I PK 73/08

Sygn. akt I PK 73/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Józef Iwulski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa B. W.

przeciwko Szpitalowi Rejonowemu […]

o przywrócenie do pracy na poprzednie stanowisko,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 października 2008 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 29 listopada 2007 r.,

oddala skargę kasacyjną i odstępuje od obciążania powódki

kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z dnia 27 września 2007 r., Sąd Rejonowy-Sąd Pracy przywrócił

powódkę B. W. "na stanowisko pracy" w pozwanym Szpitalu Rejonowym w O.

sprzed zmiany dokonanej pismem z dnia 4 kwietnia 2007 r. Sąd Rejonowy ustalił,

że powódka została zatrudniona w pozwanym Szpitalu na czas nieokreślony jako

pielęgniarka od 19 września 1979 r. W dniu 26 marca 2007 r. złożyła do komornika

sądowego wniosek o wyegzekwowanie od Szpitala Rejonowego należności głównej

wraz z odsetkami w łącznej kwocie powyżej 5.000 zł objętej tytułem wykonawczym

(wyrokiem Sądu Rejonowego-Sądu Pracy z dnia 31 stycznia 2007 r.). W dniu 4

kwietnia 2007 r. powódka otrzymała pismo pozwanego Szpitala o następującej

treści: "Z dniem 05.04.2007 r. powierzam Pani wykonywanie obowiązków

pielęgniarki w Zakładzie Opiekuńczo Leczniczym". To pismo nie zawierało

uzasadnienia, wskazania podstawy prawnej ani pouczenia o sposobie i terminie

wniesienia odwołania. Przed przekazaniem tego pisma pracodawca nie prowadził

rozmów z powódką co do zmiany miejsca świadczenia pracy. Powódka z powodu

dolegliwości zdrowotnych nie chce świadczyć pracy w Zakładzie Opiekuńczo

Leczniczym i w dniu 10 kwietnia 2007 r. złożyła pozwanemu pismo, w którym

poinformowała, że nie zgadza się na nowe stanowisko pracy. W pozwanym

Szpitalu, który posiada statut oraz regulamin porządkowy, "politykę personalną"

ustala naczelna pielęgniarka z pielęgniarkami oddziałowymi, które zgłaszają

zapotrzebowanie na obsadę pielęgniarską w poszczególnych oddziałach.

Pielęgniarki oddziałowe zgłaszają zapotrzebowanie na obsadę kierownikowi kadr,

który przygotowuje stosowne pismo, celem jego podpisania przez dyrektora

Szpitala.

Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, że powództwo

zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że skoro strony łączy umowa o pracę, to do

powierzenia powódce wykonywania obowiązków pielęgniarki w Zakładzie

Opiekuńczo-Leczniczym pozwany pracodawca powinien zastosować

wypowiedzenie zmieniające (art. 42 k.p.). Wypowiedzenie wynikających z umowy

warunków pracy i płacy, (zmiana jej istotnych elementów, takich jak stanowisko,

czas pracy, miejsce wykonywania pracy, rodzaj pracy, wysokość wynagrodzenia)

jest instytucją prawa pracy służącą do realizowania potrzeb kadrowych, czy

3

organizacyjnych pracodawcy. Umożliwia dalsze zatrudnienie pracownika, ale na

innych niż dotychczas warunkach, "bez potrzeby definitywnego rozstania".

Wypowiedzenie to jest konieczne tylko wtedy, gdy dotychczasowe warunki pracy

lub płacy bądź pracy i płacy mają ulec pogorszeniu w stosunku do

zagwarantowanych w umowie. Wypowiedzenie zmieniające stanowi propozycję

pracodawcy zmodyfikowania obowiązującej strony umowy. Z przepisów

regulujących strukturę organizacyjną pozwanego Szpitala (będącego zakładem

opieki zdrowotnej) wynika, że w jego skład wchodzą: szpital, przychodnie, ośrodki

zdrowia i zakład opiekuńczo-leczniczy. Z kolei "medyczną strukturę organizacyjną"

Szpitala stanowi 15 komórek organizacyjnych, w tym między innymi odziały

szpitalne, zakład opiekuńczo-leczniczy, blok operacyjny, apteka, sterylizatomia,

zespół ds. higieny i epidemiologii, izba przyjęć, ambulatorium ogólne, ambulatorium

chirurgiczne, wyjazdowe zespoły ratownictwa medycznego "W” i "R", przychodnia

rejonowa w O., poradnie specjalistyczne, dział diagnostyki laboratoryjnej, dział

diagnostyki obrazowej oraz gminne i wiejskie ośrodki zdrowia w poszczególnych

miejscowościach. Analizując treść przepisów organizacyjnych dotyczących

pozwanego i postanowień umowy o pracę zawartej między stronami w dniu 19

września 1979 r., Sąd Rejonowy wskazał, że powódka została zatrudniona w

Zespole Opieki Zdrowotnej w Szpitalu. Dlatego doszedł do przekonania, że Zakład

Opiekuńczo-Leczniczy jest inną komórką organizacyjną niż oddziały Szpitala. W

takiej sytuacji pracodawca powinien wypowiedzieć powódce warunki pracy

polegające na zmianie miejsca świadczenia pracy wynikającego z umowy o pracę.

Zdaniem Sądu Rejonowego, miejsce świadczenia pracy to konieczny element

umowy o pracę, który został uzgodniony przez strony i dlatego nie może być

zmieniany przez jedną ze stron stosunku pracy. Uchybienia, którymi dotknięte jest

pismo pracodawcy z dnia 4 kwietnia 2007 r., wskutek braku wskazania przyczyny

uzasadniającej wypowiedzenie zmieniające oraz pouczenia o przysługującym

pracownikowi odwołaniu do sądu pracy, powodują, że dokonana przez pracodawcę

zmiana miejsca świadczenia pracy "uchyla się kontroli Sądu". Gdyby nawet przyjąć,

że pismo to zostało sporządzone w trybie art. 42 § 4 k.p., to i tak wobec upływu

trzymiesięcznego terminu, wskazanego w tym przepisie, roszczenie powódki

zasługuje na uwzględnienie.

4

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2007 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych, w uwzględnieniu apelacji pozwanego, zmienił wyrok

Sądu Rejonowego i oddalił powództwo. Zdaniem Sądu odwoławczego, powierzenie

powódce wykonywania czynności wymienionych w piśmie z dnia 4 kwietnia 2007 r.

było poleceniem służbowym, a nie - jak przyjął Sąd Rejonowy - wypowiedzeniem

dotychczasowych warunków pracy. Sąd pierwszej instancji niesłusznie

zakwalifikował powierzenie powódce pracy w ramach innej komórki organizacyjnej

SPZOZ-Szpitala Rejonowego jako zmianę miejsca świadczenia pracy. Sąd

Okręgowy uznał, że skierowanie pielęgniarki do wykonywania pracy na innym niż

dotychczas oddziale szpitalnym nie wymaga wypowiedzenia zmieniającego. Przy

zatrudnianiu powódki w pozwanym Szpitalu we wrześniu 1979 r. określono istotne

warunki umowy o pracę, oznaczając stanowisko pracy jako "pielęgniarka", a jako

miejsce świadczenia pracy wskazano Zespół Opieki Zdrowotnej -Szpital. Na

stanowisku pielęgniarki powódka pracowała również przed otrzymaniem pisma z

dnia 4 kwietnia 2007 r., a miejscem wykonywania przez nią pracy był wówczas ten

sam Szpital, który zmienił jedynie nazwę na "SPZOZ-Szpital Rejonowy w O". W

przypadku powódki nie można mówić o zaproponowaniu jej wykonywania innej

pracy, skoro nadal miała wykonywać obowiązki pielęgniarki w tym samym Szpitalu,

tyle że w ramach innej komórki organizacyjnej. Sąd Okręgowy podkreślił, że sposób

realizacji obowiązków pielęgniarki w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym i Oddziale

Chirurgicznym (gdzie powódka pracowała przed dniem 4 kwietnia 2007 r.) niewiele

się różni. Jakkolwiek w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym pacjentami są osoby

starsze, wymagające stałej opieki, a na Oddziale Chirurgicznym pacjenci po

operacjach, to w obu przypadkach chodzi o sprawowanie opieki pielęgniarskiej nad

chorymi. W tej sytuacji można co najwyżej mówić o niewielkiej modyfikacji

czynności, jakie pracownik wykonuje w ramach dotychczasowych obowiązków, nie

zaś o istotnej zmianie warunków pracy wymagającej zastosowania art. 42 § 1 k.p.

Od wyroku Sądu Okręgowego powódka wniosła skargę kasacyjną, w której

zarzuciła obrazę art. 42 § 1-3 k.p. przez ich niezastosowanie i przyjęcie, że

powierzenie jej wykonywania czynności wymienionych w piśmie z dnia 4 kwietnia

2007 r. było poleceniem służbowym, "podczas gdy powierzono powódce

wykonywanie pracy w ramach innej jednostki organizacyjnej SPZOZ-Szpitala

5

Rejonowego, zespole zakładów opieki zdrowotnej co wiązało się ze zmianą

warunków umowy o pracę w zakresie miejsca świadczenia pracy oraz rodzaju

wykonywanej pracy". W uzasadnieniu skargi, powódka wskazała w szczególności,

że Zakład Opiekuńczo-Leczniczy to inna jednostka organizacyjna niż oddziały

Szpitala, gdyż w statucie pozwanego istnieją oddzielne regulacje ich dotyczące.

Według powódki, czym innym są odziały Szpitala, a czym innym odrębne jednostki

w zespole zakładów opieki zdrowotnej. Statut pozwanego różnicuje w sposób

wyraźny jednostki wchodzące w skład zespołu zakładu opieki zdrowotnej, osobno

regulując strukturę Szpitala (jego oddziały) i osobno pozostałe 14 jednostek (w tym

Zakład Opiekuńczo-Leczniczy). Dlatego należy uznać, że pracodawca pismem z

dnia 4 kwietnia 2007 r. zmienił powódce miejsce świadczenia pracy z oddziału

Szpitala na Zakład Opiekuńczo-Leczniczy, co powinno nastąpić w trybie art. 42 k.p.

W ocenie skarżącej, nie jest wystarczające wskazanie jako rodzaju pracy ogólnie

jakiegoś zawodu, zaś oznaczenie w umowie o pracę stanowiska pracy jako

"pielęgniarka" wcale nie uwalnia pracodawcy od określenia pracownikowi w sposób

szczegółowy rodzaju umówionej pracy. Posiadanie wykształcenia w zakresie

pielęgniarstwa nie oznacza automatycznie uprawnienia do wykonywania wszystkich

czynności pielęgniarskich, bowiem świadczenia pielęgniarskie często wymagają

dodatkowych kwalifikacji, potwierdzonych szkoleniami i ukończeniem

specjalistycznych kursów. Rodzaj pracy jako przedmiotowo istotny składnik umowy

o pracę powinien być wskazany w sposób niebudzący wątpliwości. W przypadku

powódki rodzaj umówionej pracy został dookreślony zakresem czynności w 1991 r.

(pielęgniarka odcinkowa na Oddziale Chirurgicznym), zaś okoliczność, iż w 2001 r.

pracodawca oddelegował powódkę do wykonywania innej pracy w rejestracji

Przychodni Rejonowej w trybie art. 42 § 4 k.p. świadczy o tym, iż był świadomy

tego, że osoba zatrudniona na stanowisku pielęgniarki wykonuje inny rodzaj pracy

w zależności od komórki organizacyjnej SPZOZ Szpitala Rejonowego. Powódka

dodała, że zachowanie pracodawcy związane z "karnym przeniesieniem" jej do

pracy w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym jest przejawem jej szykanowania w

reakcji na złożenie przez nią wniosku o wszczęcie egzekucji sądowej.

6

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o odmowę przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na brak istotnego zagadnienia

prawnego oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Zarzut naruszenia art. 42 § 1-3 k.p. jest nieuzasadniony i dlatego skarga

kasacyjna podlegała oddaleniu. Przepisy te dotyczą wypowiedzenia zmieniającego,

a więc wypowiedzenia wynikających z umowy warunków pracy i płacy. Umownymi

warunkami pracy są w szczególności miejsce wykonywania pracy oraz rodzaj pracy

(art. 29 § 1 pkt 1 i 2 k.p.). Rodzaj pracy może być określony w sposób bardziej lub

mniej szczegółowy. Strony stosunku pracy, określając rodzaj pracy w sposób

ogólny, pozostawiają pracodawcy - w ramach jego uprawnień kierowniczych -

uszczegółowienie zakresu czynności pracownika. Zakres czynności pracownika

stanowi konkretyzację umówionego rodzaju pracy, stanowi zbiorcze polecenie

pracodawcy i nie wymaga zgody pracownika na jego zmianę. Natomiast, w razie

poczynienia przez strony stosunku pracy szczegółowych ustaleń co do rodzaju

pracy w treści umowy o pracę, ustalenia te stają się z woli stron istotnymi jej

elementami, których zmiana wymaga zgody pracownika, a w razie jej braku -

wypowiedzenia zmieniającego. Dotyczy to także określenia miejsca wykonywania

pracy. Miejsce to może być ujęte szczegółowo (np. jako konkretny zakład

produkcyjny, oddział, wydział itp.) lub bardziej ogólnie (np. jako siedziba

pracodawcy - miejscowość, w której mieści się siedziba pracodawcy). Od sposobu

ustalenia miejsca wykonywania pracy w umowie zależy, czy do jego zmiany będzie

konieczne porozumienie (wypowiedzenie) zmieniające, czy też może ona zostać

dokonana w ramach uprawnień kierowniczych pracodawcy (polecenia).

Zmiana warunków pracy może być istotna lub nieistotna. Nieistotna zmiana

warunków pracy lub płacy mieści się w zakresie uprawnień kierowniczych

pracodawcy i jest dokonywana w drodze polecenia (służbowego), które wiąże

pracownika. Istotna zmiana tych warunków natomiast - w razie braku zgody

pracownika - wymaga wypowiedzenia zmieniającego. Na to zróżnicowanie Sąd

Najwyższy zwracał uwagę wielokrotnie. W orzeczeniu z dnia 22 sierpnia 1950 r., C

194/50 (OSN 1951 nr 2, poz. 36) przyjął, że przeniesienie przez pracodawcę

pracownika bez jego zgody na inne stanowisko i do innej pracy może być uważane

7

za niezachowanie przez pracodawcę istotnych warunków umowy o pracę wówczas,

gdy charakter spełnianych funkcji na nowym stanowisku odbiega wydatnie od

funkcji spełnianych poprzednio. Charakter funkcji pracownika i rodzaj wykonywanej

przez niego pracy należy bowiem do istotnych warunków umowy o pracę. Jeżeli

nowe funkcje, jakich spełnienia żąda od pracownika pracodawca, odbiegają w

sposób istotny od funkcji, jakich pełnienia pracownik się podjął w umowie o pracę,

to stanowisko pracodawcy może być uznane za niezachowanie istotnych warunków

umowy o pracę. W wyroku z dnia 20 marca 1964 r., I PR 32/64 (OSNCP 1965 nr 1,

poz. 14) Sąd Najwyższy przyjął, że obarczenie pracownika zatrudnionego na

stanowisku kierowcy samochodowego dodatkowo funkcją konduktora, a więc

powinnością inkasowania należności za przejazd i - co za tym idzie - wyliczania się

z pobranej gotówki, wprowadza zasadnicze zmiany do zakresu dotychczasowych

obowiązków pracowniczych niezależnie od stopnia nasilenia samej pracy, dlatego

wymaga ono uprzedniego wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy. Z

kolei w wyroku z dnia 18 maja 1964 r., I PR 189/64 (OSNCP 1965 nr 3, poz. 44)

stwierdzono, że przeniesienie siedziby zakładu pracy do innego miasta,

powodujące dla pracownika zmianę miejsca wykonywania pracy, stanowi istotną

zmianę warunków umowy o pracę, jeżeli w wyniku tego przeniesienia sytuacja

życiowa pracownika ulega pogorszeniu bądź to na skutek konieczności straty w

zmienionych warunkach znacznie większej ilości czasu od dotychczas zużywanego

na dojazd czy dojście do zakładu pracy, bądź też wobec uciążliwości dojazdów ze

względu na wiek i stan zdrowia pracownika. W wyroku z dnia 10 stycznia 1969 r., III

PRN 83/68 (OSNCP 1969 nr 10, poz. 183) wyrażono pogląd, że zmiana organizacji

pracy polegająca na tym, że zakład pracy, likwidując stanowisko kierownika

pociągu, zobowiązał maszynistów i ich pomocników do wykonywania - prócz

dotychczasowych czynności - także czynności, które dotychczas wykonywał

kierownik pociągu, jest zmianą warunków pracy wymagającą ich wypowiedzenia.

Ocena, czy w konkretnym przypadku następuje zmiana na niekorzyść

pracownika istotnych składników (warunków) umowy o pracę, musi być dokonana z

uwzględnieniem wszystkich okoliczności, w szczególności tego, co strony uzgodniły

bądź bezpośrednio w umowie o pracę, bądź w sposób pośredni, przez odwołanie

się do związanych z rodzajem pracy stawek płac wynikających z postanowień

8

układów zbiorowych pracy, regulaminów premiowania lub właściwych w danym

wypadku aktów normatywnych wyższego rzędu. Z tego względu, zmiana zakresu

czynności pracownika przez pracodawcę nie stanowi istotnej zmiany warunków

pracy wymagającej wypowiedzenia, jeżeli czynności, które ma wykonywać

pracownik, nie wykraczają poza obowiązki związane z pełnioną przez niego funkcją

(uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 1972 r., III PZP 17/72, OSNCP

1972 nr 11, poz. 200; por. też wyrok z dnia 7 listopada 1974 r., I PR 332/74,

OSNCP 1975 nr 6, poz. 103; OSPiKA 1975 nr 9, poz. 206 z glosą L. Florka).

Wyznaczenie pracownikowi innego miejsca zatrudnienia, przy zachowaniu

dotychczasowego rodzaju pracy i wynagrodzenia, mieści się w ramach

pracowniczego podporządkowania i nie wymaga wypowiedzenia warunków pracy i

płacy, jeżeli szczególne okoliczności pracy nie uzasadniają odmiennej oceny (wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1976 r., I PRN 5/76, OSNCP 1976 nr 10, poz.

226; NP 1977 nr 7-8, s. 1153 z glosą K. Kolby). W wyroku z dnia 18 maja 1978 r., I

PRN 40/78 (OSNPG 1978 nr 12, poz. 33), a zwłaszcza w uchwale składu siedmiu

sędziów z dnia 12 marca 1981 r., V PZP 4/80 (OSNCP 1981 nr 10, poz. 182;

OSPiKA 1982 nr 5-6, poz. 50 z glosą A. Świątkowskiego; NP 1982 nr 11-12, s. 225

z glosą W. Muszalskiego), Sąd Najwyższy zastrzegł przy tym, że zmiana warunków

płacy w rozumieniu art. 42 § 1 k.p. wymaga uprzedniego wypowiedzenia tylko

wtedy, gdy dotyczy uzgodnionych w umowie o pracę istotnych warunków pracy

oraz pogarsza sytuację pracownika.

Taka sama wykładnia prezentowana jest także w nowszym orzecznictwie.

Przyjmuje się w nim, że istotna zmiana rozkładu czasu pracy, uzgodnionego przez

pracodawcę z pracownikiem, wymaga wypowiedzenia warunków pracy lub

porozumienia stron (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1998 r., I PKN

559/97, OSNAPiUS 1999 nr 6, poz. 205), a jeżeli dochodzi do zmiany treści

istotnych warunków pracy na niekorzyść pracownika, to dla przekształcenia treści

stosunku pracy konieczne jest porozumienie stron lub wypowiedzenie zmieniające

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1999 r., I PKN 635/98, OSNAPiUS

2000 nr 10, poz. 384; OSP 2001 nr 6, poz. 97 z glosą P. Kucharskiego). Dlatego

zmiana warunków pracy polegająca wyłącznie na zmianie nazwy stanowiska, przy

zachowaniu innych warunków pracy i płacy, mieści się w ramach pracowniczego

9

podporządkowania i nie wymaga wypowiedzenia zmieniającego (art. 42 k.p.),

jednak jeżeli strony zgodnie traktują taką zmianę jako element podmiotowo istotny

(np. gdy nazwa implikuje prestiż stanowiska), to może ona wymagać

wypowiedzenia warunków pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 września

1999 r., I PKN 265/99, OSNAPiUS 2001 nr 1, poz. 17). Oznacza to, że należy

porównać dotychczasowe warunki pracy wynikające z treści łączącego strony

stosunku pracy (umowy o pracę) z nowymi warunkami (np. dotyczącymi rodzaju

pracy i miejsca jej świadczenia) i ocenić, czy w tym zakresie w ogóle następuje

zmiana, czy jest ona istotna i następuje na niekorzyść pracownika. Jeżeli rodzaj

pracy i miejsce jej świadczenia zostały w umowie o pracę określone w sposób

ogólny, to utrzymanie się w granicach wyznaczonych takim określeniem oznacza,

że nie mamy do czynienia ze zmianą warunków pracy, a jedynie z ich

konkretyzacją, dokonywaną w ramach uprawnień kierowniczych pracodawcy, gdyż

do istoty stosunku pracy należy jej świadczenie pod kierownictwem pracodawcy

(pracy podporządkowanej).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy

stwierdzić, że pismo pozwanego z dnia 4 kwietnia 2007 r. o powierzeniu

obowiązków pielęgniarki w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym w ogóle nie

stanowiło zmiany warunków pracy powódki, skoro pozwany pracodawca nie

dokonał ani zmiany rodzaju umówionej pracy, ani zmiany miejsca świadczenia

pracy, wynikających z treści stosunku pracy. Powódka od dnia 5 kwietnia 2007 r.

nadal miała wykonywać pracę pielęgniarki - a więc sprawować opiekę pielęgniarską

nad osobami chorymi - tyle, że nie na Oddziale Chirurgicznym pozwanego Szpitala

(zakładu opieki zdrowotnej), lecz w innej jego jednostce organizacyjnej, znajdującej

się w tej samej miejscowości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 września

2005 r., II PK 292/04, OSNP 2006 nr 7-8, poz. 114). Skierowanie powódki do

wykonywania pracy w innej niż dotychczas jednostce organizacyjnej tego samego

pracodawcy znajdującej się w tej samej miejscowości nie zmieniało (nie

pogarszało) w sposób istotny warunków jej zatrudnienia, dlatego nie wymagało

wypowiedzenia zmieniającego (art. 42 § 1 k.p.). Pismo pracodawcy było więc

poleceniem wykonywania pracy (sprawowania opieki pielęgniarskiej), do której

powódka zobowiązała się w umowie o pracę, a skoro nie wymagało wypowiedzenia

10

(porozumienia) zmieniającego, to powódka była zobowiązana je wykonać zgodnie z

art. 100 § 1 k.p., bowiem polecenie to dotyczyło pracy i nie było sprzeczne z

przepisami prawa pracy ani z umową o pracę, a w szczególności z ustalonym

umownie rodzajem pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 października

2004 r., I PK 663/03, OSNP 2005 nr 19, poz. 298). Przedstawione w skardze

argumenty dotyczące kwalifikacji mają charakter abstrakcyjny, bo przecież

powódka nawet nie twierdzi, aby nie miała ich w zakresie nowych czynności, które

jej powierzono.

Z powyższych przyczyn, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39814

k.p.c., odstępując od obciążenia powódki kosztami postępowania

kasacyjnego na mocy art. 102 k.p.c.