II UK 83/08

Wyrok z dnia 6 listopada 2008 r.

II UK 83/08

Wspólnik spółki cywilnej jest upoważniony do wystąpienia z wnioskiem

o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w stosunku do długów pu-

blicznoprawnych spółki jako przedsiębiorca (osoba trzecia, na którą przenie-

siono odpowiedzialność za należności publicznoprawne) w rozumieniu art. 2

pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności

publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) tylko

wtedy, gdy spółka cywilna nadal prowadzi działalność.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Beata Gudowska,

Romualda Spyt (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada

2008 r. sprawy z wniosku Piotra D. i Pawła C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych-Oddziałowi w P. o postępowanie restrukturyzacyjne, na skutek skargi

kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 6

listopada 2007 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu w

Poznaniu do ponownego rozpoznania.

U z a s a d n i e n i e

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w P. decyzją z dnia 30 grudnia

2002 r. umorzył postępowanie restrukturyzacyjne toczące się na skutek wniosku

wspólników spółki cywilnej „K.-S.” Pawła C. i Piotra D. z uwagi na to, że w dniu zło-

żenia wniosku o restrukturyzację nie posiadali oni statusu przedsiębiorcy. Decyzją z

dnia 6 lipca 2004 r. uchylono powyższą decyzję w części dotyczącej Piotra D. i od-

mówiono wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego z jego wniosku. Kolejną de-

cyzją z dnia 8 grudnia 2004 r. ZUS odmówił wszczęcia postępowania restruktury-

zacyjnego wobec Pawła C. Od powyższych decyzji wniesiono odwołania.

2

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu wyrokiem z

dnia 18 listopada 2005 r. zmienił decyzję z dnia 6 lipca 2004 r. i nakazał organowi

rentowemu wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego z wniosku Piotra D., zmie-

nił decyzję z dnia 8 grudnia 2004 r. i nakazał organowi rentowemu wszczęcie postę-

powania restrukturyzacyjnego z wniosku Pawła C. oraz umorzył postępowanie z od-

wołania od decyzji z dnia 30 grudnia 2002 r. Wyrok ten zapadł w następujących oko-

licznościach faktycznych. Odwołujący się Paweł C. i Piotr D. od 18 lipca 1995 r. pro-

wadzili działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej pod nazwą „K.-S.” s.c.

Agencja Sprzedaży Ratalnej na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodar-

czej. Z dniem 31 marca 2001 r. zostali wykreśleni z tej ewidencji, natomiast faktyczne

zaprzestanie działalności nastąpiło w 1997 r. Zadłużenie z tytułu niezapłaconych

składek na ubezpieczenia społeczne zatrudnionych w spółce pracowników wyniosło

49.038,62 zł. Pozwany wymierzył opłatę dodatkową w kwocie 44.000 zł. Decyzją z

dnia 27 listopada 2000 r. przeniesiono na odwołujących się odpowiedzialność za nie-

zapłacone składki na kwotę 80.698,16 zł. Aktualnie do zapłaty pozostaje kwota

49.038,62 zł. W dniu 14 listopada 2002 r. obaj odwołujący się złożyli wniosek o

wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego obejmującego należności wobec Fun-

duszu Ubezpieczeń Społecznych, Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych za okres od 1 lutego 1996 r. do 31 maja 1997 r. Odwołu-

jący się od 1 stycznia 1999 r. podlegają pracowniczemu ubezpieczeniu społeczne-

mu, a Paweł C. posiada aktualnie udziały i akcje w spółkach kapitałowych, jest także

członkiem zarządu fundacji Kadra dla Europy.

Mając tak ustalony stan faktyczny Sąd Okręgowy uznał, że odwołujący się byli

uprawnieni do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego,

bowiem uznał ich za przedsiębiorców w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od

przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa

restrukturyzacyjna), tzn. takich przedsiębiorców, którzy są jednocześnie płatnikami

należności wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponadto, zdaniem Sądu, przedmiotowy

wniosek spełniał wszystkie wymagania wskazane w ustawie restrukturyzacyjnej. Za-

tem brak był podstaw do pozostawienia wniosku o restrukturyzację bez rozpoznania

na podstawie art. 13 ust. 3 tej ustawy.

Apelacja organu rentowego oddalona została wyrokiem Sądu Apelacyjnego -

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 6 listopada 2007 r. W

3

pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia faktyczne i

ocenę prawną dokonaną przez Sąd Okręgowy. Podkreślił, że przepis art. 2 pkt 1

ustawy restrukturyzacyjnej za przedsiębiorcę uznaje nie tylko przedsiębiorcę okre-

ślonego w art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności go-

spodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) lecz także „innego zobowiązanego do

uiszczenia należności”, o których mowa w art. 6 ustawy, co oznacza, że również

spółka cywilna jest podmiotem objętym możliwością restrukturyzacji. Zdaniem Sądu

Apelacyjnego, wydanie decyzji z dnia 27 listopada 2000 r. o przeniesieniu odpowie-

dzialności za zaległości składkowe na odwołujących się spowodowało, że stali się oni

przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy restrukturyzacyjnej, uprawnionymi do wystą-

pienia z wnioskiem o restrukturyzację należności składkowych.

Skarga kasacyjna organu rentowego oparta została na naruszeniu prawa

materialnego - art. 2 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej, poprzez jego błędną wykładnię

i w konsekwencji uznanie, że odwołujący się są „innymi zobowiązanymi do uiszcze-

nia należności, o których mowa w art. 6”, a nie należą do kategorii „przedsiębiorców

w rozumieniu ustawy Prawo o działalności gospodarczej będącego podatnikiem,

płatnikiem, następcą prawnym lub osobą trzecią odpowiadającą za zaległości podat-

kowe” oraz przez uznanie, że podmiot zdefiniowany w drugiej części tego przepisu

(po słowie „albo”) nie musi prowadzić na dzień złożenia wniosku o restrukturyzację

działalności, z tytułu której powstały zaległości.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na wy-

stępujące w sprawie istotne zagadnienia prawne i potrzebę wykładni przepisów. Po

pierwsze, wyjaśnienia wymaga, czy „inny zobowiązany do uiszczenia należności, o

których mowa w art. 6” w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej, to osoba

trzecia (na którą przeniesiono odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki) i to

z tego powodu, że osoba trzecia nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy -

Prawo o działalności gospodarczej; co powoduje, że nie mieści się w grupie pod-

miotów wymienionych w części pierwszej tego przepisu (do słowa „albo”). Po drugie,

czy podmiot zdefiniowany w części drugiej tego przepisu („inny zobowiązany do uisz-

czenia należności, o których mowa w art. 6”) może być uznany za przedsiębiorcę

uprawnionego do złożenia wniosku o restrukturyzację, w sytuacji, gdy w dacie tego

wniosku nie prowadzi działalności, z tytułu której powstały zaległości (działalność

została zakończona i nastąpiło wykreślenie z rejestru). Wskazując na powyższe

skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

4

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i

orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i odda-

lenie obu odwołań.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że przepis art. 2 pkt 1 ustawy restruktury-

zacyjnej definiuje dwie grupy podmiotów. Wedle wywodów skargi nieprawidłowe było

zakwalifikowanie odwołujących się do kręgu „innych zobowiązanych do uiszczenia

należności, o których mowa w art. 6”, objętych drugą częścią tego przepisu tylko

dlatego, że są zobowiązani do zapłaty należności objętych przepisem art. 6 ustawy

restrukturyzacyjnej. Zdaniem skarżącego, odwołujący się występują jako osoby trze-

cie odpowiadające za zaległości spółki cywilnej i z tego powodu mieszczą się oni w

kręgu podmiotów objętych pierwszą częścią tego przepisu. Jednakże z tego

względu, że nie prowadzili oni w dniu złożenia wniosku o wszczęcie postępowania

restrukturyzacyjnego działalności gospodarczej, z tytułu której powstały zaległości

podatkowe, nie są oni przedsiębiorcami w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy restruktury-

zacyjnej. W szczególności wskazuje na to przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy określający

cel tego aktu normatywnego i uściślający definicję przedsiębiorcy poprzez odesłanie

do przepisów o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla

przedsiębiorców. Zgodnie z przepisem art. 7 pkt 9 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o

warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców

(Dz.U. Nr 141, poz. 1177 ze zm.) pod pojęciem przedsiębiorcy należy rozumieć

przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, a także spółkę

cywilną. Zatem tą inną osobą zobowiązaną do uiszczenia należności, o których

mowa w art. 6 ustawy restrukturyzacyjnej, jest spółka cywilna, która w rozumieniu

przepisów działalności gospodarczej nie jest przedsiębiorcą. Podobny pogląd wyra-

żony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2005 r.,

II FSK 527/05 (LEX nr 198047), a także w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Admini-

stracyjnego w Warszawie: z dnia 6 lipca 2004 r., III S.A. 2959/03 (LEX nr 168527), z

dnia 16 czerwca 2004 r., II SA 953/03 (LEX nr 158479). Nie jest zatem uprawnione

umieszczanie w tej grupie osób trzecich odpowiadających za zaległości składkowe.

Niezależnie od powyższego stanowiska nawet zakwalifikowanie odwołujących

się do „innych zobowiązanych do uiszczenia należności, o których mowa w art. 6” nie

oznacza, że są oni przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy restrukturyzacyjnej. Nie

można bowiem poprzestać na wykładni językowej przepisu art. 2 pkt 1 tej ustawy.

Istotne znaczenie ma cel ustawy restrukturyzacyjnej określony w jej art. 1 ust. 2, po-

5

legający na doprowadzeniu do poprawy sytuacji finansowej podmiotu i przywrócenia

mu warunków do konkurowania na rynku. Cel ten dostrzegł Naczelny Sąd Admini-

stracyjny w przywołanym wyroku w sprawie II FSK 527/05, stwierdzając, że spółka

cywilna jako ”inny zobowiązany” może się ubiegać o restrukturyzację, o ile nie zo-

stała wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej. Również Sąd Najwyższy w

wyroku z dnia 18 sierpnia 2004 r., III UK 67/04 (OSNP 2005 nr 5, poz. 69), wywiódł,

że niedopuszczalne jest umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie

społeczne przedsiębiorcy, który w dniu złożenia wniosku definitywnie zaprzestał wy-

konywania działalności gospodarczej, w związku z którą powstały te należności.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną odwołujący się Paweł C. wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i

- w obu tych przypadkach zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania kasa-

cyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej restrukturyzacją są objęci

przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzo-

rowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności którzy tracą zdol-

ność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu:

zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów,

spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i

brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Przepis

ten wskazuje, że przepisy ustawy restrukturyzacyjnej obejmują tych przedsiębiorców,

którzy spełniają warunki do udzielenia im pomocy publicznej. W spornym okresie

obowiązywała ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzo-

rowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz.U. Nr 141, poz. 1177 ze zm.,

powoływana dalej jako ustawa o pomocy). W myśl art. 2 ust. 2 pkt 6 tej ustawy jej

przepisy stosuje się do pomocy udzielanej w dowolnej formie, między innymi w for-

mie umorzenia bądź zaniechania ustalania lub poboru należnych od przedsiębiorcy

świadczeń pieniężnych, stanowiących środki publiczne w rozumieniu przepisów o

finansach publicznych, innych niż podatki, albo odraczania lub rozkładania na raty

płatności takich świadczeń. Jedną z form pomocy publicznej udzielanej przedsiębior-

com w rozumieniu powyższej ustawy jest umorzenie (restrukturyzacja) zaległości

6

wobec Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Funduszu Pracy i Funduszu Gwaran-

towanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie przepisów ustawy restrukturyza-

cyjnej, dokonywane w oparciu o przepis art. 4 w związku z art. 6 tej ustawy. Jedno-

cześnie w myśl art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy pomoc publiczna dla przedsiębiorców

stanowi przysporzenie korzyści finansowych określonemu przedsiębiorcy w zakresie

prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, co oznacza, że pomoc publicz-

na, a więc także i ta, która udzielana jest na zasadach ustawy restrukturyzacyjnej,

przysługuje jedynie przedsiębiorcy, który w momencie składania wniosku o pomoc

publiczną (restrukturyzację należności publicznoprawnych) prowadzi działalność

gospodarczą. Celem udzielanej pomocy publicznej w formie umorzenia należności

na zasadach wynikających z ustawy restrukturyzacyjnej nie jest zatem oddłużenie

podmiotów gospodarczych, jest nim natomiast poprawa sytuacji przedsiębiorstw, w

tym przywrócenie płynności finansowej, zdolności kredytowej, stworzenie warunków

dla stabilizacji i rozwoju przedsiębiorstw, przywrócenie długookresowej zdolności

konkurowania na rynku, a tym samym do wzrostu zatrudnienia, a oddłużenie jest

środkiem prowadzącym do tego celu. Taki cel wynika jednoznacznie z uzasadnienia

projektu ustawy restrukturyzacyjnej (http//www.sejm.gov.pl.), które powołuje się także

na to, że ustawa jest adresowana tylko do tych przedsiębiorców, którzy mimo trudnej

sytuacji ekonomicznej mają perspektywy rozwoju i są w stanie określić działania, ja-

kie powinny być zrealizowane w celu ustabilizowania kondycji finansowej oraz dal-

szego rozwoju, a także stwarzają warunki do wzrostu zatrudnienia. Powyższe cele

wskazują także na to, iż pomoc publiczna na warunkach wynikających z ustawy

restrukturyzacyjnej kierowana jest do określonego podmiotu gospodarczego, a więc

należności objęte restrukturyzacją stanowić muszą należności obciążające ten, a nie

jakikolwiek (inny) podmiot gospodarczy. W konkluzji zatem, restrukturyzacją mogą

być objęte należności wymienione w art. 6 ustawy restrukturyzacyjnej wyłącznie

podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Przyjęcie przeciwnej możliwości -

restrukturyzowania należności przedsiębiorcy, który zakończył swoje funkcjonowanie

na rynku - zaprzeczałoby przedstawianym wyżej celom. Za takim rozumieniem celu

restrukturyzacji przemawia także art. 3 ust. 1 ustawy, który stanowi, że nie stosuje

się jej do przedsiębiorców znajdujących się w stanie likwidacji lub upadłości.

Znaczenie przepisu art. 2 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej, zgodnie z którym

ilekroć w ustawie mowa jest o przedsiębiorcy - rozumie się przez to przedsiębiorcę

określonego w art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności

7

gospodarczej mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypo-

spolitej Polskiej będącego podatnikiem, płatnikiem, następcą prawnym lub osobą

trzecią odpowiadającą za zaległości podatkowe albo innego zobowiązanego do uisz-

czenia należności, o których mowa w art. 6, odczytywana musi być w zgodzie z zało-

żeniami ustawodawcy w zakresie pomocy publicznej i wynikającym z tych założeń

celem ustawy restrukturyzacyjnej. Tak więc osobą uprawnioną do złożenia wniosku o

restrukturyzację zaległości związanych ze ściśle określoną działalnością gospodar-

czą jest prowadzący ją przedsiębiorca - w rozumieniu ustawy Prawo o działalności

gospodarczej - będący jednocześnie podatnikiem, płatnikiem w stosunku do tych

zaległości, następca prawny w stosunku do należności (pasywów), które przejął i

który jednocześnie przejmuje dotychczasową działalność w całości lub części (przy-

kładowo pracodawca przejmujący zakład pracy lub jego część w trybie art. 231

k.p.,

spadkobierca kontynuujący działalność gospodarczą spadkodawcy). Jest nim

(przedsiębiorcą) także osoba trzecia, na którą przeniesiono odpowiedzialność za

należności publicznoprawne, która z mocy art. 107 § 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierp-

nia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze

zm.) odpowiada za nie całym swoim majątkiem solidarnie z - co należy podkreślić -

dalej funkcjonującym na rynku podatnikiem. W przypadku tych dwóch ostatnich osób

(następcy prawnego i osoby trzeciej) przepis ten zrównuje ich sytuację z sytuacją

przedsiębiorcy płatnika i podatnika, wyposażając je w uprawnienie do złożenia wnio-

sku o restrukturyzację należności, ale nadal są to należności związane z określoną,

funkcjonującą w obrocie gospodarczym działalnością gospodarczą, podlegającą re-

strukturyzacji, a nie z jakąś inną działalnością, którą aktualnie prowadzi składający

wniosek.

Tak samo przepis ten traktuje „inne osoby zobowiązane do uiszczenia należ-

ności, o których mowa w art. 6”, a więc podmioty, które nie są przedsiębiorcami w

myśl przepisów o działalności gospodarczej, a jednocześnie są podatnikami i płatni-

kami należności publicznoprawnych. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w

wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2005 r., II FSK 527/05,

że „innym zobowiązanym” jest spółka cywilna. Od chwili wejścia w życie ustawy z

dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej, w sposób jednoznaczny

w art. 4 ust. 2 tego aktu prawnego ustawodawca przesądził, że za przedsiębiorcę

należy uważać wspólników spółki cywilnej, a nie samą spółkę. Rozwiązanie to

utrzymano w kolejnym akcie prawnym regulującym podstawy prowadzenia działalno-

8

ści gospodarczej, a mianowicie w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działal-

ności gospodarczej ustawy (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze

zm.), a konkretnie w art. 4 ust. 2 tej ustawy. Natomiast „innym zobowiązanym” nie

jest osoba trzecia, na którą przeniesiono odpowiedzialność za należności publiczno-

prawne, jak przyjął to Sąd Apelacyjny, bo taka osoba jest zdefiniowana w pierwszej

części omawianego przepisu art. 2 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej, jeżeli chociaż w

części przejęła działalność, której restrukturyzacja dotyczy. Nie jest nią tym bardziej

osoba trzecia, która działalności takiej nie przejęła, ponieważ nie jest ona w ogóle

uprawniona do wystąpienia wnioskiem o restrukturyzację.

Podsumowując powyższe, definitywne zakończenie działalności przez pod-

miot gospodarczy powoduje że, po pierwsze, nie ma osoby uprawnionej do wystą-

pienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego (podatnik, płat-

nik czy „inna osoba” - spółka cywilna - zakończyła swój byt w obrocie gospodarczym,

a następca prawny i osoba trzecia, którzy nie przejęli działalności gospodarczej za-

dłużonego przedsiębiorcy, nie mogą zostać uznani za uprawnionego przedsiębiorcę).

Po drugie, zaległe należności publicznoprawne nie mogą zostać objęte restruktury-

zacją, bo nie spełni ona celu założonego przez ustawodawcę. Stanowisko to jest

zgodne z poglądem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia

2004 r., III UK 67/04, zgodnie z którym na podstawie ustawy restrukturyzacyjnej nie-

dopuszczalne jest umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społecz-

ne przedsiębiorcy, który w dniu złożenia wniosku definitywnie zaprzestał wykonywa-

nia działalności gospodarczej, w związku z którą powstały te należności. Zatem

wspólnik spółki cywilnej jest osobą upoważnioną do wystąpienia z wnioskiem o

wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w stosunku do długów publiczno-

prawnych spółki jako przedsiębiorca (osoba trzecia, na którą przeniesiono odpowie-

dzialność za należności publicznoprawne) w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy restruktu-

ryzacyjnej tylko wtedy, jeżeli spółka cywilna nadal prowadzi swoją działalność.

Warunkiem restrukturyzacji wynikającym z art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, mającym

również zastosowanie do należności wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a-c, w tym

zaległości wobec: Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Funduszu Pracy, Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (art. 10a), od którego uzależnia się

umorzenie należności, jest przede wszystkim to, aby były one objęte restrukturyza-

cją. Ustawowy zwrot „objęte restrukturyzacją” oznacza należności spełniające wa-

runki do objęcia ich restrukturyzacją, a jednym z nich jest to, aby były to należności

9

obciążające funkcjonujący podmiot gospodarczy. Niespełnienie tego wymagania

uzasadnia umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego przez organ restrukturyza-

cyjny (organ rentowy) na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 39815

§ 1 k.p.c.

orzekł jak w sentencji.

========================================