SNO 37/08

UCHWAŁA Z DNIA 17 KWIETNIA 2008 R.

SNO 37/08

Przewodniczący: sędzia SN Marek Pietruszyński (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Roman Sądej, Tadeusz Wiśniewski.

S ą d N a j w y ż s z y  S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem sędziego

Sądu Okręgowego Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego oraz

protokolanta w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 17

kwietnia 2008 r. odwołania Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego od uchwały Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt (...), w

przedmiocie zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych

u c h w a l i ł : u t r z y m a ć w m o c y zaskarżoną u c h w a ł ę , a kosztami

sądowymi postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Pismem z dnia 31 sierpnia 2007 r. Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu

Okręgowego w wniósł, po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego [sygn. SD (...)]

przeciwko sędziemu Sądu Rejonowego o czyny uchybiające godności sprawowanego

urzędu, określone w art. 107§1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), polegające na tym, że:

1. w okresie od października 2005 r. do stycznia 2007 r. w A. swoją roszczeniową

postawą i niesłusznym kierowaniem zarzutów niesprawiedliwego przydzielania

spraw pod adresem Przewodniczącej XV Wydziału Egzekucyjnego oraz osób ją

zastępujących, sugerowaniem wobec Prezesa Sądu Rejonowego, bez

istniejących ku temu podstaw, o nie przydzielaniu mu przez Przewodniczącą

Wydziału spraw, doprowadzał kilkakrotnie do konieczności podejmowania

działań kontrolnych, dezorganizujących pracę wydziału i sekretariatu, podczas

gdy w tym czasie w jego decernacie pozostawało 115 spraw wymagających

rozpoznania,

2.w dniu 29 sierpnia 2006 r., sporządzając zarządzenie do sprawy o sygnaturze P

1999/03 zawarł w nim stwierdzenia o możliwości naruszenia prawa przez

Prezesa Sądu Rejonowego i jego odpowiedzialności karnej, w sytuacji nie

wypłacenia mu wynagrodzenia za posiedzenie sądowe,

3.w dniu 3 października 2006 r. dwukrotnie odmówił, mimo braku ku temu

podstaw, stawienia się w Oddziale Administracyjnym Sądu Rejonowego w celu

2

odbioru adresowanej do niego korespondencji z Sądu Apelacyjnego, żądając

pisemnego polecenia służbowego w tym przedmiocie,

4.w dniu 20 grudnia 2006 r. w toku rozprawy przez Sądem Rejonowym,

występując w charakterze powoda i ustosunkowując się do odpowiedzi

pozwanych na pozew, użył wobec Prezesów Sądu Okręgowego i Sądu

Rejonowego obraźliwego określenia

o rozważenie możliwości zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych.

W dniu 16 października 2007 r. Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego ponownie

wniósł o rozpoznanie wniosku o zawieszenie sędziego w czynnościach służbowych,

skierowanego do sądu dyscyplinarnego w dniu 31 sierpnia 2007 r., załączając kolejne

pisma sędziego, zawierające obraźliwe pomówienia wobec sędziów sądów

powszechnych i sędziów Sądu Najwyższego. Jednocześnie poinformował, że w dniu 3

października 2007 r. zostało wszczęte kolejne postępowanie dyscyplinarne przeciwko

temu sędziemu w zakresie przewinień, związanych z pismami dołączonymi do

wniosku z dnia 16 października 2007 r.

Uchwałą z dnia 7 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny

wniosku Zastępcy Rzecznika nie uwzględnił.

Na tę uchwałę zażalenie na niekorzyść obwinionego wniósł Zastępca Rzecznika

Dyscyplinarnego. W środku odwoławczym zarzucił obrazę prawa procesowego art. 7 i

410 k.p.k. mającą wpływ na treść uchwały, polegającą na niewłaściwej ocenie stopnia

społecznej szkodliwości czynów obwinionego, jak też błędnym uznaniu zachowań

sędziego, mających miejsce po skierowaniu wniosku o ukaranie jako nieistotnych dla

podjęcia decyzji o zawieszeniu sędziego w czynnościach, błąd w ustaleniach

faktycznych przyjętych za podstawę uchwały i mający wpływ na jej treść, a

polegający na uznaniu, że waga i rodzaj zarzucanych obwinionemu czynów jest

wynikiem konfliktu powstałego w Wydziale XV Egzekucyjnym oraz, iż nie cechuje

ich wysoki stopień społecznej szkodliwości dla służby, podczas gdy zarzucane czyny

są wysoce szkodliwe dla powagi służby, jak też na uznaniu, że kolejne niegodne

zachowania sędziego, będące przedmiotem kolejnego postępowania dyscyplinarnego,

nie mają wpływu na zasadność zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych, w

sytuacji gdy te kolejne zachowania wskazują na realną obawę, że ponownie naruszy

on powagę stanowiska sędziego.

W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonej uchwały i zawieszenie sędziego w

czynnościach służbowych.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że zakres przedmiotowy toczącego się

postępowania w przedmiocie zawieszenia obwinionego sędziego w czynnościach

służbowych powinien być ograniczony do dwóch czynów, określonych we wniosku

3

Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej tego

sędziego. Postępowanie sędziego, objęte zarzutem dotyczącym odmowy osobistego

odbioru korespondencji adresowanej do sędziego, może być bowiem uznane za

dopuszczalne, w świetle zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003

r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów oraz innych działów

administracji sądowej (Dz. Urz. MS Nr 5, poz. 22) , a zachowanie sędziego wskazane

w pkt. 4 wniosku rozważone zostało już w toku innego postępowania dyscyplinarnego.

Przedmiotem tego postępowania nie mogły być również czyny, wskazane przez

Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego we wniosku z dnia 16 października 2007 r.,

gdyż objęte zostały kolejnym postępowaniem dyscyplinarnym, wszczętym przeciwko

sędziemu Sądu Rejonowego, w ramach którego złożony został wniosek o zawieszenie

obwinionego w czynnościach służbowych.

Zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia w tej sprawie, nabierają jednak

okoliczności związane ze zmianą sytuacji prawnej obwinionego po dniu wniesienia

odwołania przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego. W dniu 18 grudnia 2007 r. Sąd

Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, w toku postępowania dyscyplinarnego

obejmującego czyny, wskazane w piśmie z dnia 16 października 2007 r., zawiesił

sędziego Sądu Rejonowego w czynnościach służbowych, orzekając stosowne

potrącenie wynagrodzenia.

W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r. uznał obwinionego sędziego za

winnego popełnienia trzech czynów i orzekł za nie kary nagany.

Zatem, skoro zawieszenie obwinionego sędziego w czynnościach służbowych w

innej sprawie, znacznie ograniczyło możliwości ponawiania przez sędziego

niegodnych zachowań w miejscu pracy, a po wydaniu nieprawomocnego

rozstrzygnięcia nie stwierdzono, aby sędzia popełnił kolejne przewinienia

dyscyplinarne, to mimo możliwości orzekania o zawieszeniu sędziego w czynnościach

służbowych do prawomocnego zakończenia postępowania dyscyplinarnego, nie

istniała w tej sprawie, zdaniem Sądu Najwyższego, konieczność, również po

uwzględnieniu stopnia społecznej szkodliwości czynów objętych tym postępowaniem,

dyscyplinowania sędziego i sięgania po środki przewidziane w art. 129 § 1 i 3 ustawy

z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz.

1070 ze zm.). W tym kontekście wskazać również należało na iluzoryczność

rozstrzygnięcia żądanego przez skarżącego, wynikającą z tego, że środek orzeczony w

tej sprawie nie byłby de facto wykonywany, wobec wcześniejszego orzeczenia tego

samego środka, w stosunku do tego samego sędziego, w innej sprawie dyscyplinarnej.

Biorąc pod uwagę te wszystkie okoliczności należało odwołania nie uwzględnić.