I PZP 5/08

Uchwała z dnia 3 lutego 2009 r.

I PZP 5/08

Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Jerzy

Kwaśniewski (sprawozdawca), Jolanta Strusińska-Żukowska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2009 r. sprawy z

powództwa Bolesława S. przeciwko K. Holdingowi Węglowemu SA w K. - KWK „S.”

w K. o podwyższenie renty wyrównawczej, na skutek zagadnienia prawnego przeka-

zanego postanowieniem Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w Katowicach z dnia 20 listopada 2008 r. [...]

„Czy w sytuacji zaskarżenia apelacją wyroku sądu rejonowego zawierającego

rozstrzygnięcie w przedmiocie częściowego odrzucenia pozwu i częściowego odda-

lenia powództwa opłacie podlegają zażalenie zawarte w apelacji na postanowienie o

odrzuceniu pozwu zawarte w wyroku i apelacja czy tylko jeden środek odwoławczy tj.

apelacja ?”

p o d j ą ł uchwałę:

Od postanowienia sądu pierwszej instancji o odrzuceniu pozwu w części przy-

sługuje zażalenie chociażby postanowienie to zostało zamieszczone w wyroku; za-

żalenie to podlega stosownej opłacie niezależnie od opłaty od apelacji wniesionej od

zawartego w wyroku rozstrzygnięcia o dochodzonym roszczeniu.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2008 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Katowice - Zachód w Katowicach w sprawie z powództwa Bolesława S.

przeciwko Katowickiemu Holdingowi Węglowemu SA w K. - KWK „S.” w K. o pod-

wyższenie renty wyrównawczej w pkt 1 odrzucił pozew w zakresie żądania zasądze-

nia renty wyrównawczej za okres od 1 października 2004 r. do 30 września 2006 r.;

w pkt 2 w pozostałej części powództwo oddalił; w pkt 3 odstąpił od obciążenia powo-

2

da kosztami zastępstwa procesowego na rzecz strony pozwanej oraz wydatkami są-

dowymi.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości apelacją pełnomocnik powoda (będący

adwokatem) uiszczając opłatę podstawową od apelacji w kwocie 30 zł.

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy w Katowicach, rozpoznając apelację powoda od

powyższego wyroku Sądu Rejonowego, powziął wątpliwość co do prawidłowości

opłacenia wniesionego przez powoda środka odwoławczego i na podstawie art. 390

§ 1 k.p.c. przedstawił do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne o

treści określonej w postanowieniu z dnia 20 listopada 2008 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy stwierdził, że wyrok Sądu Re-

jonowego zawiera rozstrzygnięcie właściwe dla wyroku o częściowym oddaleniu po-

wództwa, a oprócz tego zawiera postanowienie w przedmiocie odrzucenia pozwu.

Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1995 r., III CZP 138/95

(OSNC 1996 nr 2, poz. 20), należy przyjąć, że środek odwoławczy od rozstrzygnięcia

w przedmiocie częściowego odrzucenia pozwu zamieszczonego w wyroku podlega

rozpoznaniu jako zażalenie z zachowaniem reguł procesowych związanych z tym

środkiem, z wyjątkiem reguły co do zachowania terminu przewidzianego w art. 394 §

2 k.p.c. Postanowienia np. w przedmiocie częściowego odrzucenia pozwu, czy czę-

ściowego umorzenia postępowania, choćby wydane w tej samej dacie co wyrok, po-

winny być wydawane w formie odrębnych postanowień. Do przyjętego w postępowa-

niu procesowym podziału orzeczeń sądu na wyroki i postanowienia ustawodawca

dostosował system środków odwoławczych, stanowiąc, że na postanowienia kończą-

ce postępowanie w sprawie oraz inne postanowienia i zarządzenia przewodniczące-

go wskazane w art. 394 k.p.c. przysługuje zażalenie. Ustawodawca od tej zasady

wprowadził jeden wyjątek, stanowiąc wyraźnie w art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c., że od za-

wartego w wyroku postanowienia dotyczącego rozstrzygnięcia o kosztach przysłu-

guje apelacja. Poza tym przypadkiem ustawodawca nie przewidział, w postępowaniu

procesowym, dopuszczalności takiego połączenia.

Zdaniem Sądu Okręgowego powołana uchwała Sądu Najwyższego zachowała

aktualność również w obecnym brzmieniu Kodeksu postępowania cywilnego. Aktu-

alne sformułowanie punktu 9 art. 394 § 1 k.p.c. jest efektem założenia przyjętego

przez autorów ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, że wszystkie

czynności sądowe powinny być unormowane w Kodeksie postępowania cywilnego.

W związku z tym obecnie obowiązująca ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

3

sądowych w sprawach cywilnych (jednolity tekst: Dz.U. Nr 168, poz. 1398 ze zm.) nie

zawiera odpowiednika art. 22 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 13 czerwca

1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze

zm.), a regulacja zaskarżalności postanowień i zarządzeń dotyczących kosztów są-

dowych została przeniesiona do Kodeksu postępowania cywilnego. Przepis art. 22

ust. 1 ustawy z 13 czerwca 1967 r. stanowił, że zażalenie przysługuje na zarządzenie

przewodniczącego w przedmiocie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, zwrotu

pisma nieopłaconego należycie oraz zwrotu opłaty lub zaliczki na pokrycie wydatków.

Zażalenie nie przysługiwało jednak na zarządzenie w przedmiocie określenia wpisu

tymczasowego. W ust. 2 przepis ten stanowił, że zażalenie przysługuje też na posta-

nowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia z powodu nieuiszczenia

należnej opłaty: apelacji, zażalenia, sprzeciwu od wyroku zaocznego lub zarzutów od

nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym oraz jeżeli strona nie składa środka za-

skarżenia co do istoty sprawy - w przedmiocie wymiaru opłaty lub obciążenia kosz-

tami sądowymi. Ustawodawca wprowadził jeden wyjątek co do dopuszczalności za-

skarżenia apelacją zamieszczonego w wyroku rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów,

określenia zasad ponoszenia przez strony kosztów procesu, wymiaru opłaty, zwrotu

opłaty lub zaliczki, obciążenia kosztami sądowymi w sytuacji, gdy strona składa śro-

dek zaskarżenia co do istoty sprawy (art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c.). Jedynie w tej sytuacji

opłacie podlega tylko apelacja.

Z przedstawionych względów Sąd Okręgowy uważa, że opłacie podlegają

osobno oba środki odwoławcze - apelacja i zażalenie. Ponadto Sąd Okręgowy wska-

zał na art. 3 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych, stosownie do którego opłacie podlega pismo, jeżeli przepis

ustawy przewiduje jej pobranie. Opłacie podlega tak apelacja, jak i zażalenie. Zgod-

nie z art. 19 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy od zażalenia pobiera się piątą część

opłaty, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisem szczególnym jest

art. 35 ust. 1 przewidujący, że w sprawach z zakresu prawa pracy pobiera się opłatę

podstawową w kwocie 30 zł - między innymi od - apelacji i zażalenia; w sprawach, w

których wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50.000 zł, pobiera się od

wszystkich, podlegających opłacie pism procesowych opłatę stosunkową. Ten prze-

pis szczególny reguluje jedynie inną kwotowo, niż piątą część opłaty, wysokość opłat

od zażalenia. Brak jest natomiast przepisu, który wyłączałby obowiązek uiszczenia

opłaty od obu środków zaskarżenia, choć formalnie zawartych w jednym piśmie pro-

4

cesowym stanowiącym apelację. Pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z

dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych na podstawie

delegacji zawartej w art. 37 tej ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra

Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów w

sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 154, poz. 753 ze zm.), które w § 9 ust. 3 pkt 2 stano-

wiło, że piątą część wpisu pobiera się od zażalenia, jeżeli nie jest połączone z innym

środkiem zaskarżenia. Obecnie żaden przepis ustawy o kosztach sądowych czy Ko-

deksu postępowania cywilnego nie daje takiej możliwości. Jedynym wyjątkiem jest

apelacja połączona z zażaleniem na rozstrzygnięcie dotyczące kosztów (art. 394 § 1

pkt 9 k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Chociaż przesłankę przedstawienia Sądowi Najwyższemu zagadnienia praw-

nego stanowią „poważne wątpliwości” (por. art. 390 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.) Sąd

Okręgowy - Sąd Pracy w Katowicach przedstawił dobrze uargumentowaną odpo-

wiedź na postawione przez siebie pytanie.

Do rozpoznania przez Sąd Okręgowy działający w sprawie jako Sąd drugiej

instancji pozostawała apelacja (wyłącznie apelacja) wniesiona przez powoda od wy-

roku Sądu pierwszej instancji (całego wyroku), który zawierał dwa rozstrzygnięcia o

wyraźnych różnicach rodzajowych. Jedno dotyczyło oddalenia (w określonej części)

powództwa, drugie - odrzucenia pozwu (w części pozostałej). Oba te rozstrzygnięcia

łącznie odnoszą się do dochodzonych w sprawie roszczeń, lecz w odmiennych isto-

towo typach rozstrzygnięć. Oddalenie powództwa stanowi rozstrzygnięcie co do

istoty dochodzonej w sprawie ochrony; rozstrzyga o bezzasadności (o niepodleganiu

ochronie) zgłoszonego w pozwie roszczenia po jego rozpoznaniu. Natomiast odrzu-

cenie pozwu nie jest rozstrzygnięciem o powództwie (o przysługiwaniu lub zasadno-

ści zgłoszonych w pozwie roszczeń); nie rozstrzygając o powództwie, orzeczenie o

odrzuceniu pozwu odnosi się wyłącznie do pozwu jako pisma sądowego i wyłącza -

przez odrzucenie tego pisma - rozpoznanie zawartych w nim roszczeń. Zawarte w

wyroku rozstrzygnięcie o żądaniach powoda należy do materii przeznaczonej dla

wyroku (por. w szczególności art. 316 § 1 i art. 325 k.p.c.), drugie natomiast z

przedmiotowych rozstrzygnięć dotyczące odrzucenia pozwu bez rozpoznania okre-

ślonego w tej części pozwu żądania nie jest orzeczeniem dla którego Kodeks postę-

5

powania cywilnego (por. art. 354) przewiduje wydanie wyroku i z tego powodu -

zgodnie z powołanym art. 354 k.p.c. - jest postanowieniem.

Sąd Okręgowy w Katowicach słusznie zatem stwierdził, że w wyroku, od któ-

rego wniesiono przedmiotową apelację, znajduje się postanowienie o odrzuceniu

pozwu w jego określonej części. Stwierdzając powyższe trzeba było określić konse-

kwencje zamieszczenia w sentencji wyroku, oprócz rozstrzygnięcia dla wyroku wła-

ściwego, postanowienia o odrzuceniu pozwu (w części). Powstała wątpliwość, czy

zamieszczenie w wyroku orzeczenia w przedmiocie częściowego odrzucenia pozwu,

a więc takie skonkretyzowanie formy orzeczenia nie oznacza, że do tej urzeczywist-

nionej formy należy dostosować dalsze konsekwencje procesowe przewidziane w

Kodeksie postępowania cywilnego dla wyroków. Sąd Okręgowy słusznie zauważył,

że postanowienie o odrzuceniu pozwu nie staje się wyrokiem tylko dlatego, że zo-

stało w takiej formie wydane. Nie odnosi się ono do procedury w jakiej następuje „wy-

rokowanie” i w związku z tym nie może w szczególności stwarzać sytuacji powagi

rzeczy osądzonej (por. art. 366 k.p.c.), albo zmieniać określonych w Kodeksie środ-

ków i postępowania w zakresie zaskarżania orzeczeń - odrębne w odniesieniu do

postanowień. Kwestie te zostały jednoznacznie ukształtowane w praktyce sądów. W

odniesieniu do przedstawionej kwestii dotyczącej środka odwoławczego od odrzuce-

nia pozwu wyrokiem, praktyka sądów została ustalona zgodnie z uchwałą Sądu Naj-

wyższego połączonych Izb: Izby Cywilnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecz-

nych z dnia 6 marca 1972 r., III CZP 27/71 (OSNCP 1973 nr 1, poz. 1), stwierdzają-

cej, że „w razie odrzucenia pozwu wyrokiem środek odwoławczy podlega rozpozna-

niu jako zażalenie również wtedy, gdy skarżący nazwał go rewizją, nie może być

jednak odrzucony z powodu niezachowania terminu przewidzianego w art. 394 § 2

k.p.c.”.

Powyższa uchwała - co do wynikającej z niej zasady - nie straciła znaczenia

po zmianach Kodeksu postępowania cywilnego, gdyż zmiany te nie dezaktualizują

założeń, na których została oparta, w szczególności co do podziału orzeczeń na wy-

roki i postanowienia, podziału zależnego od przedmiotu rozstrzygnięcia oraz ko-

nieczności dostosowania środka odwoławczego do przedmiotu rozstrzygnięcia, a nie

do formy jaką błędnie nadał swemu orzeczeniu sąd pierwszej instancji. Pozostając w

granicach przedstawionego zagadnienia prawnego i bacząc, by nie naruszyć kognicji

Sądu drugiej instancji (por. art. 390 § 2 k.p.c.) przez wyrażenie ocen co do kwestii,

których Sąd ten w trybie art. 390 § 1 k.p.c. wyraźnie Sądowi Najwyższemu do roz-

6

strzygnięcia nie przedstawił, warto zwrócić uwagę na zawarte w uzasadnieniu po-

wołanej uchwały (III CZP 27/71) wskazanie konsekwencji zaskarżenia orzeczenia o

odrzuceniu pozwu, któremu sąd nadał formę wyroku, środkiem odwoławczym wła-

ściwym dla wyroku, że strona nie powinna ponieść ujemnych konsekwencji omyłki

sądu „ma ona bowiem prawo działać w zaufaniu do decyzji sądu, zwłaszcza gdy

udzielono jej takiego pouczenia”.

Sytuacji procesowej podobnej do tej, która zaistniała w sprawie, w której po-

wstało rozpatrywane zagadnienie prawne, dotyczy uchwała Sądu Najwyższego z

dnia 11 października 1995 r., III CZP 138/95 (OSNC 1996 nr 2, poz. 20). Zgodnie z

tą uchwałą „środek odwoławczy od rozstrzygnięcia w przedmiocie częściowego od-

rzucenia pozwu zamieszczonego w wyroku podlega rozpoznaniu jako zażalenie

także w sytuacji, gdy jest on zawarty w rewizji wniesionej od orzeczenia w zakresie

rozstrzygającym o istocie sprawy”. Utrwalenie się w orzecznictwie poglądu, że o ro-

dzaju i dopuszczalności środka odwoławczego decyduje przedmiot rozstrzygnięcia a

nie forma jaką nadano temu rozstrzygnięciu stwierdzał Sąd Najwyższy także w póź-

niejszych orzeczeniach uwzględniających liczne nowelizacje Kodeksu postępowania

cywilnego, w tym także przepisów o środkach odwoławczych (por. np. wyrok z dnia

19 września 2002 r., II CKN 1090/00, OSNC 2003 nr 12, poz. 166, postanowienie z

dnia 20 maja 2005 r., III CZ 40/05, postanowienie z dnia 31 sierpnia 2006 r., I CZ

64/06, postanowienie z dnia 19 grudnia 2007 r., V CZ 123/07).

W świetle powyższych uwag, za niebudzące zastrzeżeń należy uznać w uza-

sadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego w Katowicach ustalenia, po pierwsze, że

w wyroku Sądu pierwszej instancji zawarte jest rozstrzygnięcie o częściowym odda-

leniu powództwa, od którego przysługuje apelacja (art. 367 § 1 k.p.c.) oraz że w wy-

roku tym zawarte jest również postanowienie o odrzuceniu pozwu w części, od które-

go przysługuje zażalenie (art. 394 § 1 k.p.c.), po drugie, że zaskarżenie tego wyroku

Sądu pierwszej instancji apelacją powoduje w konsekwencji objęcie zaskarżeniem

również postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu; w tym ostatnim zakresie

Sąd drugiej instancji powinien potraktować wniesiony środek odwoławczy jako zaża-

lenie i rozpoznać je według reguł rządzących postępowaniem zażaleniowym.

Ustalenia powyższe prowadzą do potwierdzenia zasadności ostatniego ele-

mentu poglądu Sądu Okręgowego, że opłacie podlega apelacja od wyroku rozstrzy-

gającego o powództwie oraz że osobnej opłacie podlega zażalenie (nazwane przez

skarżącego apelacją) od zawartego w wyroku postanowienia.

7

Z uproszczeniem opisu przedmiotowej sytuacji do jej - wyżej wyjaśnionych -

kwalifikacji, przedstawia się ona jako zaskarżenie dwu orzeczeń (wyroku i postano-

wienia) dwoma środkami odwoławczymi (apelacją i zażaleniem). Z kolei, jeżeli - jak

to zasadnie przedstawił Sąd Okręgowy - według przepisów ustawy o kosztach sądo-

wych w sprawach cywilnych opłacie podlega apelacja i zażalenie (art. 3 ust. 1 i ust. 2

pkt 2 ), to wniosek jest dość jednoznaczny, skoro obowiązkowi opłacania apelacji i

zażalenia nie można przeciwstawić regulacji, które przewidywałyby pobranie jednej

opłaty od dwóch środków odwoławczych albo możliwość objęcia jednym środkiem

odwoławczym (apelacją) także zawartego w wyroku postanowienia o odrzuceniu po-

zwu. Takich regulacji nie ma, gdyż tylko w sytuacji, gdy strona składa środek zaskar-

żenia co do istoty sporu (apelację), nie musi wnieść odrębnego środka w postaci za-

żalenia na postanowienie o kosztach zamieszczone w wyroku (art. 394 § 1 pkt 9

k.p.c.).

Można do tej argumentacji dodać uwagę, że przyjęcie odmiennych konse-

kwencji wniesienia przez stronę apelacji od postanowienia o odrzuceniu pozwu za-

wartego w wyroku byłoby nie tylko sprzeczne z kodeksową konstrukcją środków od-

woławczych od wyroku i od postanowienia, ale ponadto nie spełniałoby postulatu

ochrony uzasadnionego interesu strony, która nie powinna ponosić ujemnych konse-

kwencji nadania postanowieniu o odrzuceniu pozwu nieodpowiedniej formy wyroku.

Interes ten jest odpowiednio chroniony przez nadawanie biegu zażaleniu pomimo

wniesienia wyłącznie apelacji. Zażalenie podlega bowiem, za wyjątkiem przypadków

opłaty podstawowej z art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych, niższej opłacie od tej, której podlega apelacja.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd Najwyższy podjął uchwałę o treści

sformułowanej w sentencji postanowienia.

========================================