I PK 208/08

Sygn. akt I PK 208/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa M. P.

przeciwko Państwowej Inspekcji Pracy w B.

o nagrodę jubileuszową,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2009 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B.

z dnia 9 lipca 2008 r.,

oddala skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Powód M. P. po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa wniósł o

zasądzenie od pozwanej Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora

2

Pracy w B. kwoty 16.240,00 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od

dnia 6 września 2007 r. do dnia zapłaty tytułem nagrody za 45 lat pracy.

Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. wyrokiem z

dnia 24 kwietnia 2008 r., w pkt I. zasądził od pozwanej Państwowej Inspekcji Pracy

w B. na rzecz powoda M. P. kwotę 16.240 złotych brutto z ustawowymi odsetkami

w stosunku rocznym w wysokości 11,5 % od dnia 7 września 2007 r. do dnia

zapłaty z uwzględnieniem dalszych zmian wysokości ustawowych odsetek, w pkt II.

umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, w pkt III. wyrokowi w punkcie I nadał

rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości jednomiesięcznego

wynagrodzenia powoda w kwocie 4060 złotych brutto.

Sąd Rejonowy ustalił, że powód był zatrudniony przez Państwową Inspekcję

Pracy (Okręgowego Inspektora Pracy w B.) w okresie od dnia 1 października 1986

r. do dnia 29 lutego 2008 r. 30 września 2007 r. powód zwrócił się do pozwanej z

wnioskiem o wypłacenie nagrody jubileuszowej za 45-lecie pracy zawodowej, które

to uprawnienie nabył dnia 6 września 2007 r. Wniosek powoda nie został

uwzględniony przez pozwaną, która w piśmie z dnia 3 stycznia 2008 r. odmówiła

wypłaty nagrody jubileuszowej, powołując się na art. 54 ust. 3 ustawy z dnia z dnia

13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589). Zgodnie

z tym przepisem do okresów pracy nie wlicza się okresów zatrudnienia w partii

komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii

Robotniczej), jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2

ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.

Pozwana wskazała przy tym, że z dokumentacji pracowniczej powoda wynika że

pracował on w okresie od 1 maja 1972 r. do dnia 31 stycznia 1974 r. w Komitecie

Powiatowym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, a co za tym idzie, okres ten

nie może być brany pod uwagę przy ustalaniu uprawnień do nagrody jubileuszowej.

Sąd Rejonowy podniósł, że kwestia wypłacania pracownikom Państwowej

Inspekcji Pracy nagród jubileuszowych nie była przedmiotem regulacji dawnej

ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2001 r. Nr

124, poz. 1362 ze zm.). Dopiero od dnia wejścia w życie nowej ustawy o PIP, a

więc od dnia 1 lipca 2007 r. ustawodawca określił zasady wypłacania tego rodzaju

3

świadczenia. Przepis art. 54 ustawy o PIP, w ust. 1 stanowi o wysokości nagrody w

zależności od stażu pracy, zaś w ust. 2 i 3 odnosi się do zasad wliczania okresów

zatrudnienia do stażu pracy uprawniającego do nagrody w danej wysokości.

Zgodnie z ust. 2, do okresów pracy, o których mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie

poprzednie, zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli

z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego

zależą uprawnienia pracownicze. Jednakże ust. 3 tegoż przepisu przewiduje, że do

powyższych okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się m.in. okresów

zatrudnienia w partii komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej

Zjednoczonej Partii Robotniczej). Powyższa regulacja ustawowa zaczęła

obowiązywać przed złożeniem przez powoda wniosku o wypłatę nagrody

jubileuszowej, przy czym w zatrudniającym go zakładzie pracy obowiązywały w tym

czasie także postanowienia regulaminu wynagradzania pracowników Państwowej

Inspekcji Pracy stanowiące załącznik do zarządzenia Nr 26/2004 Głównego

Inspektora Pracy z dnia 8 grudnia 2004 r.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że obwiązujący od dnia 1 stycznia 2005 r.

regulamin, w art. 10 określał zasady nabywania uprawnienia do nagrody

jubileuszowej, naliczania i wpłaty tychże nagród. Przepis ten w ust. 2 przewidywał,

że do okresu pracy uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się wszystkie

poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli z mocy

odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą

uprawnienia pracownicze. Nie wprowadzono przy tym w regulaminie zakazu

wliczania do okresu zatrudnienia okresów pracy w partii komunistycznej, tak jak to

przewidywała ustawa o PIP w art. 54. Dopiero w zarządzeniu Nr 4/2008 z dnia 28

lutego 2008 r. Głównego Inspektora Pracy wprowadzono nowy regulamin

wynagradzania pracowników Państwowej Inspekcji Pracy, dostosowujący przepisy

odnoszące się do nagrody jubileuszowej do art. 54 ustawy o PIP. Zarządzenie z 28

lutego 2008 r. weszło w życie z dniem 1 marca 2008 r., a wraz z nim nowy

regulamin wynagradzania pracowników Państwowej Inspekcji Pracy. Obecnie

obowiązujący art. 10 ust. 3 Regulaminu jest tożsamy z brzmieniem art. 54 ust. 3

ustawy o PIP.

4

Zdaniem Sądu Rejonowego nagroda jubileuszowa, której wypłaty od

pracodawcy dochodzi w niniejszym postępowaniu powód winna być traktowana

jako składnik wynagrodzenia. Zobiektywizowane warunki nabycia do niej prawa

oraz zasady ustalania wysokości i wypłaty zostały określone w regulaminie, tak

obowiązującym w chwili złożenia przez powoda wniosku o wypłatę nagrody, jak też

w nowym regulaminie obowiązującym od dnia 1 marca 2008 r. W związku z tym, że

sporna nagroda jubileuszowa stanowi składnik wynagrodzenia w Państwowej

Inspekcji Pracy, wprowadzenie zmian mniej korzystnych dla pracowników niż

dotychczasowe przepisy regulaminu winno nastąpić „poprzez uprzednie dokonanie

zmiany tego aktu wewnętrznego obowiązującego w zakładzie pracy”. Jak wynika

bowiem z art. 24113

§ 2 w zw. z art. 772

§ 5 k.p. postanowienia regulaminu mniej

korzystne dla pracowników wprowadza się w drodze wypowiedzenia pracownikom

dotychczasowych warunków umowy o pracę lub innego aktu stanowiącego

podstawę nawiązania stosunku pracy.

Sąd Rejonowy skonstatował, że skoro w dniu złożenia przez powoda

wniosku o wypłatę nagrody jubileuszowej, tj. 30 września 2007 r., aktualny i

obowiązujący był regulamin wprowadzony zarządzeniem Nr 26/2004 z dnia 8

grudnia 2004 r., to w oparciu o jego postanowienia należało rozstrzygnąć o

zasadności wypłacenia powodowi tej nagrody. Brak w treści tego regulaminu

zakazu zaliczania do okresów pracy wpływających na wysokość nagrody

jubileuszowej okresu pracy w partii komunistycznej (PZPR) oznacza, że powód

nabył uprawnienie do wypłacenia spornej nagrody 6 września 2007 r. Sąd

podkreślił, że postanowienia układów zbiorowych pracy i porozumień zbiorowych

oraz regulaminów i statutów nie mogą być mniej korzystne dla pracowników niż

przepisy Kodeksu pracy oraz innych ustaw i aktów wykonawczych. Zatem mimo

uchwalenia przez ustawodawcę nowej ustawy o PIP, przy jednoczesnym

obowiązywaniu u pozwanej regulaminu wprowadzonego zarządzeniem Nr 26/2004

z dnia 8 grudnia 2004 r., ten właśnie regulamin miał pierwszeństwo przed ustawą o

PIP. Ujęte w nim bowiem postanowienia nie były mniej korzystne dla pracowników

niż przepisy ustawy o PIP, a tym samym stanowiąc wewnątrzzakładowe źródło

prawa pracy, Regulamin „wyprzedzał przepisy ustawy” o PIP.

Apelację od powyższego wyroku wniosła strona pozwana.

5

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 9

lipca 2008 r., zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I i III i oddalił powództwo.

Sąd Okręgowy podkreślił, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie był

bezsporny i nie był kwestionowany przez żadną ze stron. Nie było sporu co do tego,

że powód od 1 maja 1972 r. do 31 stycznia 1974 r. był zatrudniony w byłym

Komitecie Powiatowym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Nie było również

wątpliwości co do tego, że kwestia dotycząca wypłaty nagród jubileuszowych

pracownikom Państwowej Inspekcji Pracy nie była przedmiotem regulacji w ustawie

z 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy obowiązującej do chwili wejścia w

życie nowych przepisów, to jest do 1 lipca 2007 r. Sąd Okręgowy podniósł, że

przepisy branżowe, regulaminy i inne postanowienia niższej rangi mają

zastosowanie, gdy problem dotyczący zasad w zakresie nabywania i wypłaty

nagród jubileuszowych nie jest uregulowany w ustawie. W niniejszej sprawie,

zdaniem Sądu, taka sytuacja miała miejsce do 1 lipca 2007 r. Dlatego wówczas

miały zastosowanie przepisy regulaminu wynagradzania pracowników Państwowej

Inspekcji Pracy stanowiące załącznik do zarządzenia Nr 26/2004 Głównego

Inspektora Pracy z 8 grudnia 2004 r. Jednak z chwilą wejścia w życie przepisów

nowej ustawy z 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 87,

poz. 584) rozwiązanie dotyczące zasad wypłaty i nabywania prawa do nagród

jubileuszowych w pozwanym zakładzie pracy zostało odmiennie ukształtowane i

należało je stosować od 1 lipca 2007 r.

Zdaniem Sądu Okręgowego, uregulowania zawarte w nowej ustawie

zastąpiły z mocy ustawy postanowienia regulaminu wynagradzania z 8 grudnia

2004 r. i nie było potrzeby doręczania powodowi wypowiedzenia zmieniającego te

warunki. Dlatego, w opinii Sądu drugiej instancji, rację ma pozwany twierdząc, że

art. 54 ust. 3 ustawy z 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy wyłączał

możliwość zaliczenia do okresów zatrudnienia pracy powoda w partii

komunistycznej jako uprawniającej do nabycia nagrody jubileuszowej za 45 lat

pracy. Po wyłączeniu tego okresu powód nie legitymuje się stażem pracy

uzasadniającym nabycie prawa i wypłatę nagrody jubileuszowej po 45 latach pracy.

Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną wniesioną

przez powoda. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: niewłaściwe zastosowanie art.

6

32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, tj. zasady równości obywateli wobec prawa i

niedyskryminacji poprzez niezastosowanie przytoczonego przepisu do ustalonego

stanu faktycznego, i nieuwzględnienie, iż odmowa wypłaty nagrody jubileuszowej z

uwagi na pracę w partii komunistycznej stanowi wyraz nieuzasadnionej

dyskryminacji obywateli i naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa;

niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez dokonanie

bezpodstawnego zróżnicowania sytuacji prawnej pracowników Państwowej

Inspekcji Pracy względem innych grup zawodowych poprzez uznanie, iż w

przypadku pracowników PIP regulacja ustawowa determinująca możliwość

otrzymania nagrody jubileuszowej wyprzedza korzystniejsze postanowienia

obowiązującego równolegle regulaminu wynagradzania pracowników Państwowej

Inspekcji Pracy; błędną wykładnię art. 772

§ 5 w zw. z art. 24113

§ 1 i 2 Kodeksu

pracy poprzez uznanie, iż uregulowania zawarte w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007

r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589 ze zm.) zastąpiły z mocy

ustawy postanowienia regulaminu wynagradzania z dnia 8 grudnia 2004 r. i nie było

potrzeby doręczania powodowi wypowiedzenia zamieniającego warunki pracy, w

sytuacji, gdy z wyraźnego brzmienia przepisu 24113

§ 2 wynika, iż „postanowienia

układu mniej korzystne dla pracowników wprowadza się w drodze wypowiedzenia

pracownikom dotychczasowych warunków umowy o pracę lub innego aktu

stanowiącego podstawę nawiązania stosunku pracy", a ustawa o PIP nie zawiera

żadnego postanowienia wyłączającego zastosowanie przepisów regulaminu

wynagradzania; niewłaściwe zastosowanie art. 54 ust. 3 ustawy z dnia 13 kwietnia

2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589 ze zm.) poprzez

nieuwzględnienie, iż w świetle obowiązującego w Państwowej Inspekcji Pracy w

dniu nabycia prawa do nagrody jubileuszowej przez powoda regulaminu

wynagradzania z dnia 8 grudnia 2004 r. przytoczony przepis ustawy nie powinien

stanowić podstawy rozstrzygnięcia, gdyż ustawa wprowadzała „zapisy” mniej

korzystne niż obowiązujący i niezmieniony regulamin wynagradzania, przewidujący

mniej rygorystyczne przesłanki otrzymania nagrody;

niewłaściwe zastosowanie art. 9 § 1 i 2 Kodeksu pracy poprzez

nieuwzględnienie, iż w katalogu źródeł prawa pracy, przy ocenie pierwszeństwa

zastosowania „znaczenie ma to, który zapis jest korzystniejszy dla pracownika”;

7

niewłaściwe zastosowanie art. 104 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o

Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589 ze zm.) poprzez

nieuwzględnienie, iż sformułowanie „Pracownicy Inspekcji Pracy zachowują

uprawnienia pracownicze" odnosi się również „do wynagrodzenia i możliwości

stosowania przepisów Regulaminu wynagradzania obowiązującego u Pracodawcy,

a tym samym do przewidzianej przepisami tego Regulaminu nagrody

jubileuszowej.”

Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie wyroku w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ewentualnie uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie apelacji. Ponadto wniesiono o

zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania za wszystkie

instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Nagroda jubileuszowa nie jest powszechnym (należnym wszystkim

pracownikom) świadczeniem ze stosunku pracy. Nie jest przewidziana w Kodeksie

pracy. Istotnie, w judykaturze przydaje się jej cechy wynagrodzenia, ale nie zmienia

to jej charakteru jako świadczenia ze stosunku pracy należnego tylko w takim

kształcie jaki przewidują przepisy prawa pracy odnoszące się do danej grupy

pracowników. Podobnie w tym aspekcie przedstawia się charakter premii i nagród,

które też zalicza się do wynagrodzenia niezależnie od tego, że nie są to

świadczenia powszechne. Nagrody jubileuszowe przewidziane są zazwyczaj w

ustawach pragmatycznych, układach zbiorowych pracy, regulaminach

wynagradzania. W tych źródłach prawa pracy autonomicznie są regulowane zasady

nabycia prawa do nagrody, jej wysokość, ewentualne zaliczanie okresów

zatrudnienia u innych pracodawców do stażu pracy uprawniającego do nabycia

prawa do nagrody . Nie ma jednorodnych zasad w tym zakresie. W dawnym stanie

prawnym obowiązywało zarządzenie wydane na podstawie delegacji z art. 79

Kodeksu pracy, skreślonego z dniem 2 czerwca 1996 r. (zarządzenie Ministra

Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1989 r. w sprawie ustalania okresów

8

uprawniających do nagrody jubileuszowej oraz zasad jej obliczania i wypłacania,

MP Nr 44, poz. 358 ze zm.). Nawet ono nie nadawało nagrodom jubileuszowym

charakteru powszechnego świadczenia ze stosunku pracy ani nie obowiązywało

wszystkich pracodawców. W § 1 zarządzenia zawarta została wyraźna deklaracja

co do jego charakteru. Stanowił on mianowicie, że przepisy zarządzenia stosuje się

przy ustalaniu okresów pracy oraz innych okresów, od których zależy nabycie

prawa do nagrody jubileuszowej oraz przy obliczaniu i wypłacaniu nagrody

przysługującej pracownikowi na podstawie układu zbiorowego pracy lub przepisów

o wynagradzaniu albo innych przepisów szczególnych tylko wówczas, jeżeli

przepisy te nie zawierają odmiennych zasad w tym zakresie. Wielu pracowników

nie miało i nie ma prawa do nagrody jubileuszowej. Istnieją też poważne różnice

między tymi grupami pracowników, którzy mają prawo do nagród jubileuszowych

w zakresie warunków ich nabywania, w tym również w zakresie zaliczania okresów

zatrudnienia u poprzednich pracodawców do stażu pracy uprawniającego do

nagrody. Nie ma podstaw do konstruowania jednolitych zasad w tym zakresie, a

zatem nie można uznać, by regulacje dotyczące pewnej (jednej) grupy

pracowników mogły kształtować uprawnienia innych osób na zasadzie równości

praw. Z tych względów nie można byłoby uznać za dyskryminujące postanowienia

źródła prawa pracy, w którym pozbawiono by znaczenia dla nabycia prawa do

nagrody lub jej wysokości jakiegokolwiek poprzedniego zatrudnienia lub

ograniczono by możliwość zaliczenia tylko do zatrudnienia u niektórych

pracodawców. Te uwagi prowadzą do wniosku, że w odniesieniu do prawa do

nagrody jubileuszowej, jej wysokości i zasad zaliczania zatrudnienia u innego

pracodawcy do stażu pracy uprawniającego do nabycia prawa do nagrody lub jej

wysokości nie mają zastosowania zasady równości wobec prawa i niedyskryminacji

wyrażone w art. 32 Konstytucji. Nagroda jubileuszowa w swym aktualnym kształcie

prawnym jest swego rodzaju bonusem, do otrzymania którego uprawnieni są tylko

niektórzy pracownicy według różnorodnie sformułowanych zasad.

Stosunki pracy pracowników sfery publicznej (urzędników), do których

zalicza się powód, regulowane są w znacznej części w ustawach pragmatycznych.

Kodeks pracy ma do nich zastosowanie tylko w przypadkach nieunormowanych

ustawowo lub w aktach wydanych na podstawie upoważnienia ustawowego.

9

Dotyczy to również zasad wynagradzania. Zasady wynagradzania pracowników, do

których ma zastosowania określenie „pracownicy zatrudnieni w państwowych

jednostkach sfery budżetowej” są uregulowane przeważnie (co do zasady) w

przepisach powszechnie obowiązujących. Zasada taka wynika z art. 773

k.p. W

przepisie tym przewidziano możliwość objęcia tej grupy pracowników układem

zbiorowym pracy, jednakże wprowadzono delegację dla Ministra właściwego do

spraw pracy do wydania rozporządzenia określającego zasady wynagradzania (w

tym dotyczące nagród jubileuszowych). Upoważnienie to nie obejmuje zakresu

zastrzeżonego w innych ustawach do właściwości innych organów. Materia prawna

zasad wynagradzania tej grupy pracowników nie jest zatem pozostawiona do

ustalenia w regulaminach wynagradzania. Zasady tej nie zmieniają przypadki

wydawania regulaminów wynagradzania na podstawie upoważnienia ustawowego.

Takie umocowanie regulaminu sprawia, że nie traci on charakteru powszechnie

obowiązującego źródła prawa. Uprawnionymi do wydawania regulaminów w

odniesieniu do urzędników państwowych są kierownicy urzędów w granicach

upoważnienia ustawowego.

W przypadku pracowników Państwowej Inspekcji Pracy, ich praw do nagród

jubileuszowych dotyczyła regulacja ustawy z dnia 16 września 1982 r. o

pracownikach urzędów państwowych (jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz.

953). W art. 48 ust. 1b w związku z ust. 1a tej ustawy uprawniono kierowników

urzędów do „ustalania regulaminu wynagradzania w urzędzie”. Na tej podstawie

został wydany poprzednio obowiązujący w Państwowej Inspekcji Pracy regulamin

wynagradzania. Nie mógł on być sprzeczny z ustawą ani przekraczać granic

upoważnienia ustawowego. Regulamin ten utracił moc wraz z uchyleniem przepisu

zawierającego delegację ustawową. Nastąpiło to z dniem wejścia w życie ustawy z

dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze

zm.). Z mocy art. 96 pkt 1 i 3 tej ustawy został skreślony punkt 10 art. 1 oraz

nadano nową treść art. 48 ust. 1a ustawy o pracownikach urzędów państwowych w

efekcie czego odpadła ta podstawa prawna do wydania regulaminu wynagradzania

dla pracowników Państwowej Inspekcji Pracy. Regulamin ten w zakresie

odnoszącym się do nagród jubileuszowych został zastąpiony przez przepisy ustawy

z 13 kwietnia 2007 r. Zastąpienie to miało miejsce według zasad właściwych dla

10

wejścia w życie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a nie według

zasad dotyczących wprowadzania specyficznych źródeł prawa pracy takich jak

układy zbiorowe pracy i regulaminy. Stąd też nie miał zastosowania tryb

przewidziany w art. 24113

§ 2 k.p. W art. 104 ustawy z 13 kwietnia 2007 r.

zapewnione zostało zachowanie, między innymi, „uprawnień pracowniczych”

nabytych przed dniem wejścia w życie ustawy. Zachowały moc przepisy

wykonawcze wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w poprzednio

obowiązującej ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy (art. 114), nie zaś na

podstawie innej ustawy (o pracownikach urzędów państwowych). Skoro

dotychczasowy regulamin utracił moc z wejściem w życie przepisów ustawy i

upadkiem delegacji do jego wydania (z braku odmiennych przepisów

przejściowych), nie można w ogóle rozważać zasady korzystności wynikającej z

art. 18 k.p. Nie mamy bowiem do czynienia z sytuacją jednoczesnego uregulowania

tej samej materii (nagród jubileuszowych) w regulaminie i w ustawie. Nie zachodzi

potrzeba rozważania, który przepis jest bardziej korzystny i w związku z tym, które

ze źródeł prawa pracy (art. 9 k.p.) winno być zastosowane. Zasady nabywania

prawa do nagrody jubileuszowej były dotychczas uregulowane w regulaminie

wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego a obecnie są uregulowane w

ustawie (w art. 54). Zarówno poprzednio jak i obecnie zasady te znajdowały się w

obszarze regulacji prawa powszechnie obowiązującego. Z tego względu bez

znaczenia jest wejście w życie nowego regulaminu w odniesieniu do tych

zagadnień, które zostały unormowane w ustawie. Nowy regulamin zastąpił

dotychczasowy tylko w zakresie, jaki objęty jest delegacją ustawową zawartą w

nowej ustawie. W takim zakresie jaki jest uregulowany w ustawie postanowienia

nowego regulaminu są w istocie zbędne jako zawierające powtórzenie regulacji

ustawowej.

Do roszczenia powoda nie ma zastosowania przepis art. 104 ustawy z dnia

13 kwietnia 2007 r., gdyż powód nie nabył prawa do spornej nagrody pod rządami

poprzednio obowiązującego prawa.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na

podstawie art. 39814

k.p.c.

11

/tp/