I CSK 309/08

Sygn. akt I CSK 309/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSA Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa LIF S.A.

przeciwko "S." S.A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 stycznia 2009 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 19 lutego 2008 r.,

oddala skargę kasacyjną i odstępuje od obciążenia pozwanej

obowiązkiem ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego z

dnia 26 marca 2007 r. w punkcie I w ten sposób, że przyznaną powódce nakazem

2

zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 24 stycznia 2006 r. kwotę 846 764,24 zł

obniżył do kwoty 546 464,24 zł, oddalił apelację w pozostałej części i zniósł

wzajemnie koszty postępowania za drugą instancję.

Rozstrzygnięcie to oparł na podzielonych i uznanych za własne, następujących

ustaleniach Sądu Okręgowego.

Powódka i poprzednik prawny pozwanej zawarli w dniu 31 grudnia 1999 r. umowę

leasingu palownicy „Casagrande” na okres do 31 grudnia 2004 r. i dla

zabezpieczenia wykonania jej, leasingobiorca wręczył leasingodawcy weksel

własny in blanco oraz deklarację wekslową, z której wynikało, że weksel miał

stanowić zabezpieczenie wierzytelności wynikających z tej umowy.

W czasie trwania umowy pojawiły się wątpliwości dotyczące tego, kto jest

wierzycielem w odniesieniu do ustalonych w umowie opłat leasingowych, co było

powodem uzyskania przez pozwaną zezwolenia na wpłacenie do depozytu

sądowego sumy 1 811 426 zł, która następnie została wypłacona powódce.

W oparciu o dokonane przez siebie rozliczenie zobowiązań pozwanej, powódka

wypełniła weksel na kwotę 1 716 735 zł i wezwała pozwaną do wykupienia go.

Odmowę zapłaty pozwana uzasadniła tym, że spełniła swoje zobowiązanie

wynikające z umowy, a palownica przeszła na jej własność.

Dochodzone roszczenie obejmowało 988 260 zł sumy opłat leasingowych za okres

od czerwca 2003 r. do grudnia 2004 r., 426 955 zł tytułem odsetek za zwłokę w ich

płaceniu, 300 300 zł odszkodowania za bezumowne korzystanie z przedmiotu

leasingu od stycznia do listopada 2005 r. oraz 1 220 zł poniesionych kosztów

windykacji.

Sąd Apelacyjny uznał, że zadłużenie pozwanej dotyczące opłat stanowi

282 565,92 zł i odsetek 263 898,32 zł, powstało ono przed zawarciem przez strony

w dniu 12 czerwca 2007 r. ugody w sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym o

wydanie palownicy.

Niezasadne było żądanie zasądzenia kwoty 300 300 zł, ponieważ z deklaracji

wekslowej nie wynika uprawnienie do wypełnienia weksla w odniesieniu do innych

należności, niż wynikające z umowy leasingu, a powództwo oparte było na

zobowiązaniu wekslowym. Wobec tego przyznaną nakazem zapłaty kwotę Sąd

Apelacyjny obniżył o 300 300 zł.

3

W skardze kasacyjnej pozwana zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego

w części oddalającej apelację i orzekającej o kosztach procesu (pkt II i III),

podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego: art. 381 w związku z art. 382

k.p.c. przez nierozpoznanie zarzutu apelacji niewłaściwego ustalenia podstawy

faktycznej i nieuwzględnienie powołanych w niej nowych faktów i dowodów, art. 321

§ 1 w zw. z art. 495 § 2 i art. 391 § 1 k.p.c. przez orzeczenie o odsetkach za okres

nieobjęty żądaniem oraz określenie ich od opłat brutto (z podatkiem VAT), art. 328

§ 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku

przyczyn uznania zarzutów apelacyjnych za bezzasadne.

Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, orzeczenia o kosztach postępowania

i o zwrocie wyegzekwowanego świadczenia w kwocie 709 376,05 zł.

Powódka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów

procesu związanych z postępowaniem kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w punkcie pierwszym obejmuje w istocie

zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 546 464,24 zł, ponieważ taki

skutek wywołało obniżenie kwoty zasądzonej wyrokiem Sądu Okręgowego.

Oddalenie apelacji w pozostałej części, dokonane w punkcie drugim wyroku,

dotyczyło uznania za bezpodstawne stanowiska apelującej w odniesieniu do

zakresu, w jakim powództwo zostało uwzględnione.

Wobec tego zaskarżenie skargą kasacyjną rozstrzygnięć objętych punktami drugim

i trzecim oraz wniosek o uchylenie co do nich wyroku Sądu drugiej instancji nie

może spowodować wzruszenia orzeczenia uwzględniającego powództwo (punkt I

wyroku), co stanowi podstawowe założenie wniesionego przez pozwaną środka

zaskarżenia.

Nie jest możliwe, nawet gdyby skarga była zasadna, uchylenie wyroku zgodnie

z żądaniem i kontynuowanie postępowania w sytuacji, kiedy powództwo

w niekwestionowanym przez pozwaną zakresie prawomocnie zostało

uwzględnione. Takie postępowanie byłoby pozbawione przedmiotu sporu i nie

dawałoby pozwanej możliwości rozpoznania podnoszonych zarzutów.

4

Wynika stąd, że zaskarżenie wyroku Sądu Apelacyjnego jedynie w odniesieniu do

tych dwóch rozstrzygnięć nie zmierza do ochrony interesu skarżącej. Nie było

zatem potrzeby dokonywania przez Sąd Najwyższy oceny podniesionych przez nią

zarzutów.

Z powyższych względów skargę kasacyjną należało oddalić w oparciu o art.

39814

k.p.c., z uwagi na brak interesu pozwanej do zaskarżenia wyroku Sądu

drugiej instancji we wskazanym przez nią zakresie.

Na podstawie art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821

k.p.c. Sąd

Najwyższy nie obciążył skarżącej obowiązkiem zwrotu powódce kosztów procesu

związanych z postępowaniem kasacyjnym, ponieważ oddalenie skargi kasacyjnej

bez badania podniesionych zarzutów, spowodowane było przyczynami, których nie

powołała żadna ze stron.