I CSK 547/07

Sygn. akt I CSK 547/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego

W.

przeciwko Fundacji "M.(...)" w W.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 czerwca 2008 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 maja 2007

r., sygn. akt VI ACa (…),

oddala skargę kasacyjną i zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1 800

(tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Zaskarżonym przez pozwaną Fundację „M.(...)” z siedzibą w W. wyrokiem z dnia

22 maja 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego

w W. z dnia 20 października 2006 r. W sprawie tej poczyniono następujące ustalenia.

Powód Skarb Państwa reprezentowany przez Naczelnika Pierwszego Urzędu

Skarbowego w W. prowadził egzekucję wobec spółki [D.(…)] z tytułu zaległości

podatkowych, zobowiązań w stosunku do ZUS i PFRON, nie zapłaconych zobowiązań w

stosunku do Urzędu Gminy W., nie zapłaconych organowi egzekucyjnemu należności z

tytułu dzierżawy ruchomości - w łącznej kwocie 4 960 206,73 zł na dzień 31 grudnia

2003 r.

Jedynym udziałowcem spółki [D.(…)] jest A. G.(...), który w dniu 25 października

2001 r. sprzedał przedmiotową nieruchomość na rzecz Fundacji „M.(...)" za cenę 400

000 zł mimo, że na nieruchomości była ustanowiona hipoteka przymusowa do kwoty

108 031 zł z tytułu istniejących zobowiązań podatkowych [D.(…)]. Przedmiotowa

nieruchomość została nabyta przez [D.(…)] w 2000 r. za kwotę 700 000 zł.

Powód wniósł o uznanie zawartej w formie aktu notarialnego z dnia

25 października 2001 r. umowy sprzedaży nieruchomości położonej we wsi E.(...),

gmina W., stanowiącej działki o numerach ewidencyjnych 514 i 516, dla której Sąd

Rejonowy w O. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczysta KW nr (…),

zawartej pomiędzy [D.(…)] Sp. z o.o. a pozwanym, za bezskuteczną względem powoda

do kwoty 1 000 100 zł oraz nakazanie pozwanemu, by zezwolił powodowi na

przeprowadzenie egzekucji z wyżej opisanej nieruchomości, na zaspokojenie

wierzytelności wymienionych w pozwie, a przysługujących powodowi wobec [D.(…)]

sp. z o.o. wg stanu na dzień 31 grudnia 2003 r.

Wyrokiem zaocznym z dnia 8 września 2004 r Sąd Okręgowy uwzględnił

powództwo w całości, a wyrokiem z dnia 11 maja 2005 r. wyrok zaoczny w całości

utrzymał w mocy.

Na skutek apelacji strony pozwanej Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia

2006 r. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 20 października 2006 r. Sąd

Okręgowy w W. uchylił wyrok zaoczny z dnia 8 września 2004 r., uznał zawartą

pomiędzy [D.(…)] a Fundacją M.(...) w dniu 25 października 2005 r. umowę sprzedaży

3

opisanej powyżej nieruchomości - za bezskuteczną względem powoda Skarbu Państwa

do kwoty głównej 179 998,95 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami postępowania,

dalej idące powództwo oddalił oraz orzekł o kosztach procesu.

Rozpoznający sprawę Sąd Apelacyjny przyjął za prawidłowe ustalenia faktyczne

dokonane przez sąd pierwszej instancji oraz w przeważającej większości ich ocenę

prawną.

W pierwszej kolejności Sąd II instancji wskazał, że aby można było uwzględnić

powództwo oparte na przepisie art. 527 k.c. muszą być spełnione następujące

przesłanki: a) uzyskanie korzyści majątkowej przez osobę trzecią na skutek działania

dłużnika, b) działanie dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, c) wiedza

osoby trzeciej o działaniach dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli lub

możliwość dowiedzenia się o tym przy zachowaniu należytej staranności (art. 527 § 1

k.c.).

Czynność prawna dokonana jest z pokrzywdzeniem wierzycieli jeżeli na skutek tej

czynności powstaje taki stan majątku dłużnika, że powoduje on niemożność lub

utrudnienie albo opóźnienie zaspokojenia wierzyciela i to wierzyciela tego, który

występuje ze skargą paulińską. Między niewypłacalnością dłużnika a podjęciem przez

niego czynności prawnej musi zachodzić zależność ujmowana na ogół jako związek

przyczynowy; czynność podjęta przez dłużnika musi być jedną z przyczyn powstałej

niewypłacalności. Do oceny tego związku przyczynowego właściwa jest chwila, w której

wierzyciel wystąpił ze skargą paulińską. Niewypłacalność dłużnika musi istnieć w tej

chwili, jak i w chwili orzekania przez sąd o żądaniu wierzyciela uznania czynności

prawnej dłużnika za bezskuteczną.

Dłużnik działa ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, gdy zdaje sobie

sprawę (uświadamia sobie), że wskutek dokonania czynności prawnej może

spowodować niemożność zaspokojenia się wierzycieli z jego majątku. W przypadku

jednak, gdy osoba trzecia otrzymała korzyść majątkową odpłatnie, pokrzywdzenie

wierzycieli nie musi być zamiarem dłużnika (wyjątkiem jest jedynie art. 530 k.c.)

wystarcza, aby dłużnik takie pokrzywdzenie przewidywał w granicach ewentualności.

Świadomość ta musi istnieć również w chwili dokonywania czynności prawnej, przy

czym wystarczy, by świadomość ta dotyczyła wierzycieli w ogóle; nie musi ona dotyczyć

konkretnego wierzyciela.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że na

skutek zakwestionowanej czynności dłużnik stał się niewypłacalny w większym stopniu,

4

bowiem wyzbył się nieruchomości stanowiącej - poza samochodem „Mercedes" - jedyny

majątek dłużnika. Z porównania ceny nabycia tej nieruchomości przez dłużnika od spółki

P.(...) w dniu 20 września 2000 r. (700 000 zł) i ceny sprzedaży tej samej nieruchomości

na rzecz pozwanej Fundacji w dniu 25 października 2001 r. (400 000 zł) wynika, iż

dokonana transakcja była dla dłużnika niekorzystna. Ustalono także, że dłużnik najpierw

nabył, a później zbył nieruchomość o tej samej powierzchni 3 hektary 5300 m2

. Nie

można przy tym przyjąć, że w ciągu roku ceny nieruchomości spadły tak gwałtownie, iż

w dacie zawierania aktu w dniu 25 października 2001 r. nieruchomość była warta

zaledwie 4/7 ceny, jaka została za nią zapłacona rok wcześniej. Również ta okoliczność

przemawia za słusznością poglądu, że w sprawie niniejszej ma zastosowanie

domniemania wynikającego z przepisu art. 527 § 2 k.c., iż czynność została dokonana z

pokrzywdzeniem wierzyciela, a dłużnik działał ze świadomością tego skutku, bowiem

wiedział o istniejących zobowiązaniach na rzecz powoda, wynikających z bieżącej

działalności dłużnika.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, pomimo że w sprawie niniejszej nie można mówić

o działaniu domniemań prawnych wynikających z przepisów § 3 i 4 art. 527 k.c., to

należy jednak uznać za niezasadne twierdzenie skarżącej, że zawierając akt notarialny

w dniu 25 października 2001 r. dochowała ona należytej staranności wymaganej dla

tego rodzaju czynności. Słusznie bowiem powód w toku całego postępowania podnosił,

że pozwana nie podjęła żadnych czynności w celu uzyskania informacji o swoim

kontrahencie – D.(…) jako zbywcy nieruchomości, w szczególności o przyczynach

zbycia nieruchomości czy jego finansowej sytuacji, zwłaszcza przy porównaniu cen

wcześniejszego nabycia tej nieruchomości i ceny proponowanej w tej umowie. Pozwany

zawierając transakcję z przedsiębiorcą - D.(...) - powinien był liczyć się z tym, że

przyczyną zbycia nieruchomości przez D.(...) może być zamiar pokrzywdzenia

wierzyciela i że D.(…) może mieć zaległości podatkowe, zwłaszcza w sytuacji, gdy już

wcześniej tego rodzaju należności były zabezpieczone hipoteką, co wprost wynikało z

wpisu do księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości.

Zachowując zatem należytą staranność, pozwana powinna była w dacie

zawierania transakcji wystąpić do urzędu skarbowego o wydanie stosownego

zaświadczenia o zaległościach podatkowych lub żądać przedłożenia takiego

zaświadczenia od dłużnika. Pozwana nie musiała więc dokładać jakiejś nadzwyczajnej

staranności aby uzyskać wiedzę o daninach fiskalnych nie odprowadzonych przez D.(...)

powodowi, gdyż dla uzyskania tej wiedzy nie było również potrzeby omijania przepisów

5

tajemnicy skarbowej. Wystarczyło jedynie aby pozwana, za zgodą D.(...), złożyła

wniosek o wydanie zaświadczenia o zaległościach podatkowych D.(...) lub uzyskała

takie zaświadczenie od D.(...). Tego rodzaju działanie mieści się w pojęciu staranności

przeciętnej, ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju. Jednak pozwana

zaniechała uzyskania zaświadczenia o zobowiązaniach podatkowych D.(...). Z tych

przyczyn należy ostatecznie uznać za prawidłowe stanowisko Sądu pierwszej instancji,

że pozwana w dacie zawierania ww. aktu notarialnego, przy zachowaniu zwykłej

staranności, mogła posiadać wiedzę o aktualnych zaległościach podatkowych dłużnika

powoda, natomiast nie musiała przewidzieć, że te zaległości mogą być w przyszłości

znacznie wyższe.

Sąd drugiej instancji nie podzielił słuszności zarzutu pozwanej odnośnie tzw.

odsetek karnych. Wbrew twierdzeniom pozwanej należy wskazać, że w aktach sprawy

znajduje się zestawienie sporządzone przez powoda jako organ administracji

państwowej, z którego wynika, że w stosunku do D.(…) było wystawionych więcej niż

dwie decyzje podatkowe, od których są należne ustawowe odsetki podatkowe, które

pozwany określa jako „karne”. Powód reprezentuje Skarb Państwa i jako organ

podatkowy ma ustawowy obowiązek przeciwdziałania naruszaniu prawa oraz wszelkim

czynnościom w jakikolwiek sposób umożliwiającym unikanie czy uchylanie się od

obowiązków podatkowych, szczególnie przez firmy posiadające zaległości podatkowe i

wszelkimi sposobami uchylające się od ich zapłaty, przy pomocy świadomego i

celowego wyzbywania się składników swego majątku.

Przedłożone przez powoda dokumenty wbrew twierdzeniom pozwanego są

dokumentami urzędowymi potwierdzającymi określony stan prawno-faktyczny. Zgodnie

z art. 244 § 1 k.p.c. dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez

powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich

działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Dokument

urzędowy stwarza domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało urzędowo

zaświadczone.

Sporządzone przez powoda zestawienia o zaległościach podatkowych D.(...)

mają - w ocenie sądu drugiej instancji - charakter dokumentu urzędowego. Fakt,

istnienia zaległości wprawdzie wynika z decyzji podatkowych ale z uwagi na fakt, iż

zaległości podatkowe D.(...) nie były przedmiotem postępowania, nie było potrzeby ich

przedstawiania, tym bardziej udostępniania ich osobie trzeciej jaką jest pozwana

Fundacja. Należy przy tym podnieść, iż w prowadzonym postępowaniu przed Sądem

6

Okręgowym pozwana nie zgłaszała żądnych wniosków, prowadzenia postępowania

dowodowego co do zaległości podatkowych D.(...) (nie stanowiących w żadnym zakresie

przedmiotu niniejszej sprawy) czy też dotyczących niewypłacalności dłużnika. Pozwana

brała czynny udział w postępowaniu przed Sądem Okręgowym, i miała prawo

swobodnego i nieograniczonego składania oświadczeń czy wniosków dowodowych na

podstawie art. 217 § 1 k.p.c. Zatem Sąd Apelacyjny uprawniony był te twierdzenia

pominąć zgodnie z art. 381 k.p.c. Dodatkowo należy podkreślić, że w postępowaniu

przed Sądem Okręgowym pozwana ograniczała się jedynie do kwestionowania

twierdzeń i ocen powoda wyprowadzanych na podstawie przedstawionego stanu

faktycznego oraz przedstawianych dokumentów, ale nie wskazała, ani nie

przeprowadziła żadnego dowodu, zaś Sąd Okręgowy nie miał obowiązku prowadzenia

postępowania dowodowego z własnej inicjatywy.

W skardze kasacyjnej pozwana zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 481 § 1 k.c. przez jego

niewłaściwe zastosowanie do świadczenia pozwanej, które ma charakter niepieniężny

(znoszenie egzekucji), zatem ex definitione nie może rodzić obowiązku zapłaty odsetek

za opóźnienie; b) art. 530 k.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie do tzw. „karnych”

odsetek skarbowych, narosłych po dniu zawarcia umowy zaczepionej skargą

pauliańską, które tym samym należą też do kategorii wierzytelności przyszłych; c) art.

527 § 1 in fine k.c. przez niewłaściwe jego zastosowanie w związku z domniemaniem

wyrażonym w art. 7 k.c. oraz błędnym zastosowaniem art. 6 k.c. - gdy szło o ciężar

dowodu w trakcie obalania domniemania dobrej wiary.

Ponadto pozwana zarzuciła także naruszenia przepisów postępowania, które

miały wpływ na wynik sprawy: a) art. 381 k.p.c. przez niewłaściwe jego zastosowanie do

pominięcia twierdzeń pozwanej, zawartych w piśmie przygotowawczym z dn. 26

września 2006 r., jako spóźnionych, przez co skrzywienia doznało wyrokowanie - m.in.

przez całkowite pominięcie dołączonych do tego pisma dokumentów urzędowych,

wiążących wprost Sąd na podstawie domniemania prawdziwości opisanych w nich

faktów (art. 244 § 1 k.p.c.), które nigdy nie zostało przez powoda obalone w trybie art.

252 k.p.c.; b) art. 244 § 1 k.p.c. przez niewłaściwe jego zastosowanie do wydruków

komputerowych i zestawień buchalteryjnych powoda, które nie są dokumentami

urzędowymi - sporządzonymi w przepisanej formie; c) art. 77 § 1 Prawa o ustroju sądów

powszechnych poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w trakcie kształtowania składu

Sądu - ze skutkiem określonym w art. 379 pkt 4 k.p.c.

7

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Nie

jest zrozumiały zarzut naruszenia art. 481 k.c. Pozwana twierdzi, że odsetki od

należności podatkowej są zobowiązaniem pieniężnym i nie mogą do nich mieć

zastosowania przepisy o skardze paulińskiej, gdyż zgodnie z wyrokiem sądowym

obowiązkiem pozwanej jest tylko znoszenie egzekucji. Należy przede wszystkim

zauważyć, że tak rozumując pozwana powinna przede wszystkim kwestionować samą

należność główną, która niewątpliwie jest także wierzytelnością pieniężną. To, że

pozwana musi znosić egzekucję z nieruchomości, którą nabyła od [D.(…)], jest

następstwem uznania względem powoda tej czynności za bezskuteczną. Natomiast

charakter wierzytelności, której ochrony poszukuje powód na podstawie powództwa

opartego na art. 527 k.c., nie wpływa na bezskuteczność dokonanej przez nią

czynności. Dla oceny obowiązku pozwanej wynikającego z orzeczenia, uznającego

dokonaną przez nią czynność za bezskuteczną, a w konsekwencji obowiązku znoszenia

ewentualnej egzekucji skierowanej do jej majątku, ma natomiast znaczenie wysokość

wierzytelności, której nie mógł skutecznie dochodzić od swojego dłużnika [D.(…)]

powód, na skutek zmniejszenia się jego wypłacalności co nastąpiło poprzez zbycie

nieruchomości na rzecz pozwanej.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 530 k.c.

Wierzytelność z tytułu odsetek nie jest wierzytelnością przyszłą, w rozumieniu tego

przepisu. Odsetki są bowiem należnością uboczną, które dzielą losy należności głównej.

W przepisie art. 530 k.c. jest też mowa o pokrzywdzeniu przyszłych wierzycieli. Powód z

tytułu należności głównej był zaś już wierzycielem [D.(…)] w chwili dokonywania

sprzedaży należącej do niego nieruchomości, co przyznaje sama pozwana.

Powoływanie się w przypadku odsetek na art. 530 k.c. nie znajduje więc żadnego

uzasadnienia. To, czy powstanie wierzytelność z tytułu odsetek i jaka będzie ostatecznie

jej wielkość zależy od dłużnika. Jeżeli więc czynność prawna, która spowodowała

niewypłacalność [D.(…)], uznana zostaje za bezskuteczną to bezskuteczność ta dotyczy

całej wierzytelności łącznie z należnościami ubocznymi, a powód może żądać

zaspokojenia nie tylko świadczenia głównego, ale również odsetek oraz innych

należnością związanych z tą wierzytelnością. Warto także podkreślić, że gdyby nawet

traktować należność z tytułu odsetek jako wierzytelność przyszłego wierzyciela, w

rozumieniu art. 530 k.c., do czego nie upoważnia wykładnia tego przepisu, to pozwana

wiedziała, że jeżeli jej kontrahent [D.(…)] nie zapłaci powodowi w terminie należności

8

głównej, a sprzedaż nieruchomości należącej do [D.(…)], zmniejszyła jego

wypłacalność, dłużnik działał w zamiarze pokrzywdzenia powoda.

W skardze kasacyjnej pozwany podniósł także zarzut naruszenia art. 527 k.c. w

związku z art. 6 i 7 k.c. Rację ma skarżący, że istnieje domniemanie dobrej wiary osoby

dokonującej czynności prawnej oraz, że zgodnie z art. 527 k.c., w związku z art. 6 k.c. to

powód powinien wykazać, że pozwana co najmniej powinna wiedzieć, że [D.(…)]

zawierając z nią umowę działa z zamiarem pokrzywdzenia powoda. Czym innym jest

jednak to, że należy zakładać dobrą wiarę pozwanej w chwili zawierania umowy z dnia

25 października 2001 r., a czym innym wyraźnie nałożony na nią przez art. 527 § 1 k.c.

obowiązek starannego działania w zakresie uzyskania wiedzy o tym czy jej kontrahent

[D.(…)] (dłużnik z art. 527 § 1 k.c.) działa z zamiarem pokrzywdzenia wierzyciela, czyli

powoda.

Wbrew wywodom skargi kasacyjnej Sąd Apelacyjny nie przerzucił w sposób

nieuprawniony na pozwaną ciężaru dowodu, ale ustalił czy w świetle dostarczonego

przez strony materiału dowodowego uznać można, że zaszły przesłanki z art. 527 § 1

k.c., które uzasadniają uznanie za bezskuteczną wobec powoda umowy z dnia 25

października 2001 r. Ustalenia Sądu Apelacyjnego w tym względzie nie budzą

wątpliwości. W sytuacji gdy pozwana nabywała nieruchomość za cenę znacznie niższą

niż rynkowa i było jej wiadome, że zbywca [D.(…)] w chwili dokonywania transakcji był

już dłużnikiem powoda, to niewątpliwie w zakresie staranności jakiej wymaga art. 527 §

1 k.c., powinna ona podjąć starania o to, aby uzyskać informacje o tym czy istnieją

jeszcze inne zobowiązania jej kontrahenta wobec powoda, poza tymi, o których

wiedziała. Bezspornym jest, że pozwana przed zawarciem umowy z dnia 25

października 2001 r., żadnych działań w tym zakresie nie podjęła. Skora zaś

niewątpliwie takie zobowiązania istniały już w chwili zawierania wspomnianej umowy to

cały problem sprowadza się do pytania, czy gdyby pozwana zwróciła się do powoda,

uzyskałaby wiedzę na ten temat, która pozwoliłaby jej na odpowiedź na pytanie czy

[D.(…)], sprzedając jej nieruchomość po cenie znacznie niższej niż rynkowa, działał ze

świadomością pokrzywdzenia powoda, także w odniesieniu do innych wierzytelności, niż

tylko te, które były znane pozwanej.

Odpowiedź na to pytanie wiąże się z kolejnymi zarzutami zawartymi w skardze

kasacyjnej. Pozwana zarzuca naruszenie art. 244 k.p.c. twierdząc, że Sąd Apelacyjny

uznał w nieuprawniony sposób za dokument urzędowy informacje księgowe jakich

udzielił powód, podczas gdy dokumentem urzędowym może być tylko stwierdzenie

9

istnienia zobowiązania podatkowego w formie decyzji właściwego organu

administracyjnego. Problem ten nie ma jednak znaczenia w rozpoznawanej sprawie. To,

czy zobowiązanie z tytułu podatku istnieje wynika z obowiązujących przepisów i działań,

podejmowanych przez podatnika. Decyzja ustalająca wymiar podatku jest tylko

podstawą do ustalenia wielkości należności jaką za dany okres zobowiązany jest

zapłacić podatnik. Nie było zaś żadnych przeszkód, aby na wniosek pozwanej lub jego

kontrahenta [D.(…)], właściwy urząd udzielił informacji o wysokości należności

podatkowej [D.(…)] z tytułu zobowiązań publicznoprawnych, na dzień zawierania umowy

zbycia nieruchomości. Czym innym jest bowiem samo istnienie zobowiązania

podatkowego, a czym innym możliwość jego dochodzenia od podatnika. Tylko gdy

chodzi o dochodzenie potrzebna jest decyzja wymierzająca podatek. Pozwana opiera

zaś swoje argumenty na założeniu, że jedynym sposobem stwierdzania należności

podatkowych jest decyzja wymiarowa. Jest to założenie nie mające podstaw prawnych i

słusznie Sąd Apelacyjny wskazał, że do pozwanej należało powołanie dowodów, z

których wynikałoby iż nie mogła ona przy dołożeniu należytej staranności uzyskać

informacji o zaległościach podatkowych jej kontrahenta. Takich dowodów, wbrew

twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, pozwana nie przedstawiła. W

szczególności dowodem nie jest wykazanie, że gdy chodzi o kwotę 104 111 zł, to w dniu

25 października 2001 r. nie była jeszcze wydana decyzja stwierdzająca należność

podatkową. To, że decyzja stwierdzająca zobowiązanie podatkowe [D.(…)], wydana

została w dniu 25 kwietnia 2002 r. oznacza tylko tyle, że zobowiązanie podatkowe

zostało ustalone, nie jest to jednak jednoznaczne z tym, że nie istniało ono w całości lub

w części, już w chwili zawierania umowy z dnia 25 października 2001 r.

Zarzuty pozwanej sprowadzające się do tego, że informacje powoda o zadłużeniu

[D.(…)] pochodzą dopiero z 2003 i 2004 r. nie zasługują na uwzględnienie. Tego rodzaju

sytuacja była spowodowana zachowaniem pozwanej, gdyż to ona, mając na uwadze art.

527 § 1 k.c., powinna zwrócić się bezpośrednio lub za pośrednictwem [D.(…)], do

powoda o informacje o na temat wysokości zobowiązań podatkowych swojego

kontrahenta. Powód w pozwie wskazał, że takie zobowiązania istniały i w trakcie

procesu przedstawił na tę okoliczność dowody w postaci informacji księgowych jakie

sam prowadził. W tej sytuacji w pełni należy się zgodzić z Sądem Apelacyjnym, że

pozwana nie przeprowadziła w trakcie procesu żadnego dowodu, z którego wynikało by,

że pomimo dochowania należytej staranności nie mogła wiedzieć o tym, iż [D.(…)],

sprzedając jej nieruchomość po znacznie zaniżonej cenie, nie działa z pokrzywdzeniem

10

powoda, w zakresie istniejących już na dzień umowy zobowiązań [D.(…)] z tytułu

należności publicznoprawnych.

W związku z tym, że Sąd Najwyższy w pełnym składzie uchwałą z dnia

14 listopada 2007 r., BSA I-4110-5/07, przesądził, że sędzia może być delegowany nie

tylko przez Ministra Sprawiedliwości, nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut

naruszenia art. 379 pkt 4 k.p.c.

Mając na uwadze, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się

nieusprawiedliwione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814

k.p.c., orzekł jak

w sentencji.