I UK 373/07

Sygn. akt I UK 373/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania E. B.

przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności

w K.

o ustalenie stopnia niepełnosprawności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 czerwca 2008 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 27 lutego 2007 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Odwołująca E. B. domagała się zmiany orzeczenia wydanego przez

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K., w którym

2

stwierdzono lekki stopień niepełnosprawności na okres do 31 sierpnia 2007 r., i

ponownego ustalenia stopnia niepełnosprawności.

Sąd Rejonowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. wyrokiem z

dnia 1 września 2006 r. oddalił odwołanie. Sąd posiłkując się opiniami biegłych

lekarzy przeprowadzonych dla potrzeb postępowania przed Wojewódzkim

Zespołem do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wydanych na podstawie

badań przedmiotowych, jak również wyników badań ECHO, EKG oraz tomografii

komputerowej, w wyniku których odwołującą zakwalifikowano do lekkiego stopnia

niepełnosprawności oraz po przeprowadzeniu także dowódu z opinii biegłych:

kardiologów, specjalistów chorób wewnętrznych, specjalisty z zakresu medycyny

przemysłowej i chorób płuc - ustalił, że odwołująca może być zakwalifikowana

jedynie do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.

Apelację od wyroku złożyła E. B. zaskarżając w całości powyższy wyrok oraz

wnosząc o jego uchylenie lub zmianę przez przyznanie jej umiarkowanego stopnia

niepełnosprawności.

Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 27 lutego 2007 r. oddalił apelację

stwierdzając, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd

pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że odwołująca nie potrzebuje pomocy innych

osób przy zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych, a zatem brak jest

przesłanek do zaliczenia odwołującej do umiarkowanego stopnia

niepełnosprawności w myśl art. 4 ust. 2 powołanej ustawy. Stwierdził ponadto, że

charakter dolegliwości odwołującej w związku z jednoczesną możliwością

kontynuowania zatrudnienia przesądza o zasadności zaliczenia jej do lekkiego

stopnia niepełnosprawności zgodnie z art. 4 ust 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r.

o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła skargę kasacyjną wskazując

naruszenie prawa materialnego - art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o

rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz.U. z 1997 r. nr 123 poz. 776 z późno zm.) przez jego błędną wykładnię

ewentualnie przez błędne przyjęcie istnienia związku pomiędzy ustalonym przez

Sąd stanem faktycznym, a wskazaną normą prawną wobec przyjęcia, iż o

umiarkowanym stopniu niepełnosprawności decyduje fakt braku możliwości

3

kontynuowania zatrudnienia oraz potrzeba pomocy innych osób w zaspakajaniu

podstawowych potrzeb życiowych, podczas gdy przepis ten, wskazując podstawy

do uznania umiarkowanego stopnia niepełnosprawności takich przesłanek nie

przewiduje; art. 4 ust. 2 ustawy odwołuje się do przesłanki „wymagania przez osobę

o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności czasowej albo częściowej pomocy

innych osób w celu pełnienia ról społecznych", co nie jest tożsame z pojęciem

"potrzeby pomocy innych osób w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych",

ponadto brak możliwości kontynuowania zatrudnienia nie jest według art. 4 ust. 2

jedynym, wyłącznym kryterium dla stwierdzenia umiarkowanego stopnia

niepełnosprawności. Jako drugą podstawę skargi kasacyjnej odwołująca wskazała

naruszenie przepisów kodeksu postępowania cywilnego - art. 233 § 1 k.p.c. przez

brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, wobec ograniczenia się do

powielenia przez Sąd drugiej instancji treści uzasadnienie Sądu pierwszej instancji,

bez rzeczywistej merytorycznej kontroli zaskarżonego apelacją orzeczenia, - art.

328 § 2 k.p.c. wobec braku ustaleń faktycznych objętych dyspozycją art. 4 ust. 2

ustawy, niewskazanie kompletnej podstawy prawnej tj. § 29 i § 30 rozporządzenia

Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie

orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. Z 2003 r. nr

139 poz. 1328) w związku z art. 6c ust. 9 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o

rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

oraz brak przeprowadzenia z punktu widzenia prawnego, analizy ustalonego w

sprawie stanu faktycznego, - art. 382 k.p.c. wobec nieuzupełnienia postępowania

dowodowego przez Sąd drugiej instancji co potwierdza brak merytorycznego

stanowiska Sądu w odniesieniu do zarzutów apelacji.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach wymienionych w art.

3983

§ 1 k.p.c., tak więc przede wszystkim należy odnieść się do zarzutów

naruszenia przepisów postępowania i zbadać, czy mogło mieć ono istotny wpływ na

wynik sprawy. W ocenianej sprawie zarzuty skargi, w tej części, dotyczyły właściwie

ustalenia faktów, przez zakwestionowanie braku wydania uzupełniającej opinii

biegłych, a nadto oceny dowodów „przez nierozważenie wszystkich dowodów".

Zarzuty te nie mogą być uznane za zasadne. W sprawie zostało ustalone (na

4

podstawie przeprowadzonych dowodów), że wnioskodawczyni może być zaliczona

do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności. Fakt, że zgodnie z art. 286 k.p.c. sąd

może zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych, nie oznacza,

że w każdym przypadku jest to konieczne, potrzeba taka może wynikać z

okoliczności sprawy i podlega ocenie sądu orzekającego. W rozpoznawanej

sprawie nie było to konieczne, opinie biegłych złożone w sprawie były bowiem, tak

w diagnozie jak i w konkluzjach, jednoznaczne. Sąd ocenia wiarygodność i moc

dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego

rozważenia zebranego materiału. Taka ocena, dokonywana jest na podstawie

przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego doświadczenia życiowego, a nadto

winna uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego

myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny

rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków

dowodowych i - ważąc ich moc oraz wiarygodność - odnosi je do pozostałego

materiału dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r., II

UKN 685/98, OSNAPiUS 2000 nr 17, poz. 655). Tak procedował Sąd w niniejszej

sprawie, stąd odmienny pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej nie jest zasadny.

W związku z próbą podważenia ustaleń faktycznych, skoncentrowanej na

twierdzeniu zmierzającym do wykazania naruszenie art. 4 ust 2 powołanej ustawy

poprzez błędne przyjęcie istnienia związku pomiędzy ustalonym przez Sąd stanem

faktycznym, a wskazaną normą prawną, w skardze tej został przytoczony jedynie

argument, że obydwa Sądy odmawiając prawa do umiarkowanego stopnia

niepełnosprawności wbrew dyrektywie art. art. 4 ust. 2 ustawy o rehabilitacji

zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przyjęły, że u

skarżącej nie zachodzi przesłanka w postaci „potrzeby pomocy innych osób przy

zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych” skarżącej, podczas gdy przepis

ten, wskazując podstawy do uznania umiarkowanego stopnia niepełnosprawności

takiej przesłanki nie przewiduje - odwołuje się on do przesłanki „(...) czasowej albo

częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych". W tym stanie

rzeczy stwierdzić należy, że wskazany argument nie wpływa na okoliczność, że w

niniejszej sprawie Sąd dokonał właściwej oceny stanu zdrowia skarżącej, w sytuacji

gdy z dowodów zarówno zgromadzonych przed właściwym organem, jak i przed

5

sądem nie wynika, że odwołująca potrzebowała „czasowej albo częściowej pomocy

innych osób w celu pełnienia ról społecznych”, Nie bez znaczenia jest także

okoliczność, że skarżąca mając możliwość wykazania spełnienia powołanej

przesłanki, mogła na tę okoliczność przedstawić stosowne dowody lub wystąpić

przed Sądem z wnioskiem o ich przeprowadzenie. W tym stanie rzeczy pomimo, że

jak słusznie skarżąca podnosi, że przesłanka „pomocy innych osób przy

zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych” służy jedynie do stwierdzenia

znacznego stopnia niepełnosprawności, o którym stanowi art. 4 w ust. 1 i ust. 4

przedmiotowej ustawy, stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok mimo błędnego

uzasadnienia odpowiada prawu.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814

k.p.c., orzekł jak w

sentencji.

/tp/