II UK 74/08

Wyrok z dnia 3 października 2008 r.

II UK 74/08

Wniosek o przyznanie prawa do świadczenia powinien określać rodzaj

świadczenia lub wskazywać fundusz ubezpieczenia (emerytalnego, rentowego,

wypadkowego, chorobowego), z którego będzie wypłacane (art. 116 w związku

z art. 133 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Fun-

duszu Ubezpieczeń Społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz.

1227).

Przewodniczący SSN Zbigniew Korzeniowski, Sędziowie SN: Małgorzata

Gersdorf, Beata Gudowska (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 paździer-

nika 2008 r. sprawy z wniosku Jana T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz-

nych-Oddziałowi w Z.G. o datę przyznania świadczenia, na skutek skargi kasacyjnej

wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 22 listopada 2007 r.

[...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze pra-

womocnym wyrokiem z dnia 5 lipca 2004 r. ustalił, że Jan T. uległ w dniu 27 lipca

1999 r. wypadkowi przy pracy i przekazał do rozpatrzenia organowi rentowemu

prawo do jednorazowego odszkodowania z tego tytułu. Prawo do renty z tytułu nie-

zdolności do pracy spowodowanej wypadkiem Zakład Ubezpieczeń Społecznych

przyznał ubezpieczonemu na wniosek z dnia 21 czerwca 2005 r., decyzją z dnia 23

stycznia 2006 r., poczynając od dnia 1 czerwca 2005 r. Jednocześnie wstrzymał z

tym dniem wypłatę renty z tytułu niezdolności do pracy z ogólnego stanu zdrowia,

przyznanej na wiosek z dnia 27 grudnia 2000 r. od dnia 18 stycznia 2001 r.

2

Wyrokiem z dnia 31 maja 2006 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Zielonej Górze oddalił odwołanie w przedmiocie ustalenia wcześniej-

szej początkowej daty wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wy-

padkiem. Ustalił, że wniosek o to świadczenie został złożony w dniu 21 czerwca

2005 r., więc - stosownie do art. 116 i 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z art. 17 ust. 1 ustawy o ubezpie-

czeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych - wypłata

renty z tego tytułu nie mogła nastąpić wcześniej niż od dnia 1 maja 2005 r. Sąd nie

potraktował wniosku złożonego przez pełnomocnika ubezpieczonego w dniu 16

grudnia 2004 r. jako wniosku o przyznanie renty w związku z wypadkiem przy pracy i

nie uwzględnił zarzutu, że po uprawomocnieniu się wyroku Sadu Rejonowego z dnia

5 lipca 2004 r. organ rentowy był zobowiązany z urzędu dokonać przeliczenia renty z

tytułu niezdolności do pracy z ogólnego stanu zdrowia na rentę przysługującą w

związku z wypadkiem przy pracy.

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Poznaniu uwzględnił częściowo apelację ubezpieczonego,

zmieniając zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go decyzje i ustalając, że renta z

tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy przysłu-

guje ubezpieczonemu od dnia 1 grudnia 2004 r., a w pozostałym zakresie apelację

oddalił. Przesłanką orzeczenia reformatoryjnego była odmienna ocena wniosku zło-

żonego w dniu 16 grudnia 2004 r., który - według oświadczenia pełnomocnika ubez-

pieczonego - był pierwszym wnioskiem o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdol-

ności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy. Sąd nie uwzględnił żądania

skarżącego o przyznanie świadczenia od grudnia 2000 r., przy zastosowaniu art. 114

ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyj-

mując, że ustaleń wyroku z dnia 5 lipca 2004 r. nie można uznać za - mające wpływ

na prawo do renty z tytułu wypadku przy pracy - okoliczności istniejące przed wyda-

niem decyzji z grudnia 2000 r., gdyż przedmiotem tamtej decyzji nie było prawo do

tego świadczenia, lecz do renty z tytułu niezdolności do pracy z ogólnego stanu

zdrowia. Sąd Apelacyjny nie podzielił także zapatrywania apelującego, że odmowa

uznania przez organ rentowy zdarzenia z dnia 27 lipca 1999 r. za wypadek przy

pracy stanowiła błąd tego organu w rozumieniu art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy o emery-

turach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, którego stwierdzenie wywo-

3

łuje obowiązek wypłaty świadczeń za okres 3 lat wstecz od wniosku, czyli od grudnia

2001 r.

Skarga kasacyjna ubezpieczonego, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w

części oddalającej apelację, zawierała wniosek o jego zmianę i ustalenie, że renta z

tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy przysłu-

guje skarżącemu od stycznia 2001 r. lub co najmniej od grudnia 2001 r., ewentualnie

uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Została

oparta na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, „przez błędną wy-

kładnię lub niewłaściwe zastosowanie” art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i stwierdzenie, że wyrok ustalający, iż skarżą-

cy uległ wypadkowi przy pracy nie oznacza ujawnienia nowej okoliczności istniejącej

przed wydaniem decyzji o przyznaniu renty z ogólnego stanu zdrowia, wobec której

powstał obowiązek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustalenia z urzędu nowej wy-

sokości świadczenia jako związanego z wypadkiem przy pracy; art. 129 ust. 1 ustawy

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przez pominięcie, że

wniosek z grudnia 2000 r. - dotyczący wówczas przyznania renty z ogólnego stanu

zdrowia - z chwilą uprawomocnienia się wyroku ustalającego, że ubezpieczony uległ

wypadkowi przy pracy, pozostał aktualny, tyle że dotyczył także zmiany wysokości

świadczenia, gdyż było ono związane z wypadkiem przy pracy oraz art. 133 ust. 1

pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przez

arbitralne ustalenie, że nieuznanie przez organ rentowy wypadku przy pracy nie

stanowiło błędu organu rentowego, o którym mowa w tym przepisie. W uzasadnieniu

skarżący powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 18 listopada 1994 r.,

II URN 45/94 (OSNAPiUS 1995 nr 5, poz. 69), w którym przyjęto, że ustalenie po

uprawomocnieniu się decyzji przyznającej pracownikowi rentę inwalidzką z ogólnego

stanu zdrowia, iż zdarzenie stanowiące przyczynę jego inwalidztwa było wypadkiem

w drodze z pracy do domu, jest okolicznością istniejącą przed i ujawnioną po wyda-

niu tej decyzji w rozumieniu art. 80 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin. Definiując błąd organu rentowego w rozumieniu art. 133 ust. 1 pkt 2

ustawy, skarżący powołał się na wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 5 sierpnia

1998 r., III AUa 264/98 (OSA 1999 nr 2, poz. 111), uwzględniający nie tylko błąd ra-

chunkowy, merytoryczny lub interpretacyjny, lecz także niedopełnienie wynikającego

z § 3 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia

emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.U. Nr 10, poz. 49 ze zm.)

4

obowiązku informowania o warunkach i dowodach wymaganych do uzyskania świad-

czeń emerytalno-rentowych oraz do udzielania pomocy przy ubieganiu się o te

świadczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepisy ujęte w podstawie skargi kasacyjnej nie mogły być - ze względu na

inny przedmiot regulacji - naruszone jednocześnie. Związek między nimi jest tylko

taki, że art. 129 ust. 1 i art. 133 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emerytu-

rach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r.

Nr 39, poz. 353 ze zm.) odnoszą się do określenia początkowego terminu wypłaty

świadczeń z ubezpieczenia społecznego, lecz różnicują je w zależności od tego, czy

chodzi o pierwszy wniosek o świadczenie, czy o wniosek powtórzony, skierowany na

zmianę w prawie do świadczeń lub ich wysokości, przewidzianą między innymi w art.

114 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej, wypłata świadczeń następuje

poczynając od dnia powstania do nich prawa, nie wcześniej jednak niż od miesiąca,

w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu, a gdy na zasadzie art.

114 ust. 1 tej ustawy ponownie ustalono prawo do świadczeń lub zmieniono ich wy-

sokość na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, z tego powodu, że po upra-

womocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń przedłożono nowe dowody lub ujaw-

niono okoliczności istniejące przed wydaniem decyzji, które mają wpływ na prawo do

świadczeń lub na ich wysokość, to - jak stanowi art. 133 ust. 1 - przyznane lub pod-

wyższone świadczenia wypłaca się, poczynając od miesiąca, w którym powstało

prawo do tych świadczeń lub do ich podwyższenia, jednak nie wcześniej niż od mie-

siąca, w którym zgłoszono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydano de-

cyzję z urzędu lub za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc ponowienia

wniosku, jeżeli odmowa lub przyznanie niższych świadczeń były następstwem błędu

organu rentowego lub odwoławczego.

W tych okolicznościach jest jasne, że na pytanie, który z przytoczonych prze-

pisów został naruszony „przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie” - jak

określono w skardze kasacyjnej - można odpowiedzieć wyłącznie w odniesieniu do

dokonanych ustaleń faktycznych. Zasadnicze znaczenie ma ustalenie, że wniosek o

przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy

5

został po raz pierwszy zgłoszony w imieniu skarżącego w dniu 16 grudnia 2004 r.

oraz że skarżący nie twierdził, by wniosek o to świadczenie zgłaszał wcześniej. Taki

stan faktyczny odpowiada hipotezie art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach,

uzależniającej podjęcie wypłaty od powstania prawa do świadczenia, zgłoszenia o

nie wniosku oraz ustalającej ścisły związek między złożeniem wniosku a wyznacze-

niem okresu, za który świadczenie się należy. Z tej regulacji wypływa reguła ogólniej-

sza, a mianowicie, że wykluczone jest przyznanie i wypłacanie świadczenia bez

wniosku lub za okresy wcześniejsze. Przepis ten został więc przez Sąd drugiej in-

stancji wyłożony i zastosowany prawidłowo.

Sąd pierwszej instancji trafnie wykluczył możliwość odniesienia się do jakiego-

kolwiek poprzedniego wniosku, w szczególności złożonego w grudniu 2000 r., który

nie był wnioskiem o rentę z tytułu wypadku przy pracy i w żadnych okolicznościach

nie mógł być potraktowany jako wniosek o takie świadczenie. W przedmiotowym sta-

nie faktycznym przyznanie renty z tytułu wypadku przy pracy musiało poprzedzać

ustalenie tego wypadku, więc wcześniejsze pisma nie spełniały warunku wniosku ani

pod względem formalnym, ani ze względu na ich treść. Wniosek o rentę z ogólnego

stanu zdrowia także nie mógł „pozostać nadal aktualny” z chwilą uprawomocnienia

się wyroku sądu pracy ustalającego, że skarżący uległ wypadkowi przy pracy - co

skarżący postuluje, domagając się „przeliczenia lub ustalenia nowej wysokości renty,

odpowiedniej dla renty z tytułu wypadku” - gdyż nie chodzi o jedno i to samo świad-

czenie, wyższe, gdy niezdolność do pracy jest skutkiem wypadku, lecz całkowicie

różne świadczenia. Należy podkreślić, że renta przysługująca z ustawy o emerytu-

rach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (art. 57) nie może być identyfi-

kowana z rentą przysługującą z ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpiecze-

niu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. Nr 199,

poz. 1673 ze zm.), a w tym przypadku - ze względu na regulację w art. 49 i 49a tej

ustawy - renty przysługującej z ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr

30, poz.144 ze zm.).

Wniosek o rentę „niewypadkową” nie może „zachować aktualności” ani „zo-

stać potraktowany jako” wniosek o rentę z tytułu wypadku przy pracy. W związku z

finansowaniem od dnia 1 stycznia 1999 r. świadczeń z ubezpieczeń społecznych w

systemie obowiązującym z różnych funduszy, upadła tzw. zasada jednej renty i

wniosek o przyznanie prawa do świadczenia nie może być sformułowany ogólnie,

6

bez wyraźnego określenia rodzaju świadczenia lub wskazania funduszu ubezpiecze-

nia (emerytalnego, rentowego, wypadkowego i chorobowego), z którego następuje

wypłata. W nowym systemie ubezpieczeń społecznych stracił zatem aktualność po-

wołany w skardze kasacyjnej pogląd Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1994 r.,

II URN 45/94 (OSNAPiUS 1995 nr 5, poz. 69), wyrażony na gruncie art. 80 ustawy z

dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U.

Nr 40, poz.267 ze zm.).

Trafnie Sąd drugiej instancji nie zastosował art. 133 ust. 1 ustawy emerytalnej,

gdyż terminy wypłaty świadczenia w nim określone mogłyby wchodzić w rachubę

wyłącznie wówczas, gdyby wniosek o rentę z tytułu wypadku przy pracy z grudnia

2004 r. był ponownym wnioskiem o to samo świadczenie; ponowieniem, powtórze-

niem żądania renty wypadkowej, a więc nie „renty”, lecz „renty z tytułu wypadku przy

pracy”, nie ma bowiem znaczenia wniosek w ogólności, lecz właśnie wniosek o rentę

wypadkową. Skarżący nie ponawiał wniosku o rentę z tytułu wypadku przy pracy;

złożył go raz, w dniu 16 grudnia 2004 r., po wydaniu wyroku Sądu Rejonowego z

dnia 5 lipca 2004 r., ustalającego wypadek, i ten wniosek został załatwiony pozytyw-

nie. Prawa do takiej renty skarżący nie domagał się w odwołaniu od decyzji z dnia 30

listopada 2000 r., w którym żądał ustalenia wypadku i jednorazowego odszkodowa-

nia, ani też we wniosku z grudnia 2000 r., na którego druku skarżący skreślił punkt

nawiązujący do wypadku przy pracy jako przyczyny niezdolności do pracy.

Wobec zgłoszenia wniosku o rentę z tytułu wypadku przy pracy w grudniu

2004 r., co najmniej mylące były alternatywnie sformułowane żądania ustalenia

wcześniejszego terminu początkowego wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy

spowodowanej wypadkiem, opisane w odwołaniu jako termin „od dnia 18 stycznia

2001 r., czyli od daty, od której wypłacano rentę z ogólnego stanu zdrowia”, w apela-

cji jako „grudzień 2000 r., względnie co najmniej grudzień 2001 r.”, a w skardze ka-

sacyjnej jednocześnie termin „od stycznia 2001 r. lub co najmniej od grudnia 2001 r.”

Zabrakło argumentów natury prawnej wiążących te terminy z naruszeniem przepisów

wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Należało zatem nawiązać wyłącznie do

wniosku z grudnia 2004 r. i stwierdzić, że początkowa data wypłaty renty z tytułu nie-

zdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy, regulowana art. 129 ust. 1

ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie mogła

przypaść wcześniej niż na dzień 1 grudnia 2004 r.

7

W każdym razie renta nie mogła być wypłacona wcześniej niż - jak określa się

w art. 129 ust. 1 ustawy - od ustalenia istnienia prawa do świadczenia, tymczasem

skarżący, kładąc nacisk na końcową część tego przepisu i skupiając się na terminie

wypłaty świadczenia, pozostawił poza granicami przedmiotu sprawy kwestię, że

prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, przewidzianej w ustawie o świadcze-

niach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, przysługuje ubezpieczo-

nemu, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy (art. 18 ust. 1

ustawy). W postępowaniu rentowym zostało stwierdzone, że skarżący warunek ten

spełnił w dniu 17 stycznia 2005 r., a ustalenie to nie zostało wzruszone przed Sądami

meriti.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814

k.p.c.), przy

respektowaniu zakazu płynącego z art. 384 w związku z art. 39821

k.p.c.

========================================