SNO 7/08

WYROK Z DNIA 27 LUTEGO 2008 R.

SNO 7/08

Przewodniczący: sędzia SN Edward Matwijów (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Romualda Spyt, Tomasz Artymiuk.

S ą d N a j w y ż s z y  S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego oraz protokolanta po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008

r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w związku z odwołaniem Ministra

Sprawiedliwości od wyroku Sądu Apelacyjnego  Sądu Dyscyplinarnego z dnia 12

listopada 2007 r., sygn. akt (...)

zaskarżony w y r o k u t r z y m a ł w m o c y ;

kosztami sądowymi postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Sędzia Sądu Rejonowego został obwiniony o popełnienie przewinienia

dyscyplinarnego z art. 107 § 1 u.s.p. polegającego na tym, że w dniu 24 grudnia 2004

r. w A., woj. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w

ten sposób, że kierując samochodem marki Ford Escort, nr rej. (....) nie dostosował

prędkości do panujących warunków drogowych i rozwinął prędkość niedozwoloną, nie

mniejszą niż 75 km/h w terenie zabudowanym, w wyniku czego potrącił przechodzącą

przez jezdnię pieszą Janinę A., powodując nieumyślnie obrażenia ciała u wyżej

wymienionej w postaci sińców i otarć naskórka na głowie, twarzy, kończynach

górnych i dolnych, ran dartych na obu podudziach i prawej ręce, podbiegnięcia

krwawego powłok miękkich głowy, krwawienia śródczaszkowego, rozerwania pnia

mózgu, podbiegnięć krwawych tkanek miękkich grzbietu i kończyn, złamania

dwustronnego żeber z rozerwaniem opłucnej, złamania mostka, podbiegnięć

krwawych śródpiersia, złamania prawej łopatki, złamania kręgosłupa piersiowego

między kręgami TH 89 z rozerwaniem rdzenia kręgowego, podbiegnięć krwawych z

rozerwaniem krezki jelita cienkiego, podbiegnięć krwawych w sieci większej,

złamania lewego przedramienia, złamania obu podudzi, z których opisane obrażenia

głowy, klatki piersiowej i brzucha stały się przyczyną jej śmierci, co stanowi czyn z

art. 177 § 2 k.k.

Wyrokiem z dnia 12 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny

uznał, że obwiniony sędzia Sadu Rejonowego w ramach zarzuconego przewinienia

dyscyplinarnego, dopuścił się wykroczenia określonego w art. 92 § 1 k.w. i z mocy art.

17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 45 § 1 k.w. w zw. z art. 108 § 3 ustawy z dnia 27 lipca

2

2001 r.  Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.)

postępowanie wobec obwinionego umorzył.

Od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego odwołanie na

niekorzyść obwinionego wniósł Minister Sprawiedliwości, który zaskarżając wyrok w

całości, orzeczeniu temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na

wadliwym przyjęciu, że sędzia Sądu Rejonowego w okolicznościach bezpośrednio

poprzedzających wypadek nie miał możliwości przewidywania, że na jezdni może

pojawić się piesza.

Na wypadek niepodzielenia przez sąd odwoławczy powyższego stanowiska, na

podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.  Prawo

o ustroju sądów powszechnych zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił obrazę

przepisu prawa materialnego, tj. art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.  Prawo o

ustroju sądów powszechnych polegającą na błędnym przyjęciu, iż nawet fakt tak

znacznego przekroczenia przez sędziego Sądu Rejonowego dopuszczalnej prędkości

pojazdu o 25 km/h nie stanowi o uchybieniu przez niego godności urzędu, a tym

samym nie wypełnia znamion przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 1

przywołanej ustawy.

Tak formułując zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Na rozprawie przez Sądem Najwyższym – Sądem Dyscyplinarnym Zastępca

Rzecznika Dyscyplinarnego i obwiniony wnieśli o utrzymanie zaskarżonego wyroku

w mocy.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie nie jest zasadne.

Nie można podzielić poglądu Ministra Sprawiedliwości, jakoby Sąd Apelacyjny

– Sąd Dyscyplinarny dopuścił się błędnych ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu i

mechanizmu wypadku z tego względu, że ustalenia te są sprzeczne ze stanem

faktycznym przyjętym przez Sąd Rejonowy w prawomocnym wyroku z dnia 5

kwietnia 2006 r., sygn. akt IX K 519/05, na podstawie którego sędzia Sądu

Rejonowego został uznany za winnego popełnienia występku z art. 177 § 2 k.k.

Zgodnie z utrwaloną praktyką orzeczniczą, a także stosując się do zaleceń Sądu

Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego zawartych w wyroku z dnia 20 września 2007

r., uchylającego poprzednie orzeczenie, Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w

niniejszej sprawie był uprawniony do dokonania samodzielnych ustaleń faktycznych

związanych z oceną czynu obwinionego jako przewinienia dyscyplinarnego. Takie

uprawnienie przysługiwało mu na podstawie przepisu art. 8 § 1 k.p.k., który w

postępowaniu dyscyplinarnym znajduje odpowiednie zastosowanie.

3

Ustalenia faktyczne, których dokonał Sąd Rejonowy w prawomocnym wyroku

skazującym obwinionego za popełnienie przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. nie wiązały

zatem Sądu Dyscyplinarnego, który dokonał ponownej oceny w aspekcie przewinienia

dyscyplinarnego. Nie może budzić wątpliwości okoliczność, że ustalenie wszystkich

znamion czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne ma charakter autonomiczny.

Kierując się tymi wskazaniami, Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w sprawie

niniejszej dokonał właśnie takiej autonomicznej oceny zachowania obwinionego w

aspekcie postawionego mu zarzutu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego

przewidzianego w art. 107 § 1 u.s.p.

Jak wynika z motywów zaskarżonego wyroku, Sąd ten po wnikliwej analizie

całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, a w

szczególności opinii biegłych z zakresu ruchu drogowego Zbigniewa L. i Bogusława

C. złożonej na piśmie i uzupełnionej na rozprawie w postępowaniu karnym przed

Sądem Rejonowym przyjął, że zachowania obwinionego opisanego w zarzucie nie

można traktować jako uchybienie godności urzędu nawet w najszerszym rozumieniu

tego pojęcia. Skoro w świetle opinii biegłych elementarne zasady ruchu drogowego

naruszyła pokrzywdzona, a zachowanie obwinionego polegające na przekroczeniu

dopuszczalnej prędkości nie miało związku ze skutkiem wypadku, to brak było

podstaw do zasadnego twierdzenia, że uchybił on godności urzędu sędziego.

Przekroczenie dopuszczalnej prędkości pojazdu stanowiło natomiast zdaniem

Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. Z uwagi

na przedawnienie karalności tego czynu, postępowanie wobec obwinionego na

podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 45 § 1 k.w. w zw. z art. 108 § 3 ustawy z

dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych należało umorzyć.

W przedstawionej wyżej ocenie zachowania się obwinionego sędziego Sądu

Rejonowego dokonanej przez Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, wbrew

odmiennym twierdzeniom zawartym w odwołaniu, brak jest podstaw do przyjęcia, iż

w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego jest ona błędna.

Prezentowana w odwołaniu odmienna ocena tego zachowania obwinionego,

wykraczająca niekiedy nawet poza granice opisu czynu z art. 177 § 2 k.k., za

popełnienie którego został on prawomocnie skazany jest li tylko polemiką z

prawidłowymi ustaleniami faktycznymi sądu meriti wyrażonymi w uzasadnieniu

wyroku. Nie wykazuje ona jednak, jakich to konkretnie uchybień w zakresie

logicznego rozumowania dopuścił się Sąd w ocenie zebranego materiału

dowodowego.

Podniesiony w odwołaniu jako alternatywny zarzut obrazy przepisu prawa

materialnego, tj. art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.  Prawo o ustroju sądów

powszechnych, który zdaniem skarżącego polegał na błędnym przyjęciu, iż nawet fakt

tak znacznego przekroczenia przez obwinionego dopuszczalnej prędkości pojazdu o

4

25 km/h nie stanowi uchybienia godności urzędu, nie zasługiwał również na

uwzględnienie.

Skoro w świetle prawidłowych ustaleń wyrokowych, o których mowa wyżej, Sąd

Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w zachowaniu obwinionego sędziego polegającym

na przekroczeniu dozwolonej prędkości, w ramach zarzuconego mu przewinienia

dyscyplinarnego dopatrzył się wykroczenia z art. 92 § 1 k.w., którego karalność uległa

przedawnieniu, to stawianie zarzutu obrazy art. 107 § 1 cytowanej wyżej ustawy o

u.s.p. należało uznać jako nieuzasadnione. Kwestionowanie orzeczenia Sądu w

przedmiocie zawartego w nim rozstrzygnięcia powinno opierać się na zarzucie obrazy

przepisów prawa procesowego, a takiego zarzutu odwołanie nie podnosi. Sąd

odwoławczy w wypadku wniesionej apelacji na niekorzyść oskarżonego, gdy apelacja

pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika (art. 434 § 1 in fine) jest

związany granicami podniesionych w środku zaskarżenia zarzutów, chyba że

stwierdzi, że w grę wchodzą uchybienia uwzględnione z urzędu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju uchybień nie stwierdzono.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł

jak na wstępie.