II UK 283/07

Sygn. akt II UK 283/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

SSN Herbert Szurgacz

w sprawie z wniosku J. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanej "A.-I." Spółki z o.o. w W.

o odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania spółki z tytułu składek,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 maja 2008 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 19 kwietnia 2007 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

2

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 19

kwietnia 2007 r., uwzględnił apelację J. G. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z

dnia 26 września 2006 r. i zmienił wyrok tego Sądu oraz poprzedzającą go decyzję

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 grudnia 2004 r., w ten sposób, że

ustalił, iż J. G. nie odpowiada za zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek wraz

z odsetkami zwłokę w łącznej kwocie 117.583,81 zł należnych od płatnika „A.- I."

Sp. z o.o.

W sprawie tej ustalono, że od sierpnia 1999 r. J. G. wchodził w skład zarządu

„A.-I." Spółki z o. o., pełniąc funkcję Prezesa Zarządu. W dniu 26 listopada 2002 r.,

działając w imieniu Spółki złożył w Sądzie Rejonowym wniosek o ogłoszenie

upadłości Spółki. Wniosek ten został przez Sąd zwrócony wobec nie usunięcia w

terminie jego braków formalnych. Postanowieniem z dnia 29 maja 2003 r. Naczelnik

Urzędu Skarbowego W., umorzył postępowanie egzekucyjne przeciwko „A.-I.",

prowadzone z wniosku wierzyciela - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na

podstawie tytułów egzekucyjnych: […]. W uzasadnieniu tego postanowienia

wskazano, że postępowanie egzekucyjne z rachunku bankowego firmy było

bezskuteczne z uwagi na brak środków oraz brak wpływów na rachunku, a ponadto

pod adresem wskazanym w tytułach wykonawczych firma nie prowadzi działalności

i nie pozostawiła również żadnego majątku mającego wartość egzekucyjną a

Spółka nie składa deklaracji podatkowych od września 2002 r.

W dniu 17 marca 2004 r. pomiędzy J. G. i P. K. a K. Al. P. doszło do

zawarcia umowy sprzedaży udziałów (w formie pisemnej z podpisami notarialnie

poświadczonymi): Na mocy tej umowy J. G. i P. K. sprzedali K. A. P. wszystkie

posiadane przez siebie udziały w „A.-I." Spółce z o. o.

Postanowieniem z dnia 23 września 2004 r. Komornik Sądowy Rewiru II

przy Sądzie Rejonowym […] wydanym w sprawie z wniosku wierzyciela - Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych przeciwko „A.-I." o świadczenie pieniężne umorzył

postępowanie egzekucyjne, wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji.

Decyzją z dnia 30 grudnia 2004 r. organ rentowy obciążył J. G. Prezesa

Zarządu, odpowiedzialnością całym jego majątkiem zobowiązania Spółki z tytułu

nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za okresy: […], ubezpieczenie

zdrowotne za okresy: […], Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

3

Pracowniczych za okresy: […], gdzie należność główna za te składki wynosi

67.123,11 zł, zaś odsetki za zwłokę obliczone do dnia 29 grudnia 2004 r. stanowią

kwotę 50.460,70 zł.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy stwierdził, że zadłużenie

z tytułu nieopłaconych przez „A.-I." Spółkę z o.o., którym powód został obciążony

na mocy decyzji organu rentowego z dnia 30 grudnia 2004 r. powstało w okresie od

sierpnia 1999 r. do 2002 r., a więc w okresie, kiedy pełnił on funkcję Prezesa

Zarządu Spółki. W świetle art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja

podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.), mającego z mocy art. 31

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.

z 1998 r. Nr 137, poz. 887 ze zm.), odpowiednie zastosowanie do należności z

tytułu składek, przesłanką odpowiedzialności członka zarządu spółki z o. o. z tytułu

nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne jest bezskuteczność egzekucji

przeciwko spółce, gdy członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie

zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie

zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), albo że

niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania

zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez

jego winy; albo też nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi

zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W świetle tego

przepisu dopiero po odpowiednim orzeczeniu organu podatkowego bądź innego

organu prowadzącego egzekucję, dopuszczalne jest wszczęcie postępowania w

sprawie odpowiedzialności członka zarządu. Bezskuteczność egzekucji przeciwko

„A.-I." Spółce z o.o. została stwierdzona postanowieniem komornika z dnia 23

września 2004 r. oraz postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29

maja 2003 r. Natomiast wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został przez Sąd

Gospodarczy zwrócony i nie wywołał żadnych skutków prawnych. Okoliczność ta

również nie zwalnia powoda od odpowiedzialności i zdaniem Sądu pierwszej

instancji niecelowe byłoby badanie, czy wniosek o ogłoszenie upadłości został

zgłoszony właściwym czasie. Z kolei możliwość uniknięcia jego odpowiedzialności

z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne przez wskazanie

majątku Spółki, z którego możliwa będzie egzekucja, nie miała w sprawie

4

zastosowania. Wobec powyższego Sąd Okręgowy uznał, że powód odpowiada za

zobowiązania Spółki z tytułu nieopłaconych składek wraz z odsetkami zwłokę w

łącznej kwocie 117.583,81 zł.

Sąd Apelacyjny uznał apelację wnioskodawcy od tego wyroku za zasadną,

stwierdzając, że zaskarżone orzeczenie zapadło w warunkach błędnego ustalenia

faktycznego, polegającego na przyjęciu, że egzekucja przeciwko Spółce okazała

się bezskuteczna, podczas gdy organ rentowy nie wykazał, że egzekucja z jego

wniosku została skierowana do całego majątku Spółki i tak prowadzona egzekucja

okazała się bezskuteczna. Art. 116 § ordynacji podatkowej określa tak pozytywne

przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości tej spółki, jak i

wyłączające taką odpowiedzialność. Ciężar wykazania przesłanek pozytywnych w

postaci pełnienia przez daną osobę obowiązków członka zarządu w czasie

powstania zaległości składkowych i wykazania bezskuteczni egzekucji, spoczywa

na organie rentowym. Ciężar dowodu w zakresie istnienia okoliczności

uwalniających od tej odpowiedzialności, spoczywa wnioskodawcy - członku

zarządu. W ocenie Sądu Apelacyjnego w aktualnym stanie sprawy brak jest

podstaw do stwierdzenia, że organ rentowy wykazał bezskuteczność egzekucji

wobec całego majątku Spółki. Postępowanie egzekucyjne, które zostało umorzone

postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 maja 2003 r., było

bowiem prowadzone jedynie z rachunku bankowego Spółki. Natomiast, wbrew

ustaleniom Sadu Okręgowego, postanowienie Komornika Sądowego Rewiru II z

dnia 23 września 2004 r. o umorzeniu egzekucji ze względu na to, że dłużna

Spółka nie prowadzi działalności pod wskazanym we wniosku egzekucyjnym

adresem i nie zdołano ustalić jej aktualnego adresu nie może być uznane za

ostatecznie przesądzające o bezskuteczności egzekucji skierowanej do całego

majątku Spółki. Stan majątkowy Spółki nie został wszak ustalony. Organ rentowy,

na którym spoczywa ciężar dowodu, nie ustalił czy Spółka ma np. inny rachunek

bankowy, czy też jakiekolwiek wierzytelności i ruchomości (co sugerował

apelujący), nieruchomości, papiery wartościowe itp. Mimo, że organ rentowy,

działający jako organ egzekucyjny ma możliwość, na podstawie art. 19 § 4 w

związku z art. 36 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) czynienia

5

stosownych ustaleń, nawet w oparciu o dane uzyskane od uczestników

postępowania. Organ rentowy nie skorzystał też z możliwości złożenia wniosku o

ujawnienie majątku przez dłużnika w trybie art. 913 § 2 i art. 194 § 1 k.c. w związku

z art. 71 § 1, 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym.

Sąd Apelacyjny podkreślił przy tym, że odpowiedzialność członków zarządu

spółki z o.o. wobec organu rentowego ma charakter subsydiarny w stosunku do

odpowiedzialności samej spółki i może ona wchodzić w rachubę dopiero pod

warunkiem bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce i to skierowanej do całego

jej majątku.

W świetle art. 232 k.p.c. rzeczą Sądu nie jest zarządzanie dochodzeń w celu

uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych

pozwalających na ich udowodnienie. Sąd nie jest też zobowiązany do

przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności

istotnych dla rozstrzygnięcia spraw. Obowiązek przedstawienia dowodów

spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla

rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie,

która z faktów wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).

Wobec tego, w ocenie Sądu Apelacyjnego, należało uznać, że organ

rentowy jako strona sądowego postępowania odwoławczego, zgodnie z art. 116 § 1

ordynacji podatkowej w związku z art. 31 i 32 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych nie wykazał, aby egzekucja skierowana przeciwko całemu majątkowi

Spółki okazała się bezskuteczna i zmienić wyrok Sądu pierwszej instancji i

poprzedzającą go decyzję przez orzeczenie, że J. G., jako Prezes Zarządu „A.-I."

Spółki z o.o., nie odpowiada za zobowiązania tej Spółki z tytułu nieopłaconych

składek wraz z odsetkami za zwłokę.

W skardze kasacyjnej na ten wyrok pełnomocnik organu rentowego zarzucił

naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 116 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997

r. ordynacja podatkowa w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o

systemie ubezpieczeń społecznych przez jego błędną wykładnię polegającą na

przyjęciu, że członek zarządu nie odpowiada za zadłużenie spółki z o.o. ze względu

na brak bezskuteczności egzekucji, w sytuacji gdy postępowanie egzekucyjne

prowadzone przeciwko spółce zarówno w trybie egzekucji sądowej, jak i

6

administracyjnej, zostało umorzone prawomocnymi orzeczeniami właściwych

organów egzekucyjnych. Zrzucił też naruszenie przepisów postępowania tj. art. 328

§ 2 k.p.c. przez nie dokonanie przez Sąd Apelacyjny własnych ustaleń stanu

faktycznego, w sytuacji gdy zakwestionował przyjętą przez Sąd pierwszej instancji

podstawę faktyczną wyroku. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do

rozpoznania wskazano istnienie istotnego zagadnienia prawnego, polegającego na

ustaleniu kryteriów zakwalifikowania egzekucji prowadzonej przeciwko spółce

kapitałowej jako bezskutecznej w rozumieniu art. 116 § 1 ordynacji podatkowej.

Zgodnie z wykładnią gramatyczną art. 116 § 1 tej ustawy za

„bezskuteczność" należy uznać stan nie osiągnięcia zakładanego efektu w

następstwie podjętej czynności, którym w przypadku egzekucji jest pełne

zaspokojenie wierzyciela. Zdaniem skarżącego, bezskuteczność egzekucji będzie

miała miejsce, gdy jakakolwiek część wierzytelności poddanej przymusowemu

egzekwowaniu nie zostanie zaspokojona. W orzecznictwie sądów

administracyjnych przyjmuje się, że dla orzeczenia o odpowiedzialności członka

zarządu konieczne jest wszczęcie egzekucji przeciwko spółce oraz zakończenie

takiego postępowania formalnym aktem organu egzekucyjnego, potwierdzającym

bezskuteczność egzekucji. Z kolei organ egzekucyjny umarza egzekucję jako

bezskuteczną dopiero w przypadku, gdy nie zdoła ustalić składników majątku, jakie

mogłyby podlegać zajęciu. Przy czym do dokonania takich ustaleń organ

egzekucyjny jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany, na podstawie art. 36

ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Nie oznacza to jednak, że organ

egzekucyjny jest zmuszony do nieustannego podejmowania prób poszukiwania

majątku zobowiązanego, w sytuacji gdy okoliczności sprawy wskakują na

niecelowość takich czynności. Zwłaszcza w przypadku, gdy spółka nie prowadzi

działalności pod adresem ujawnionym w rejestrze, do jakiego jest wpisana,

uzasadnione jest ograniczenie postępowania egzekucyjnego do tych składników

majątku, jakie są znane organowi egzekucyjnemu. Zdaniem skarżącego

wywodzony z art. 116 § 1 ordynacji podatkowej wymóg skierowania egzekucji do

całego majątku dłużnika, dotyczy tylko tych jego składników, które są znane

organowi egzekucyjnemu, albo o których mógł on się dowiedzieć przy zachowaniu

należytej staranności. Skarżący zwrócił przy tym uwagę, że w rozpoznawanej

7

sprawie organ rentowy miał status wierzyciela, a nie organu egzekucyjnego. Nie był

więc uprawniony do stosowania art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, a

obowiązek ustalania składników majątkowych obciążał naczelnika urzędu

skarbowego. Wierzyciel obowiązany jest jedynie do należytej staranności w

prowadzeniu egzekucji, a tym samym do podejmowania działań racjonalnych w

świetle okoliczności danej sprawy, czyli stwarzających realną szansę na uzyskanie

choćby częściowego zaspokojenia swoich należności. Nie znajduje natomiast

podstawy normatywnej w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, wymóg podejmowania

działań mających na celu wyłącznie formalne wykazanie aktywności wierzyciela. W

szczególności w przypadku, gdy prowadzone przez uprawniony organ

postępowanie egzekucyjne zostało umorzone jako bezskuteczne, przy jednoczesnym

ustaleniu faktycznego ustania uczestnictwa spółki w obrocie gospodarczym, nie jest

uprawnione stawianie tezy o konieczności podejmowania dalszych czynności przez

wierzycielka publicznoprawnego.

Ponadto w toku postępowania zarówno przed Sądem Okręgowym, jak i

Sądem Apelacyjnym, nie ustalono faktu istnienia jakiegokolwiek składnika majątku

oprócz zajętego rachunku bankowego, do którego mogła być prowadzona

egzekucja. Nie można więc zarzucić organowi egzekucyjnemu uchybienia w

poszukiwaniu majątku dłużnika. W ocenie skarżącego wykładnia art. 116 § 1

ordynacji podatkowej powinna prowadzić do wniosku, że wymóg bezskuteczności

egzekucji jest spełniony w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne zostało

umorzone, a w toku postępowania przed sądem ubezpieczeń społecznych nie

ustalono, że organ egzekucyjny bezpodstawnie odstąpił od zastosowania środka

egzekucyjnego.

Odnośnie naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. skarżący wskazał, że Sąd Apelacyjny

uznał za błędne ustalenia stanu faktycznego, przyjęte za podstawę wyrokowania

przez Sąd pierwszej instancji jednakże nie określił swoich własnych stanowczych

ustaleń, dotyczących wystąpienia bądź braku przesłanek odpowiedzialności członka

zarządu spółki, ani dowodów na których się oparł. Ograniczając się jedynie do

analizy czynności organu rentowego Sąd Apelacyjny uznał, że na etapie postępowania

poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, nie zostały one podjęte w zakresie

umożliwiającym ustalenie wystąpienia bezskuteczności egzekucji.

8

W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu

Apelacyjnego w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona, ponieważ Sąd Apelacyjny błędnie

zinterpretował i zastosował art. 116 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej w związku z art.

31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z zawartymi w tych

przepisach uregulowaniami, byli członkowie zarządu spółki handlowej odpowiadają

solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości składkowe spółki, jeżeli egzekucja

z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek

zarządu nie wskazał mienia, z którego egzekucja umożliwiała zaspokojenie tych

zaległości w znacznej części. Oznacza to w szczególności, że przesłanką

uwolnienia się dłużnika od tej odpowiedzialności jest między innymi obowiązek

wskazania wierzycielowi mienia, z którego egzekucja umożliwiała zaspokojenie

tych zaległości w znacznej części (art. 116 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej), czego w

rozpoznawanej sprawie dłużnik nie uczynił w postępowaniu egzekucyjnym,

podnosząc dopiero w postępowaniu apelacyjnym zarzut, iż egzekucja nie była

skierowana do całego majątku spółki. Podzielając ten spóźniony i bezzasadny

zarzut, bo bezczynny dłużnik w postępowaniu egzekucyjnym nawet nie próbował

wskazać organowi ubezpieczeń społecznych mienia dłużnej spółki, z którego

egzekucja umożliwiała zaspokojenie zaległości składkowych w znacznej części,

Sąd Apelacyjny wyrokował reformatoryjnie, błędnie przyjmując, że ciężar dowodu,

iż egzekucja została skierowana do całego majątku dłużnej spółki i była

bezskuteczna obciąża wierzyciela (organ ubezpieczeń społecznych), a „rzeczą

Sądu nie jest zarządzanie dochodzeń celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń

stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też

Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających

do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy”. Tymczasem,

zważywszy że egzekucja ze znanych organowi ubezpieczeń społecznych

składników mienia dłużnej spółki okazała się bezskuteczna wskutek umorzenia

komorniczego i skarbowego postępowania egzekucyjnego z rachunku bankowego

spółki (z uwagi na brak na nim środków oraz brak jakichkolwiek wpływów), a także

ustalenia, że pod adresem wskazanym w tytułach wykonawczych Spółka nie

9

prowadzi działalności oraz nie pozostawiła żadnego majątku nadającego się do

egzekucji („mającego wartość egzekucyjną”), a od września 2002 r. nie składała

żadnych deklaracji podatkowych, Sąd pierwszej instancji - po ustaleniu, że

pozwany były członek zarządu dłużnej Spółki nie wskazał żadnego majątku, z

którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie zaległości składkowych w znacznej

części - w sposób prawidłowy oddalił jego odwołanie. Oznacza to, że wykazanie

przesłanek zwalniających członka zarządu lub byłego członka zarządu do

odpowiedzialności za zaległości składkowe spółki obarcza zatem te podmioty

(członka lub byłego członka zarządu), a nie organ ubezpieczeń społecznych.

Przyjęte przez Sąd Apelacyjny stanowisko o zwolnieniu z obowiązku zarządzania

dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków

dowodowych pozwalających na ich udowodnienie byłoby przeto trafne w

odniesieniu do apelacyjnych zarzutów pozwanego dłużnika zaległości

składkowych, gdyby ten w odpowiednim czasie, tj. w postępowaniu egzekucyjnym

wskazywał inne mienie spółki, z którego była możliwa egzekucja należności

składkowych w znacznej części. Przeciwne stanowisko obarczające wierzyciela

(organ ubezpieczeń społecznych) obowiązkiem poszukiwania nieujawnionych przez

dłużnika składników mienia, z którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie

należności składkowych w znacznej części, było chybione i bezpodstawne,

ponieważ art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej przenosi odpowiedzialność za

zaległości składkowe na członka lub byłego członka zarządu dłużnej spółki

handlowej, powstałe w okresie, w którym pełnili te funkcje, jeżeli egzekucja ze

znanego wierzycielowi majątku spółki okazała się w całości lub w części

bezskuteczna, a odpowiedzialny członek zarządu nie wskazał w postępowaniu

egzekucyjnym na inne mienie spółki, z którego egzekucja umożliwiała zaspokojenie

tych zaległości w znacznej części. Przepis ten nie został ustanowiony dla ochrony

dłużników, ale w celu zabezpieczenia należności składkowych wierzyciela (organu

ubezpieczeń społecznych), który dla odzyskania tych należności wskazuje na

bezskuteczność egzekucji skierowanej do znanych lub ujawnionych wierzycielowi w

postępowaniu egzekucyjnym składników majątku dłużnej spółki. Przepis ten nie

wymaga natomiast wykazania przez wierzyciela należności składkowych

bezskuteczności egzekucji kierowanej do całego majątku (podkreślenie SN) dłużnej

10

spółki, co przecież wymagałoby żmudnego poszukiwania lub domyślania się za

dłużnika jego potencjalnego majątku. Powyższe uzasadnia stanowisko, że

unormowania zawarte w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przenoszą odpowiedzialność za

zaległości składkowe spółki z o.o. na członka lub byłego członka zarządu dłużnej

spółki, powstałe w okresie, w którym pełnili te funkcje, jeżeli egzekucja ze znanego

organowi ubezpieczeń społecznych (wierzycielowi) majątku spółki okazała się w

całości lub w części bezskuteczna, a odpowiedzialni członkowie zarządu nie

wskazali w postępowaniu egzekucyjnym innego mienia spółki, z którego egzekucja

umożliwiała zaspokojenie tych zaległości w znacznej części. Przepisy te nie zostały

ustanowione dla ochrony dłużników, ale w celu zabezpieczenia należności

składkowych wierzyciela (organu ubezpieczeń społecznych), który dla odzyskania

tych należności wskazuje na bezskuteczność egzekucji skierowanej do znanych lub

ujawnionych wierzycielowi w postępowaniu egzekucyjnym składników majątku

dłużnej spółki.

Powyższe okoliczności uzasadniały także zarzut naruszenia art. 328 § 2 w

związku z art. 391 k.p.c., ponieważ Sąd Apelacyjny nie uzasadnił poglądu, jakoby

orzeczenie Sądu pierwszej instancji „zapadło w warunkach błędnego ustalenia

faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania”, skoro równocześnie we

własnych konstatacjach Sądu drugiej instancji zabrakło wykazania negatywnej

przesłanki zwalniającej pozwanego dłużnika od odpowiedzialności za zaległości

składkowe w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art.

31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, która wymagałaby stanowczego

ustalenia, że w postępowaniu egzekucyjnym pozwany były członek zarządu dłużnej

spółki wskazywał należące do niej inne mienie, z którego egzekucja umożliwiała

zaspokojenie tych zaległości w znacznej części.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy wyrokował na podstawie art. 39815

k.p.c.