II UK 320/08

Wyrok z dnia 19 lutego 2009 r.

II UK 320/08

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007 r., P 10/07

(Dz.U. Nr 67, poz. 411), stwierdzający niezgodność z Konstytucją art. 29 ustawy

z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Spo-

łecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) wywołuje skutki

na przyszłość.

Przewodniczący SSN Herbert Szurgacz, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera,

Romualda Spyt (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego

2009 r. sprawy z wniosku Jana W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-

Oddziałowi w P. o emeryturę, na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Płocku oddalił odwo-

łanie Jana W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w P. z dnia 30

listopada 2007 r., odmawiającej prawa do wcześniejszej emerytury. Wyrok ten za-

padł w następującym stanie faktycznym. Ubezpieczony w dniu 16 listopada 2007 r.

złożył wniosek o emeryturę. Pozwany wydał decyzję odmowną stwierdzając, że

ubezpieczony ma 60 lat, wymagany okres składkowy i nieskładkowy (37 lat i 4 mie-

siące), ale nie legitymuje się 15 letnim okresem pracy w warunkach szczególnych,

nie ma też ustalonej całkowitej niezdolności do pracy.

Wobec takich ustaleń Sąd Okręgowy stwierdził, że ubezpieczony nie spełnia

wymagań wskazanych w art. 29 (w jego obecnym brzmieniu) oraz w art. 32 ustawy z

dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecz-

nych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.). Zważył, że wyrok Try-

2

bunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007 r., P 10/07, (OTK-A 2007 nr 9,

poz.107), który stwierdził niezgodność z art. 32 i art. 33 Konstytucji RP - art. 29 po-

wyższej ustawy w zakresie, w jakim nie przyznaje prawa do emerytury w obniżonym

wieku emerytalnym mężczyźnie, który - odpowiednio jak kobieta, która nabywa to

prawo po osiągnięciu wieku 55 lat i co najmniej 30-letniego okresu składkowego i

nieskładkowego - osiągnął wiek 60 lat i co najmniej 35-letni okres składkowy i nie-

składkowy, nie może stanowić podstawy do uwzględnienia żądania ubezpieczonego,

bowiem wyraźnie zaznaczono w nim, że w okresie 12 miesięcy od opublikowania

wyroku w Dzienniku Ustaw przepis ten obowiązuje w uprzednim brzmieniu. Jedynie

Sąd, który zwrócił się z pytaniem do Trybunału, musi uwzględnić treść wyroku w pro-

cesie stosowania prawa. Ponadto wskazał, że Trybunał nie zastąpił ustawodawcy w

określeniu konkretnych warunków koniecznych do uzyskania prawa do świadczenia,

a wytyczył jedynie drogę zmian legislacyjnych. Na dzień orzekania brak więc przepi-

su, który umożliwiłby ubezpieczonemu uzyskanie emerytury.

Apelacja ubezpieczonego od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem

Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 28

kwietnia 2008 r., który podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu Okręgowe-

go. Sąd Apelacyjny podkreślił, że przepis art. 29 ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w brzmieniu dotychczasowym, uniemożliwiają-

cym ubezpieczonemu nabycie prawa do emerytury, utraci swą moc dopiero w dniu

31 października 2008 r. oraz że Trybunał nie orzekł o niekonstytucyjności tego, co w

art. 29 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS zostało przez ustawodawcę ure-

gulowane, bowiem stwierdził niezgodność z Konstytucją treści normatywnej, której w

przepisie brakuje. „Zwyczajnym” skutkiem stwierdzenia przez Trybunału Konstytucyj-

nego niekonstytucyjności jest utrata mocy obowiązującej zakwestionowanej regulacji.

W niniejszej sprawie treść, która została w przepisie pominięta nie może utracić

mocy obowiązującej, bo w ogóle nie posiada ona takiej mocy, skoro ustawodawca

wyłączył ją z przepisu. Dlatego też skutkiem stwierdzenia przez Trybunału Konstytu-

cyjnego niekonstytucyjności art. 29 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Fundu-

szu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie, w jakim nie przyznaje prawa do nabycia

emerytury w obniżonym wieku emerytalnym przez mężczyznę, który osiągnął wiek 60

lat i - jak kobieta, która osiągnęła wiek 55 lat - ma długoletni staż ubezpieczeniowy,

jest zobowiązanie ustawodawcy do dokonania stosownej zmiany w art. 29 ust. 1 tej

ustawy.

3

W skardze kasacyjnej ubezpieczony powołał się na naruszenie prawa mate-

rialnego - art. 29 ust 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych, poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 32 i 33 Konstytucji RP. Skar-

żący zarzucił także naruszenie prawa procesowego - art. 390 § 1 k.p.c. Wskazując

na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzają-

cego go wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponow-

nego rozpoznania.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do odpowiedzi na

pytanie, czy podważenie konstytucyjności przepisu ustawy i późniejsze orzekanie na

podstawie przepisu sprzecznego z Konstytucją stanowi naruszenie art. 178 ust. 1 i

art. 8 ust. 1 i 2 w związku z art. 33 Konstytucji RP. Ponadto istnieje konieczność wy-

kładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżno-

ści w orzecznictwie sądów.

W uzasadnieniu skargi jej autor stwierdził, że przepis art. 29 ust. 1 ustawy o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych powinien być interpre-

towany z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października

2007 r., P 10/07, bowiem wyraźnie stwierdzono w nim, że pomimo odroczenia wej-

ścia w życie tego wyroku, przepis ten utracił domniemanie konstytucyjności. Stąd też

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę winien uwzględnić swoistą regułę interpretacyjną

przyjętą w uzasadnieniu wyroku Trybunału „w kierunku, którego celem będzie zasto-

sowanie powyższego przepisu w zgodzie z art. 32 i 33 Konstytucji RP”. Ponadto

skarżący zarzucił, że Sąd, mimo stosownego wniosku ubezpieczonego, nie wystąpił

z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego, w sytuacji, w której zapadło już kilkaset

wyroków korzystnych dla osób, które są w takiej sytuacji jak ubezpieczony.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności

nie jest uzasadniony zarzut naruszenia prawa procesowego - art. 390 § 1 k.p.c.

Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przy rozpoznawaniu apelacji powstanie zagadnienie

prawne budzące poważne wątpliwości, sąd może przedstawić to zagadnienie do roz-

strzygnięcia Sądowi Najwyższemu, odraczając rozpoznanie sprawy. Przepis ten nie

zobowiązuje zatem sądu do wystąpienia z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego,

4

a jedynie wyposaża go w takie uprawnienie. Nie narusza więc tego przepisu sąd dru-

giej instancji, który nie korzysta z wynikającego z niego uprawnienia, nawet wtedy,

kiedy z wnioskiem o przedstawienie Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego

występuje strona.

Sąd Najwyższy nie podziela także zarzutów zawartych w pierwszej podstawie

kasacyjnej. Zagadnienie mocy wstecznej orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego

stwierdzających niezgodność aktu normatywnego lub jego części z aktem wyższego

rzędu było wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Izby Pracy Ubezpieczeń Społecz-

nych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego, które zdecydowanie opowiadały się za

przyznaniem skutków sięgających w przeszłość (ex tunc), między innymi w uchwale

z dnia 23 stycznia 2001 r., III ZP 30/00, (OSNAPiUS 2001 nr 23, poz.685), w wyroku

z dnia 10 listopada 1999 r., w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2000 r., III ZP 27/00

(OSNAPiUS 2001, nr 10, poz. 331). Sąd Najwyższy potwierdzał to stanowisko w

uzasadnieniach późniejszych orzeczeń, np., z dnia 7 sierpnia 2001 r., I PKN 730/00,

(OSNAPiUS 2002 nr 6, poz.141), z dnia 18 kwietnia 2002 r., III RN 4/01 (OSNP 2003

nr 2, poz. 25) z dnia 12 czerwca 2002 r., II UKN 419/01 (OSNAPiUS 2001 nr 23, poz.

580), z dnia 27 września 2002 r., II UKN 581/01 (OSNAPUS 2002, nr 23, poz. 581)

oraz z dnia 24 stycznia 2006 r., I PK 116/05 (OSNP 2006 nr 3-24, poz. 353). Przyj-

mowano więc, że akt normatywny uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgod-

ny z Konstytucją nie powinien być stosowany przez sąd w odniesieniu do stanów

faktycznych sprzed ogłoszenia orzeczenia Trybunału. Poglądy zbieżne z powyższymi

wypowiadała również Izba Cywilna Sądu Najwyższego (por. uzasadnienie uchwały z

dnia 3 lipca 2003 r., III CZP 45/03, OSNC 2004, z. 9, poz. 136, wyrok z dnia 10 listo-

pada 1999 r., I CKN 204/98, OSNC 2000, nr 5, poz. 94, oraz z dnia 15 stycznia 2003

r., IV CKN 1639/00, niepublikowany).

Natomiast w orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowane były odmienne

poglądy co do skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w którym odroczono - na

mocy art. 190 ust. 3 Konstytucji RP - termin utraty mocy obowiązującej aktu norma-

tywnego. W wyroku z dnia 27 stycznia 2007 r., III PK 96/06, (OSNP 2008 nr 5-6. poz.

61), przyjęto, że odroczenie wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego

stwierdzającego sprzeczność przepisu ustawy z Konstytucją nie stanowi przeszkody

do uznania przez sąd, że przepis ten był sprzeczny z Konstytucją od jego uchwale-

nia. W innym wyroku, z dnia 20 kwietnia 2006 r., IV CSK 38/06 (LEX nr 398455), Sąd

Najwyższy stwierdził, że odroczenie utraty mocy obowiązującej przepisu przez Try-

5

bunał Konstytucyjny wyraża jednocześnie jego stanowisko o prospektywnym działa-

niu takiego orzeczenia. Przeciwny pogląd podważa sens odroczenia. Oznacza to, że

do czasu upływu okresu utraty mocy obowiązującej przepisu, sądy i inne organy

państwowe winny stosować ten przepis. W konsekwencji wyeliminowana jest także

możliwość wznowienia postępowania w takich przypadkach. Oznacza to także, że w

toku postępowania sądy winny uwzględniać wadliwe normy prawne do oceny zda-

rzeń, które wystąpiły przed utratą przez tę normę mocy obowiązującej. Stanowisko to

potwierdzone zostało w wyroku z dnia 20 kwietnia 2006 r., IV CSK 28/06 (OSNC

2007 nr 2 poz. 31).

Wszystkie omówione wyżej poglądy nie dotyczyły wyroków Trybunału Kon-

stytucyjnego, w których określono skutki czasowe ich działania. W judykaturze i w

doktrynie jest prezentowane stanowisko, że Konstytucja przyznaje Trybunałowi Kon-

stytucyjnemu uprawnienie do określania skutków czasowych orzeczeń. Skoro bo-

wiem według jej art. 190 ust. 3 może on określić inny termin utraty mocy obowiązują-

cej aktu normatywnego - nieprzekraczający 18 miesięcy w przypadku ustawy, a gdy

chodzi o inny akt normatywny 12 miesięcy - to należy uznać jego kompetencję do

określenia wstecznych skutków orzeczenia (tak też Sąd Najwyższy w uchwale z dnia

3 lipca 2003 r., III CZP 45/03, OSNC 2004 nr 9, poz.136, w wyroku z dnia 10 paź-

dziernika 2003 r., II CK 36/02, LEX nr 151600 oraz w wyroku z dnia 10 października

2003 r., II CSK 36/02, LEX nr 151600, a także Naczelny Sąd Administracyjny w wy-

roku z dnia 10 października 2007 r., II GSK 154/07, LEX nr 371730). Trybunał Kon-

stytucyjny korzysta w praktyce z tego uprawnienia, czego przykładem są wyroki: z

dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie P 4/99 (OTK 2001, Nr 1, poz. 5), dotyczący dzie-

dziczenia gospodarstw rolnych i z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie P 6/02 (OTK

2002 r., nr 7, poz. 91) o niekonstytucyjności przepisów normujących zasady wprowa-

dzania opłat za parkowanie pojazdów. Trybunał Konstytucyjny przyjął, że oba wy-

mienione orzeczenia działają tylko na przyszłość i wyłączył w ten sposób możliwość

wznowienia postępowania. Określenie skutków czasowych działania wyroku nastą-

piło także w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 18 maja 2004 r., SK 38/03,

(OTK-A 200 nr 5, poz. 45), dotyczącym art. 101 § 2 Kodeksu postępowania w spra-

wach o wykroczenia, z dnia 27 października 2004 r., SK 1/04, (OTK-A 2004 nr 9,

poz. 96) dotyczącym przepisu art. 4011

k.p.c., z dnia 21 lutego 2006 r., K 1/05, (OTK-

A 2006 nr 2, poz.18), dotyczącym dodatkowego wynagrodzenia rocznego dla pra-

6

cowników jednostek sfery budżetowej, z dnia 24 października 2007 r., SK 7/06,

(OTK-A 2007 nr 9, poz. 108), dotyczącym czynności asesorów sądowych.

Taką też konstrukcję przyjęto w odnoszącym się do niniejszej sprawy wyroku

z dnia 23 października 2007 r., P 10/07, co podkreśliły Sądy obu instancji. Mianowi-

cie stwierdzono w nim, że niniejszy wyrok ma charakter zakresowy. Oznacza to, że

Trybunał nie orzekł o niekonstytucyjności tego, co w art. 29 ust. 1 ustawy o emerytu-

rach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych zostało przez ustawodawcę

uregulowane. Stwierdził niezgodność z Konstytucją treści normatywnej, której w

przepisie brakuje. „Zwyczajnym” skutkiem stwierdzenia przez Trybunału Konstytucyj-

nego niekonstytucyjności jest utrata mocy obowiązującej zakwestionowanej regulacji.

W niniejszej sprawie treść, która została w przepisie pominięta, nie może utracić

mocy obowiązującej, bo w ogóle nie posiada ona takiej mocy, skoro ustawodawca

wyłączył ją z przepisu. Orzeczeniu stwierdzającemu niekonstytucyjność przepisu w

zakresie, w jakim pomija on określoną treść normatywną, można przypisać tylko i

wyłącznie skutek ustalający niekonstytucyjność pominięcia i zobowiązujący prawo-

dawcę do stosownej zmiany tego przepisu, niezbędnej dla realizacji norm konstytu-

cyjnych. Przyjęcie poglądu, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego wywołuje skutek

„rozporządzający” (uzupełnia przepis o elementy brakujące), wyraźnie wykracza

poza konstytucyjne kompetencje Trybunału Konstytucyjnego (por. także wyrok Try-

bunału Konstytucyjnego z 25 czerwca 2002 r., K 45/01, OTK ZU nr 4/A/2002, poz.

46). Dlatego też skutkiem stwierdzenia niekonstytucyjności art. 29 ust. 1 ustawy o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie, w jakim nie

przyznaje on prawa do nabycia emerytury w obniżonym wieku emerytalnym przez

mężczyznę, który osiągnął wiek 60 lat i - jak kobieta, która osiągnęła wiek 55 lat - ma

długoletni staż ubezpieczeniowy jest zobowiązanie ustawodawcy do dokonania sto-

sownej zmiany w tym przepisie, tej ustawy Odroczenie terminu utraty mocy obowią-

zującej przepisu oznacza także, że do tego momentu stan prawny nie ulega zmianie,

a więc zachowuje swoją moc obowiązującą dotychczasowa regulacja z art. 29 ust. 1

ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Wyrok okre-

śla więc w odniesieniu do stanu normatywnego skutki na przyszłość i nie może być

podstawą do kwestionowania wcześniej zapadłych rozstrzygnięć.

W wyroku SK 7/06 Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił przyczynę, dla której sto-

sowana jest konstrukcja wyroku zakresowego lub odroczenia terminu utraty mocy

obowiązującej normy prawnej. Stwierdził mianowicie, że nie zawsze jest możliwa

7

eliminacja skutków niekonstytucyjnych norm prawnych. Niektóre zaszłości są nieod-

wracalne. Czasem stwierdzenie niekonstytucyjności prowadzi (prowadziłoby) do

wtórnej niekonstytucyjności o dotkliwych społecznych skutkach. W takich sytuacjach

Trybunał, orzekając niekonstytucyjność, stara się minimalizować skutki własnych

rozstrzygnięć. Czyni tak, posługując się konstrukcją odpowiednio ujętego wyroku za-

kresowego lub przez odroczenie momentu derogacji (wypadnięcia z systemu praw-

nego) niekonstytucyjnego aktu, aby dać czas ustawodawcy na dokonanie zmiany w

drodze legislacyjnej. Właśnie te względy - zobowiązujący charakter orzeczenia, waga

społeczna zakwestionowanej regulacji, jak i potencjalne skutki orzeczenia dla bu-

dżetu państwa - doprowadziły do odroczenia utraty mocy obowiązującej zakwestio-

nowanego przepisu w wyroku P 10/07.

Przyjmując zatem za wiążące wynikające z powyższego wyroku skutki czaso-

we jego działania, brak podstaw, aby przyznać skarżącemu prawo do wcześniejszej

emerytury, gdyż w dacie wyrokowania Sądu drugiej instancji (28 kwietnia 2008 r.)

obowiązywał nadal przepis art. 29 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, według którego nie spełniał on przesłanek do tego prawa.

Zmiana tego przepisu w kierunku wskazywanym przez Trybunał Konstytucyjny na-

stąpiła od 1 października 2008 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 marca

2008 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecz-

nych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 67, poz. 411).

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 39814

k.p.c. orzekł

jak w sentencji.

========================================