II PK 98/08

Wyrok z dnia 15 grudnia 2008 r.

II PK 98/08

Sąd Najwyższy nie orzeka o zwrocie spełnionego świadczenia (art. 415

k.p.c.) w razie uchylenia wyroków i przekazania sprawy innemu organowi na

podstawie art. 464 § 1 i art. 39815

§ 1 k.p.c.

Przewodniczący SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec, Sędziowie SN:

Zbigniew Korzeniowski, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia

2008 r. sprawy z powództwa Włodzimierza G. przeciwko Skarbowi Państwa - Woje-

wódzkiemu Sztabowi Wojskowemu w P. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej

strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2007 r.

[...]

1) u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu Rejono-

wego w Poznaniu z dnia 29 października 2007 r. [...];

2) zniósł postępowanie przed Sądami pierwszej i drugiej instancji;

3) przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sztabowi Wojskowemu w P. do rozpo-

znania;

4) odrzucił wniosek skarżącego o nakazanie powodowi zwrotu spełnionego na

jego rzecz świadczenia,

5) zasądził od Włodzimierza G. na rzecz Skarbu Państwa reprezentowanego

przez Wojewódzki Sztab Wojskowy w P. zastępowanego przez Prokuratorię Gene-

ralną Skarbu Państwa 900 (dziewięćset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyj-

nego.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 29 października 2007 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Poznaniu zasądził od pozwanego Skarbu Państwa - Wojewódz-

kiego Sztabu Wojskowego w P. na rzecz powoda Włodzimierza G. kwotę 20.499,23

2

zł tytułem skapitalizowanych odsetek od wypłaconych powodowi nieterminowo na-

leżności wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 września 2007 r.

Sąd Rejonowy ustalił, że decyzją z dnia 26 listopada 2002 r. dowódca P.

Okręgu Wojskowego wypowiedział powodowi ze skutkiem na dzień 30 listopada

2003 r. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z uwagi na likwidację zaj-

mowanego stanowiska i odmowę przyjęcia niższego stanowiska służbowego. W dniu

zwolnienia ze służby powodowi wypłacono ekwiwalent za niewykorzystany urlop wy-

poczynkowy (2.608,90 zł brutto) i odprawę wojskową (10.286,52 zł brutto). Po usta-

niu stosunku służbowego powód pobierał w okresie od 1 grudnia 2003 r. do 31 maja

2006 r. emeryturę wojskową. Na skutek wystąpienia Włodzimierza G., decyzją z dnia

25 kwietnia 2006 r., Dowódca Wojsk Lądowych stwierdził nieważność decyzji Do-

wódcy P. Okręgu Wojskowego z dnia 26 listopada 2002 r. wypowiadającej powodowi

stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, jako wydanej z rażącym narusze-

niem prawa. Uposażenie powoda za okres od dnia 1 grudnia 2003 r., czyli zwolnienia

ze służby do 31 maja 2006 r., czyli powrotu do służby, wynosi łącznie 70.308,19 zł

brutto. Wypłacono powodowi także uposażenie pomniejszone o równowartość wy-

płaconej mu odprawy oraz ekwiwalentu za urlop. Powód nie wyrażał zgody na to po-

trącenie. Odsetki ustawowe od uposażenia powoda należnego za poszczególne

miesiące w okresie od grudnia 2003 r. do maja 2006 r., od ich wymagalności do 11

września 2007 r. wynoszą łącznie 20.499,23 zł.

Sąd Rejonowy uznał, że unieważnienie decyzji z dnia 26 listopada 2002 r.

wywołało skutek ex tunc, co oznacza, że sytuację prawną powoda należy traktować

tak, jakby nie wypowiedziano mu stosunku służbowego zawodowej służby wojsko-

wej. W rezultacie powód nabywał uprawnienia do wszystkich świadczeń wynikają-

cych z pozostawania w tej służbie - w terminach i na zasadach jak miałoby to miej-

sce, gdyby służbę rzeczywiście pełnił. Skoro należne powodowi świadczenia stawały

się wymagalne od dnia następnego po dniu stanowiącym termin ich płatności, to wy-

płacenie ich wszystkich łącznie dopiero w dniu zwolnienia powoda ze służby stano-

wiło spełnienie świadczeń po terminie ich wymagalności. Kwestię odsetek w razie

zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których stanowi art. 73 ustawy o

służbie wojskowej żołnierzy zawodowych reguluje art. 75 ust. 3 tej ustawy, natomiast

w odniesieniu do nagród rocznych - art. 481 § 1 k.c. Powołując się na pogląd wyra-

żony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., III PZP 1/05 (OSNP

2006 nr 15-16, poz. 227), Sąd Rejonowy wskazał, że do świadczeń należnych funk-

3

cjonariuszowi służb mundurowych znajdują zastosowanie przepisy prawa cywilnego

dotyczące niewykonania zobowiązań pieniężnych w zakresie uprawnienia do odse-

tek w wysokości ustawowej. Przepis art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnie-

rzy zawodowych stanowi o zwłoce dłużnika, a zatem o opóźnieniu zawinionym. Wy-

danie decyzji administracyjnej dotkniętej wadą nieważności jest okolicznością zawi-

nioną przez podmiot decyzję tę wydający, za którą strona pozwana ponosi odpowie-

dzialność. Natomiast wypłacenie powodowi za ten sam okres zarówno uposażenia

przysługującego przez okres roku po zwolnieniu ze służby, a następnie świadczenia

emerytalnego, nastąpiło na podstawach prawnych odmiennych od podstawy wypłaty

uposażenia za okres pełnienia służby. Ponadto emerytura została wypłacona przez

Wojskowe Biuro Emerytalne, a więc inną niż strona pozwana jednostkę organizacyj-

ną.

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2007 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił apela-

cję strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego podzielającego podstawę fak-

tyczną oraz jego ocenę prawną.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez stronę pozwaną reprezentowaną

.przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa.

W skardze kasacyjnej opartej na obydwu podstawach (art. 3983

§ 1 k.p.c.) za-

rzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik

sprawy: a) art. 379 pkt 1 k.p.c. w związku z art. 2 § 3 k.p.c., art. 8 ust. 1 i art. 75 ust.

3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz art. 9 ust. 3a i ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia

1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr

76, poz. 693 ze zm.), przez rozpoznanie sprawy, pomimo że droga sądowa była nie-

dopuszczalna, co przesądza o nieważności postępowania; b) art. 464 § 1 k.p.c. w

związku z art. 2 § 3 k.p.c., art. 8 ust. 1 i art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003

r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz z art. 9 ust. 3a i ust. 4 ustawy z

dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych, przez brak posta-

nowienia o przekazaniu sprawy do Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu

w celu wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie; c) art. 378 § 1 k.p.c. w

związku z art. 379 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 476 § 1 k.p.c. i art. 47 § 3 k.p.c., przez

nieuchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji, pomimo że zachodziła nieważność

postępowania z uwagi na rozpoznanie sprawy, która nie jest sprawą pracowniczą, w

składzie z udziałem ławników - sprzecznym z przepisami prawa; 2) naruszenie prawa

4

materialnego, to jest: - art. 3 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy nie-

zawodowych oraz art. 72 ust. 2 i art. 81 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że należne jest upo-

sażenie za okres, w którym żołnierz zawodowy nie pełnił służby, i w konsekwencji

naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych oraz art. 81

ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez niewłaściwe zasto-

sowanie polegające na przyjęciu, że termin zapłaty poszczególnych miesięcznych

uposażeń następował na początku kolejnych miesięcy pozostawania w stosunku

służbowym; - art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz

art. 9 ust. 3a ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych, przez błędną wykładnię

polegającą na przyjęciu, że należne są odsetki ustawowe od świadczenia niewyma-

galnego, tj. takiego którego wypłaty nie można się było domagać tak w postępowaniu

sądowym, jak i administracyjnym, i w konsekwencji naruszenia art. 81 ust. 1 ustawy

o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 7 ust. 1 ustawy o uposażeniu

żołnierzy niezawodowych, przez ich zastosowanie; - art. 75 ust. 3 ustawy o służbie

wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 9 ust. 3a ustawy o uposażeniu żołnierzy

niezawodowych, przez niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu i

uznaniu, że w sytuacji, gdy ostateczna decyzja administracyjna w sprawie wypowie-

dzenia stosunku służbowego funkcjonowała w obrocie prawnym, organ wojskowy

pozostawał w zwłoce w zakresie obowiązku wypłaty uposażenia powodowi; - art. 5

k.c. w związku z art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i

art. 9 ust. 3a ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych, przez ich niezastoso-

wanie i nieuwzględnienie, że żądanie przez powoda, który otrzymał niemal podwójną

wartość uposażenia, odsetek za nieterminowo wypłacone uposażenie, stanowi nad-

użycie prawa podmiotowego i tym samym powinno zostać oddalone.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie

sprawy do rozpatrzenia przez Wojewódzki Sztab Wojskowy w Poznaniu na drodze

administracyjnej, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz wyro-

ku Sądu pierwszej instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku przez od-

dalenie powództwa, a także - co do każdego z wniosków - o zasądzenie kosztów

postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podstaw kasacji podniesiono, że nie budzi wątpliwości, iż

sprawy o odsetki są sprawami cywilnymi, jednakże stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy

5

o służbie żołnierzy zawodowych oraz art. 9 ust. 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy nie-

zawodowych droga sądowa w tych sprawach została wyłączona (art. 2 § 3 k.p.c.). W

obu ustawach kwestia odsetek została unormowana wprost, a tym samym stanowi

sprawę, „o której mowa w ustawie” i w rezultacie powinna zostać załatwiona decyzją

właściwego organu wojskowego. Skarżący powołał się w tym zakresie również na

uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2007 r., III CZP 106/07.

Ponadto, „w przypadku przekazania sprawy do rozpoznania na drodze admini-

stracyjnej lub wydania wyroku reformatoryjnego”, skarga kasacyjna zawiera wniosek

- z powołaniem jako jego podstawy art. 39813

zdanie 2 k.p.c. w związku z art. 415

k.p.c. lub art. 39816

§ 2 k.p.c. w związku z art. 415 k.p.c. - o nakazanie powodowi

zwrotu spełnionego na jego rzecz świadczenia w wysokości 21.332,40 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wynikające z rozpatrywanej skargi zasadnicze zagadnienie prawne dotyczy

dopuszczalności drogi sądowej w rozumieniu art. 199 § 1 k.p.c. w sprawie, w której

przedmiotem jest roszczenie żołnierza zawodowego o wypłatę odsetek ustawowych.

Takie samo zagadnienie prawne zostało już poprzednio przez Sąd Najwyższy rozpo-

znane w sprawach o przedmiocie podobnym do przedmiotu sprawy niniejszej - wyro-

kiem z dnia 2 lipca 2008 r., II PK 10/08 oraz wyrokiem z dnia 25 września 2008 r., II

PK 55/08 (także w sprawie II PK 8/08, OSNP 2009, nr 23-24, poz. 306). W każdej z

tych spraw Sąd Najwyższy stwierdził, że w sprawie o odsetki należne żołnierzowi

zawodowemu na podstawie art. 9 ust. 3a ustawy z 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu

żołnierzy niezawodowych, a od 1 lipca 2004 r. - na podstawie art. 75 ust. 3 ustawy o

służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, niedpuszczalna jest droga sądowa przed

sądem powszechnym. W konsekwencji ustalonego - jak wyżej - stanu prawnego Sąd

Najwyższy uchylił wydane w powyższych sprawach wyroki sądów powszechnych, w

pierwszej i drugiej instancji i przekazał sprawę do rozpoznania w postępowaniu ad-

ministracyjnym właściwym do tego Wojewódzkim Sztabom Wojskowym.

Wobec tego, że Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą

podziela przesłanki, pogląd prawny i konsekwencję rozstrzygniętego już zagadnienia

prawnego w orzecznictwie Sądu Najwyższego, przedstawienie stanowiska w tym

zakresie można ograniczyć do podkreślenia kwestii najistotniejszych.

6

W związku z powoływaniem się w podstawie prawnej wyroku Sądu pierwszej

instancji, podzielonej przez Sąd drugiej instancji na uchwałę składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r. III PZP 1/05 (OSNP 2006 nr 15-16,

poz. 227), trzeba zauważyć, że uchwała ta rozstrzyga tylko o podstawie prawnej i

cywilnoprawnym charakterze roszczenia odsetkowego.

Od 1 lipca 1999 r. prawo żołnierza zawodowego do odsetek od zaległego

uposażenia i innych należności pieniężnych zostało określone w art. 9 ust. 3a ustawy

z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr

76, poz. 693 ze zm., zwanej od dnia 1 lipca 2004 r. „ustawą o uposażeniu żołnierzy

niezawodowych”), wprowadzonym ustawą z dnia 7 maja 1999 r. o zmianie ustawy o

powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o

uposażeniu żołnierzy (Dz.U. Nr 50, poz. 500). Zgodnie z tym przepisem, w razie

zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzowi przysłu-

gują odsetki ustawowe. W myśl art. 9 ust. 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy, znajdują-

cym w sprawie zastosowanie do dnia 30 czerwca 2004 r., od decyzji wydanych przez

organy wojskowe w sprawach określonych w ust. 1 (stanowiącym, że roszczenia z

tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z

upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne), żołnierz

może wnieść, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia mu decyzji, odwołanie do

organu wojskowego wyższego stopnia na zasadach określonych w Kodeksie postę-

powania administracyjnego, a także skargę do sądu administracyjnego. Oznacza to,

że ze wskazaną datą ustanowiono prawo do domagania się przez żołnierza zawo-

dowego niewypłaconego w terminie uposażenia oraz innych należności pieniężnych

wraz z odsetkami, przy czym zarówno dla dochodzenia należności głównej jak i

ubocznej przewidziano ten sam tryb postępowania administracyjnego. Z dniem 1

lipca 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej

żołnierzy zawodowych. W myśl art. 75 ust. 3 tej ustawy, w razie zwłoki w wypłacie

uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu

przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pie-

niężna stały się wymagalne. Przepis art. 73 ustawy za inne należności pieniężne

uznaje między innymi dodatkowe uposażenie roczne, które zastąpiło dotychczasowe

nagrody roczne (ust. 1 pkt 2) oraz należności związane ze zwolnieniem z zawodowej

służby wojskowej (ust. 1 pkt 9). Zgodnie z art. 8 ust. 1, od decyzji wydanych przez

właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może

7

wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w ustawie

- Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 98,

poz. 1071 ze zm.) i - z zastrzeżeniem ust. 2 - skargę do właściwego sądu admini-

stracyjnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kwestię właściwości w sprawach określonych w rozdziale 5 ustawy zatytułowanym

„uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych” określa art. 104,

przekazując je do kompetencji wymienionych w tym przepisie właściwych organów

wojskowych. Przytoczonych uregulowań nie można interpretować w ten sposób, że

właściwość organów wojskowych ograniczona została do przypadków, w których

przepisy ustawy wyraźnie przewidują wydanie decyzji. Ich analiza prowadzi do wnio-

sku, że właściwość organów wojskowych obejmuje unormowane w ustawie i wyni-

kające ze stosunku służbowego żołnierza zawodowego sprawy, rozumiane jako

roszczenia wywodzone z praw ustanowionych w przepisach ustawy. W sprawach

tych żołnierz zawodowy może wnieść od decyzji organu wojskowego skargę do sądu

administracyjnego, z wyłączeniem jedynie spraw wymienionych wyczerpująco w art.

8 ust. 2 ustawy. Zatem zarówno roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych

należności pieniężnych jak i z tytułu odsetek należą do kompetencji właściwego

organu wojskowego, który zobowiązany jest do wydania w tym przedmiocie stosow-

nej decyzji. Decyzja ta podlega z kolei zaskarżeniu w trybie określonym w art. 8 ust.

1 ustawy. Podobna interpretacja została zaprezentowana w uchwale składu siedmiu

sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2006

r., I OPS 3/06 (ONSA/WSA 2006 nr 3, poz. 69), w uzasadnieniu której podkreślono,

że wynikające ze stosunku służbowego żołnierza zawodowego sprawy o uposażenie

są sprawami, w których żołnierz zawodowy może wnieść skargę do właściwego sądu

administracyjnego (art. 8 ust. 1 ustawy). Pogląd ten jest również zbieżny z zapre-

zentowanym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2007 r., III CZP

106/07 (Lex nr 319935), w której stwierdzono, że roszczenia żołnierzy zawodowych o

wypłatę odsetek należnych na podstawie wymienionych wyżej przepisów, podlegają

rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym. Zgodzić się również należy z wyra-

żonym w tej uchwale poglądem, że wyłączenie sporów tego rodzaju spod kompeten-

cji sądów powszechnych nie uniemożliwi skutecznego dochodzenia przez uprawnio-

nych przysługujących im praw, skoro sprawy te zostały poddane mocą przepisu

8

szczególnego kontroli sądowej realizowanej przez sądy administracyjne (art. 2

k.p.c.).

Konsekwentnie do zasadności podstawy skargi kasacyjnej zarzucającej rozpo-

znanie sprawy przez Sądy obu instancji pomimo niedopuszczalności drogi sądowej,

podlegał uwzględnieniu - na podstawie art. 39819

zdanie pierwsze w związku z art.

391 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. - wniosek skargi o uchylenie wyroków Sądów pierw-

szej i drugiej instancji i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Szta-

bowi Wojskowemu w P. Ponadto, mając na uwadze, że postępowanie sądowe było

dotknięte nieważnością z powodu niedopuszczalności drogi sądowej (art. 379 pkt 1

k.p.c.), na podstawie art. 386 § 2 k.p.c. podlegającym odpowiedniemu zastosowaniu

(art. 39821

k.p.c.), należało znieść całe dotknięte nieważnością postępowanie są-

dowe.

Nie podlegał natomiast merytorycznemu rozpoznaniu zawarty w skardze kasa-

cyjnej wniosek o nakazanie powodowi zwrotu spełnionego na jego rzecz świadcze-

nia. Jeżeli bowiem - jak to wyżej wyjaśniono - sprawa dotycząca jej przedmiotu zwią-

zanego z roszczeniem żołnierza zawodowego o odsetki ustawowe podlega rozpo-

znaniu w postępowaniu administracyjnym, to także w tym postępowaniu należy roz-

strzygać o roszczeniach ściśle związanych z przedmiotem sprawy (zwrocie świad-

czenia spełnionego na poczet dochodzonego roszczenia). Najogólniej te kwestię

wyjaśniając można wskazać na połączenie wniosku o zwrot spełnionego świadczenia

z kwestionowaniem zasadności roszczenia, które tym świadczeniem zostało zaspo-

kojone, jak twierdzi strona pozwana - bezpodstawnie. W tej sytuacji nie można by-

łoby rozpatrzyć wniosku o zwrot spełnionego świadczenia w zupełnym oderwaniu od

rozpoznania zasadności dochodzonego w sprawie roszczenia, co - o czym była już

mowa - nie należy do drogi sądowej.

Nie ma racji skarżący powołując jako podstawę swego wniosku art. 39816

k.p.c., gdyż przepis ten nie odnosi się do sytuacji procesowej sprawy niniejszej. We-

dług tego przepisu zastosowanie art. 415 k.p.c. następuje w sytuacji, gdy Sąd Naj-

wyższy uwzględniając materialnoprawną podstawę skargi kasacyjnej uchyla zaskar-

żony wyrok i orzeka co do istoty sprawy. Uwzględniony zasadniczy wniosek skargi o

uchylenie wyroków i przekazanie sprawy do rozpoznania właściwemu organowi ad-

ministracyjnemu w żaden sposób nie ma charakteru orzeczenia co do istoty sprawy.

Jeżeli natomiast chodzi o drugą ze wskazanych w skardze podstaw wniosku o

nakazanie zwrotu spełnionego świadczenia (art. 39819

k.p.c.), to trzeba zauważyć, że

9

określone w tym przepisie odpowiednie stosowanie art. 415 k.p.c. dotyczy takiego

orzeczenia, którym Sąd Najwyższy uchyla wydane w sprawie wyroki oraz odrzuca

pozew lub umarza postępowanie. Chodzi tu o takie sytuacje procesowe (odrzucenie

pozwu, umorzenie postępowania), które definitywnie kończą postępowanie w danej

sprawie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, na podstawie art. 464 § 1 k.p.c., nie

miało miejsca odrzucenie pozwu (ani umorzenie postępowanie) ale przekazanie

sprawy do rozpoznania przez właściwy do tego organ. Postępowanie w sprawie nie

zostało zakończone na skutek orzeczenia Sądu Najwyższego. Stosownie bowiem do

art. 464 § 2 k.p.c. roszczenie procesowe (wniesienie do sądu pozwu) „wywołuje

skutki jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa”. Wniesienie do sądu pozwu

uzyskało znaczenie prawnoprocesowe wniesienia odpowiedniego wniosku do wła-

ściwego organu. Nie ma podstaw do stosowania art. 415 k.p.c. (art. 39819

zdanie

drugie) do orzeczenia przez Sąd Najwyższy o przekazaniu sprawy do rozpoznania w

postępowaniu administracyjnym.

========================================