przez osoby korzystające z tych upraw-

7

nień, czego wyrazem jest również nadanie rangi ustawowej przepisom dotyczącym

urlopu wychowawczego, które od 1 stycznia 2004 r. znalazły swoje miejsce w Ko-

deksie pracy (art. 1861

- 1867

). Odpowiednikiem analizowanego § 14 rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych

jest aktualnie art. 1864

k.p., zgodnie z którym pracodawca dopuszcza pracownika po

zakończeniu urlopu wychowawczego do pracy na dotychczasowym stanowisku, a

jeżeli nie jest to możliwe, na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed rozpo-

częciem urlopu lub na innym stanowisku odpowiadającym jego kwalifikacjom zawo-

dowym, za wynagrodzeniem nie niższym od wynagrodzenia za pracę przysługują-

cego pracownikowi w dniu podjęcia pracy na stanowisku zajmowanym przed tym

urlopem. Nietrudno zauważyć, że pomimo nieco innej redakcji, przepis ten utrzymuje

gwarancje co do wysokości wynagrodzenia, przewidziane poprzednio obowiązują-

cym rozporządzeniem, wzmacniając je dodatkowo w zakresie pozycji zawodowej

pracownika. Regułą czyni bowiem obowiązek pracodawcy zatrudnienia pracownika

powracającego z urlopu wychowawczego na dotychczasowym stanowisku, a dopiero

wówczas, gdy nie jest to możliwe - na stanowisku równorzędnym lub innym odpo-

wiadającym jego kwalifikacjom. Brak jest zatem podstaw do zaakceptowania stano-

wiska skarżącego, jakoby przepis art. 1864

k.p. potwierdzał jego stanowisko o nie-

prawidłowej wykładni § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r.,

dokonanej przez Sąd Okręgowy, bowiem nie ma możliwości stwierdzenia, że w aktu-

alnym stanie prawnym gwarancje wysokości wynagrodzenia pracownika powracają-

cego z urlopu wychowawczego odnoszą się do wynagrodzenia, jakie pobierał przed

urlopem.

Powyższe stanowisko, odnośnie uprawnień pracowników powracających z

urlopów wychowawczych, znajduje także potwierdzenie w normach prawa Wspólnoty

Europejskiej. Kwestię urlopów rodzicielskich reguluje dyrektywa Rady z 19 czerwca

1996 r. (96/34/WE) - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego zawarte

przez UNICE, CEEP i ETUC, powoływana dalej jako „porozumienie”. Z klauzuli 2.5

tego porozumienia wynika, że po zakończeniu urlopu rodzicielskiego pracownicy

mają prawo powrotu do pracy na to samo miejsce pracy, lub jeżeli nie jest to możli-

we, do pracy równorzędnej lub podobnej, zgodnej z umową o pracę lub stosunkiem

zatrudnienia. Natomiast w myśl klauzuli 2.6 porozumienia, uprawnienia nabyte lub

nabywane przez pracownika w chwili rozpoczęcia urlopu rodzicielskiego zachowane

są w niezmienionej formie do zakończenia urlopu rodzicielskiego. Po zakończeniu

8

urlopu rodzicielskiego uprawnienia te mają zastosowanie, ze wszystkimi zmianami

wynikającymi z prawa krajowego, układów zbiorowych pracy lub praktyki. Uwzględ-

nienie przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy powyższych uregulowań, wynikających z

prawa Wspólnoty Europejskiej znajduje oparcie w podzielanym przez Sąd Najwyższy

w obecnym składzie i wyrażonym już we wcześniejszych orzeczeniach poglądzie, że

przepisy prawa krajowego powinny być interpretowane z uwzględnieniem prawo-

dawstwa wspólnotowego, choćby stan faktyczny sprawy dotyczył zdarzeń sprzed

przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8

stycznia 2003 r., III RN 239/01 i III RN 240/01, OSNP 2004 nr 3, poz. 42; z dnia 17

lutego 2004 r., I PK 386/03, OSNP 2005 nr 1, poz. 6; z dnia 12 sierpnia 2004 r., III

PK 38/04, OSNP 2005 nr 4, poz. 55; z dnia 29 listopada 2005 r., II PK 100/05, OSNP

2006 nr 19 - 20, poz. 299). Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w powołanym wyżej

wyroku z dnia 17 lutego 2004 r., podstawę tego twierdzenia stanowi, wynikający z

Układu Europejskiego z 16 grudnia 1991 r. (Dz.U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.),

obowiązek Polski dostosowania swojego prawa wewnętrznego w dziedzinie ochrony

pracownika w miejscu pracy do poziomu ochrony podobnego do istniejącego we

Wspólnocie, w ramach ogólnego obowiązku zbliżania istniejącego i przyszłego usta-

wodawstwa Polski do ustawodawstwa istniejącego we Wspólnocie (art. 68 i 69). Na-

leży jednak zauważyć, że do dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii

Europejskiej nie miała zastosowania zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego,

zgodnie z którą prawo krajowe może być stosowane jedynie w zakresie, w jakim nie

jest sprzeczne z normami wspólnotowymi. Z tego względu, wskazany wyżej obowią-

zek prowspólnotowej wykładni przepisów prawa polskiego, stosowanego do stanów

faktycznych opartych na zdarzeniach zaszłych przed dniem akcesji, nie może pro-

wadzić do skutku contra legem w stosunku do obowiązujących w tym czasie przepi-

sów polskich lub niestosowania tych przepisów, nawet gdyby były one niezgodne z

treścią i celami aktów wspólnotowych. Stwierdzenie to nie zmienia jednak opartego

na treści art. 68 Układu Europejskiego zasadniczego nakazu wykładni prowspólno-

towej w odniesieniu do przepisów stosowanych do ustalonych wyżej stanów faktycz-

nych, wskazując jedynie granice tej wykładni. W rozpoznawanej sprawie treść odno-

śnych przepisów prawa polskiego była zbliżona do przytoczonej klauzuli 2.6 porozu-

mienia ramowego, w związku z czym ich wykładni uwzględniającej cel i treść norm

wspólnotowych nie można postawić zarzutu wykładni contra legem.

9

W konsekwencji za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu Okręgowego,

że pozwany powinien zagwarantować powódce po powrocie z urlopu wycho-

wawczego wynagrodzenie nie niższe od tego, jakie przysługiwało w dniu podjęcia

przez nią pracy na stanowisku, które zajmowała przed urlopem. Trafnie także za

punkt odniesienia Sąd drugiej instancji przyjął zarobki pracownicy zajmującej w dniu

powrotu powódki do pracy na to samo stanowisko, co Anna J. przed urlopem, albo-

wiem wobec braku u pozwanego przepisów regulujących zasady wynagradzania,

uwzględnić należało, tak jak stanowi klauzula 2.6 porozumienia, zmiany uprawnień

(w przedmiotowej sprawie prawa do wynagrodzenia w określonej wysokości) wyni-

kające z praktyki, stanowiące w takiej sytuacji jedyny wzorzec do porównań. Toż-

samość stanowisk: zajmowanego przez powódkę przed urlopem, a Małgorzatę Ł. w

dniu powrotu Anny J. do pracy, nie może być zaś przez skarżącego kwestionowana,

skoro należy do ustaleń faktycznych, którymi w sytuacji oparcia skargi jedynie na

podstawie naruszenia prawa materialnego Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813

§

2 k.p.c.).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39814

k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art. 39821

k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c. i w związku art. 98 i 99 k.p.c.

========================================