III PO 2/08

Sygn. akt III PO 2/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wróbel

Protokolant Wanda Cabaj

w sprawie z odwołania T. K.

od decyzji Prokuratora Generalnego RP z dnia 27 grudnia 2007 r., w przedmiocie

odmowy wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora po

ukończeniu 65 roku życia,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 10 kwietnia 2008 r.,

oddala odwołanie.

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z 27 grudnia 2007 r., Prokurator Generalny odmówił wyrażenia zgody

na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora po ukończeniu 65 lat przez T. K.

prokuratora Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. W

uzasadnieniu decyzji wskazano, że Dyrektor Głównej Komisji Ścigania Zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu nie poparł wniosku, podnosząc, że w okresie

2

pełnienia służby w Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi

Polskiemu to jest w latach 2001 - 2007 prokurator T. K. z uwagi na stan zdrowia

łącznie przebywał na zwolnieniach lekarskich przez okres 453 dni - czyli średnio

ponad 60 dni w roku. Ponadto, według Dyrektora Głównej Komisji, nie występuje

żadna przyczyna determinująca potrzebę dalszego zajmowania stanowiska

prokuratora Głównej Komisji przez pana T. K., jako że w ocenie przełożonych

zadania ustawowe realizował na poziomie dostatecznym.

W odwołaniu od powyższej decyzji T. K., nie zarzucając naruszenia konkretnych

przepisów prawa, zakwestionował jej zasadność, wskazując w szczególności, że w

sierpniu 2007 r., w Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu, jako prokurator, został wyróżniony nagrodą

pieniężną w wysokości 2000 zł. Skarżący wskazał jednocześnie, że z art. 59 ust. 1

ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr

21, poz. 206 z późn. zm.) wynika, że „nagrody i wyróżnienia” mogą być

przyznawane tym prokuratorom, którzy wykazują w pracy inicjatywę, wzorowo i

sumiennie wypełniają obowiązki oraz szczególnie przyczyniają się do wykonywania

zadań służbowych. Skarżący podniósł również, że jego absencje chorobowe

wynikały z konieczności codziennych dojazdów do pracy w W. z Ł. w okresie od

2002 do początku 2008 r. Stwierdził ponadto, że od powrotu po 11 września 2007 r.

do W. z okresowej delegacji do pracy w Oddziałowej Komisji Ścigania zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu nie powierzano mu żadnych stałych i istotnych

obowiązków służbowych. Przyczyn negatywnej oceny wystawionej mu przez

prokuratora przełożonego skarżący upatruje w polemice z nim dotyczącej spraw

służbowych oraz w zwróceniu mu uwagi na niestosowność jego zachowania w

trakcie spotkania towarzyskiego w gronie służbowych w czasie, gdy skarżący był

wobec D. G. prokuratorem nadrzędnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 62a ust. 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze w

brzmieniu właściwym dla oceny rozpoznawanej sprawy (jednolity tekst: Dz.U. z

2002 r. Nr 21, poz. 206 ze zm.), od decyzji Prokuratora Generalnego odmawiającej

3

wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora przysługuje

odwołanie do Sądu Najwyższego. Z kolei, stosownie do treści art. 62a ust. 2 i art.

62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w związku z art. 69 § 1 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.),

prokurator po ukończeniu 65 roku życia może dalej zajmować stanowisko, jeżeli

Prokurator Generalny na wniosek prokuratora, po przedstawieniu zaświadczenia

stwierdzającego, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia

obowiązków prokuratora, oraz po zasięgnięciu opinii właściwego prokuratora

przełożonego, wyrazi prokuratorowi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska, przy

czym zgodnie z art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w związku z art. 69 § 3 Prawa

o ustroju sądów powszechnych prokurator może zajmować stanowisko nie dłużej

niż do ukończenia 70 roku życia.

Wykładnia przytoczonych uregulowań wskazuje, że jako regułę należy

traktować przejście prokuratora w stan spoczynku z dniem ukończenia przez niego

65 roku życia. W judykaturze podkreśla się w związku z tym, że możliwość

dalszego pozostawania na stanowisku prokuratora stanowi wyjątek, uzasadniony

szczególnymi okolicznościami podyktowanymi interesem służby lub leżącymi po

stronie prokuratora (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2003,

III AO 25/02, OSNP 2004, nr 13, poz. 236; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16

września 2004 r., III PO 60/04, OSNP 2005, nr 8, poz. 120; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 9 lutego 2005 r., III PO 61/04, OSNP 2005, nr 20, poz. 326;

wyrok sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2002 r., III AO 16/02, OSNP-wkł. 2003,

nr 9, poz. 4; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2003 r., III AO

27/02, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2006 r., III PO 5/06,

niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2006 r., III PO 6/06,

niepubl.). Wyważenie tych okoliczności zostało pozostawione w gestii Prokuratora

Generalnego, do którego należy ostateczne wyrażenie zgody na dalsze

zajmowanie stanowiska prokuratorskiego. Prokurator wnioskujący o dalsze

zajmowanie stanowiska nie ma roszczenia o przedłużenie stosunku służby, ale w

odwołaniu od negatywnej decyzji może podważać legalność lub zasadność

motywów, które doprowadziły do jej podjęcia. Decyzja Prokuratora Generalnego,

mająca charakter uznaniowy, nie może być podjęta w sposób zupełnie dowolny bez

4

uwzględnienia okoliczności przemawiających zarówno za, jak i przeciwko

udzieleniu przedmiotowej zgody.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, należy stwierdzić, że

skarżący nie podważył legalności zaskarżonej decyzji, zwłaszcza, że nie zarzucił

naruszenia przez nią żadnego przepisu prawa. Nieprzekonujące są też argumenty

podważające zasadność decyzji. W szczególności, skarżący nie wskazał żadnych

szczególnych względów przemawiających za jego dalszym zatrudnieniem. Poza

tym nieprzekonujące są w ocenie Sądu Najwyższego jego wyjaśnienia dotyczące

absencji chorobowych. Natomiast jednorazowe wyróżnienie nagrodą w wysokości

2000 zł., przyznaną w sierpniu 2007 r., istotnie kontrastuje z oceną, że zadania

ustawowe realizował na poziomie dostatecznym, nie wskazuje jednak, szczególnie

w powiązaniu z absencjami, że za jego dalszym zatrudnieniem przemawiają

szczególne względy. Przeciwnie sam skarżący przyznaje, że w ostatnim okresie

jego pracy nie powierzano mu stałych i istotnych obowiązków służbowych.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.