III PO 5/08

Wyrok z dnia 4 września 2008 r.

III PO 5/08

Dopuszczalność przeniesienia w stan spoczynku prokuratora, który z po-

wodu choroby nie pełni służby przez okres roku (art. 71 § 1 ustawy z dnia 27

lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze

zm. w związku z art. 62a ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, jed-

nolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206 ze zm.) nie jest uzależniona od

uprzedniego poinformowania go o zbliżającym się terminie kończącym okres

12 miesięcznej niezdolności do pracy.

Przewodniczący SSN Andrzej Wróbel, Sędziowie SN: Małgorzata Gersdorf

(sprawozdawca), Herbert Szurgacz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2008 r.

sprawy z odwołania Heleny D. od decyzji Prokuratora Generalnego z dnia 20 maja

2008 r. [...] w przedmiocie przeniesienia w stan spoczynku z dniem 11 maja 2008 r.,

o d d a l i ł odwołanie.

U z a s a d n i e n i e

Helena D. - prokurator Prokuratury Rejonowej w S. wniosła odwołanie od de-

cyzji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia 20 maja 2008 r. [...],

przenoszącej ją na zasadzie art. 71 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz.1070 ze zm.) w związku z art. 62a

ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr

21, poz. 206 ze zm.) w stan spoczynku. Przejście w stan spoczynku nastąpiło 11

maja 2008 r. Odwołująca się domagała się uchylenia decyzji i przywrócenia jej do

pracy.

Jako podstawę odwołania Helena D. wskazała niewyjaśnienie wszystkich oko-

liczności sprawy mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Za okoliczności

szczególnie istotne, które powinny być uwzględnione przy podejmowaniu decyzji

2

przez Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego, odwołująca się uznała: 1)

mylne własne przekonanie o tym, że roczny termin niezdolności do pracy, o którym

mowa w powołanym art. 71 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych

upływa później, a mianowicie 10 czerwca 2008 r., a nie 11 maja 2008 r.; 2) fakt, że

utrata zdrowia nastąpiła u odwołującej się w czasie wykonywania pracy prokurator-

skiej; 3) fakt samodzielnego sfinansowania operacji oczu, która uratowała jej wzrok,

ale była bardzo kosztowna i doprowadziła do powstania u skarżącej poważnych dłu-

gów; 4) fakt braku zainteresowania pracodawcy przez cały okres choroby jej stanem

zdrowia; 5) fakt odzyskania w pełni wzroku, poświadczony zaświadczeniem lekar-

skim wydanym dnia 27 maja 2008 r.

W odwołaniu Helena D. nie kwestionowała upływu 12 miesięcznego okresu

braku pełnienia służby w prokuraturze na skutek choroby, o czym mowa w art. 71 § 1

ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych. Wskazała natomiast, że pracodawca

z premedytacją - wiedząc że nie jest w stanie z powodu choroby oczu na bieżąco

śledzić swojej sytuacji prawnej - nigdy nie poinformował jej o zbliżającym się rocz-

nym terminie nie wykonywania czynnie zawodu i w ten sposób pozbył się jej z pracy.

Odwołująca się sugerowała, że mogłaby „skrócić okres swej niezdolności do pracy i

zachować bezwzględnie prawo wykonywania zawodu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie bezsporne jest, że niezdolność do pracy z powodu choroby i brak

wykonywania pracy trwały ponad 12 miesięcy, a odwołująca się otrzymała decyzję

przenoszącą ją w stan spoczynku w trakcie trwania niezdolności do pracy. Niezdol-

ność do pracy odwołującej się była udokumentowana medycznie. Przepis art. 71 §1

ustawy z dnia 27 lipca 2001 r - Prawo o ustroju sądów powszechnych związku z art.

62a ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze wskazuje, że prokurator może

być przeniesiony w stan spoczynku na wniosek właściwych prokuratorów, jeżeli z

powodu choroby lub płatnego urlopu dla poratowania zdrowia nie pełni służby przez

okres 1 roku. Odwołująca się nie kwestionuje wystąpienia określonych przepisem

podstaw przeniesienia w stan spoczynku prokuratora. Wskazuje natomiast, iż proce-

dura wymagała wcześniejszego poinformowania jej o zbliżającym się upływie okresu

12 miesięcznego niepełnienia służby. Stanowisko odwołującej się nie znajduje pod-

stawy prawnej.

3

Sąd Najwyższy wydając orzeczenie w niniejszej sprawie uznaje, iż zarówno

prokurator, jak i jego pracodawca, mając na uwadze właściwą realizację stosunku

pracy, powinni wzajemnie informować się o sytuacji faktycznej, w jakiej znajduje się

pracownik. Takie zachowanie stanowi o właściwej, wynikającej z dobrych obyczajów

panujących w służbie, realizacji praw i obowiązków wynikających ze stosunku pracy.

Ad casum ścisłej komunikacji między stronami stosunku pracy zabrakło. Wynikało to

z zachowań obu stron stosunku pracy. Odwołująca się przedstawiała pracodawcy

jedynie kolejne zaświadczenia lekarskie o niezdolności do pracy z powodu choroby,

nie informując go o swych zamierzeniach na przyszłość. Pracodawca nie nawiązał

dodatkowego kontaktu ze swym wieloletnim pracownikiem. Nie oznacza to jednak, iż

brak owego kontaktu uniemożliwia pracodawcy skorzystanie z prawa wynikającego z

art. 71 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 lutego 2004 r., III AO

23/03 (OSNP 2004 nr 23, poz. 410), przepis art. 71 § 1 Prawa o ustroju sądów po-

wszechnych stosowany w związku z art. 62a ustawy o prokuraturze nie wprowadza

innych - poza wskazanymi w normie prawnej w przepisie tym zamieszczonej - prze-

słanek przeniesienia w stan spoczynku prokuratora. W szczególności dopuszczal-

ność przeniesienia w stan spoczynku prokuratora, który z powodu choroby nie pełni

służby przez okres roku (art. 71 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju

sądów powszechnychw związku z art. 62a ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o proku-

raturze) nie jest uzależniona od uprzedniego poinformowania go o zbliżającym się

terminie kończącym okres 12 miesięcznej niezdolności do pracy.

========================================