IV CSK 95/08

Sygn. akt IV CSK 95/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Zbigniew Strus

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

Protokolant Hanna Kamińska

w sprawie z powództwa B. Leasing Spółki z o.o. w W.

przeciwko D. R.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 24 lipca 2008 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 13 lipca 2007 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Przedmiotem postępowania było powództwo o uznanie za bezskuteczną

w stosunku do powódki B. Leasing spółki z o.o. w W. umowy sprzedaży

spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w S.

przy ul. M.[...], zawartej 26 października 2005 r. pomiędzy I. R. a jej córką -

pozwaną D. R. Powódka zgłosiła żądanie paulińskie w celu uzyskania możliwości

zaspokojenia swojej wierzytelności z tytułu nieuregulowanych rat leasingowych, co

do obowiązku solidarnej zapłaty której dłużnicy J. R. i I. R. poddali się egzekucji w

akcie notarialnym, zaopatrzonym przez sąd w klauzulę wykonalności.

Podstawę faktyczną sporu stanowiły następujące ustalenia:

W dniu 14 marca 2003 r. powódka zawarła z J. R., właścicielem

Wielobranżowego Zakładu Produkcyjnego „I.", umowę leasingu, której przedmiot

stanowiły: liniowy system do emaliowania proszkowego bojlerów, systemy

śrutowania bojlerów, nawrotny piec emalierski, transporter okrężny i obudowa

pieca. Termin dostawy ustalono na lipiec/sierpień 2003 r., cenę zakupu urządzeń

na 772.000 €, a ratę leasingową na 17.339,27 € brutto, płatną od 10 sierpnia 2003

r. Zabezpieczeniem wierzytelności powódki z tej umowy miał być weksel własny in

blanco korzystającego, poręczony przez jego żonę – I. R., hipoteka kaucyjna na

nieruchomości małżonków i akt notarialny, w którym poddadzą się oni dobrowolnie

egzekucji. Przewidziane zabezpieczenia zostały sukcesywnie ustanowione. Akt

notarialny spisany został 29 lipca 2003 r. Małżonkowie R. poddali się w nim

rygorowi egzekucji w zakresie obowiązku uiszczania na rzecz powódki rat

leasingowych w kwotach 17.339,27 € brutto od sierpnia 2003 r. do lipca 2008 r.

W dniu 11 sierpnia 2003 r. strony umowy w drodze aneksu zmieniły datę

dostawy przedmiotu leasingu (grudzień 2003 r./styczeń 2004 r.) i terminarz spłat rat

leasingowych (od 30 stycznia 2004 r.).

W dniu 29 września 2003 r. małżonkowie R. wprowadzili w swoim

małżeństwie ustrój rozdzielności majątkowej i dokonali podziału majątku, w którego

3

wyniku I. R. uzyskała własnościowe prawo do lokalu spółdzielczego w S. przy ul.

M.[...].

Następnego dnia J. R. wniósł do Spółki z o.o. WZP „I." w D. aport w postaci

swojego przedsiębiorstwa.

W dniu 14 kwietnia 2004 r. powódka i Spółka z o.o. WZP „I.”,

reprezentowana przez prezesa J. R., zawarli aneks do umowy leasingu z 14 marca

2003 r., postanawiając, że wobec wniesienia przedsiębiorstwa J. R. jako aportu,

Spółka „I.” przejmuje z dniem podpisania aneksu - na zasadach sukcesji

uniwersalnej - wszelkie prawa i obowiązki dotychczasowego korzystającego. W

aneksie utrzymano wcześniejsze zabezpieczenia i dodano kolejne w postaci weksla

własnego in blanco wystawionego przez Spółkę „I." i poręczonego przez J. R.

W kolejnym aneksie z 30 kwietnia 2004 r. nowe strony umowy postanowiły

wyłączyć z jej zakresu liniowy system do emaliowania proszkowego bojlerów,

obniżyć cenę zakupu przedmiotu leasingu do 590.000 € i zmienić wysokość rat

leasingowych (na 13.071,57 € brutto) oraz harmonogram ich płatności (od

27.06.2004 r. do 27.05.2009 r.). W tym samym dniu nastąpił odbiór

zmodyfikowanego przedmiotu leasingu.

W dniu 19 kwietnia 2005 r. powódka wypowiedziała Spółce „I.” umowę

leasingu z uwagi na nieuregulowanie rat leasingowych za okres od sierpnia 2004 r.

do kwietnia 2005 r., a następnie, w dniu 20 września 2005 r., uzyskała sądową

klauzulę wykonalności dla aktu notarialnego z 29 lipca 2007 r., w którym

małżonkowie R. poddali się egzekucji w zakresie niezapłaconych rat leasingowych.

Klauzula nadana została co do świadczeń stanowiących równowartość 17.339,27

€, przypadających za okres od sierpnia 2004 r. do października 2005 r.

W dniu 26 października 2005 r. I. R. zbyła swojej córce D. R. spółdzielcze

własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o wartości 120.000 zł za kwotę 50.000

zł. D. R. jest studentką i nigdy nie pracowała zarobkowo.

Postanowieniem z 16 sierpnia 2005 r. ogłoszona została upadłość WZP „I."

Spółki z o.o. w D.

4

Przeciwko I. R. prowadzona jest egzekucja m.in. z tytułu udzielonych

poręczeń za zobowiązania jej męża.

Sąd I instancji uwzględnił powództwo, nie podzielając zarzutów pozwanej,

która argumentowała, że została zwolniona z odpowiedzialności wobec powoda

w wyniku przejęcia zobowiązań J. R., wynikających z umowy leasingu, przez

Spółkę „I”. W ocenie tego Sądu podjęte czynności nie doprowadziły do przejęcie

długu w rozumieniu art. 519 k.c., to znaczy ze skutkiem zwalniającym z długu

dotychczasowego dłużnika, lecz do zbycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 554

k.c. Składnikiem tego przedsiębiorstwa, były m. in. zobowiązania z umowy

leasingu. Zgodnie z treścią art. 554

k.c. zbywca przedsiębiorstwa odpowiada

solidarnie z nabywcą za zobowiązania związane z prowadzonym

przedsiębiorstwem i wyłączenie ani ograniczenie odpowiedzialności zbywcy nie jest

przewidziane. J. R. nie został zatem zwolniony z długu wynikającego z umowy

leasingu, co oznacza, że także jego żona I. R., jako poręczycielka wekslowa długu

męża, nadal ponosi odpowiedzialność wobec powoda, a jej oświadczenie o

poddaniu się egzekucji w trybie art. 777 § 1 pkt 4 k.p.c. nie utraciło mocy.

W ocenie Sądu spełnione zostały przesłanki uznania zaskarżonej czynności

prawnej za bezskuteczną na podstawie art. 527 k.c., bowiem I. R. w chwili zbycia

własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego na rzecz córki była

niewypłacalna, o czym świadczy porównanie jej stanu majątkowego i wyników

prowadzonej przeciwko niej egzekucji z ciążącym na niej zadłużeniem, a po zbyciu

tego prawa stała się niewypłacalna w jeszcze wyższym stopniu.

Pozwana w wyniku zaskarżonej umowy uzyskała korzyść majątkową, przy

tym - w ocenie Sądu I instancji - zaskarżona umowa miała charakter czynności

nieodpłatnej. Sąd nie dał bowiem wiary, aby pozwana miała 50.000 zł, które

przekazała matce tytułem ceny nabytego prawa.

Taki charakter czynności umożliwił zastosowanie przez Sąd art. 528 k.c.

i domniemania z art. 529 k.c.

Od powyższego wyroku pozwana wniosła apelację, powód natomiast

zaskarżył zawarte w nim rozstrzygnięcie o kosztach procesu, którymi Sąd

Okręgowy nie obciążył pozwanej.

5

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 13 lipca 2007 r. zmienił orzeczenie Sądu I

instancji w ten sposób, że oddalił powództwo i zasądził od powódki na rzecz

pozwanej zwrot kosztów procesu za obie instancje, oddalając jednocześnie

zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach i nakazując ściągnąć od powódki

nieuiszczoną przez pozwaną opłatę od apelacji.

Sąd II instancji uznał, że powódka nie może uzyskać ochrony przewidzianej

w art. 527 k.c., bowiem I. R. nie była jej dłużniczką ani w chwili zawierania umowy

sprzedaży, ani w chwili orzekania. I. R. jako poręczycielka odpowiadała za

nieuregulowane raty leasingowe ustalone umową, którą powódka zawarła z J. R.

jako przedsiębiorcą. Tymczasem, jak Sąd Apelacyjny wywiódł z treści art. 7091

k.c.,

umowa ta nigdy nie zaczęła obowiązywać, bowiem J. R. nie otrzymał przedmiotu

leasingu. W dniu zbycia przez niego przedsiębiorstwa nie ciążyły na nim

nieuregulowane raty leasingowe, nie zachodziły więc podstawy do stosowania

dyspozycji art. 554

k.c. Ponadto bez zgody finansującego przedmiot leasingu nie

może być oddany do używania innej osobie. Zmiany wprowadził dopiero aneks nr 2

zawarty po zbyciu przedsiębiorstwa przez finansującego z nabywcą

przedsiębiorstwa. Sąd orzekający uznał ten aneks za nową umowę, dopuszczając

ewentualnie możliwość, że była to zmiana korzystającego, dokonana ze skutkiem z

art. 519 § 1 k.c. I. R. jako poręczycielka nie podpisała aneksu, nie wyraziła też

zgody na utrzymanie poręczenia jako zabezpieczenia zobowiązań innego

podmiotu. Nawet opowiedzenie się za koncepcją, że w wyniku podpisania aneksu

nr 2 nastąpiło przejęcie długu J. R. przez spółkę „I.” oznacza, iż - ze względu na

postanowienie art. 525 k.c. - poręczenie udzielone przez I. R. wygasło z chwilą

przejęcia długu. Oznacza to, że w dniu 26 października 2005 r. zbyła swoje

spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego na rzecz pozwanej nie

będąc zobowiązaną względem powódki, co przesądza o nieskuteczności

rozpatrywanego powództwa.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego za podstawę odpowiedzialności I. R. nie mogło

także zostać uznane złożone w formie aktu notarialnego oświadczenie o poddaniu

się rygorowi egzekucji przez małżonków R., bowiem dotyczyło ono obowiązku

uiszczenia rat leasingowych z umowy z 14 marca 2003 r. w kwotach po 17.339,27

€. Umowa ta przestała obowiązywać od 14 kwietnia 2004 r. w dotychczasowym

6

zakresie wobec zmiany stron, a od 30 kwietnia 2004 r. zmianie uległy także raty

leasingowe, co – w ocenie Sądu II instancji – pozbawiało powoda możliwości

domagania się realizacji zobowiązania wynikającego z powoływanego przez niego

oświadczenia.

Sąd Apelacyjny przyjął, że fakt nadania tytułowi egzekucyjnemu

stanowiącemu akt notarialny, sądowej klauzuli wykonalności, nie przydaje mu

przymiotu rzeczy osądzonej i nie zamyka możliwości oceny przez sąd istnienia

roszczenia objętego takim tytułem. Poddanie się przez dłużnika egzekucji jest

bowiem czynnością procesową, która nie wywołuje skutków w sferze prawa

materialnego, co powoduje, że w procesie opozycyjnym to wierzyciel musi

udowodnić istnienie roszczenia. A ponieważ w postępowaniu ze skargi paulińskiej

osoba trzecia ma prawo kwestionować wszystkie okoliczności uzasadniające

powództwo, może także kwestionować istnienie zobowiązania przysługującego

wierzycielowi.

Zmiana rozstrzygnięcia, polegająca na oddaleniu powództwa, spowodowała

konieczność dostosowania orzeczenia o kosztach procesu do wyniku sprawy, co

przesądziło o oddaleniu zażalenia powódki.

W skardze kasacyjnej, opartej na obydwu podstawach z art. 3983

§ 1 k.p.c.,

powódka zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie:

- art. 527 k.c. poprzez uznanie przez Sąd II Instancji, że powód nie wykazał, iż

istniała wierzytelność podlegająca ochronie,

- art. 527 k.c. oraz art. 7091

i 70913

k.c. poprzez uznanie, że wierzytelność

z umowy leasingu nie jest wierzytelnością pieniężną jednorazową płatną

w ratach, która podlega ochronie od chwili zawarcia umowy leasingu lub

złożenia oświadczenia o dobrowolnym poddaniu się egzekucji w trybie art.

777 k.p.c., lecz że wierzytelność ta podlega ochronie w drodze skargi

pauliańskiej dopiero w ustalonej w umowie dacie płatności rat leasingowych,

7

- art. 527 § 1, § 2, § 3 i § 4, art. 529 i art. 530 k.c. poprzez uznanie, że

pozwana dokonując zaskarżonej czynności prawnej nie wiedziała, że dłużnik

działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli oraz że pozwany

wzruszył domniemania z art. 527 § 3 k.c., a ponadto przez przyjęcie, że

dłużnik nie działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela,

- art. 530 k.c. przez jego pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy w zakresie

ustalenia czy wierzytelność chroniona była wierzytelnością przyszłą,

- art. 7091

, art. 7093

i art. 7094

k.c. poprzez błędne uznanie, że wydanie

ruchomości jest związane z zawarciem umowy leasingu, a nie z jej

wykonaniem.

- art. 554

k.c. poprzez błędne uznanie, że wobec niewydania przedmiotu

leasingu do czasu wniesienia przedsiębiorstwa jako aportu do spółki, aneks

nr 2 z dnia 14 kwietnia 2004 r. stanowił nową umowę leasingu,

- art. 519 k.c. i art. 525 k.c. kodeksu cywilnego poprzez błędne uznanie, że

aneks nr 2 z dnia 14 kwietnia 2004 r. stanowił przejęcie długu zgodnie z art.

519 § 1 i § 2 pkt 1 k.c.,

- art. 525 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że ma on zastosowanie do

wierzytelności zabezpieczonych oświadczeniem woli złożonym w trybie art.

777 k.p.c. przez małżonka osoby prowadzącej działalność gospodarczą,

pozostającej z tą osoba we wspólności ustawowej,

- art. 32 prawa wekslowego w zakresie obowiązywania poręczenia

wekslowego.

2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik

sprawy :

- art. 6 k.c., art. 227 k.p.c. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów na

okoliczności, które miały istotne znaczenie dla ustalenia przesłanek skargi

pauliańskiej,

- art. 232 k.p.c. i art. 233 k.p.c. poprzez zastąpienia swobodnej oceny

dowodów pełną dowolnością ich oceny w zakresie ustalenia, że aneks nr 2

z dnia 14 kwietnia 2004 r. stanowił nową umowę leasingu,

8

- art. 224 k.p.c. poprzez ustalenie, iż domniemanie z art. 527 § 3 k.c. zostało

wzruszone i nie wiąże Sądu.

- art. 365 i 366 k.p.c. poprzez ustalenie, że tytuł wykonawczy w postaci

oświadczenia o poddaniu się egzekucji w trybie art. 777 k.p.c., opatrzony

prawomocnie nadaną przez Sąd klauzulą wykonalności, nie wiąże Sądu

rozpoznającego skargę paulińską;

- art. 777 k.p.c. poprzez stwierdzenie, że oświadczenie woli dłużników J. i I.

R. o poddaniu się rygorowi egzekucyjnemu w trybie art. 777 k.p.c.

zaopatrzone klauzulą wykonalności nie jest tytułem wykonawczym

uprawniającym powoda do prowadzenia egzekucji wobec dłużników, oraz

przyjęcie, że wszelkie zmiany umowy leasingu z której wynikały płatności

dłużników wymienione w tym oświadczeniu, nawet powodujące

zmniejszenie się obowiązku dłużników skutkują zwolnieniem dłużników

z odpowiedzialności wynikającej z tego oświadczenia,

- art. 795 w zw. z art. 363 k.p.c. poprzez przyjęcie, że postanowienie

o nadaniu klauzuli wykonalności nie jest prawomocne oraz

- art. 840 k.p.c. poprzez zastosowanie tego przepisu, mimo że dłużniczka I. R.

nie złożyła powództwa opozycyjnego.

We wnioskach powódka domagała się uchylenia w całości zaskarżonego

wyroku Sądu Apelacyjnego i zmiany tego wyroku poprzez uwzględnienie

powództwa oraz zasądzenie od pozwanej kosztów procesu lub uchylenia tego

orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji

wraz z rozstrzygnięciem o kosztach sądowych za obie instancje i postępowanie

wywołane wniesieniem skargi kasacyjnej.

Pozwana wniosła o oddalenie skargi i przysądzenie jej zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie

zarzuty podnoszone przez skarżącego były słuszne.

9

Przede wszystkim nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty natury

procesowej, odnoszące się do uchybień w zakresie postępowania dowodowego.

Nie mogą być one uwzględnione z kilku powodów. Po pierwsze opierają się na

powołaniu przepisów, które normują postępowanie przed sądem pierwszej instancji

(art. 227, art. 232, art. 233, art. 224 k.p.c.), bez wskazania podstawy obowiązku ich

zastosowania przez sąd odwoławczy. Jak jednak wyjaśnił Sąd Najwyższy

w uchwale z dnia 31 stycznia 2008 r. (III CZP 49/07, OSNC z 2008 r., nr 6,

poz. 55), naruszenia prawa procesowego, poza przyczynami powodującymi

nieważność postępowania, sąd odwoławczy bada jedynie w zakresie, w jakim

podniesione zostały zarzuty.

Jeśli natomiast zarzuty te rozważać jako wymierzone w postępowanie przed

Sądem II instancji, to opierają się one na błędnym założeniu, że Sąd ten powinien

był przeprowadzić, lub przeprowadził postępowanie dowodowe, poddawane ocenie.

Tymczasem Sąd Apelacyjny stwierdził wyraźnie, że za prawidłowe uznaje ustalenia

Sądu Okręgowego. Rozbieżność pomiędzy stanowiskami obydwu Sądów wynikała

z odmiennej oceny prawnej ustalonych faktów, a nie z różnej oceny wyników

postępowania dowodowego. Wyniki subsumcji dokonanej przez Sąd II instancji,

polegające na stwierdzeniu, że I. R. w momencie dokonywania zaskarżonej

czynności, ani też później nie była dłużniczką powódki, spowodowały, iż Sąd ten

pozostawił poza granicami swoich rozważań część ustaleń Sądu Okręgowego

dotyczących okoliczności istotnych dopiero w wypadku stwierdzenia, że istnieje

wierzytelność, której ochrony domaga się powódka. Ocena zasadności tego

stanowiska nie mieści się już jednak w zakresie problemów proceduralnych

i słusznie została przez skarżącą podniesiona w ramach pierwszej podstawy

kasacyjnej.

Powód ma natomiast rację zarzucając, że Sąd Apelacyjny w swoim

wnioskowaniu naruszył przepisy art. 365 k.p.c. i 840 k.p.c. Z ustaleń przyjętych za

podstawę rozstrzygnięcia wynika jednoznacznie, że powód dysponuje

prawomocnym tytułem wykonawczym wystawionym przeciwko I. R. Jest nim

przewidziany w art. 777 § 1 pkt 4 k.p.c. akt notarialny, w którym dłużnik poddał się

egzekucji, obejmujący obowiązek zapłaty sumy pieniężnej i zaopatrzony w klauzulę

wykonalności nadaną postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia 20 września

10

2005 r. W skardze kasacyjnej skarżący zarzuca także, jakoby Sąd Apelacyjny

błędnie przyjął, iż klauzula ta nie została nadana prawomocnie, jednak z ustaleń

stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku nie wynika ustalenie o

nieprawomocności postanowienia Sądu Rejonowego.

Postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu,

jakim jest akt notarialny, stwierdza, że tytuł ten nadaje się do wykonania,

że prowadzenie na jego podstawie egzekucji przeciwko dłużnikowi jest

dopuszczalne oraz że organy egzekucyjne powinny ten tytuł wykonać.

Nadanie klauzuli powoduje, że tytuł egzekucyjny staje się tytułem wykonawczym,

a zatem dokumentem stanowiącym według art. 776 i art. 803 k.p.c. podstawę

egzekucji. Tytuł wykonawczy podlega przymusowemu wykonaniu. W tej sytuacji

oczywiście nieprawidłowy jest pogląd Sądu II instancji, że powód nie może

domagać się realizacji zobowiązania wynikającego z aktu notarialnego, w którym I.

R. poddała się egzekucji w zakresie, w jakim nadana mu została klauzula

wykonalności. Dopóki bowiem tytuł wykonawczy nie zostanie podważony, stanowi

on podstawę umożliwiającą wierzycielowi prowadzenia na jego podstawie

egzekucji, co zresztą nastąpiło, jak wynika z odpisu znajdującego się w aktach

zawiadomienia komornika o zajęciu wynagrodzenia i wierzytelności zasiłku

chorobowego I. R. (k.78).

Organy egzekucyjne nie są uprawnione do badania zasadności takiego

tytułu (art. 804 k.p.c.). Może ją przeprowadzić jedynie sąd rozpoznawczy i to

w określonym trybie – w drodze postępowania o pozbawienie tego tytułu

wykonalności, wytoczonego przez dłużnika (art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c.). Do czasu

prawomocnego pozbawienia aktu notarialnego wykonalności, pozostaje on nie

tylko dokumentem urzędowym potwierdzającym istnienie wskazanego w nim

obowiązku świadczenia, ale nadto nadana mu klauzula wykonalności korzysta

z przewidzianych w art. 365 § 1 k.p.c. skutków prawomocności orzeczenia – wiąże

nie tylko strony i sąd, który ją nadał, ale również inne sądy oraz inne organy

państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach przewidzianych

w ustawie – także inne osoby. Konsekwencją prawomocnego nadania aktowi

notarialnemu klauzuli wykonalności jest więc związanie tym orzeczeniem także

innych sądów, co oznacza że muszą one respektować fakt istnienia wykonalnego

11

tytułu. Merytoryczna zasadność jego istnienia podlega bowiem badaniu tylko

w postępowaniu przewidzianym w art. 840 k.p.c. W tym ostatnim postępowaniu

istnienie obowiązku stwierdzonego tytułem nie będącym orzeczeniem jest

kontrolowane w pełnym zakresie, natomiast w innych postępowaniach, nawet

toczących się pomiędzy osobami nie wskazanymi w tytule wykonawczym,

przedłożenie takiego tytułu wyklucza możliwość ustalenia, że dłużnik nie jest

zobowiązany do spełnienia świadczeń wynikających z tego tytułu.

W efekcie podstawowe założenie, na którym oparte było orzeczenie Sądu

Apelacyjnego, sprowadzające się do zaprzeczenia, iżby I. R. w momencie

dokonywania zaskarżonej czynności prawnej i w chwili orzekania była dłużniczką

powoda, było wadliwe. Istnienie prawomocnego tytułu wykonawczego, z którego

wynika stan i zadłużenia oraz daty jego wymagalności, przesądza bowiem

w niniejszym postępowaniu o jej statusie dłużniczki zarówno w chwili dokonywania

zaskarżanej czynności, jak i w chwili orzekania.

W konsekwencji zbędne było w niniejszym postępowaniu badanie przez

Sądy, w drodze analizy kolejnych czynności podejmowanych przez strony umowy

leasingu, czy i jaki wpływ miały one na istnienie odpowiedzialności I. R. za długi z

tytułu rat leasingowych, ponieważ okoliczności te miałyby istotne znaczenie jedynie

w postępowaniu przewidzianym w art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. Z tego względu zarzuty

skarżącego kwestionujące prawidłowość ocen prawnych Sądu II instancji, które

legły u podstaw stanowiska, że zobowiązanie I. R. wygasło w dniu 14 kwietnia 2004

r., nie wymagają oceny w postępowaniu kasacyjnym.

Zasadność zarzutów dotyczących znaczenia prawomocnego tytułu

wykonawczego powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku

i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji (art. 39815

§ 1

k.p.c.), bowiem z uwagi na przyjętą podstawę rozstrzygnięcia nie rozpatrzył on

zagadnień związanych z występowaniem pozostałych przesłanek warunkujących

udzielenie wierzycielowi ochrony w razie niewypłacalności dłużnika. Uchylenie

objęło także rozstrzygniecie o zażaleniu powoda, gdyż było ono immanentnie

związane z kompleksem postanowień odnoszących się do kosztów procesu.

12

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z treści art. 39821

w zw. z art. 391 § 1 i art. 108 § 2 k.p.c.