III PO 1/08

Wyrok z dnia 7 stycznia 2009 r.

III PO 1/08

Przepis art. 15 ust. 9 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowa-

nym (Dz.U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.) przewiduje sukcesję generalną z mocy

ustawy. Przepis ten ma charakter ściśle, bezwzględnie obowiązujący i nie może

być zmieniony w drodze umowy stron. Przejęcie obowiązków, o których mowa

w tym przepisie, obejmuje nie tylko obowiązki, które istnieją w momencie przy-

stąpienia przez klub sportowy do ligi zawodowej, ale również te, które powstały

wcześniej, ale ujawniły się po tym czasie. Dotyczy to również obowiązku pono-

szenia negatywnych następstw określonych działań (przekupstwa sportowe-

go).

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Jerzy

Kwaśniewski, Herbert Szurgacz (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia

2009 r. sprawy ze skargi „G.Ł.” SA z siedzibą w Ł. przeciwko Polskiemu Związkowi

Piłki Nożnej od orzeczenia Związkowego Trybunału Piłkarskiego z dnia 21 czerwca

2007 r. [...] i Wydziału Dyscypliny PZPN z 12 kwietnia 2007 r. [...] na skutek skargi

kasacyjnej skarżącego od wyroku Trybunału Arbitrażowego do Spraw Sportu przy

Polskim Komitecie Olimpijskim z dnia 17 października 2007 r. [...], orzeczenia Związ-

kowego Trybunału Piłkarskiego Polskiego Związku Piłki Nożnej w Warszawie z dnia

21 czerwca 2007 r. [...] i orzeczenia Wydziału Dyscypliny Polskiego Związku Piłki

Nożnej w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007 r.

1. o d d a l i ł skargę kasacyjną od wyroku Trybunału Arbitrażowego do spraw

Sportu

2. w pozostałym zakresie skargę kasacyjną odrzucił.

U z a s a d n i e n i e

2

Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim

wyrokiem z dnia 17 października 2007 r. oddalił skargę G.Ł. SA od orzeczenia

Związkowego Trybunału Piłkarskiego z dnia 21 czerwca 2007 r. i orzeczenie Wy-

działu Dyscypliny z dnia 12 kwietnia 2007 r.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i ich

prawna ocena: Wydział Dyscypliny PZPN w dniu 4 stycznia 2007 r. postanowił

wszcząć postępowanie dyscyplinarne przeciwko Spółce Akcyjnej GKS G.Ł. Postę-

powanie to zostało wszczęte na skutek doniesień medialnych na temat afery korup-

cyjnej oraz na podstawie informacji uzyskanych z Prokuratury Okręgowej w W. w

sprawie R.M. i B.K. - działaczy G.Ł. Pismem z dnia 9 lutego 2007 r. Wydział Dyscy-

pliny zawiadomił G.Ł. o wszczęciu postępowania.

Klubowi zarzucono popełnienie przekupstwa sportowego w siedmiu meczach

w rozgrywkach pierwszej ligi począwszy od 15 czerwca 2007 r. do 13 maja 2008 r. w

postaci: 1) naruszenia § 9 ust 10 pkt 1 Regulaminu Dyscyplinarnego (dalej jako RD),

to jest przekupstwo sportowe oraz § 9 ust 23 pkt 1 RD, tj. rażące naruszenie prawa

PZPN; 2) nieprzestrzegania statutu PZPN; a w szczególności niedopełnienie obo-

wiązku dbania o dobre imię PZPN oraz właściwy klimat wokół polskiej piłki nożnej

(§18 pkt 4) oraz dbanie o poziom moralno - wychowawczy wśród działaczy; zawod-

ników i pracowników (§ 18 pkt 5) przez władze klubu; które zaniechały czynności

mających na celu pełne wyjaśnienie i rozliczenie udziału Klubu będącego członkiem

PZPN w tzw. aferze korupcyjnej w związku z postępowaniem karnym jakie prowa-

dzone jest przeciwko działaczom klubu, co stanowi przewinienie określone w § 9 ust

23 pkt 1 RD - rażące naruszenie prawa PZPN. Na zasadzie określonej w § 1 ust 4

RD, PZPN odpowiedzialność za te przewinienia ponosi Klub.

W dniu 15 marca 2007 r. odbyło się posiedzenie Wydziału Dyscypliny z

udziałem przedstawiciela G.Ł. SA, który podniósł zarzut braku legitymacji biernej wy-

stępującego obecnie w rozgrywkach G.Ł. SA.

Pismem z dnia 17 marca 2007 r. G.Ł. SA zwrócił uwagę na następujące oko-

liczności: 1) Wydział Dyscypliny wszczął postępowanie przeciwko G.Ł. SA, który to

podmiot już nie istnieje, w związku z czym postępowanie powinno być umorzone; 2)

G.Ł. SA powstała 27 czerwca 2006 r., została wpisana do KRS dnia 20 lipca 2006 r.,

a w dniu 27 listopada 2006 r. zawarła ze Stowarzyszeniem Kultury Fizycznej - Górni-

czy Klub Sportowy „G.Ł.” umowę o przekazanie sekcji ze skutkiem na dzień 1 stycz-

nia 2007 r.; 3) wniosek o przyjęcie w poczet członków PZPN G.Ł. SA złożyła w dniu

3

29 września 2006 r., a uchwala w tym zakresie została podjęta przez Okręgowy

Związek dnia 16 października 2006 r., a przez PZPN w dniu 3 stycznia 2007 r. po

podjęciu uchwały o ustaniu członkostwa stowarzyszenia kultury fizycznej.

G.Ł. SA stwierdziła, że z powyższego wynika, iż w okresie, w którym zostały

popełnione czyny opisane w postanowieniu Wydziału Dyscypliny, występujący obec-

nie w lidze podmiot w ogóle nie istniał. W związku z tym G.Ł. SA uznała, że nie może

odpowiadać za przewinienia R.M. i B.K. ponieważ te osoby nigdy w żaden sposób

nie były związane z G.Ł. SA; nie ma podstaw do pociągnięcia ich do odpowiedzial-

ności dyscyplinarnej. G.Ł. SA nie miał żadnych informacji o toczącym się postępo-

waniu dyscyplinarnym; nie mógł zaniechać czegoś do czego jest nieuprawniony. Po-

nadto G.Ł. SA podniosła zarzut przedawnienia roszczeń zgodnie z § 5 ust. 16a RD.

Wydział Dyscypliny pismem z dnia 21 marca 2007 r. zawiadomił G.Ł. SA o

wszczęciu przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego. W treści tego pisma Wy-

dział Dyscypliny powołał się na zasady sukcesji w piłce nożnej. W odpowiedzi G.Ł.

SA ponownie podniosła brak legitymacji do występowania w postępowaniu dyscypli-

narnym. W dniu 5 kwietnia 2007 podczas posiedzenia Wydziału Dyscypliny z udzia-

łem przedstawicieli klubu przedstawiono im materiały z postępowania przygotowaw-

czego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w W.

Oświadczeniem z dnia 11 kwietnia 2007 r. G.Ł. SA podtrzymała swe dotych-

czasowe stanowisko oraz dodatkowo podniosła; że: 1) ukarane winno być stowarzy-

szenie GKS „G.Ł.” które nadal istnieje; 2) brak jest następstwa prawnego G.Ł. SA

gdyż czyny miały miejsce przed powstaniem spółki; 3) materiał dowodowy jest nie-

kompletny, w szczególności trudno ustalić, czy G.Ł. nie był ostatecznie w sprawie

strona pokrzywdzoną, gdyż działania R.M. i B.K. nie przyniosły klubowi korzyści.

W dniu 12 kwietnia 2007 r. Wydział Dyscypliny uchylił środek zapobiegawczy.

W tym samym dniu Wydział Dyscypliny wydał orzeczenie dyscyplinarne, w którym

wymierzył G.Ł. SA karę: 1. przeniesienia do niższej klasy rozgrywkowej o dwie klasy

rozgrywkowe na podstawie § 9 ust. 10 pkt 1 lit. d RD, karę dodatkową 70 000 zł na

podstawie § 4 ust. 1 pkt 2 i § 5 ust. 7 RD; 2. zasadniczą karę pieniężną 200.000 zł na

podstawie § 9 ust. 23 pkt 1 lit. a, oraz jako karę dodatkową na podstawie § 4 ust. 1

pkt 2 i § 4 ust. 4 pkt 3 RD pozbawienie klubu 10 punktów w rozgrywkach ligowych. 3.

w pozostałym zakresie - w odniesieniu do czynów popełnionych przed 31 maja 2003

r. Wydział Dyscypliny postępowanie umorzył wobec przedawnienia.

4

G.Ł. SA wniosła od tego orzeczenia odwołanie do Związkowego Trybunału

Piłkarskiego PZPN, który zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że za prze-

winienie przekupstwa sportowego oraz rażące naruszenie prawa PZPN polegające

na niepoinformowaniu organów dyscyplinarnych o zaistniałych faktach korupcji oraz

niedopełnieniu obowiązku postępowania zgodnego z zasadami sportowego zacho-

wania wymierzył karę przeniesienia do niższej klasy rozgrywkowej o dwie klasy roz-

grywkowe, pozbawienie klubu 6 punktów w rozgrywkach ligowych i karę pieniężną w

wysokości 70.000 zł.

Od tego orzeczenia G.Ł. SA odwołała się do Trybunału Arbitrażowego do

Spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim, który wyrokiem z dnia 17 paź-

dziernika 2007 r. skargę w całości oddalił.

Wyrok ten oraz poprzedzające go orzeczenia Wydziału Dyscypliny oraz

Związkowego Trybunału Piłkarskiego PZPN G.Ł. SA zaskarżyła w całości skargą

kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonych orzeczeń i wyroku w całości i umo-

rzenie postępowania dyscyplinarnego, względnie o uchylenie zaskarżonych orzeczeń

i wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Jako podstawy skargi kasacyjnej skarżąca wskazała rażące naruszenie przepisów

prawa: 1) niewskazanie w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Trybunału

Arbitrażowego Do Spraw Sportu podstaw faktycznych rozstrzygnięcia: 2) orzekanie

w sprawie przez Związkowy Trybunał Piłkarski, a więc organ powołany po wszczęciu

postępowania, na mocy przepisów uchwalonych po dniu wniesienia odwołania i bez

stosownej delegacji w tym zakresie, a tym samym z naruszeniem zasady lex retro

non agit; 3) udział w składzie orzekającym Związkowego Trybunału Piłkarskiego by-

łego Przewodniczącego Wydziału Dyscypliny K.M. obciążonego zaniechaniem orze-

kania wobec poprzednika skarżącego w lidze i równocześnie pełnomocnika proce-

sowego trenera zatrudnionego w Stowarzyszeniu pod firmą GKS G.Ł. w okresie ob-

jętym zarzutami, a więc osoby wobec której uzasadnione są zarzuty braku obiektywi-

zmu; 4) wskazanie w zaskarżonym orzeczeniu Piłkarskiego Trybunału Związkowego

błędnej podstawy naruszenia Statutu PZPN (§ 57) w sytuacji kiedy postanowienie

statutu odnosi się do składu Najwyższej Komisji Odwoławczej; 5) naruszenie § 11

ust. 4 w związku z § 1 ust. 2 Regulaminu Dyscyplinarnego, polegające na orzekaniu

w sprawie przez Wydział Dyscypliny pomimo braku kognicji organu wobec klubu oraz

rozstrzygnięcie ponad uprawnienie wynikające z RD, a w konsekwencji nieważność

postępowania; 6) wydanie przez Wydział Dyscypliny PZPN orzeczenia z rażącym

5

naruszeniem prawa, a to § 1 ust. 4 i § 2 RD w związku z § 19 uchwały V/37 o człon-

kostwie, w jakim uznano istnienie następstwa prawnego w zakresie odpowiedzialno-

ści dyscyplinarnej, a tym samym z naruszeniem konstytucyjnej zasady nullum crimen

sine lege , nullum crimen sine culpa; 7) niezachowanie przez organy dyscyplinarne

PZPN należytej staranności w podejmowaniu działań dyscyplinarnych w szczególno-

ści wszczynanie postępowań dyscyplinarnych wielokrotnie wobec innych podmiotów i

obciążanie konsekwencjami tego działania skarżącej; 8) orzekanie wobec G.Ł. SA

wbrew uregulowaniom § 20 Statutu oraz § 15 uchwały o członkostwie, z pominięciem

podmiotu nadal będącego członkiem związku, a mianowicie GKS G.Ł., którego dzia-

łacze podejrzani są o popełnienie czynów korupcyjnych; 9) obciążenie konsekwen-

cjami nieprawidłowego działania PZPN tylko skarżącego z naruszeniem § 11 Statutu

w brzmieniu poprzednio obowiązującym (aktualnie art. 11 pkt 4 Statutu) poprzez po-

minięcie faktu przyczynienia się PZPN do zaistniałej sytuacji mające postać narusze-

nia obowiązku ochrony praw i interesów członków Związku polegające na nieinfor-

mowaniu o zagrożeniu postępowaniem dyscyplinarnym, przyznaniu licencji na grę

mimo rzekomo uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu dyscyplinarnego, nie

prowadzeniu postępowania przeciwko bezpośrednim sprawcom czynów; 10) rażące

naruszenie prawa poprzez ukaranie klubu na podstawie § 9 ust. 10 RD, mimo że ani

klub G.Ł. SA ani żaden z jego działaczy nie dopuścił się przewinienia tam opisanego,

a ewentualne popełnienie czynów miało miejsce przed powstaniem obwinionego

Klubu w sytuacji braku sukcesji w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej’ 11)

orzeczenie przez Organy Dyscyplinarne PZPN nieistniejącej kary przeniesienia o

dwie klasy rozgrywkowe i zastosowanie całkowicie dowolnej wykładni Statutu i RD w

tym zakresie, a więc wbrew § 4 ust. 2 punkt 6 RD, a nadto zastosowanie za przewi-

nienie opisane w § 9 ust. 10 i 23 kar dodatkowych nieprzewidzianych dla tych czy-

nów; 12) rażące naruszenie art. 42 i 45 Konstytucji RP w związku z rozdziałem VI RD

polegające między innymi na naruszeniu prawa do obrony, zasady jawności, bezpo-

średniości i kontradyktoryjności postępowania przejawiającego się między innymi

uniemożliwieniem przeprowadzenia dowodów oraz odmowie udostępnienia akt i

udziału w przesłuchaniu świadków, a także naruszenie naczelnych zasad konstytucji

jak nullum crimen sine lege, nullum crimen sine culpa i in dubio pro reo; 13) rażące

naruszenie przez organy dyscyplinarne PZPN zasad postępowania mające wpływ na

treść orzeczenia, a polegające na przewlekłym jego prowadzeniu, jednostronnej,

fragmentarycznej analizie materiałów dowodowych prowadzącej do uzasadnienia z

6

góry przyjętej tezy, a także wybiórcze w zależności od potrzeb i okoliczności organu

stosowanie regulacji wynikających z innych dziedzin prawa, w tym negowanie

ukształtowanego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego w zakresie postępowań re-

presyjnych, całkowite pominięcie tez i argumentów przywołanych przez obwinionego;

14) całkowicie dowolną interpretację przepisów w zakresie prekluzji wszczęcia po-

stępowania dyscyplinarnego z naruszeniem zasady lex retro non agit w jakim organ

przyjął za wiążącą interpretację dotyczącą zawieszenia biegu przedawnienia i jej za-

stosowania wobec obwinionego oraz konstrukcję czynu ciągłego wynikającą z ure-

gulowań nowego Statutu PZPN; 15) naruszenie § 83 pkt 1 i 2 Statutu PZPN, przez

dokonanie przez organy PZPN samodzielnej i własnej interpretacji pojęć: przedaw-

nienia przewinienia dyscyplinarnego, kary przesunięcia do ligi niższej, przejęcia cało-

ści praw i obowiązków majątkowych i niemajątkowych i uznanie iż w ramach tego

pojęcia mieści się przejęcie odpowiedzialności dyscyplinarnej, pomimo tego iż wska-

zany przepis statutu PZPN przewiduje, że prawo do interpretacji Statutu PZPN i

uchwał jego organów przysługuje Walnemu Zgromadzeniu Delegatów i Zarządowi

PZPN lub jego Prezydium.

Skarżąca podniosła także oczywistą niesłuszność zaskarżonych orzeczeń i

wyroku, wskazując na: 1) ukaranie skarżącego na podstawie § 9 ust. 23 punkt 1 re-

gulaminu dyscyplinarnego PZPN za rażące naruszenie prawa PZPN mimo, że ani

G.Ł. SA, ani żaden z jego działaczy nigdy nie dopuścili się przewinienia w zaskarżo-

nych orzeczeniach opisanych i to w sytuacji braku po stronie skarżącej kognicji wo-

bec wymienionych w orzeczeniu działaczy i mimo braku sukcesji w zakresie odpo-

wiedzialności dyscyplinarnej; 2) zastosowanie wobec skarżącej nieproporcjonalnej i

nieadekwatnej kary w stosunku do zarzucanych czynów i ich skali w porównaniu z

innymi obwinionymi.

Jako okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżąca wskazała, że wobec wydania zaskarżonych orzeczeń i wyroku z rażącym

naruszeniem przepisów prawa oraz w związku z ich oczywistą niesłusznością jest

ona oczywiście uzasadniona, a także, że liczne naruszenia prawa przy wydawaniu

zaskarżonych orzeczeń i wyroku skutkują nieważnością postępowań.

Pismem z dnia 12 grudnia 2007 r. skarżąca uzupełniła złożoną skargę kasa-

cyjną, podnosząc, że niedopuszczalne jest twierdzenie przez Trybunał Arbitrażowy

Do Spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim, iż przesłane skarżącej w dniu

12 listopada 2007 r. uzasadnienie wyroku nie było w istocie uzasadnieniem, lecz

7

sprawozdaniem. Skarżąca podkreśliła, że stwierdzenie, iż uzasadnienie wyroku było

wadliwe i późniejsze sporządzenie i przesłanie skarżącej nowego uzasadnienia, po-

wstałego zapewne po zapoznaniu się przez Trybunał Arbitrażowy z zarzutami i ar-

gumentami wskazanymi i podniesionymi w skardze kasacyjnej doprowadziło do dys-

proporcji w działaniach stron i stanowi naruszenie pozycji procesowej skarżącej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną PZPN wniósł o jej nieprzyjęcie do rozpo-

znania, względnie o jej oddalenie w całości. Uzasadniając swoje stanowisko PZPN

podniósł, że skarżąca nie wykazała, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona

oraz iż zachodzi nieważność postępowania. Podkreślił, że postępowanie dyscypli-

narne ma charakter autonomiczny, oparte jest o przepisy wewnętrzne stowarzysze-

nia, jakim jest PZPN i nie znajdują do niego zastosowania przepisy materialne ani

procesowe prawa karnego ani cywilnego, a odnosi się ono przede wszystkim do za-

sad słuszności i norm etycznych służących do realizacji celów stowarzyszenia.

W piśmie z dnia 25 lutego 2008 r. skarżąca podniosła, że odpowiedź PZPN na

skargę kasacyjną nie spełnia dyspozycji art. 871

§ 1 k.p.c., gdyż nie została podpisa-

na przez profesjonalnego pełnomocnika. Odnosząc się merytorycznie do zarzutów

wskazanych w odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca stwierdziła, że wywody

PZPN są niesłuszne. Skarga kasacyjna oparta jest na przepisach ustawy z dnia 29

lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, który w art. 44 statuuje prawo wniesienia

skargi od orzeczenia dyscyplinarnego w przypadku rażącego naruszenia przepisów

prawa lub oczywistej niesłuszności orzeczenia. Skarżąca stwierdziła, że skarga ka-

sacyjna wniesiona przez nią oparta jest na obu powyższych przesłankach i uzasad-

niona, a PZPN w swoim piśmie nie odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi

kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 44 ustawy o sporcie kwalifikowanym od orzeczenia dyscyplinar-

nego lub regulaminowego wydanego przez Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu w

sprawach, o których mowa w art. 43, oraz od postanowienia wydanego na podstawie

art. 23a przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego w przypadku rażącego

naruszenia przepisów prawa lub oczywistej niesłuszności orzeczenia. Sąd Najwyż-

szy rozpoznaje skargę na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania cy-

wilnego. Należy przyjąć, że rażące naruszenie prawa lub oczywista niesłuszność

8

orzeczenia, o których mowa w tym przepisie, odnoszą się do orzeczenia Trybunału.

Podstawy skargi nie mogą zatem stanowić naruszenia przepisów (zasad) postępo-

wania przed innymi organami dyscyplinarnymi Polskiego Związku Piłki Nożnej. Skar-

żący formułuje zarzuty braku obiektywizmu członków zespołu orzekającego Związ-

kowego Trybunału Piłkarskiego, wskazanie w orzeczeniu tego organu niewłaściwej

podstawy prawnej naruszenia statutu PZPN, zarzut orzekania w sprawie Związko-

wego Trybunału Piłkarskiego, który został powołany już w toku postępowania dyscy-

plinarnego, zarzut przewlekłości postępowania, jednostronnej i fragmentarycznej

oceny materiałów dowodowych prowadzące do uzasadnienia z góry przyjętej tezy,

naruszenie prawa do obrony, zasady jawności, bezpośredniości i kontradyktoryjności

postępowania. Pod adresem Trybunału został sformułowany zarzut niepełnej treści

uzasadnienia wyroku, co jednak nie stanowi rażącego naruszenia przepisów prawa

w rozumieniu art. 44 ustawy o sporcie kwalifikowanym.

Pozostałe zarzuty skargi dotyczą naruszenia prawa materialnego bądź też

łącznie prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarżąca zarzuca, że odpo-

wiedzialność dyscyplinarna klubu za przewinienia korupcji w sporcie powinna mieć

za punkt wyjścia działania korupcyjne konkretnych osób. Zdaniem skarżącego od-

powiedzialność klubu może znaleźć zastosowanie pod warunkiem uprzedniego ska-

zania konkretnych osób w postępowaniu karnym za przestępstwo przewidziane art.

296 b § 2 k.k. oraz spełnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej, w tym

domniemania niewinności, respektowania zasad rozkładu ciężaru dowodu i in. Ta-

kiego uwarunkowania nie przewiduje regulamin dyscyplinarny PZPN, stanowiący

podstawę odpowiedzialności klubu sportowego. Organy dyscyplinarne związku

sportowego w toku postępowania dyscyplinarnego dokonują oceny, czy zaistniało

przewinienie dyscyplinarne przekupstwa sportowego, prowadzą postępowanie do-

wodowe, korzystają z dowodów zgromadzonych przez inne organy, w tym z mate-

riałów zgromadzonych w postępowaniu prokuratorskim. W toku postępowania skie-

rowanego przeciwko G.Ł. SA były podnoszone przytoczone powyżej zarzuty, zostały

one ocenione jako niezasadne przez Wydział Dyscypliny PZPN; ocena ta została

powtórzona przez Trybunał Arbitrażowy.

Zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy zasadności obarczania strony

skarżącej odpowiedzialnością za działania korupcyjne mające miejsce w czasie,

kiedy klub ten jeszcze nie istniał, a w rozgrywkach piłkarskich uczestniczył Górniczy

Klub Sportowy „G.Ł.”. Zdaniem skarżącej, powoływany jako uzasadnienie art. 15 ust.

9

9 ustawy o sporcie kwalifikowanym, nie stwarza ku temu żadnych podstaw ponieważ

spółka akcyjna wstąpiła w miejsce sekcji, a nie całego Stowarzyszenia Górniczy Klub

Sportowy „G.Ł.”, ponadto zakres praw i obowiązków nowego podmiotu określiła

umowa między tymi podmiotami i wyłącznie z niej wynika rzeczywisty zakres obo-

wiązków skarżącej.

Stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 ust. 9 spółka

akcyjna przystępująca do ligi zawodowej w miejsce klubu sportowego niebędącego

spółką akcyjną przejmuje z dniem przystąpienia do ligi zawodowej ogół praw i obo-

wiązków majątkowych oraz niemajątkowych tego klubu, związanych z udziałem we

współzawodnictwie w danej dyscyplinie sportu. Kwestia wstępna dotyczy tego, czy

do ogółu praw i obowiązków majątkowych oraz niemajątkowych należy również po-

noszenie odpowiedzialności (dyscyplinarnej). Zdaniem Sądu Najwyższego, przejęcie

obowiązków, o których mowa w tym przepisie, dotyczy nie tylko obowiązków (zobo-

wiązań), które istnieją (ujawniły się) w momencie przystąpienia do ligi zawodowej, ale

również tych, które powstały wcześniej, ale ujawniły się po tym czasie. Pojęcie obo-

wiązków obejmuje przy tym również obowiązek ponoszenia negatywnych następstw

określonych działań. W kontekście przekupstwa sportowego Trybunał Arbitrażowy

trafnie zwrócił uwagę na racje leżące u podstaw obciążenia następcy konsekwen-

cjami wcześniejszych działań korupcyjnych. Nie jest trafny zarzut skarżącego, że

skoro spółka akcyjna wstąpiła w miejsce sekcji, a nie całego Stowarzyszenia GKS

„G.Ł.”, to przepis art. 15 ust. 9 nie znajduje zastosowania. W świetle wyraźnego

brzmienia przepisu spółka akcyjna przejmuje ogół praw majątkowych oraz niemająt-

kowych tego klubu sportowego „związanych z udziałem we współzawodnictwie

sportowym w danej dyscyplinie sportu”. Czyny korupcyjne wiązały się z udziałem we

współzawodnictwie sportowym, aczkolwiek stanowiły zaprzeczenie zdrowego współ-

zawodnictwa sportowego. Przepis art. 15 ust. 9 przewiduje sukcesję generalną z

mocy ustawy. Nie jest zatem trafne stanowisko skarżącego, że zakres praw i obo-

wiązków związanych z przystąpieniem do ligi zawodowej wynika z umowy między

Stowarzyszeniem GKS a utworzoną spółką akcyjną, która nie przewiduje ponoszenia

konsekwencji działań korupcyjnych przez G.Ł. SA. Przepis ten ma charakter ściśle

bezwzględnie obowiązujący i nie może być zmieniony w drodze umowy stron. Warto

jeszcze wskazać, że zasadniczo zbieżny w treści przepis (art. 36a) zawierała ustawa

z 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej. Na gruncie tego przepisu Sąd Najwyższy w

wyroku z dnia 6 czerwca 2006 r., I PK 267/05 (OSNP 2007 nr 11-12, poz. 158) przy-

10

jął, że przepis ten przewiduje następstwo pod tytułem ogólnym, statuując przejście

ogółu praw i obowiązków o charakterze majątkowym oraz niemajątkowym wiążących

się z prowadzeniem przez sekcję jej działalności sportowej w razie wstąpienia spor-

towej spółki akcyjnej do rozgrywek w miejsce stowarzyszenia kultury fizycznej (klubu

sportowego). Z tego kręgu spraw nie można wyłączyć zaległych wynagrodzeń dla

zawodników sekcji, z którymi stosunek pracy ustał przed wstąpieniem spółki akcyjnej

do rozgrywek w miejsce klubu sportowego.

W skardze kasacyjnej skarżący zarzuca dowolną interpretację przepisów w

zakresie „prekluzji wszczęcia postępowania dyscyplinarnego” oraz „naruszenia § 83

pkt 1 i 2 Statutu PZPN przez dokonanie przez Organy Dyscyplinarne PZPN samo-

dzielnej i własnej interpretacji pojęć: - przedawnienia przewinienia dyscyplinarnego”.

Pomijając okoliczność, że zarzuty odnoszą się do organów dyscyplinarnych PZPN, a

nie orzeczenia Trybunału Arbitrażowego, skarżący nie wyjaśnia na czym polega ta

„dowolna interpretacja” względnie „samodzielna i własna” interpretacja. Zwalnia to

Sąd Najwyższy od rozważenia tego zarzutu.

Wreszcie skarżący zarzuca nadmierną surowość orzeczonych kar dyscyplinar-

nych. Oczywiście nie można podzielić powołanej na uzasadnienie tego zarzutu ar-

gumentacji, odwołującej się do okoliczności, że przewinień dyscyplinarnych korupcji

dopuszczało się wiele innych osób lub klubów piłkarskich, w stosunku do których

jednak nie zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne, co stanowi naruszenie za-

sady równego traktowania.

Skoro skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie

art. 39816

k.p.c. w związku z art. 44 ust. 5 ustawy o sporcie kwalifikowanym należało

orzec jak w sentencji wyroku.

========================================