III SK 15/08

Sygn. akt III SK 15/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Gersdorf (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka

SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Browarów […] Spółki Akcyjnej

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

o nałożenie kary pieniężnej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 grudnia 2008 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 12 grudnia 2007 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 180 (sto

osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

2

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, dalej jako „pozwany”

lub Prezes Urzędu” decyzją z dnia 28 czerwca 2006 r. nałożył na Browary […] S.A.,

dalej jako „powódka” lub „Spółka” karę pieniężną w kwocie 50.000,00 zł,

stanowiącej równowartość 12.954,00 euro z tytułu nieudzielenia informacji

żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 45 ustawy z dnia 15 grudnia

2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr

244, poz. 2080 ze zm.), dalej jako „ustawa”.

Sąd Okręgowy-Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyrokiem z 10

maja 2007 r. oddalił odwołanie powódki od powyższej decyzji.

Sąd pierwszej instancji ustalił między innymi, że pozwany, działając na

podstawie art. 43 ust. l ustawy, wszczął z urzędu postępowanie wyjaśniające

mające na celu wstępne ustalenie, czy na krajowym rynku sprzedaży piwa

nastąpiło naruszenie przepisów powyższej ustawy. Prezes Urzędu pismem z 22

lutego 2005 r., na podstawie art. 45 ust. l ustawy, wezwał powódkę do nadesłania

danych i informacji mających znaczenie w sprawie, w tym między innymi wielkości

produkcji i sprzedaży piwa w hektolitrach w 2004 r., w terminie 7 dni pod rygorem

sankcji określonych w ustawie, określając w piśmie zakres żądanej informacji, cel

żądania, termin na udzielenie odpowiedzi i pouczenie o sankcjach za nieudzielanie

informacji lub udzielenie informacji nieprawdziwych albo wprowadzających w błąd

(k. 12 akt administracyjnych).

Pismem z 5 grudnia 2005 r. (k. 19-20 akt adm.) powódka oświadczyła

między innymi, że wielkość produkcji i sprzedaży piwa w hektolitrach w 2004 r.

kształtowała się na poziomie poniżej 1% udziału w rynku, co wskazuje na przedział

mieszczący się w granicach błędu statystycznego, zaś wobec znikomego udziału

Spółki w rynku inne szczegółowe informacje wchodzące w zakres informacji

poufnych nie mogą mieć znaczenia dla postępowania antymonopolowego.

Kolejnym pismem Prezes Urzędu wskazał na obowiązek przekazania

wszelkich koniecznych informacji na żądanie pozwanego oraz obowiązek ochrony

tajemnicy przedsiębiorstwa, jakiemu podlegają pracownicy Urzędu, ponownie

wzywając do udzielenia informacji w terminie 3 dni ze wskazaniem na możliwość

3

nałożenia kary pieniężnej w wysokości od 1000 do 50 000 euro. W odpowiedzi

Spółka ponownie wskazała, że nie zawierała żadnych porozumień zakazanych

ustawą, zakazy ustawy nie są adresowane do niej, gdyż zakaz porozumień ma

zastosowanie do przedsiębiorców, których udział w rynku przekracza 5 lub 10%.

Pozwany kolejnym pismem z 18 stycznia 2006 r. wyjaśnił, czego dotyczy

wszczęte postępowanie i wezwał do udzielenia informacji w terminie do 27 stycznia

2006 r. wskazując, iż w wypadku nieudzielania odpowiedzi w tym terminie będzie

wszczęte postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Pismem z 31 stycznia

2006 r. Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko podnosząc, że

żądane informacje są zbędne dla prowadzonego postępowania.

Postanowieniem z 22 lutego 2006 r. Prezes Urzędu wszczął postępowanie o

nałożenie kary o czym poinformował Spółkę wzywając ją jednocześnie do

wskazania wielkości przychodu osiągniętego w 2005 r. Spółka nie udzieliła takiej

informacji.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, bezsporny jest fakt nieudzielenia pełnej

informacji na sformułowane przez Prezesa pytania, mimo wskazania dodatkowego

terminu na udzielenie żądanej informacji i dwukrotnego ponaglenia. Sąd wskazał,

iż wprowadzenie art. 101 ustawy miało na celu zdyscyplinowanie uczestników i

ekonomię postępowania prowadzonego w interesie publicznym, zaś udzielenie

informacji niepełnej należy traktować jako nieudzielenie informacji uzasadniające

nałożenie kary pieniężnej określonej w art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy, stanowiącej

instrument prawny dany organowi administracyjnemu w celu wymuszenia

konkretnych, określonych prawem, zachowań przedsiębiorców.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, z treści art. 45 ust. 2 ustawy, skierowanego

wyłącznie do organu antymonopolowego wynika, że tylko Prezes Urzędu może

stwierdzić, jakie informacje i w jakiej formie są mu niezbędne, zaś przedsiębiorca

nie ma w tym zakresie żadnych uprawnień. Żądane informacje miały stanowić

podstawę do uznania, czy zachodzą przesłanki wszczęcia postępowania

antymonopolowego i to informacje przekazane przez przedsiębiorców, a nie dane z

GUS-u stanowią podstawę do określenia przez pozwanego udziału w rynku.

Wystąpienie uprzedniego naruszenia przepisów ustawy nie stanowi warunku

nałożenia kary, a jedynie ma wpływ na jej wysokość zgodnie z art. 104 ustawy.

4

Odnosząc się do zarzutów kwestionujących wysokość nałożonej kary Sąd

wskazał, że pozwany wziął pod rozwagę, iż po raz pierwszy Spółka naruszyła

przepisy ustawy, z drugiej strony istotny jest fakt, że powódka obowiązku

przekazania informacji nie wykonała, mimo dwukrotnego ponaglenia przez

Prezesa Urzędu. Wymierzona kara stanowi 0,026% kary maksymalnej, zaś Spółka

nie przekazała informacji o osiągniętych przychodach co uniemożliwia ocenę

wpływu wysokości kary na sytuację powoda. Kary mają charakter zarówno

represyjny jak i prewencyjny, a zagrożenie nimi ma zniechęcić przedsiębiorcę do

naruszania obowiązków wynikających z ustawy. Ponadto obowiązek udzielenia

informacji mogących uzasadniać wszczęcie postępowania antymonopolowego

ciąży na wszystkich przedsiębiorcach i ich związkach, nie tylko tych, które są stroną

postępowania antymonopolowego, wszczynanego w interesie publicznym.

Określenie zakresu tych informacji należy do wyłącznych kompetencji Prezesa

Urzędu i nie może być kwestionowane przez przedsiębiorcę.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007 r. oddalił apelację powódki

od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny uznał, że nałożenie na skarżącą kary pieniężnej było

uzasadnione. Prezes Urzędu może zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy nałożyć

na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości stanowiącej

równowartość od 1.000 do 50.000.000 euro, jeżeli przedsiębiorca ten choćby

nieumyślnie nie udzielił informacji żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie

art. 45, bądź udzielił nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji.

Zgodnie zaś z art. 45 ustawy przedsiębiorcy i związki przedsiębiorców są

obowiązani do przekazywania wszelkich koniecznych informacji i dokumentów na

żądanie Prezesa Urzędu, zawierające dane określone w ust. 2, a więc wskazanie

zakresu informacji i okresu, którego dotyczą, wskazanie celu żądania, wskazanie

terminu udzielenia informacji i pouczenie o sankcjach za nieudzielenie informacji

lub za udzielenie informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd. Skoro

zatem Prezes Urzędu wszczął postępowanie wyjaśniające w trybie art. 43 ustawy

mające na celu wstępne ustalenie, czy na rynku sprzedaży piwa nastąpiło

naruszenie przepisów ustawy i wezwał powódkę do nadesłania informacji i danych

mających znaczenie dla ustalenia czy doszło do porozumień, których celem lub

5

skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie lub naruszenie w inny sposób

konkurencji na rynku właściwym, powódka była obowiązana do udzielenia tych

informacji, także w zakresie stanowiącym tajemnicę przedsiębiorstwa. Niewątpliwie

obowiązek z art. 45 ustawy obejmuje tylko udzielenie informacji koniecznych z

uwagi na cel i zakres prowadzonego postępowania wyjaśniającego, jednak w

ocenie Sądu Apelacyjnego żądane w niniejszej sprawie informacje były niezbędne

w świetle przesłanek wskazanych w art. 5 ustawy.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że niewątpliwie powódka nie udzieliła Prezesowi

Urzędu żądanych wyjaśnień i informacji, w szczególności nie można uznać, aby

taką informacją było stwierdzenie, że Spółka nie jest związana żadnym

porozumieniem i nie przysługuje jej pozycja dominująca, zaś wielkość produkcji i

sprzedaży piwa w 2004 r. kształtowała się na poziomie poniżej 1% udziału w rynku,

a żądane szczegółowe informacje wchodzą w zakres informacji poufnych i nie

mogą mieć znaczenia dla postępowania antymonopolowego.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, powódka zajmuje w toku postępowania

sprzeczne stanowiska, wskazując jak w piśmie z 5 grudnia 2005 r., że żądane

informacje są poufne, zaś w apelacji podnosząc, że informacje te, w szczególności

informacja dotycząca wielkości produkcji są powszechne i zostały upublicznione.

Błędnie także powódka powołuje się na treść art. l ustawy podnosząc, iż nie

posiada pozycji dominującej na rynku. Jej udział w rynku piwa nie przekracza 5%,

wobec czego zakazy ustawy nie są do niej adresowane.

Sąd Apelacyjny wskazał, że z treści art. l ustawy wynika, iż jej celem jest

ochrona konkurencji na rynku oraz ochrona przedsiębiorców i konsumentów, zaś

zawarta w art. 4 ustawy definicja przedsiębiorcy nie ogranicza stosowania

przepisów ustawy tylko do przedsiębiorców mających pozycję znaczącą czy

dominującą na rynku. Oczywiście, przesłanką wszczęcia określonych w ustawie

procedur jest ustalenie takiej pozycji, ale wynikający z art. 5 zakaz porozumień,

których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie lub naruszenie w

inny sposób konkurencji na rynku właściwym kierowany jest do wszystkich

przedsiębiorców, z wyjątkami określonymi w art. 6 ustawy, a więc porozumień

zawieranych między konkurentami, których łączny udział w rynku w roku

kalendarzowym poprzedzającym zawarcie porozumienia nie przekracza 5 % lub

6

porozumień zawieranych między przedsiębiorcami działającymi na różnych

szczeblach obrotu, których łączny udział w rynku w roku kalendarzowym

poprzedzającym zawarcie porozumienia nie przekracza 10 %. Dla ustalenia

łącznego udziału przedsiębiorców zawierających zakazane porozumienia

konieczne jest więc ustalenie udziału w rynku każdego przedsiębiorcy i łącznego

udziału przedsiębiorców, którzy porozumienie zawarli. Ustalenie zaś powiązań

kapitałowych oraz listy akcjonariuszy lub wspólników posiadających co najmniej 5%

głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy lub zgromadzeniu wspólników jest

niezbędne dla ustalenia, czy doszło do porozumień określonych w art. 5 ustawy.

Ustawodawca zakazując porozumień ograniczających konkurencję definiuje pojęcie

porozumienia w sposób przykładowy w art. 4 pkt 4 lit. b wskazując, że mogą to być

uzgodnienia dokonywane w jakiejkolwiek formie przez dwóch lub więcej

przedsiębiorców lub ich związki. Oznacza to, że definicja przyjęta przez

ustawodawcę odbiega od cywilistycznego rozumienia pojęcia porozumienia w tym

sensie, że została zakreślona szeroko pozwalając przyjąć za porozumienia

uzgodnienia, a zatem wszelkie formy skoordynowanych działań, które zmierzają do

naruszenia konkurencji - czy przez wyeliminowanie, czy ograniczenie. Istotą tej

formy porozumienia jest koordynacja zachowań przedsiębiorców nie w drodze

nałożenia prawnie wiążącego obowiązku wspólnego działania, lecz przez

świadome wskazanie sposobu współdziałania, którego celem lub skutkiem jest

ograniczenie konkurencji.

Za bezzasadny Sąd Apelacyjny uznał także zarzut, iż w prowadzonym

wcześniej postępowaniu taka forma odpowiedzi jak udzielona obecnie została

uznana za właściwą. Ta kwestia nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy

niniejszej, gdyż ocena niezbędności żądanych informacji oraz czy odpowiedź

udzielona przez skarżącą zawiera żądane informacje i wyjaśnienia podlega ocenie

na podstawie przesłanek postępowania wyjaśniającego prowadzonego obecnie

przez Prezesa Urzędu. Sąd Apelacyjny nie znalazł także podstaw do uznania

wysokości nałożonej na skarżącą kary za nadmierną. Niewątpliwie określając

wysokość kary Prezes Urzędu kierował się wytycznymi zawartymi w art. 104

ustawy nakazującymi uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności

uprzedniego naruszenia przepisów ustawy. Nie ma podstaw do uznania, iż

7

powyższy przepis nie pozwala na nałożenie kary w wypadku pierwszego

naruszenia przepisów ustawy, ponadto przed nałożeniem kary pozwany trzykrotnie

zwracał się do powódki o udzielenie informacji wskazując na możliwość

zastosowania sankcji z art. 101 ustawy, zaś nie udzielenie przez powódkę, mimo

wezwania, informacji o osiągniętych przychodach uniemożliwiło ocenę wpływu

wysokości kary na sytuację skarżącej. Sąd Apelacyjny uznał za bezzasadny także

zarzut nie uwzględnienia wysokości kar nakładanych na inne podmioty. Wysokość

kary jest w każdym przypadku oceniana indywidualnie w oparciu o kryteria z art.

104 ustawy, zatem sama wysokość kary nakładanej na inne podmioty bez

uwzględnienia przesłanek ustalenia jej wysokości zależnych od okoliczności

konkretnego naruszenia przepisów ustawy, nie może wpływać na wysokość

nałożonej na skarżącą.

Powódka zaskarżyła powyższy wyrok w całości skarga kasacyjną, w której

zarzuciła 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na

wynika sprawy, a mianowicie: a) art. 385 k.p.c. poprzez oddalenie apelacji , mimo

że apelacja powoda była uzasadniona, b) art. 386 § 1 k.p.c. poprzez jego

niezastosowanie i oddalenie apelacji, mimo że apelacja była uzasadniona, c) art.

328 § 2 k.p.c. poprzez niewyjaśnienie, dlaczego Sąd Apelacyjny uznał, że

bezsporne jest, iż powódka nie udzieliła w zakreślonym terminie pełnej odpowiedzi

na żądanie Prezesa Urzędu oraz że informacja o wielkości produkcji i sprzedazy

piwa w roku 2004 podana jako udział w rynku poniżej 1% krajowego rynku piwa nie

była wystarczająca i konieczne było określenie tych wielkości w hektolitrach, a

także dlaczego wysokość kary została ustalona we właściwy sposób bez

odniesienia się do kary w kwocie 1.000 euro nałożonej w postępowaniu

prowadzonym przeciwko T. oraz w sprawie przeciwko L., 2) naruszenie prawa

materialnego, a mianowicie: a) art. 45 ust. 1 w związku z art. 45a oraz z art. 1

ustawy poprzez ich błędną wykładnię wskutek uznania, że powód nie udzielił

koniecznej informacji w rozumieniu art. 45 ust. 1 ustawy na żądanie pozwanego, b)

art. 101 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy poprzez uznanie zasadności

nałożenia kary pieniężnej wskutek uznania, że powód nie udzielił informacji o

wielkości produkcji i sprzedaży piwa oraz uznania, że wysokość nałożonej kary jest

odpowiednia przy założeniu, że powód nie udzielił żądanej informacji.

8

Wskazując na powyższe powódka wniosła o zmianę wyroku Sądu

Apelacyjnego w całości i uchylenie decyzji pozwanego z dnia 28 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Oczywiście nietrafny jest zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 328

§ 2 k.p.c. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego zarzut

naruszenia art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. może stanowić

usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wtedy, gdy uzasadnienie

zaskarżonego wyroku nie posiada wszystkich koniecznych elementów bądź

zawiera tak oczywiste braki, które uniemożliwiają kontrolę kasacyjną (por. np.

orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC

1999 r. Nr 4, poz. 83, oraz z dnia 8 października 1997 r., I CKN 312/97, z dnia 19

lutego 2002 r., IV CKN 718/00, z dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 11862/00, z dnia

20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, z dnia 22 maja 2003 r., II CKN 121/01, z dnia 9

marca 2006 r., I CSK 147/2005). Takich zaś zarzutów z pewnością nie można

postawić uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego. Przeciwnie, Sąd

Apelacyjny przedstawił szczegółową i wyczerpującą argumentacje prawną

nakazująca przyjąć, że powódka nie udzieliła informacji żądanej przez pozwanego

na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy. Świadczy o tym sama treść skargi kasacyjnej, w

której powódka kwestionuje tę argumentację, co nie byłoby możliwe, gdyby

uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełniało wymagań z art. 328 § 2 k.p.c.

Oczywiście nietrafny jest zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu

art. 45 ust. 1 ustawy. Przepis ten nakłada na przedsiębiorców obowiązek

„przekazywania wszelkich koniecznych informacji i dokumentów na żądanie

Prezesa Urzędu”. Prezes Urzędu może żądać takich informacji zarówno wtedy, gdy

prowadzi postępowanie antymonopolowe przeciwko konkretnemu przedsiębiorcy

(przedsiębiorcom), jak i wówczas, gdy prowadzi postępowanie wyjaśniające.

Postępowanie takie może dotyczyć określonej gałęzi gospodarki (np. rynku piwa).

Służy uzyskaniu lub potwierdzeniu przez Prezesa Urzędu informacji wskazujących

na naruszenie przepisów ustawy. Przepis art. 45 ust. 1 ustawy nakazuje

9

przedsiębiorcom przekazanie Prezesowi Urzędu tych informacji, których zażąda,

jednakże pod warunkiem, że informacje te są konieczne. Ocena, czy informacja

jest konieczna należy do uznania Prezesa Urzędu, który powinien jednakże

kierować się w tym zakresie wymaganiami interesu publicznego, w tym celem i

przedmiotem prowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz powinien

uzasadnić, dlaczego żąda określonych informacji. Skierowane do przedsiębiorcy

żądanie przekazania informacji powinno zawierać elementy wymienione w art. 45

ust. 2 ustawy. Przedsiębiorca, od którego Prezes Urzędu zażądał przekazania

informacji, które uznał za konieczne i wskazał zakres informacji, okres którego

dotyczą oraz cel żądania, jest obowiązany udzielić takiej informacji. Nie jest

natomiast uprawniony do odmowy przekazania żądanych informacji z

uzasadnieniem, że jego zdaniem informacje te nie są konieczne w rozumieniu art.

45 ust. 1 ustawy. Tymczasem, powódka w niniejszej sprawie uporczywie

odmawiała przekazania informacji między innymi o wielkości produkcji i sprzedaży

piwa w hektolitrach w 2004 r., mimo że udzielenie takiej informacji nie wymagało od

powódki zaangażowania nieproporcjonalnych środków na jej sporządzenie.

Więcej, przekazanie takiej w istocie nieskomplikowanej informacji było niewątpliwie

łatwiejsze i prostsze niż informacja o tym, że udział powódki na krajowym rynku

piwa kształtuje się poniżej 1%. Sporządzenie rzetelnej informacji o udziale powódki

w krajowym rynku piwa wymagało z pewnością podjęcia wielu dodatkowych

czynności i starań, innych niż tylko proste zestawienie danych dotyczących

wielkości produkcji i sprzedaży piwa przez powódkę w 2004 roku. Ponadto,

określenie udziału powódki w krajowym rynku piwa w 2004 roku byłoby niemożliwe,

gdyby powódka nie znała wielkości własnej produkcji i sprzedaży piwa w

hektolitrach w 2004 roku.

Prowadzi to do konkluzji, że przekazanie przez powódkę informacji

dotyczącej jedynie udziału powódki w krajowym rynku piwa w 2004 roku nie czyniło

zadość obowiązkowi przekazania informacji o wielkości produkcji i sprzedaży piwa

w hektolitrach w 2004 r., powódka nie dostarczyła Prezesowi Urzędu takich

informacji, jakich od niej zażądał.

Nie jest trafny zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 101

ust. 2 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym Prezes Urzędu może nałożyć na

10

przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości stanowiącej równowartość od 1.000 do

50.000.000 euro, jeżeli przedsiębiorca ten choćby nieumyślnie nie udzielił informacji

żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 45, bądź udzielił

nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji.

Z bezspornych ustaleń i ich prawidłowej oceny prawnej dokonanej przez Sad

Apelacyjny wynika, że powódka nie udzieliła informacji żądanych przez

pozwanego, co zobowiązywało Prezesa Urzędu do nałożenia na powódkę kary

pieniężnej. Pogląd wyrażony implicite w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakoby

kara ta nie mogła być wymierzana w toku postępowania wyjaśniającego, jest

oczywiście bezzasadny. Z treści przepisu art. 102 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 45

ustawy wynika bowiem jednoznacznie, że kara ta jest nakładana za niewykonanie

ustawowego obowiązku przekazania koniecznych informacji na żądanie Prezesa

Urzędu, który z takimi żądaniami może występować także w ramach postępowania

wyjaśniającego. Pozbawienie Prezesa Urzędu uprawnienia do żądania od

przedsiębiorcy udzielenia koniecznych informacji w toku postępowania

wyjaśniającego, poważałoby sens i skuteczność ustawowego modelu ochrony

konkurencji i konsumentów. Ratio legis przepisu art. 45 ustawy polega na

umożliwieniu Prezesowi Urzędu należytego wykonywania przyznanych mu przez

prawo kompetencji, w szczególności prawidłowego prowadzenia postępowań

uregulowanych ustawą. Podstawę faktyczną wielu tych postępowań stanowią

bowiem informacje, jakie Prezes Urzędu może uzyskać jedynie od przedsiębiorców.

Całkowicie nieuprawniony jest pogląd powódki, jakoby przy wymierzaniu

kary pieniężnej za nieudzielenie żądanych przez pozwanego informacji, należało

uwzględniać wysokość kar pieniężnych nałożonych na innych przedsiębiorców w

ramach postępowań antymonopolowych, w tym w sprawie przeciwko T. S.A. i w

sprawie przeciwko L . Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w

art. 102 ust. 2 pkt 2 ustawy, uwzględnia w szczególności okres, stopień (wagę) oraz

okoliczności naruszenia przez przedsiębiorcę przepisu art. 45 ust. 1 ustawy (art.

104 ustawy). Wysokość kary jest zatem w każdym wypadku określana

indywidualnie, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnego naruszenia ustawy. Na

wymiar kary pieniężnej nie ma natomiast bezpośredniego wpływu wysokość kar

11

pieniężnych nakładanych na innych przedsiębiorców za uprzednie naruszenie

przepisów ustawy.

Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.