II PK 361/07

Sygn. akt II PK 361/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa T. S.

przeciwko E. N. i Wspólnikom Spółka Komandytowa w P.

o odszkodowanie i wynagrodzenie za pracę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lipca 2008 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w P.

z dnia 20 lipca 2007 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.350 (jeden

tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

2

Wyrokiem z dnia 19 marca 2007 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w P. zasądził od pozwanej spółki komandytowej „E. N. i

Wspólnicy” na rzecz powódki T. S. - w sprawie o odszkodowanie i wynagrodzenia

za pracę - (w punkcie pierwszym) kwotę 10.262,25 zł tytułem odszkodowania oraz

(w punkcie drugim) oddalił powództwo w pozostałym zakresie. Ponadto (w punkcie

trzecim) zasadził na rzecz powódki zwrot kosztów zastępstwa procesowego w

kwocie 1.116 zł i (w punkcie czwartym) nadał wyrokowi w punkcie pierwszym rygor

natychmiastowej wykonalności do kwoty 3.420,79 zł. Sąd Rejonowy ustalił, iż w

dniu 9 października 2006 r. powódce na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 pozwana

spółka wypowiedziała umowę o pracę za wypowiedzeniem bez wskazania w tym

piśmie przyczyny uzasadniającej dokonanie wyżej wymienionego wypowiedzenie.

Następnie w dniu 6 listopada 2006 r. powódce doręczono kolejne pismo (z dnia 4

listopada 2006 r.) od pozwanej spółki, na podstawie którego rozwiązano z powódką

umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Jako powód rozwiązania z

powódką w tym trybie umowy o pracę wskazano w szczególności działania

naruszające zasady dbałości o dobre imię i interes pracodawcy, obmawianie

pracodawcy przed współpracownikiem, co spowodowało utratę zaufania na

stanowisku Kierownika Biura wymagającym szczególnej troski i dbałości o dobre

imię pracodawcy. Przeprowadzone przez Sąd Rejonowy postępowanie dowodowe

wykazało, iż brak wskazania w piśmie wypowiadającym powódce umowę o pracę

przyczyny tego wypowiedzenia spowodował, że tym samym przyczyna ta nie

została na tyle skonkretyzowana, aby powódka mogła dowiedzieć się z tego pisma,

z jakiej to konkretnie przyczyny pracodawca wypowiedział jej umowę o pracę. W

konsekwencji niepodanie przez pozwaną spółkę w powyższym piśmie przyczyny

tego wypowiedzenia spowodowało, że wypowiedzenie umowy o pracę zostało

dokonane z naruszeniem art. 30 § 4 k.p. Także rozwiązanie umowy dokonane

pismem z dnia 4 listopada 2006 r. było wadliwe. W myśl art. 52 § 1 pkt 1 k.p.

pracodawca mógł rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy

pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych

obowiązków pracowniczych. Sąd Rejonowy stwierdził, że przyczyna dotycząca

obmawiania E. N. wskazana w powyższym piśmie nie mogła być zakwalifikowana

3

jako ciężkie naruszenie przez powódkę podstawowych obowiązków

pracowniczych. W związku z powyższym Sąd Rejonowy uwzględnił

kompensacyjno-sankcyjny charakter odszkodowania wynikającego z art. 45 k.p. i

wskazał, iż właściwe jest ustalanie wysokości tego odszkodowania w maksymalnej

wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu powódki za 3 miesiące w kwocie

10.262,37 zł. Sąd mając na uwadze, że przepis art. 60 k.p. obejmuje tylko takie

sytuacje, gdy w okresie niewadliwego wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o

pracę rozwiązał on z pracownikiem stosunek pracy bez wypowiedzenia z

naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia,

wskazał, że w sytuacji gdy zarówno wypowiedzenie umowy o pracę jak i

rozwiązanie umowy o pracę były czynnościami wadliwymi, podstawą

odszkodowania w niniejszej sprawie nie mógł być art. 60 k.p.

Powyższe orzeczenie strona pozwana zaskarżyła apelacją w części

dotyczącej punktu I, III i IV.

Wyrokiem z dnia 20 lipca 2007 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację strony

pozwanej. Sąd stwierdził, że apelacja zarzucająca zasądzenie odszkodowania w

wysokości przewyższającej żądanie powódki jest bezzasadna, bowiem skarżąca

podnosząc, że powódka dochodziła odszkodowania w kwocie 3.420,80 zł nie

zauważyła, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż powódka dochodziła w swoich

roszczeniach: odszkodowania w kwocie 10.262,25 złotych za wypowiedzenie

umowy o pracę z dnia 9 października 2006 roku jak również odszkodowania w

kwocie 3.420,80 zł za rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Ponadto

Sąd drugiej instancji podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że

uwzględnienie pierwszego z wyżej wymienionych roszczeń uniemożliwia

zasądzenie drugiego. W tym stanie rzeczy mając na uwadze, że odszkodowanie z

art. 60 k.p. przysługuje w razie rozwiązania umowy o prace bez wypowiedzenia w

okresie niewadliwego wcześniejszego wypowiedzenia, podzielił stanowisko Sądu

pierwszej instancji, który prawidłowo zasądził od pozwanej na rzecz powódki

odszkodowanie na podstawie art. 45 k.p. tj. dochodzoną przez nią kwotę 10.262,25

złotych zgodnie z jej żądaniem z pkt 1 pozwu z 13 października 2006 r.

jednocześnie oddalając żądanie powódki co do odszkodowania za rozwiązanie

umowy bez wypowiedzenia tj. dochodzoną przez nią kwotę 3.420,80 zł. Sąd drugiej

4

instancji stwierdził ponadto, iż pozwana wskazując na żądanie powódki co do kwoty

3.420,80 złotych odnośnie, której powództwo powódki zostało oddalone w pkt II

wyroku w istocie odnosi się do kwestii - roszczenia które zostało zawarte w pkt II

wyroku, który uprawomocnił się, albowiem żadna ze stron nie złożyła od niego

apelacji.

Powyższe orzeczenie pozwana zaskarżyła skargą kasacyjną wskazując

następujące podstawy:

- naruszenie przepisów art. 45 k.p., 471

k.p. w związku z art. 60 k.p.,

art. 58 k.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

- naruszenie przepisów postępowania - art. 328 § 2 k.p.c., 378 § 1

k.p.c. i art. 382 k.p.c. - co miało istotny wpływ na wynik

rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kwestia wzajemnej relacji

przepisów art. 45 § 1 k.p. i art. 60 k.p. W myśl pierwszego z nich w razie ustalenia,

że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasad-

nione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie

do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa

uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich

warunkach albo o odszkodowaniu. Odszkodowanie, o którym mowa w powołanym

przepisie przysługuje w wysokości określonej w art. 471

k.p. (wynagrodzenia za

okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres

wypowiedzenia). Z kolei stosownie do art. 60 k.p. jeżeli pracodawca rozwiązał

umowę o pracę w okresie wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o

rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia, pracownikowi przysługuje

wyłącznie odszkodowanie. Odszkodowanie przysługuje w wysokości

wynagrodzenia za czas do upływu okresu wypowiedzenia. Z przepisu tego wynika,

po pierwsze, że w opisanej w nim sytuacji niezależnie od tego, która ze stron

stosunku pracy wypowiedziała umowę o pracę, roszczenia pracownika ograniczone

są wyłącznie do odszkodowania (z wyłączeniem roszczenia o przywrócenie do

pracy), a po drugie, że w przypadku rozwiązania przez pracodawcę w okresie

wypowiedzenia umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o

5

rozwiązywaniu umów w tym trybie pracownikowi przysługuje odszkodowanie

wyłącznie w wysokości wynagrodzenia za czas do upływu okresu wypowiedzenia, a

nie przewidziane w art. 56 § 1 k.p. odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za

okres wypowiedzenia (art. 58 k.p.). Odszkodowanie, o którym mowa w art. 60 k.p.

spełnia więc dwie funkcje: przede wszystkim kompensacyjną, albowiem wyrównuje

szkodę polegającą na utracie przez pracownika wynagrodzenia za czas do upływu

okresu wypowiedzenia oraz - ubocznie - represyjną wobec pracodawcy, gdyż

przysługuje niezależnie od tego, czy szkoda ta w rzeczywistości powstała. Możliwa

jest bowiem sytuacja, w której pracownik bezpośrednio po rozwiązaniu z nim przez

pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia podejmuje inne lepiej płatne

zatrudnienie. W takim przypadku nie występuje po stronie pracownika jakakolwiek

szkoda, a mimo to przysługuje mu odszkodowanie przewidziane w art. 60 k.p. i w

wysokości w przepisie tym określonej. Podobne funkcje - zarówno od-

szkodowawczą dla pracownika jak i represyjną dla pracodawcy - należy przypisać

zryczałtowanemu odszkodowaniu przysługującemu pracownikowi na mocy art. 45 §

1 k.p. Odszkodowanie to przysługuje bowiem w wysokości określonej w art. 471

k.p.

niezależnie zarówno od poniesienia przez pracownika szkody jak i jej

rzeczywistego rozmiaru. W powołanych przepisach realizuje się zatem ciążący na

państwie, a wynikający z art. 24 Konstytucji RP obowiązek ochrony pracownika

jako „słabszej” strony stosunku pracy przed niezgodnym z prawem lub

nieuzasadnionym działaniem pracodawcy niezależnie od tego, czy po stronie

pracownika wystąpiła realna szkoda wywołana bezprawnym działaniem

pracodawcy i niezależnie od wysokości tej szkody. Dlatego odszkodowania, których

podstawę stanowią te przepisy, przysługują wyłącznie pracownikowi a nie

przysługują pracodawcy.

Skoro więc wysokość odszkodowania należnego pracownikowi na podstawie

art. 60 k.p. jest ograniczona do wysokości wynagrodzenia za czas do upływu

okresu wypowiedzenia, to należy uznać, że w sytuacji w przepisie tym określonej

wyłączone są oparte o przepis art. 56 § 1 k.p. roszczenia pracownika o

przywrócenie do pracy lub o odszkodowanie w wysokości wynikającej z art. 58 k.p.,

pomimo że zarówno art. 56 § 1 k.p. jak i art. 60 k.p. odnoszą się do sytuacji, w

której rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia nastąpiło

6

z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie. Oznacza to,

że odszkodowanie przewidziane w art. 60 k.p. ma przede wszystkim charakter

kompensacyjny, albowiem jego wysokość jednoznacznie odnosi się do wyrównania

szkody, jaką pracownik ponosi na skutek pozbawienia go wynagrodzenia za czas

do upływu okresu wypowiedzenia i nigdy nie wykracza poza datę, z którą łącząca

strony umowa o pracę uległaby rozwiązaniu wskutek dokonanego przez jedną z

tych stron wypowiedzenia. Jeśli zatem wadliwe rozwiązanie umowy o pracę bez

wypowiedzenia nastąpi w ostatnim dniu okresu wypowiedzenia pracownikowi nie

przysługuje odszkodowanie z tego tytułu, chociaż pracodawca naruszył przepisy o

rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia. Gdyby art. 60 k.p. pełnił rolę

sankcji za naruszenie prawa przez pracodawcę, wówczas odsyłałby w zakresie

wysokości odszkodowania do art. 58 k.p., przyznając pracownikowi prawo do

odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia niezależnie

od tego, w którym momencie okresu wypowiedzenia nastąpiło wadliwe rozwiązanie

umowy o pracę bez wypowiedzenia. Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w

wyroku z dnia 21 września 2004 r., II PK 20/04 (OSNP 2005 nr 6, poz.85),

stwierdzając, że zawartą w art. 60 k.p. zasadą kodeksową jest ukształtowanie

wysokości odszkodowania według wysokości wynagrodzenia, co oznacza, że

odszkodowanie powinno odpowiadać wysokości wynagrodzenia utraconego przez

pracownika. W konsekwencji w przepisie tym chodzi o wyrównanie straty

wynikającej z nieuzyskania przez pracownika należnego mu wynagrodzenia za

określony okres, inaczej mówiąc - o wyrównanie utraconego wynagrodzenia.

Zagadnienie stosowania art. 60 k.p. nie budzi wątpliwości w sytuacji, w której

wcześniej dokonane przez pracodawcę wypowiedzenie umowy o pracę jest prawi-

dłowe, natomiast nieprawidłowe jest rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedze-

nia. W takim przypadku pracownikowi przysługuje bowiem wyłącznie

odszkodowanie określone w art. 60 k.p. i wyłącznie w wysokości określonej w tym

przepisie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2005 r., II PK 305/04,

M.P.Pr.-wkł. 2005 nr 12, poz. 16). Wątpliwości powstają jednak w przypadku, gdy

zarówno dokonane przez pracodawcę wypowiedzenie, jak i następujące po nim

rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia, są prawnie

wadliwe. Wątpliwości te sprowadzają się do rozstrzygnięcia zagadnienia, na jakiej

7

podstawie prawnej przysługują pracownikowi roszczenia z tytułu niezgodnego z

prawem rozwiązania umowy o pracę (za wypowiedzeniem i bez wypowiedzenia):

czy na podstawie art. 45 § 1 k.p., czy na podstawie art. 60 k.p., czy też na obu tych

podstawach.

Problem zbiegu roszczeń odszkodowawczych przewidzianych w przepisach

art. 45 § 1 w związku z art. 471

k.p. i art. 60 k.p. był już przedmiotem rozważań

Sądu Najwyższego w wyrokach z dnia 24 lipca 2001 r., I PKN 568/00 (OSNAPiUS

2003 nr 12, poz. 294) oraz z dnia 28 czerwca 2005 r., III PK 44/05 (OSNP 2006 nr

9-10, poz. 147). W pierwszym z nich - przyjmując objęcie omawianego przypadku

przepisem art. 60 k.p. - stwierdzono, że w razie wypowiedzenia przez pracodawcę

umowy o pracę z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu umów, a następnie

niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia w okresie

wypowiedzenia, pracownikowi przysługuje odszkodowanie z art. 471

albo art. 60

k.p. według jego wyboru. Zaprezentowany pogląd był wynikiem uznania, że

nieuzasadnione byłoby pozbawienie pracownika z mocy art. 60 k.p. roszczeń z

tytułu nieprawidłowego wypowiedzenia umowy o pracę tylko dlatego, że

pracodawca - obok naruszenia przepisów o wypowiedzeniu - dokonał także

niezgodnego z prawem rozwiązania umowy bez wypowiedzenia. W związku z tym

Sąd Najwyższy przyjął, że w przypadku zbiegu roszczeń odszkodowawczych

przewidzianych w art. 45 § 1 k.p. i art. 60 k.p. pracownikowi przysługuje

odszkodowanie na wybranej przez niego podstawie oraz że może nią być podstawa

z art. 45 § 1 k.p. Wydaje się więc, że w przytoczonym wyroku, mimo dostrzeżenia

również poglądów doktryny, iż zasądzenie odszkodowania na jednej ze

wskazanych podstaw nie jest - wobec braku wyłączenia - przeszkodą do

zasądzenia odszkodowania na drugiej z nich, Sąd Najwyższy nie opowiedział się

za taką możliwością, uznając prymat funkcji kompensacyjnej odszkodowania dla

pracownika nad jego funkcją represyjną wobec pracodawcy. Pogląd wyrażony w

powyższym wyroku został podzielony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28

czerwca 2005 r., III PK 44/05, w którym stwierdzono, że nie można przyjąć, iż w

przypadku naruszającego prawo rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia w

okresie wypowiedzenia dokonanego z naruszeniem przepisów, pracownikowi

przysługują roszczenia przewidziane zarówno w art. 45 § 1 k.p. jak i w art. 60 k.p.

8

W przypadku orzeczenia przywracającego do pracy pracownikowi przysługiwałoby

wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy rekompensujące utratę

wynagrodzenia za czas po ustaniu stosunku pracy wskutek wadliwego rozwiązania

umowy o pracę bez wypowiedzenia do upływu okresu wypowiedzenia.

Zastosowanie art. 60 k.p. byłoby więc w takiej sytuacji wyłączone. Natomiast w

przypadku roszczeń odszkodowawczych mających podstawę w obu przepisach

wprawdzie źródłem obowiązku odszkodowawczego są dwa różne zdarzenia

prawne, jednakże skutki obu tych alternatywnych zdarzeń są takie same -

rozwiązanie stosunku pracy i w konsekwencji pozbawienie pracownika

wynagrodzenia za pracę, choć za różne okresy. Skoro funkcją odszkodowania jest

zrekompensowanie pracownikowi utraconego zarobku, to zasądzenie „podwójnego”

odszkodowania powodowałoby podwójną rekompensatę tej samej szkody: raz na

podstawie art. 45 k.p. w wysokości określonej w art. 471

k.p. (wynagrodzenia co

najmniej za okres wypowiedzenia) i drugi raz - na podstawie art. 56 k.p. w

wysokości wynikającej z art. 58 k.p. (wynagrodzenia za okres wypowiedzenia).

W przytoczonych wyrokach Sąd Najwyższy stanął więc przede wszystkim na

stanowisku, że w przypadku wadliwego rozwiązania przez pracodawcę umowy o

pracę bez wypowiedzenia oraz wadliwości dokonanego wcześniej wypowiedzenia

pracownik korzysta z uprawnień, które przewidziane są w razie niezgodnego z pra-

wem wypowiedzenia umowy o pracę (art. 45 § 1 k.p.), nie opowiadając się za

możliwością jednoczesnego skorzystania przez pracownika z roszczenia

przewidzianego w art. 60 k.p. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą

sprawę pogląd ten podziela.

Literalne odczytywanie art. 60 k.p. mogłoby sugerować, że w każdym przy-

padku nieprawidłowego rozwiązania przez pracodawcę w okresie wypowiedzenia

umowy o pracę bez wypowiedzenia pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodo-

wanie w wysokości wynagrodzenia za czas do upływu okresu wypowiedzenia z po-

minięciem roszczeń wynikających z wadliwego wypowiedzenia umowy. Należy jed-

nak mieć na uwadze, że omawiany przepis zamieszczony został wśród przepisów

odnoszących się do uprawnień pracownika w razie niezgodnego z prawem rozwią-

zania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia a nie wśród przepisów

ogólnych o rozwiązywania umów o pracę, a zatem nie ma znaczenia dla roszczeń

9

dotyczących wypowiedzenia. Ponadto - o ile niewadliwe rozwiązanie umowy o

pracę bez wypowiedzenia doprowadza do ustania stosunku pracy bez konieczności

badania zgodności z prawem i zasadności wypowiedzenia - wadliwość rozwiązania

umowy bez wypowiedzenia prowadzi do rozwiązania umowy o pracę z upływem

okresu prawidłowo dokonanego wypowiedzenia. Stąd konstrukcja art. 60 k.p. w za-

kresie roszczeń zbliżona jest do przyjętej w odniesieniu do umów terminowych co

do ich rodzaju - wyłącznie odszkodowanie (art. 50 § 3 i art. 59 k.p.) i wysokości - do

czasu, do którego umowa miała trwać (art. 50 § 4 i art. 58 zdanie drugie k.p.). Nato-

miast wadliwe wypowiedzenie umowy o pracę powoduje powstanie po stronie pra-

cownika określonych w art. 45 § 1 k.p. roszczeń o przywrócenie do pracy albo o od-

szkodowanie na zasadach przewidzianych w art. 471

k.p., a więc w wysokości nie

niższej niż wynagrodzenie za okres wypowiedzenia. Zatem ustalenie, że

rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w okresie wypowiedzenia jest

wadliwe (narusza przepisy o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia)

powoduje obowiązek sądu rozpoznania roszczeń wynikających z wadliwego

wypowiedzenia umowy o pracę. Wynik sprawy zależy więc ostatecznie od tego, czy

wypowiedzenie było zgodne z prawem. Wykładnia systemowa i funkcjonalna

prowadzą w rezultacie do wniosku, że przepis art. 60 k.p. obejmuje tylko takie

sytuacje, gdy w okresie niewadliwego wypowiedzenia umowy o pracę pracodawca

rozwiązał stosunek pracy bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o

rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia (por. powołany wyżej wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r., III PK 44/05). W konsekwencji

niezgodne z prawem rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę bez

wypowiedzenia w okresie prawidłowo dokonanego wypowiedzenia rodzi po stronie

pracownika wyłącznie określone w art. 60 k.p. roszczenie o odszkodowanie i

wyłącznie w wysokości ograniczonej do wynagrodzenia za czas do upływu okresu

wypowiedzenia z pominięciem regulacji art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p.,

natomiast wadliwość obu tych zdarzeń prawnych powoduje możliwość skorzystania

przez pracownika z uprawnień, które przewidziane są w razie niezgodnego z

prawem wypowiedzenia umowy o pracę. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy

było zastosowanie wobec pracodawcy podwójnej sankcji za dwukrotne naruszenie

prawa przy rozwiązywaniu z pracownikiem umowy o pracę (za wypowiedzeniem i

10

bez wypowiedzenia) w oderwaniu od kompensacyjnej funkcji odszkodowania, nie

ograniczyłby przewidzianego w art. 60 k.p. świadczenia do wysokości

wynagrodzenia za czas do upływu okresu wypowiedzenia. Wydaje się, że w

przypadku braku takiego ograniczenia można by rozważać skorzystanie przez

pracownika z roszczeń wynikających z dwóch zdarzeń prawnych: raz na podstawie

art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p. i drugi raz - na podstawie art. 45 § 1 k.p. Taka

możliwość została jednak wyraźnie wyłączona w art. 60 k.p. Skoro celem

przewidzianego tym ostatnim przepisem odszkodowania jest wyrównanie

(zrekompensowanie) wynagrodzenia utraconego przez pracownika wskutek

wcześniejszego niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę, to cel ten

zostaje spełniony przez zastosowanie art. 45 § 1 k.p. Kompensata poniesionej

przez pracownika szkody następuje bowiem zarówno w razie orzeczenia

przywracającego do pracy, stanowiącego podstawę wypłaty wynagrodzenia za

okres pozostawania bez pracy po ustaniu stosunku pracy, jak i w razie przyznania

odszkodowania, którego wysokość stosownie do art. 471

k.p. nie może być niższa

od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Wydaje się przy tym, że nie sposób

przyjąć takiej konstrukcji, w której w przypadku orzeczenia przywracającego do

pracy stosowanie art. 60 k.p. jest wyłączone, natomiast przewidziane w nim od-

szkodowanie przysługuje jednocześnie z odszkodowaniem, którego podstawę sta-

nowi art. 45 § 1 w związku z art. 471

k.p. Oznaczałoby to, że zbieg roszczeń przewi-

dzianych w art. 60 k.p. i art. 45 § 1 k.p. dotyczyłby tylko roszczeń odszkodowaw-

czych, nie dotyczyłby zaś roszczenia o przywrócenie do pracy na podstawie art. 45

§ 1 k.p. i odszkodowania na podstawie art. 60 k.p., pomimo że przesłankę tego

ostatniego stanowiłoby takie samo zdarzenie prawne polegające na niezgodnym z

prawem rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia.

Z tych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art.

39814

k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto o przepis art. 108 § 1

k.p.c. w związku z art. 39821

k.p.c.

/tp/